Gênesis 42

asg (ASG) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ana Yakubu u panai a danai ilikulyaꞋa yi ta̱ ɗe a Masar, ɗa u danai muku n ni, <<Yiɗa̱i ɗa yi a mindanai uteku u ɗa̱?>>
1 Quando Jacó soube que no Egito havia cereais, disse a seus filhos: “Por que vocês estão aí parados, olhando uns para os outros?
2 M pana ta̱ <<Utalu wi ta̱ ɗe Masar. Banai, i tsula adama a na ci ciya̱ ilikulyaꞋa ta lo tsa̱ kukuwa̱.>>
2 Ouvi dizer que há cereais no Egito. Desçam até lá e comprem cereais em quantidade suficiente para nos mantermos vivos. Do contrário, morreremos”.
3 Isufu nkoshi n ni uma kupa a banai Masar adama a na a tsula ilikulyaꞋa.
3 Então os dez irmãos mais velhos de José desceram ao Egito para comprar cereais.
4 Ama Yakubu u suku Bayami ba, adama a na wi ta o wovon talo ili i yoku ya̱ ciya̱ le i muna.
4 Mas Jacó não deixou Benjamim, o irmão mais novo de José, ir com eles, pois tinha medo de que algum mal lhe acontecesse.
5 Muku n Yakubu i ta̱ a̱ ka̱tsuma̱ ka aza na a banai kutsula ilikulyaꞋa, adama a na kambulu ka̱ yikpa̱ ta̱ feu a iɗika i KanaꞋana.
5 Os filhos de Jacó chegaram ao Egito junto com outros para comprar mantimentos, porque também havia fome em Canaã.
6 Ayin a nanlo ta na, a zuwa ta̱ Isufu wo okpo gomuna vi iɗika i Masar. A̱yi ɗa kpamu vuza na u kudenge utalu ya a̱ ubuta̱ u uma. Ana Isufu aza a̱ ni a banai wa̱ ni, ɗa a̱ kuɗa̱nki ni, ali ɗa a̱ ka̱na̱i kulyaꞋa kayala.
6 Uma vez que José era governador do Egito e o encarregado de vender cereais a todos, foi a ele que seus irmãos se dirigiram. Quando chegaram, curvaram-se diante dele com o rosto no chão.
7 Ana Isufu we enei aza a̱ ni, ɗa ta na u yevei le. Ama ɗa u yaꞋin adanshi u yeve le ba. Ɗa u ka̱na̱i kuyaꞋanka le kadanshi ka wuya. Ɗa we ecei le, <<Te ɗai tamkpamu yu uta̱i?>>
7 José reconheceu os irmãos de imediato, mas fingiu não saber quem eram e lhes perguntou com aspereza: “De onde vocês vêm?”. “Da terra de Canaã”, responderam eles. “Viemos comprar mantimentos.”
8 Isufu u yeve le ta̱, ama ele e yeve yi ba.
8 Embora José tivesse reconhecido seus irmãos, eles não o reconheceram.
9 Ɗa u ciɓai n alatani a̱ ni. Ɗa u danai le, <<A̱ɗa̱ omoci a ɗa, aza a na a tsu saka ubuta̱, adama a na a banka n kuvon. I ta̱wa̱ ta̱ adama a na i la̱na̱ ubuta̱ u na wi babu utsura ka̱u.>>
9 José se lembrou dos sonhos que tivera a respeito deles muitos anos antes e lhes disse: “Vocês são espiões! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
10 Ɗa a danai ni, <<A̱ a̱ vuzagbayin tsu ta̱wa̱ ta̱ adama a na tsu tsula ilikulyaꞋa
10 “Não, meu senhor!”, responderam eles. “Seus servos vieram apenas para comprar mantimentos.
