Lucas 15

asj (ASJ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Bɛniiŋ bɛ tɛ̀ kundi kiŋwaati mɔɔ bɛniiŋ bɛ bifi bamu tɛ̀ bɛɛ lɛ Jiso le be yikɛ fiee fi tɛ̀ tiifi.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Bɛfarasii bɛ bɛniiŋ bɛ tɛ̀ tiifi bɛnchi bɛ Nyɔ-ɔ se bɛchi be ŋuŋini, be tiiti le, “Wi wuni fiiɔ bɛniiŋ bɛ bifi tuu jii mɔɔ biee bee be.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Bɛdɛɛni, Jiso se wa ŋgaŋgaa chini li bee le,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Ɛ noo lɛ be-eŋ lɛnti wu kɛmi nshɔ́ɔŋ gwii, yi mumkpaŋ la, gii chikɛ nshiiŋ ni? Gii leeki shɛ kɛ yi gwii mfomɛyoofi ntsɔ mfomɛyoofi yɛɛ li buka le gɛɛŋ ni geendi yi mumkpaŋ yɛ nsiiŋ mfi wu ŋɛŋ yi ni?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Mfi wu gɔɔŋ wu ŋɛŋ yi, gii nɛɛtɛ se too yi fɛ ŋgeŋge,
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 koo bɛ yi fɛkuuŋ. Mfi wu koo bɛ yi, gii teenyɛ nsáŋ yee mɔɔ bɛniiŋ bɛ tsiiŋ li wuu lichiŋ tee li bee le, ‘Bɛ yɛɛŋ tɛɛbeŋ tɛ ni tɛ nɛki, kifɛ nshɔɔŋ yɛŋ bee yi la, mi se ntuu mi ŋɛŋ yi.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Ntee beŋ le, ɛ lɛ si kinɛɛtinɛ ki kinɔŋa gii ki nuuŋ liboo kii wi wu bifi mumkpaŋ, wu fiiki shéŋ yee, yɛki bɛniiŋ bɛ gwii mfomɛyoofi ntsɔ mfomɛyoofi bɛ nuuŋ tsaaŋ bɛ mɛɛŋ yɛ be wɛki kimfikisɛ shéŋ kɛ.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Kɛ kwɛɛŋ wu la, wu kɛmi bɛsiri yoofi, mumkpaŋ la lɛ bee lɛnti wu se chikɛ nshiiŋ? Gii leeki tɔŋ kɛ lambo yiiri, fweyɛ yih, se gɔɔŋ bujɔŋ nsiiŋ mfi wu ŋɛŋ ni?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Ke wu gɔɔŋ wu ŋɛŋ, gii teenyɛ nsáŋ yee bɛ bɛniiŋ bɛ tsiiŋ li wuu lichiŋ se tee le, ‘Bɛ yɛɛŋ tɛɛbeŋ tɛ ni tɛ nɛki kii siri wɛŋ bee la, mi se ntuu mi ŋɛŋ.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Ntee beŋ le, ɛ lɛ si bɛnchindaa bɛ Nyɔ-ɔ ti nɛki kii wi wu bifi mumkpaŋ wu fiiki shéŋ yee.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jiso tuu gɛɛŋ limfwe tee le, “Wumu tɛ̀ kɛmi bɔɔŋ bee bɛ buniŋ bɛfɛ.
