Rute 1

asg (ASG) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 M megeshe, a ayin a na a yaꞋin afada i o tsugono ci Isaraila, a yaꞋan ta̱ kambulu a iɗika yi Isaraila. Ɗa vuma vi yoku, vuza va aza Batalami a Yahuda, u ɗikai vuka vu ni m muku n re n ni, adama a na a bana a da̱sa̱ngu a yaꞋan makyan kenu a iɗika i Mowabu.
1 No tempo em que Israel era governado por juízes, houve uma grande fome naquele país. Por isso um homem de Belém, cidade da região de Judá, foi com a sua mulher e os seus dois filhos morar por algum tempo num país chamado Moabe.
2 Kula ku vuma ka ku ɗaɗa Elimeleki n kula ku vuka vi ni feu Nomi, ula a̱ muku n re e le a ɗaɗa Malonu n Kiliyonu, ele aza a Efarata a ɗa a na a̱ uta̱i a Batalami vi Yahuda. Ɗa a banai a iɗika i Mowabu adama a na a̱ da̱sa̱ngu ɗe.
2 O nome desse homem era Elimeleque, e o da sua mulher, Noemi. Os dois filhos se chamavam Malom e Quiliom. Essa família era de Efrata, um povoado que ficava perto de Belém de Judá. Eles foram para Moabe e ficaram morando ali.
3 Ɗa Elimeleki vali vu Nomi u kuwa̱i, u ka̱sukpa̱i ni m muku n re n ni.
3 Algum tempo depois, Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos,
4 Ɗa muku ma, a zuwai nkere ma aza a Mowabu, Orufa n Ruti. Ana a yawai ɗevu n a̱ya̱ kupa n ida̱shi ubuta̱ wa,
4 que casaram com moças moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o da outra, Rute. Quando já fazia quase dez anos que estavam morando ali,
5 ɗa Malonu koɓolo Kiliyonu feu a̱ kuwa̱i, ɗa a̱ ka̱sukpa̱i Nomi endeꞋen ni, babu vali kpamu babu muku.
5 Malom e Quiliom também morreram. E Noemi ficou só, sem os filhos e sem o marido.
6 Megeshe kenu ɗa Nomi u panai a danai, Vuzavaguɗu u ɓa̱nka̱ ta̱ aza ni n ilikulya ba̱ri, ɗa u sheshei an wa ka̱sukpa̱ likuci i Mowabu. Ɗa o foɓusoi adama a na o bono a kpaꞋa n ejene a̱ ni.
6 Um dia Noemi soube que o Senhor tinha ajudado o seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então ela se aprontou para sair de Moabe com as suas noras.
7 N ejene a̱ ni ere u ka̱sukpa̱i ubuta̱ u na wi ishi a̱ ida̱shi, ɗa a̱ ka̱na̱i uye o kubono a Yahuda.
7 Elas saíram a fim de voltar para Judá, mas no caminho
8 Ɗa Nomi u danai le, <<Bonoi a iꞋuwa yi mmaci n ɗa̱. Ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u yaꞋan ka ɗa̱ kasingai uteku tsu na i yaꞋankai mu kasingai n ali a̱ ɗa̱ a na a̱ kuwa̱i ɗe.
8 Noemi disse às noras: — Voltem para casa e fiquem com as suas mães. Que o
9 Ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u ɓa̱nka̱ ɗa̱ i ciya̱ ali o kolo o yoku, adama a na i ciya̱ kpaꞋa ku ka̱ci ka̱ ɗa̱ kpamu.>> Ɗa Nomi wo oɓongi le ɗa e pecemgbenei. Ama ɗa a̱ ka̱na̱i ma̱shi.
9 O Senhor permita que vocês casem de novo e cada uma tenha o seu lar! Então Noemi se despediu das suas noras com um beijo. Porém elas começaram a chorar alto
10 Ɗa a danai ni, <<A̱Ꞌa̱, a̱ tsu ci ta̱ o kutono wu tsu bana a̱ ubuta̱ u uma a̱ nu.>>
10 e disseram: — Não! Nós não voltaremos. Nós iremos com a senhora e ficaremos com o seu povo.
11 Ɗa Nomi u danai, <<Walai i bono a kpaꞋa, ejene a̱ va̱. Adama a̱ yiɗa̱i ɗa yi o kutono mu? A̱ɗa̱ ye ene ta̱ mpa m buwa o kudoku kumatsa muku n na yo kolo?
11 Mas Noemi respondeu: — Voltem, minhas filhas. Por que querem ir comigo? Vocês acham que eu ainda poderei ter filhos para casarem com vocês?