11 A̱ tsu muku n vuza te n ɗa; a̱ tsu aza usuɓi a ɗa kpamu ci; agbashi a̱ nu ka̱ta̱ a saꞋwa kubana tsusaki ba.>>
11 Somos todos irmãos, membros da mesma família. Somos homens honestos, meu senhor, e não espiões!”
12 <<A̱ a̱>> ɗa u danai le. <<I ta̱wa̱ ta̱ adama a na ye ene tsu na iɗika i tsu yi.>>
12 Mas José insistiu: “São espiões, sim! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
13 Ɗa a danai ni, <<A̱ tsu a agbashi a̱ nu a ɗa, ci ta̱ uma kupa n aza e re. Esheku e te a ɗa kpamu, vuza na kpamu wi ida̱shi a iɗika i KanaꞋana. Auta vu tsu wi ta̱ ɗe n esheku a̱ tsu, vuza te kpamu u buwa lo ba.>>
13 Eles disseram: “Senhor, na verdade, nós, seus servos, éramos doze irmãos, todos filhos de um homem que vive na terra de Canaã. Nosso irmão mais novo está em casa com o pai, e um de nossos irmãos já não está conosco.”
14 Ɗa Isufu u danai le, <<Ɗaɗa i zuwai ɗa n danai, <A̱ɗa̱ aza a tsusaki ki iɗika a ɗa adama o kuvon.> >>
14 José, porém, continuou a insistir: “Como eu disse, vocês são espiões!
15 Tsu na n kukondo ɗa̱ ɗa na. FiriꞋauna wi baci lo de n wuma, ya̱ kuka̱sukpa̱ ubuta̱ u nampa ba, sai i tuka̱ n vangu vu ɗa̱ na.
15 Mas há uma forma de verificar sua história. Juro pela vida do faraó que vocês só deixarão o Egito quando seu irmão mais novo vier para cá.
16 Suki vuza te a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ ɗa̱, aza a na a buwai a shamgba na a na agbashi, ta o kukondo kadanshi ka̱ ɗa̱ nannai ci yeve ko mayun ɗa yi a kudansa. Mayun ɗa baci ta na ba, n kucina ta̱ n FiriꞋauna a̱ɗa̱ aza a tsusaki a ɗa yi.
16 Um de vocês deve buscá-lo. Os outros ficarão presos aqui. Então veremos se sua história é verdadeira ou não. Pela vida do faraó, se não tiverem um irmão mais novo, saberei com certeza que são espiões”.
17 Ɗa u remei le. Ɗa u zuwai le ali ayin a tatsu.
17 Então José os colocou na prisão por três dias.
18 A kanna ka tatsu ɗa Isufu u danai le, <<Ili i na i kuyaꞋan ka̱ta̱ i yaꞋan wuma i ɗa na mpa mi ta̱ o wovon u Ka̱shile.
18 No terceiro dia, José lhes disse: “Sou um homem temente a Deus. Façam o que direi e viverão.
19 A̱ɗa̱ aza a mayun a ɗa baci yi ka̱sukpa̱ vuza te vu ɗa vu shamgba na a ugbashi, aza a na a buwai a ɗika ilikulyaꞋa a banka a kpaꞋa aza na i ɗe n kambulu.
19 Se são mesmo homens honestos, escolham um de seus irmãos para continuar preso. Os demais podem voltar para casa com cereais para seus parentes que estão passando fome.
20 Ka̱ta̱ i tuka̱ mu n Auta vu ɗa̱ i yaꞋan baci nannai ta n kushuku n a̱ɗa̱ babu vuza na u kuna ɗa̱.>> Ɗa Isufu aza a̱ ni a̱ ushuki kuyaꞋan nannai.
20 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo. Com isso, provarão que estão dizendo a verdade e não morrerão”. Eles concordaram e,
21 Ɗa a danai uteku u le n kelentsu ke le, <<Mayun mpasa n vangu vu tsu n ɗa mi o kutono tsu adama a na ce ene ta̱ atakaci a̱ ni a ayin a na wi o kufolono tsu tsu ɓa̱nka̱ yi, ama ɗa ci iwain kupanaka yi. Adama a nannai mpasa n ni ɗa mi o kutono tsu.>>
21 conversando entre si, disseram: “É evidente que estamos sendo castigados por aquilo que fizemos a José tanto tempo atrás. Vimos sua angústia quando ele implorou por sua vida, mas nós o ignoramos. Por isso estamos nesta situação difícil”.
