Gênesis 43
asg (ASG) vs NTLH
1 Ana kambulu ko doku ka yinkpasakai ka̱u a iɗika ya.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Ana o kotsoi kulyaꞋa utalu u na a banai a tsulai a Masar, ɗa esheku e le a danai le, <<Banai i doku i tsulaka tsu utalu kenu.>>
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Ama ɗa Yahuda u danai le, <<Vuma va u dana ta̱, <Yo kudoku ye kene a̱shi a̱ va̱ ba, sai i tuka̱ mu n vuza vu ukocishi vu ɗa̱ na.>
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 Vu ka̱sukpa̱ tsu baci tsu bana n vangu vu tsu ci ta̱ a kubana tsa tsulaka wu utalu.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Ama vi baci a̱ kuka̱sukpa̱ yi u bana ba, a̱ tsu feu ci a kubana ɗe ba, adama a na vuma va u dana tsu ta̱, <Yi o kudoku ye kene a̱shi a̱ va̱ ba, sai yi koɓolo n vuza ɗa̱.> >>
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 Ɗa Isaraila we ecei le, <<Yiɗa̱i i zuwai ɗa yi a̱ kutuka̱ mu n atakaci ali ɗa i danai ni yi ta̱ n vangu vu ɗa̱ vi yoku?>>
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 A̱ ushuki, <<Vuma va u ɗeke tsu ta̱ ɗa u ka̱na̱i kece tsu mayin uteku u na kpaꞋa ku tsu ki. <Esheku a̱ ɗa̱ i ta̱ n wuma? Yi ta̱ n vangu vu ɗa̱ vi yoku?> Ɗa tsu ushuki keci ku ni. Nini ɗai tsu kuyeve wi ta̱ a kudana tsu sai tsu tuka̱ n vangu vu tsu?>>
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Ɗa Yahuda u danai esheku a̱ ni Isaraila, <<Zuwa maku ma ma bana n a̱ tsu ci ta̱ a kulaza gogo na, adama a na avu m muku n tsu tsa̱ kukuwa̱ ba.
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 Mpa a̱ ka̱ci ka̱ va̱ mi ta̱ a kinda ma̱ta̱na̱ ma̱ ni, ve ece mu u bono baci ba. Ɗa baci m bonoi n a̱yi ba, mi ta̱ a̱ kushuku ili i na baci de dem i ciya̱i mu.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Ishi baci tsu la̱nga̱sa̱ ayin ba an tsu bana ta̱ ɗe tsu bono kure.>>
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Ɗa esheku a a danai, <<Ta baci de nannai sai i yaꞋan ili i nam ba, ɗikai ili i singai i yoku yi iɗika i nampa ka̱ta̱ i zuwa a ajika n ɗa̱, ka̱ta̱ i banka vuza va tsu kuneꞋe, maniꞋin, n ishigi, n ili i ma̱gula̱ni, n umaci u maɗanga u Pisatashiyo, n alumo.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Ɗikai ikebe n a̱bunda̱i i na i laꞋi i cau ya i bonoko n ikebe i na a zuwakai ɗa̱ a ajika a̱ ɗa̱ a, u gaꞋan ba ucunukpi u ɗa le.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Ɗikai vangu vu ɗa̱ i laza a kubana a̱ ubuta̱ u na vuma va wi.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Ka̱sukpa̱ Ka̱shile ka na ki n utsura dem ka zuwa vuza va u pana asuvayali a̱ ɗa̱, ali ka̱ta̱ u bonoko ɗa̱ n vuza ɗa̱ koɓolo m Bayami ka̱ta̱ i bono koɓolo. Ama mpa unambi u ta̱wa̱ mu baci u ta̱wa̱ mu ta̱ ta na.>>
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Ɗa uma a ɗikai kuneꞋe ka ali ɗa kulaꞋi ku cau ka, ɗa feu a banai m Bayami. Ɗa a dakakai a lazai a kubana a Masar adama a na o yotsongu ka̱ci ke le u Isufu.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Ana Isufu we enei Bayami n ele ɗa u danai agbashi a kpaꞋa a̱ ni, <<Ɗikai uma a na mpa a kubana a kpaꞋa ku va̱, kiɗakai le manama mo yoku ka̱ta̱ i suꞋwanka le, i ta̱ a kulyaꞋa anana nu mpa.>>
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Ɗa kagbashi ka ka yaꞋin tsu na a danai ni ɗa u ɗikai uma a kubana a kpaꞋa ku Isufu.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Uma a panai wovon n a̱bunda̱i a na a ɗikai le a kubana a kpaꞋa ku Isufu.