12 Walai i bono a kpaꞋa ku ɗa̱, adama a na mpa n kutsa ɗe ana mo kudoku ma yaꞋan yolo kpamu. Ko ɗa baci n ciya̱i vali vu na mo kudoku mo kolo, ko anana ɗa baci n ciya̱i vali vu na mo kolo, ka̱ta̱ m matsa muku mo olobo,
12 Voltem para casa porque já estou muito velha para casar de novo. Pois, ainda que eu tivesse esperança de casar outra vez ou mesmo que casasse esta noite e chegasse a ter filhos,
13 yi ta̱ a kuvana le ali o gbonguro? Nannai va u kusa̱nka̱ ɗa̱ ta̱ kuyaꞋan yolo i yoku? A̱Ꞌa̱ ejene a̱ va̱, una̱mgbuka̱tsuma̱ u va̱ u laꞋa ta̱ u ɗa̱, adama a na Vuzavaguɗu ɗa u sheshei kuyaꞋan tsurala nu mpa, ɗa u zuwai mu n takacika.>>
13 será que vocês iriam esperar até que eles crescessem para vocês casarem com eles? É claro que não, minhas filhas! O Senhor está contra mim, e isso me deixa muito triste, pois vocês também estão sofrendo.
14 Ɗa kpamu o doku a̱ gita̱ngi ma̱shi ka̱u. Ɗa yeve Orufa wo oɓongi a̱na̱ku e le, ɗa e pecemgbenei u lazai, ama ɗa Ruti u iwain, ɗa u tonoi ni.
14 Aí elas começaram a chorar alto outra vez. Então Orfa se despediu da sua sogra com um beijo e voltou para o seu povo. Mas Rute ficou.
15 Ɗa Nomi u danai ni, <<Ruti toku nu kejene u kpatala ta̱ o kubono a̱ ubuta̱ wa̱ aza ni n a̱ma̱li a̱ ni. Avu feu kpatala vu tono yi.>>
15 — Veja! — disse Noemi. — A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Volte você também para casa com ela.
16 Ama ɗa Ruti wu ushuki, <<Ɗa u danai ka̱ta̱ vu folono mu n ka̱sukpa̱ wu ba, ko vu sa̱nka̱ mu kutono wu ba. Ubuta̱ u na de dem vu dasai mpa feu mi ta̱ a kudasa. Ubuta̱ u na de dem vu da̱sa̱ngi, mpa feu mi ta̱ a̱ kuda̱sa̱ngu. Uma a̱ nu i ta̱ o kokpo uma a̱ va̱, ka̱ta̱ Ka̱shile ka̱ nu kpamu kokpo Ka̱shile ka̱ va̱.
16 Porém Rute respondeu: — Não me proíba de ir com a senhora, nem me peça para abandoná-la! Onde a senhora for, eu irei; e onde morar, eu também morarei. O seu povo será o meu povo, e o seu Deus será o meu Deus.
17 Ubuta̱ u na de dem vu kuwa̱i, mpa feu ta lo ma̱ kukuwa̱, ta lo feu a̱ kuciɗa̱ngu mu. Ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u takacika mu ka̱u, ɗa baci n ka̱sukpa̱i ili i yoku i pecei mu n avu sai ukpa̱ koci.>>
17 Onde a senhora morrer, eu morrerei também e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue se qualquer coisa, a não ser a morte, me separar da senhora!
18 Ana Nomi u zukai an Ruti u sheshe ta̱ an wa tono yi, ɗa u kpa̱ɗa̱i kudoku kudana yi u kpatala.
18 Como Noemi viu que Rute estava mesmo resolvida a ir com ela, não disse mais nada.
19 Ɗa a lyai kelime nu nwalu ali a yawai a Batalami. Ana a yawai ɗa likuci ra̱ka̱ i yaꞋin ma̱za̱nga̱, ɗa a̱ma̱ci a̱ likuci a danai, <<Na va Nomi ɗa gaji?>>
19 E elas continuaram a viagem até Belém. Quando chegaram lá, toda a cidade ficou agitada por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Esta é a Noemi?
20 Ɗa wu ushiki u danai le, <<Ka̱ta̱ i doku i ɗeke mu Nomi ba, ama ɗekei mu Mara, adama a na MalaꞋimili ma zuwa ta̱ wuma u va̱ wo okpoi n okono.
20 Porém ela respondia: — Não me chamem de Noemi, a Feliz. Chamem de Mara , a Amargurada, porque o Deus Todo-Poderoso me deu muita amargura.
21 A ayin a na n ka̱sukpa̱i na, mi ta̱ n uciyi wa̱ a̱bunda̱i, ama MalaꞋimili u bono ta̱ nu mpa lekeɗi. Adama a̱ yiɗa̱i i kuɗeke mu Nomi? A na wo okpoi Vuzavaguɗu wu uta̱ka̱ mu ta̱ ɗe e keteshe, ɗa u suꞋuki mu n atakaci?>>
21 Quando saí daqui, eu tinha tudo, mas o Senhor me fez voltar sem nada. Então, por que me chamar de Feliz, se o Deus Todo-Poderoso me fez sofrer e me deu tanta aflição?
22 Nannai ɗa Nomi wu uta̱i a̱ likuci i Mowabu n Ruti kejene ka̱ ni, vuza va aza a Mowabu. Ayin a na a yawai Batalami ele a̱ kugita̱ vikyaꞋa vi itabi.
22 E foi assim que Noemi voltou de Moabe, com Rute, a sua nora moabita. Elas chegaram a Belém quando a colheita de cevada estava começando.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.