22 Ɗa Ruben u danai, <<N dana ɗa̱ ba ka̱ta̱ i yaꞋanka maku ma nannai ba? Ɗa i iwain kupanaka mu. Anana mpasa n ni a ɗa mi o kutono tsu.>>
22 Rúben disse: “Não lhes falei que não pecassem contra o rapaz? Mas vocês não quiseram me ouvir. Agora, temos de prestar contas pelo sangue dele!”.
23 E yeve a na Isufu u yeve ta̱ kelentsu ke le ba, adama a na wi ta̱ a kuyaꞋanka le kadanshi n u danai ni ili i na i a kudansa.
23 Não sabiam, porém, que José os entendia, pois falava com eles por meio de um intérprete.
24 Ɗa Isufu u kpatalai a̱ ubuta̱ u yoku ɗa u ɓa̱ruwa̱i ma̱shi. Ɗa u doku ɗa u bonoi we le kpamu ɗa u yaꞋankai le kadanshi. A ɗikai Simiyon ɗa a shiyai ni lo e kelime ke le.
24 José se afastou dos irmãos e começou a chorar. Quando se recompôs, voltou a falar com eles. Escolheu Simeão e mandou amarrá-lo diante dos demais.
25 Ɗa Isufu u zuwai a shatangu a̱bufu e le nu utalu ka̱ta̱ kpamu o bonoko n yaba dem n ikebe i ni a̱ ta̱nki vi ni. Ta u yaꞋankai ni nannai.
25 Em seguida, José ordenou que seus servos enchessem de cereais os sacos que os irmãos haviam trazido e, em segredo, devolvessem o pagamento, colocando o dinheiro na boca de cada saco. Também mandou que lhes dessem mantimentos para a viagem, e assim fizeram.
26 Ɗa a zuwakai njaki le ucanuku ɗa a lazai.
26 Os irmãos colocaram os sacos de cereal sobre seus jumentos e partiram de volta para casa.
27 A̱ ubuta̱ u na a shamgbai adama ana asa, ɗa vuza te u ɓa̱yuwa̱i ucanuku u ni ana we neke majaki ma̱ ni ilikulya, ɗa u cinai azanariya punu a ucanuku u ni.
27 Contudo, quando um deles abriu a bagagem a fim de pegar cereal para seu jumento, encontrou o dinheiro na boca do saco.
28 Ɗa u danai aza a̱ ni, <<O bonoko ta̱ n azanariya a̱ va̱,>> U danai. <<A ɗa na punu ucanuku u va̱.>> Ɗa a̱ɗu e le a̱ muɗa̱i le ɗa a dagazai ɗa a dananai, <<Yiɗa̱i Ka̱shile ka yaꞋankai tsu nahannai?>>
28 “Vejam só!”, exclamou para seus irmãos. “Devolveram meu dinheiro; está aqui no saco!” O coração deles desfaleceu e, tremendo, disseram uns aos outros: “O que Deus fez conosco?”.
29 Ana a yawai we esheku e le Yakubu a KanaꞋana ɗa a danai ni ili i na i ciya̱i le dem.
29 Quando os irmãos chegaram à casa de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo que havia acontecido com eles.
30 <<Vuma vu na a zuwai vuzagbayin vi iɗika ya u yaꞋanka tsu ta̱ kadanshi n wupa u neke tsu ta̱ kpamu atakaci ali u danai a̱ tsu va aza tsusaki a ɗa ci.
