Gênesis 44
asg (ASG) vs NTLH
1 Ɗa Isufu u danai kagbashi ka na ki a kinda kpaꞋa ku ni; <<Shatangu a̱ta̱nki e le tukpa-tukpa n utalu tsu na a kufuɗa kuɗika, ka̱ta̱ vu zuwaka yaba dem mokoko ma azanariya a̱ una̱ u ta̱nki u ni.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Ka̱ta̱ vu zuwa mokoko ma azanariya a̱ ta̱nki vu vuza vu ukocishi vi le n ikebe ya punu.>> Ɗa u yaꞋin tsu na Isufu u danai ni.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Kayin a kasa ɗa u uta̱ka̱i uma a ni njaki n le.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Ana a lazai a bana daꞋin ka̱u ba, ɗa Isufu u danai kagbashi ka kpaꞋa ka̱ ni, <<YaꞋan gogoꞋo i tono uma a nanlo a, i cina le baci ka̱ta̱ ye ece le. <Yiɗa̱i i zuwai ɗa i tsupai kasingai n kawuya?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Yiɗa̱i i zuwai ɗa i bokoi mokoko ma azanariya ma vuzagbayin vu va̱? Ma ɗa kpamu u ci yaꞋanka kutakpa ku uteku. Na va unushi u gbani-gbani u ɗa i yaꞋin.> >>
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Ana u cinai le ɗa u dansai derere tsu na a danai ni.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Ɗa a̱ ushuki ni, <<Yiɗa̱i vi a kudana vuzagbayin? Ka̱shile ke jebeshe agbashi a̱ nu a yaꞋan ili tsu nanlo.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Ikebe i na ci cinai a̱ a̱ta̱nki a̱ tsu tsu bonoko ta̱ i ɗa. Yiɗa̱i kpamu i kuzuwa ɗa tso kuboko mokoko ma azanariya ma vuzagbayin vu nu?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Vuzagbayin, a cina baci vuza te a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ tsu m mokoko ma nanlo yaꞋan a una yi a̱ tsu vu na tsu buwai tsu okpo agbashi a̱ ɗa̱.>>
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Ɗa vuma u danai, <<To u gaꞋan ta̱ wo okpo tsu na i danai ama vuza na a cinai mokoko ma wa̱ ni, a̱yi ɗa u kokpo kagbashi aza a na a buwai i ta̱ a kulaza.>>
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Ɗa ra̱ka̱ vi le a̱ cipa̱ka̱i n ucanuku wu njaki n le, ɗa a̱ ɓa̱yuwa̱sa̱i ucanuku u le.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Ɗa u gita̱i u vuzagbayin a kubana u vuza kenu, ɗa a̱ ciya̱i mokoko ma a̱ ta̱nki vu Bayami.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Ɗa nkoshi n ni dem a karai ntogu n le adama a una̱mgbi u ka̱tsuma̱, ɗa a̱ cipa̱ka̱i ucanuku wu njaki u le ɗa a lazai o kubono a̱ likuci.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Ana Yahuda n aza a̱ ni a uwai a kpaꞋa ku Isufu ɗa a cinai ni punu, ɗa ra̱ka̱ vi le a̱ kuɗa̱ngi kelime ka̱ ni.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Ɗa Isufu u danai, <<Yiɗa̱i i zuwai ɗa i yaꞋin nahannai? I yeve ta̱ mpa vuma tsu va̱ mi ta̱ a kufuɗa me ke ece ɗa̱ a ubuta̱ u tsuboci u va̱?>>
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 <<Yiɗa̱i tsa kudana wu vuzagbayin?>> Tsu na Yahuda wu ushuki, <<Nini ɗai tsa kunana? Ka̱shile kuta̱ka̱ ta̱ unushi u tsu e keteshe. Ra̱ka̱ vu tsu gogo na agbashi a̱ nu a ɗa ci, a̱ tsu n vuza na a cinai mokoko ma azanariya wa̱ ni.>>
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Ɗa Isufu u danai, <<Ka̱shile ka takpaka mu n yaꞋan ili tsu nanlo! Vuza na a cinai mokoko ma wa̱ ni a̱yi ɗa u kokpo kagbashi ka̱ va̱. Aza a na a buwai i ta̱ a kufuɗa a laza i bana we esheku a̱ ɗa̱ m ma̱ta̱na̱.>>