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 Ɗa a banai u kagbashi ka̱ Isufu ɗa a yaꞋin kadanshi n a̱yi a̱ utsutsu u kpaꞋa.
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 Ɗa a danai, <<Ka̱na̱ ka̱ɗu vuzagbayin, cau tsu ta̱wa̱ ta̱ na kutsula utalu.
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 Ama ubuta̱ u na ci shamgbai kasa ɗa tsu ɓa̱yuwa̱i ucanuku u tsu ɗa ci cina ikebe i tsu punu i ɗa ta na tsu bonokoi na.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Tsu tuka̱ ta̱ kpamu n ikebe i yoku adama a na tsu tsula utalu kpamu ci yeve vuza na u zuwai ikebe punu a utalu wa ba a ayin a na tsu ta̱wa̱i.>>
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Ɗa kagbashi ka ka danai, <<Ka̱ta̱ i dagaza ba. Ka̱ta̱ kpamu i pana wovon ba. Ka̱shile ka̱ ɗa̱ Ka̱shile ke esheku a̱ ɗa̱ u gaꞋan ba a̱yi ɗa u zuwakai ɗa̱ ikebe ya.>> Ɗa wu uta̱ka̱i le n Simiyon.
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Ɗa kagbashi ka ka ɗikai aza a̱ ni u uwakai a kpaꞋa. Ɗa u nekei le mini adama a na a saꞋa ene, ɗa kpamu u nekei njaki n le ilikulyaꞋa
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Ɗa u foɓusoi kuneꞋe ku le ku na e kuneke Isufu a gasa baci n kanna ka, adama a na a dana le ta̱ i ta̱ a kulyaꞋa ili n a̱yi.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Ana Isufu u uwai a kpaꞋa ka ɗa a ɗikai kuneꞋe ku na i n kuɗa ɗa a̱ kuɗa̱ngi kelime ka̱ ni ɗa e nekei ni ku ɗa.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Ɗa we ecei ma̱ta̱na̱ me le u danai, <<I yaꞋanka mu ta̱ kadanshi ko mokoshi me esheku a̱ ɗa̱, nini ɗai wi ɗe, u buwa ta̱ n wuma?>>
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Ɗa a̱ ushuki, <<Esheku a̱ tsu kagbashi ka̱ nu u buwa ta̱ n wuma wi ta̱ ɗe kpamu m ma̱ta̱na̱.>> Ɗa a̱ kuɗa̱ngi kelime ka̱ ni ɗa e nekei ni tsugbayin.
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Ana Isufu we enei vuza ni Bayami ɗa u danai, <<A̱yi na ɗa vangu vu ɗa̱ vi kenu, vuza na i yaꞋankai mu kadanshi ka? Ka̱shile ka zuwaka wu una̱singai maku ma̱ va̱.>>
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Ɗa Isufu u ɗa̱nga̱i fa̱ra̱ka̱ci adama a na ka̱ɗu ka̱ ni ka̱ ɗa̱nga̱ ta̱ adanshi u shika̱ a na we enei aza a̱ ni ɗa u uwai a̱ kunu ɗa u shika̱i.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Ana u kotsoi ɗa u saꞋi a̱shi a̱ ni, ɗa u danai e pecuku ilikulyaꞋa ya.
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 A zuwakai Isufu va tsuwaꞋa ci ni ubuta̱ u ni kau n aza a̱ ni, Aza a Masar a na i kulyaꞋa lo dem e le kpamu n ubuta̱ u le kau, adama a na ili yu unata u ɗa vuza va aza a Masar u lyaꞋa ilikulya n vuza va aza a Ibirahi.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Ɗa a̱ da̱sa̱nki Isufu aza a̱ ni e kelime ka̱ ni, uteku u na umaci u le wi vuzagbayin a kubana u vuza kenu.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Kirukpa ku na ki e kelime ka̱ Isufu a̱ ka̱na̱i kubanka ɗe n ilikulyaꞋa ama upecu u Bayami u laꞋa ta̱ wa̱ aza a̱ ni ali kutawun. Ɗa a lyaꞋi o soꞋi koɓolo n Isufu ɗa a panakai wuma u le uyoꞋo.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.