Gênesis 43

asg (ASG) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ana kambulu ko doku ka yinkpasakai ka̱u a iɗika ya.
1 A fome se agravou na terra de Canaã.
2 Ana o kotsoi kulyaꞋa utalu u na a banai a tsulai a Masar, ɗa esheku e le a danai le, <<Banai i doku i tsulaka tsu utalu kenu.>>
2 Quando os cereais que eles haviam trazido do Egito estavam para acabar, Jacó disse a seus filhos: “Voltem e comprem um pouco mais de mantimento para nós”.
3 Ama ɗa Yahuda u danai le, <<Vuma va u dana ta̱, <Yo kudoku ye kene a̱shi a̱ va̱ ba, sai i tuka̱ mu n vuza vu ukocishi vu ɗa̱ na.>
3 Judá, porém, respondeu: “O homem estava falando sério quando nos advertiu: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
4 Vu ka̱sukpa̱ tsu baci tsu bana n vangu vu tsu ci ta̱ a kubana tsa tsulaka wu utalu.
4 Se o senhor enviar Benjamim conosco, desceremos e compraremos mais mantimento,
5 Ama vi baci a̱ kuka̱sukpa̱ yi u bana ba, a̱ tsu feu ci a kubana ɗe ba, adama a na vuma va u dana tsu ta̱, <Yi o kudoku ye kene a̱shi a̱ va̱ ba, sai yi koɓolo n vuza ɗa̱.> >>
5 mas, se não deixar Benjamim ir, nós também não iremos. Lembre-se de que o homem disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’”.
6 Ɗa Isaraila we ecei le, <<Yiɗa̱i i zuwai ɗa yi a̱ kutuka̱ mu n atakaci ali ɗa i danai ni yi ta̱ n vangu vu ɗa̱ vi yoku?>>
6 “Por que vocês foram tão cruéis comigo?”, lamentou-se Jacó. “Por que disseram ao homem que tinham outro irmão?”
7 A̱ ushuki, <<Vuma va u ɗeke tsu ta̱ ɗa u ka̱na̱i kece tsu mayin uteku u na kpaꞋa ku tsu ki. <Esheku a̱ ɗa̱ i ta̱ n wuma? Yi ta̱ n vangu vu ɗa̱ vi yoku?> Ɗa tsu ushuki keci ku ni. Nini ɗai tsu kuyeve wi ta̱ a kudana tsu sai tsu tuka̱ n vangu vu tsu?>>
7 “Ele fez uma porção de perguntas sobre nossa família”, responderam. “Quis saber: ‘Seu pai ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?’. Nós apenas respondemos às perguntas dele. Como poderíamos imaginar que ele diria: ‘Tragam seu irmão’?”
8 Ɗa Yahuda u danai esheku a̱ ni Isaraila, <<Zuwa maku ma ma bana n a̱ tsu ci ta̱ a kulaza gogo na, adama a na avu m muku n tsu tsa̱ kukuwa̱ ba.
8 Judá disse a seu pai: “Deixe o rapaz ir comigo e partiremos. Do contrário, todos nós morreremos de fome, e não apenas nós, mas também nossos pequeninos.
9 Mpa a̱ ka̱ci ka̱ va̱ mi ta̱ a kinda ma̱ta̱na̱ ma̱ ni, ve ece mu u bono baci ba. Ɗa baci m bonoi n a̱yi ba, mi ta̱ a̱ kushuku ili i na baci de dem i ciya̱i mu.
9 Garanto pessoalmente a segurança dele. O senhor pode me responsabilizar se eu não o trouxer de volta. Carregarei a culpa para sempre.
10 Ishi baci tsu la̱nga̱sa̱ ayin ba an tsu bana ta̱ ɗe tsu bono kure.>>
10 Se não tivéssemos perdido todo esse tempo, poderíamos ter ido e voltado duas vezes”.
11 Ɗa esheku a a danai, <<Ta baci de nannai sai i yaꞋan ili i nam ba, ɗikai ili i singai i yoku yi iɗika i nampa ka̱ta̱ i zuwa a ajika n ɗa̱, ka̱ta̱ i banka vuza va tsu kuneꞋe, maniꞋin, n ishigi, n ili i ma̱gula̱ni, n umaci u maɗanga u Pisatashiyo, n alumo.
11 Por fim, Jacó, seu pai, lhes disse: “Se não há outro jeito, pelo menos façam o seguinte. Coloquem na bagagem os melhores produtos desta terra: bálsamo, mel, especiarias e mirra, pistache e amêndoas, e levem de presente para o homem.
12 Ɗikai ikebe n a̱bunda̱i i na i laꞋi i cau ya i bonoko n ikebe i na a zuwakai ɗa̱ a ajika a̱ ɗa̱ a, u gaꞋan ba ucunukpi u ɗa le.