30 Disseram: “O homem que governa o país falou conosco asperamente e nos acusou de sermos espiões em sua terra,
31 Ama ɗa tsu danai ni, <A̱ tsu aza usuɓi a ɗa ci; aza tsusaki ki iɗika kaꞋa ci ba.
31 mas nós lhe garantimos: ‘Somos homens honestos, e não espiões.
32 Ci ta̱ uma kupa n aza e re muku me esheku e te. Ama vuza te vu tsu u buwa lo n wuma ba vuza kene vu tu kpamu wi ta̱ ɗe KanaꞋana n esheku a̱ tsu.>
32 Somos doze irmãos, filhos do mesmo pai. Um de nossos irmãos já não está conosco, e o mais novo está em casa com nosso pai, na terra de Canaã’.
33 <<Ɗa kpamu vuzagbayin va u danai tsu kpamu, <Tsu nampa tsu ɗa kpamu n kuyeve ko aza a mayun a ɗa yi: ka̱sukpa̱i vuza te ɗa̱ na nu mpa ama ɗikai ilikulyaꞋa i banka aza a kambulu a kpaꞋa ku ɗa̱.
33 “Então o homem que governa o país disse: ‘Saberei com certeza se vocês são homens honestos da seguinte forma: deixem um de seus irmãos comigo e voltem para casa levando cereais para seus parentes que estão passando fome.
34 Tuka̱i mu n vuza vu ukocishi vu ɗa̱ ta n kuyeve nannai a na a̱ɗa̱ aza a tsusaki ki iɗika kaꞋa yi ba, mi ta̱ o kubonoko ɗa̱ n vuma ɗa̱ ka̱ta̱ i lyaꞋa kelime n tsulaga a iɗika ya.> >>
34 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo e saberei que são homens honestos, e não espiões. Então eu lhes devolverei seu irmão, e vocês poderão negociar livremente nesta terra’”.
35 Ana yaba dem u tsuwa̱in ilya i ni o mopon ɗa yaba dem vi le u cinai ikebe i ni punu. Ana ele n esheku e le e enei ikebe ya ɗa a panai wovon.
35 Ao esvaziarem os sacos, viram que dentro de cada um havia uma bolsa com o dinheiro do pagamento pelos cereais. Os irmãos e o pai ficaram apavorados quando viram as bolsas de dinheiro.
36 Ɗa Yakubu u danai le, <<A̱ɗa̱ ɗa i sa̱nka̱i muku n va̱. Isufu wi lo ba Simiyon kpamu wi lo ba, gogo na kpamu Bayami ɗa yi a kuciga ya ɗika. Ili dem adanshi i ɗa yi ta̱ a kuꞋiwan mu.>>
36 Jacó disse: “Vocês estão tirando meus filhos de mim! José se foi, Simeão não está aqui, e agora querem levar Benjamim também. Tudo está contra mim!”.
37 Ɗa Ruben u danai esheku, <<Vi ta̱ a kufuɗa va kuna muku n re n va̱ m bono baci n a̱yi ba. Ka̱sukpa̱ka̱ mu a̱yi wa̱ va̱, mi ta̱ o kubonoko yi na.>>
37 Então Rúben disse ao pai: “Se eu não trouxer Benjamim de volta, o senhor pode matar meus dois filhos. Eu me responsabilizo por ele e prometo trazê-lo de volta”.
38 Ama ɗa Yakubu u danai ni, <<Maku ma̱ va̱ mo kutono wu a kubana na ɗe ba; vuza ni u kuwa̱ ta̱ ɗe a̱yi ɗa u buwai mu n wuma. Ili i yoku i ciya̱ ɗa baci a uye a̱ ka̱tsuma̱ ka nwalu, yi ta̱ a kuzuwa mu n kuwa̱ n ka̱tsuma̱ ka̱ lima̱,>>
38 Jacó, porém, respondeu: “Meu filho não descerá com vocês. Seu irmão José morreu, e Benjamim é tudo que me resta. Se alguma coisa acontecesse com ele na viagem, vocês me mandariam velho e infeliz para a sepultura”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.