11 Jesus continuou:
12 Wu lɛjiŋ wɛ se dza tee li wuu le, ‘Taa, gatɛ bieŋ bishɛyɛ ɔ nyɛ mi dɛɛni.’ Tee se dza gatɛ bishɛyɛ bilu li bee.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Ŋwaŋ wu bwi wɛ fi biee bishɛyɛ, le jo ka niiŋkwaa, banchɛ biee biee bichu kabɛ dza la dɛndɛ li kwɛɛŋ wumu mfiiŋ, gɛɛŋ bonyɛ kwa wulu li ntsɛ wu waniti-i.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Le bonyɛ fiee fichu fi tɛ̀ kɛmi, dzeeŋ yi tɛɛmi se dza yi kɔɔ li kwɛɛŋ wɛɛ, bɛchi fuki fiee fijɛ.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Se dza gɛɛŋ gɔɔŋ nimɛ li wumu-u wu li kwɛɛŋ wɛɛ le ni nindi li wuu. Wi wulu se toŋ wu gɛɛŋ kiichi dzíiŋ yee.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Se dza beechi le gii ni jii fɛ bijinɛ bi dzíiŋ tɛ̀ jii biɛɛ, se nuuŋ le wi ti mɛɛŋ ki nyɛɛ wu fiee fimu le ji kɛ.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Se tuu dza bɛchi seki biee, teeŋ bufii bwee lijiŋ, tuu tee li yi yee li le, ‘Bɛniiŋ bɛ nindi li taa li, kɛmi baa biee bijɛ ŋge bi yɛki be, ŋkwii fɛni bɛ dzeeŋ.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Ŋgii dza ŋgɛɛŋ lɛ Taa li, ntee li wuu le, “Taa, mi mfɛɔ biee bibifi li Nyɔ-ɔ yi liboo li mɔɔ li wɛ-ɛ.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Mɛɛŋɔ ki kɔchɛ kɛ le bɛ ni bɛ teenyi mi le ŋwana kɛ. Yo dzɔɔ mi dɛɛni si wi wa wu nimɛ.”’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Bɛdɛɛni, se dza tuu lijiŋ lɛ tee li. Le ni mɛɛŋ se fɛsi fɛkuuŋ, tee lɔŋ lii ŋɛŋ wu. Nshiiŋ kɔɔ wu bɛ ŋwaŋ wulu, dza we, letɛ gɛɛŋ, kokɛ wu, nyɔɔchɛ wu.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Ŋwaŋ wulu se tee li wuu le, ‘Taa, mi mfɛɔ biee bibifi li Nyɔɔ mɔɔ li wɛɛ. Mɛɛŋɔ ki kɔchɛ kɛ le bɛ teeŋ mi le ŋwana kɛ.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Se nuuŋ le, tee tɛ̀ tuu teeŋ bɛniiŋ bee bɛ nimɛ-ɛ tee le, ‘Gɛnɛ yɛɛŋ tsɛkɛ, nɛ bichɛ ndú yi dzeeŋ ŋge, nɛ bɛ nɛ chuumɛ wu li bwiŋ, nɛ lii wu finsɛŋɛ li kwaŋ wee li, mɔɔ bikpɔ li bikaa biee li.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Nɛ se gɛɛŋ nɛ kɔɔ kintomɛ ki fɔ-ɔŋ, nɛ sɛɛ ki, tɛ ni tɛ jii tɛ nɛki,
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 kifɛ ŋwanɛŋ wuni tɛ̀ kwi, wu se tuu wu bo. Tɛ̀ la wu se tuu wu yenɛ.’ Bɛdɛɛni, be se tuu be bɛchi be nɛki.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Fiee fini tɛ̀ kɛti lɛ, ɛ ŋwaŋ wu kaaŋ wɛ tɛ̀ nuuŋ fiee litɔɔ. Le ni kuuki, le bɛ bo lu laa lichiŋ, woo si bɛ kuti biee, bɛniiŋ bindi.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Se teeŋ wi wu nimɛ wumu, bii li wuu laa bɛ bindi nuuŋ la le?
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Wi wulu tuu li wuu le, ‘Ŋwaana bee kaari bɛŋ. Chaa wunɛ se sɛɛ kintomɛ kinaaŋ ki fɔ-ɔŋ, kifɛ bee ŋɛŋ ŋwaana mɛɛŋ we, tɛɛmi.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Le woo lɛ, shéŋ tuu yi bee wu, se faaŋ fiee nlɛ li yih. Tee se bo gɛɛŋ suŋgi bɔ li wuu le bɛ lɛ nɛɛ li yih.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Se nuuŋ le, ŋwaŋ wulu se tuu li tee li le, ‘Bichɛ ɔ ŋɛŋ, nshiiŋ nindi li wɛ-ɛ si mfwa li biya bini bichu-u, mɛɛŋɔ nsaa ki faaŋ kɛ mfɛru fintoŋ fio fimu kɛ. Ɔ ti mɛɛŋɔ saa ki nyɛ kɛ mi mɔɔ nuuŋ fi ŋwaaŋ bi le ni nɛki tɛɛ nsáŋ yɛŋ kɛ.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Le ŋwana wuni wu tɛ̀ gɛɛŋ wu bonyɛ bishɛyɛ bɛ binjiŋkwiiŋ tuu kaari bɛ, ɔ se tuu ɔ kɔɔ kintomɛ ki fɔ-ɔŋ ɔ sɛɛ kii wu.’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Tee tuu li wuu le, ‘Ŋwanɛŋ, ɛ tɛɛ wɛ tɛ ti nuuŋ fɛni mfi kwi, fiee fichu fi ŋkɛmi ɛ nɛɛ fio.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Se nuuŋ le, fi bee fi dzɔɔŋ le tɛ ni tɛ nɛki kifɛ ŋwaana wuni tɛ̀ kwi, wu se bo, tɛ̀ la, wu se tuu wu yenɛ.’”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.