12 Levem também o dobro do dinheiro que foi devolvido, pois alguém deve tê-lo colocado nos sacos por engano.
13 Ɗikai vangu vu ɗa̱ i laza a kubana a̱ ubuta̱ u na vuma va wi.
13 Depois, peguem seu irmão e voltem àquele homem.
14 Ka̱sukpa̱ Ka̱shile ka na ki n utsura dem ka zuwa vuza va u pana asuvayali a̱ ɗa̱, ali ka̱ta̱ u bonoko ɗa̱ n vuza ɗa̱ koɓolo m Bayami ka̱ta̱ i bono koɓolo. Ama mpa unambi u ta̱wa̱ mu baci u ta̱wa̱ mu ta̱ ta na.>>
14 Que o Deus Todo-poderoso lhes conceda misericórdia quando estiverem diante daquele homem, para que ele liberte Simeão e deixe Benjamim voltar. Mas, se devo perder meus filhos, que assim seja”.
15 Ɗa uma a ɗikai kuneꞋe ka ali ɗa kulaꞋi ku cau ka, ɗa feu a banai m Bayami. Ɗa a dakakai a lazai a kubana a Masar adama a na o yotsongu ka̱ci ke le u Isufu.
15 Então os homens pegaram os presentes de Jacó e o dobro do dinheiro e partiram com Benjamim. Por fim, chegaram ao Egito e se apresentaram a José.
16 Ana Isufu we enei Bayami n ele ɗa u danai agbashi a kpaꞋa a̱ ni, <<Ɗikai uma a na mpa a kubana a kpaꞋa ku va̱, kiɗakai le manama mo yoku ka̱ta̱ i suꞋwanka le, i ta̱ a kulyaꞋa anana nu mpa.>>
16 Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Estes homens almoçarão comigo ao meio-dia. Leve-os ao palácio, mate um animal e prepare um grande banquete”.
17 Ɗa kagbashi ka ka yaꞋin tsu na a danai ni ɗa u ɗikai uma a kubana a kpaꞋa ku Isufu.
17 O homem fez conforme José ordenou e os levou ao palácio de José.
18 Uma a panai wovon n a̱bunda̱i a na a ɗikai le a kubana a kpaꞋa ku Isufu.
18 Quando os irmãos viram que estavam sendo levados à casa de José, ficaram apavorados. “É por causa do dinheiro que alguém colocou de volta nos sacos da outra vez que estivemos aqui”, disseram uns aos outros. “Ele planeja nos acusar de roubo e, depois, nos prender, nos tornar escravos e tomar nossos jumentos.”
19 Ɗa a banai u kagbashi ka̱ Isufu ɗa a yaꞋin kadanshi n a̱yi a̱ utsutsu u kpaꞋa.
19 À entrada do palácio, os irmãos se dirigiram ao administrador de José e lhe disseram:
20 Ɗa a danai, <<Ka̱na̱ ka̱ɗu vuzagbayin, cau tsu ta̱wa̱ ta̱ na kutsula utalu.
20 “Ouça, senhor. Viemos ao Egito anteriormente para comprar mantimentos.
21 Ama ubuta̱ u na ci shamgbai kasa ɗa tsu ɓa̱yuwa̱i ucanuku u tsu ɗa ci cina ikebe i tsu punu i ɗa ta na tsu bonokoi na.
21 No caminho de volta para casa, paramos para pernoitar e abrimos os sacos. Descobrimos que o dinheiro de cada um, a quantia exata que havíamos pago, estava na boca do saco. Trouxemos o dinheiro de volta. Aqui está.
22 Tsu tuka̱ ta̱ kpamu n ikebe i yoku adama a na tsu tsula utalu kpamu ci yeve vuza na u zuwai ikebe punu a utalu wa ba a ayin a na tsu ta̱wa̱i.>>
22 Também trouxemos mais dinheiro para comprar mantimentos. Não fazemos ideia de quem colocou o dinheiro nos sacos”.
23 Ɗa kagbashi ka ka danai, <<Ka̱ta̱ i dagaza ba. Ka̱ta̱ kpamu i pana wovon ba. Ka̱shile ka̱ ɗa̱ Ka̱shile ke esheku a̱ ɗa̱ u gaꞋan ba a̱yi ɗa u zuwakai ɗa̱ ikebe ya.>> Ɗa wu uta̱ka̱i le n Simiyon.
23 “Fiquem tranquilos”, disse o administrador. “Não tenham medo. Seu Deus, o Deus de seu pai, deve ter colocado esse tesouro nos sacos. Tenho certeza de que recebi seu pagamento.” Depois disso, soltou Simeão e o levou até onde eles estavam.