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Ɗa Yahuda u banai u Isufu ɗa u danai, <<Vuzagbayin ka̱na̱ ka̱ɗu ka̱sukpa̱ mu n yaꞋan kadanshi n avu ba̱ri. YaꞋan wupa nu mpa ba; avu vi ta̱ tsu mogono a̱ ka̱ci ka̱ nu.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Vuzagbayin ve ece tsu ta̱, <Yi ta̱ n vuza ɗa̱ ko esheku a̱ ɗa̱?>
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Ɗa tsu ushuki, <Tsu buwa ta̱ lo m mokoshi me esheku a̱ tsu n vangu vu tsu kpamu vu na a matsakai ni a̱yi wana ɗai u kutsa. vuza vu ukocishi va mokoshi ma̱ ni ma̱ kuwa̱ ta̱ ɗe a̱yi ɗa wo okpoi koci n wuma a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ muku ma̱ a̱na̱ku, esheku kpamu i ta̱ a kuciga yi n a̱bunda̱i.>
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 <<Vuzagbayin ɗa vu danai tsu <Ta̱wa̱ n a̱yi adama a na n yeve yi.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Vuzagbayin tsu fuɗa ta̱ tsu dana wu maku ma ma kufuɗa wa̱ ka̱sukpa̱ esheku ba, u laza baci esheku a i ta̱ a̱ kukuwa̱.>
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Ɗa vu danai agbashi a̱ nu, <Sai i ta̱wa̱ n vuza vu ukocishi vu ɗa̱ ta baci nannai ba yi a̱ kuta̱wa̱ yo kudoku ye kene a̱shi a̱va̱ ba.>
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Ana tsu bonoi u kagbashi ka̱ nu esheku a̱ tsu ɗa tsu danai ni ili i na vu danai,
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 <<Ɗa u suki tsu tsu doku tsu ta̱wa̱ tsu tsula utalu.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Ama ɗa tsu danai, <Tsa kubana ba. Tsa kene a̱shi a̱ ni ba, sai tsu bana n vangu vu tsu.>
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 <<Ɗa kagbashi ka̱ nu esheku a̱ tsu u danai, <I yeve ta̱ Rahila muku n re n ɗa u matsakai mu koci.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Vuza te vi le kpamu u ka̱sukpa̱ mu ta̱ ɗe, ɗa n danai, <<Mi ta̱ a kindana nnama n kakamba n wejeleshe yi ta̱ ɗe.>> N doku m me ene yi ba, n ayin a na u lazai.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 I ɗika baci a̱yi na gogo na ɗa ili i yoku i ciya̱i ni, una̱mgbi u ka̱tsuma̱ u na i kuzuwaka mu wi ta̱ a kufuɗa wa kuna mu, tsu na mi n tsukutsa na.>
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 <<Vuzagbayin, adama a nannai mi a kufuɗa mo bono a̱ ubuta̱ u kagbashi ka̱ nu esheku a̱ va̱ babu maku ma ba. Dada wi ta̱ a kuciga maku ma tsu wuma u ni,
30 — ausente —
31 dada we ene mu baci babu maku ma, wi ta̱ a̱ kukuwa̱. A̱ tsu kpamu agbashi a̱ nu ci ta̱ o kusoku esheku a̱ tsu a kubana a̱ ubuta̱ wa̱ a̱kpisa̱ babu ma̱za̱nga̱.
31 — ausente —
32 Nannai ɗa koci ba, mpa kagbashi ka̱ nu n kucinaka ta̱ dada n danai mi ta̱ a kindaka yi maku ma mayin. N danai ni, <M bono baci m maku ma ba, ka̱sukpa̱ mpasa n ni n tono mu ko wannai.>
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 <<Adama a nannai mi ta̱ o kufolono wu vuzagbayin yaꞋan mo okpo kagbashi ka̱ nu una̱ u maku wa, ka̱ta̱ maku ma mo bono n aza a̱ ni.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Nini ɗai n kubana u dada babu maku ma nanlo? Mi a kuciga me ene ili i gbani-gbani i na i kuciya̱ dada ba.>>
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.