24 Ɗa kagbashi ka ka ɗikai aza a̱ ni u uwakai a kpaꞋa. Ɗa u nekei le mini adama a na a saꞋa ene, ɗa kpamu u nekei njaki n le ilikulyaꞋa
24 Em seguida, o administrador os conduziu para dentro do palácio de José. Deu-lhes água para lavar os pés e providenciou ração para seus jumentos.
25 Ɗa u foɓusoi kuneꞋe ku le ku na e kuneke Isufu a gasa baci n kanna ka, adama a na a dana le ta̱ i ta̱ a kulyaꞋa ili n a̱yi.
25 Quando foram avisados que almoçariam lá, os irmãos prepararam os presentes para a chegada de José ao meio-dia.
26 Ana Isufu u uwai a kpaꞋa ka ɗa a ɗikai kuneꞋe ku na i n kuɗa ɗa a̱ kuɗa̱ngi kelime ka̱ ni ɗa e nekei ni ku ɗa.
26 Assim que José chegou em casa, entregaram-lhe os presentes que haviam trazido e curvaram-se até o chão diante dele.
27 Ɗa we ecei ma̱ta̱na̱ me le u danai, <<I yaꞋanka mu ta̱ kadanshi ko mokoshi me esheku a̱ ɗa̱, nini ɗai wi ɗe, u buwa ta̱ n wuma?>>
27 Depois de cumprimentá-los, José quis saber: “Como está seu pai, o senhor idoso do qual me falaram? Ainda está vivo?”.
28 Ɗa a̱ ushuki, <<Esheku a̱ tsu kagbashi ka̱ nu u buwa ta̱ n wuma wi ta̱ ɗe kpamu m ma̱ta̱na̱.>> Ɗa a̱ kuɗa̱ngi kelime ka̱ ni ɗa e nekei ni tsugbayin.
28 “Sim”, responderam eles. “Nosso pai, seu servo, ainda está vivo e vai bem.” E curvaram-se mais uma vez.
29 Ana Isufu we enei vuza ni Bayami ɗa u danai, <<A̱yi na ɗa vangu vu ɗa̱ vi kenu, vuza na i yaꞋankai mu kadanshi ka? Ka̱shile ka zuwaka wu una̱singai maku ma̱ va̱.>>
29 Então José olhou para seu irmão Benjamim, o filho de sua mãe, e perguntou: “Este é o irmão mais novo de que vocês me falaram?”. E disse a Benjamim: “Deus seja bondoso com você, meu filho”.
30 Ɗa Isufu u ɗa̱nga̱i fa̱ra̱ka̱ci adama a na ka̱ɗu ka̱ ni ka̱ ɗa̱nga̱ ta̱ adanshi u shika̱ a na we enei aza a̱ ni ɗa u uwai a̱ kunu ɗa u shika̱i.
30 Muito emocionado por causa do irmão, José saiu depressa da sala. Foi para o quarto, onde chorou.
31 Ana u kotsoi ɗa u saꞋi a̱shi a̱ ni, ɗa u danai e pecuku ilikulyaꞋa ya.
31 Depois de lavar o rosto, voltou mais controlado e ordenou: “Tragam a comida!”.
32 A zuwakai Isufu va tsuwaꞋa ci ni ubuta̱ u ni kau n aza a̱ ni, Aza a Masar a na i kulyaꞋa lo dem e le kpamu n ubuta̱ u le kau, adama a na ili yu unata u ɗa vuza va aza a Masar u lyaꞋa ilikulya n vuza va aza a Ibirahi.
32 José foi servido em sua própria mesa, e seus irmãos, em uma mesa separada. Os egípcios que comiam com José, por sua vez, foram servidos em outra mesa, pois os egípcios desprezavam os hebreus e se recusavam a comer com eles.
33 Ɗa a̱ da̱sa̱nki Isufu aza a̱ ni e kelime ka̱ ni, uteku u na umaci u le wi vuzagbayin a kubana u vuza kenu.
33 José disse a cada um dos irmãos onde deviam sentar-se e, para espanto deles, colocou-os ao redor da mesa em ordem de idade, do mais velho para o mais novo.
34 Kirukpa ku na ki e kelime ka̱ Isufu a̱ ka̱na̱i kubanka ɗe n ilikulyaꞋa ama upecu u Bayami u laꞋa ta̱ wa̱ aza a̱ ni ali kutawun. Ɗa a lyaꞋi o soꞋi koɓolo n Isufu ɗa a panakai wuma u le uyoꞋo.
34 Mandou encher os pratos deles com comida de sua própria mesa, e deram a Benjamim uma porção cinco vezes maior que a dos outros. E eles comeram e beberam à vontade com José.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.