Gênesis 37

asg (ASG) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yakubu u da̱sa̱ngi ta̱ a̱ ubuta̱ u na isheku i ni i da̱sa̱ngi a iɗika i KanaꞋana.
1 Jacó passou a morar na terra de Canaã, onde seu pai tinha vivido como estrangeiro.
2 Na va wi ta̱ a kudana tsu tsumani tsu muku n Yakubu.
2 Este é o relato de Jacó e sua família. Quando José tinha 17 anos, cuidava dos rebanhos de seu pai. Trabalhava com seus meios-irmãos, os filhos de Bila e Zilpa, mulheres de seu pai, e contava para seu pai algumas das coisas erradas que seus irmãos faziam.
3 Ama, a̱yi Yakubu u laꞋa ta̱ n kuciga Isufu a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ muku n ni dem, adama a na a̱yi ɗa a matsakai ni ukocishi. Ɗa u tsulakai ni kuminya ku singai ki ikebe.
3 Jacó amava José mais que a qualquer outro de seus filhos, pois José havia nascido quando Jacó era idoso. Por isso, certo dia Jacó encomendou um presente especial para José: uma linda túnica.
4 Ana aza a̱ ni e enei esheku e le a laꞋa ta̱ n kuciga Isufu, ɗa a̱ ka̱na̱i wupa n a̱yi, ali a iwain kuyaꞋanka yi kadanshi ka singai.
4 Os irmãos de José, por sua vez, o odiavam, pois o pai deles o amava mais que a todos os outros filhos. Não eram capazes de lhe dizer uma única palavra amigável.
5 Kanna ke te, Isufu u yaꞋin alatani, ɗa u danai aza a̱ ni. Ele ta na ɗa o doku ɗa a iwain ni.
5 Certa noite, José teve um sonho e, quando o contou a seus irmãos, eles o odiaram ainda mais.
6 U danai le, <<Panai alatani a na n yaꞋin.
6 “Ouçam este sonho que tive”, disse ele.
7 Ci ta̱ a kushiya mkpakulu a kashina. Ɗa makpakulu ma̱ va̱ ma ɗa̱nga̱i, ɗa ma shamgbai. Ɗa mkpakulu n ɗa̱ feu n ɗa̱nga̱i, ɗa a kanzai ma̱ va̱. Ɗa a̱ kuɗa̱nki maꞋa.>>
7 “Estávamos no campo, amarrando feixes de trigo. De repente, meu feixe se levantou e ficou em pé, e seus feixes se juntaram ao redor do meu e se curvaram diante dele!”
8 Ɗa nkoshi n ni me ecei ni, <<Vi ta̱ a kuciga vo kokpo mogono ma̱ tsu? Mayun ɗa wo ta na vi a kuciga va lyaꞋa kelime ka̱ tsu?>> Ɗa o doku ɗa a iwain ni, adama a alatani a na u yaꞋin, ɗa u danai le.
8 Seus irmãos responderam: “Você imagina que será nosso rei? Pensa mesmo que nos governará?”. E o odiaram ainda mais por causa de seus sonhos e da maneira como os contava.
9 Ɗa Isufu u doku ɗa u yaꞋin alatani o yoku. Ɗa u doku ɗa u danai le. Ɗa u danai, <<N yaꞋan ta̱ alatani o yoku. Me ene ta̱ kanna n wotoi na azangata kupa n ke te. A̱ kuɗa̱ngi a kulyaꞋaka mu kayala.>>
9 Pouco tempo depois, José teve outro sonho e, mais uma vez, contou-o a seus irmãos. “Ouçam, tive outro sonho”, disse ele. “O sol, a lua e onze estrelas se curvavam diante de mim!”
10 Ana u danai esheku koɓolo nu nkoshi n ni, ɗa esheku a dansukai ni. Ɗa u danai ni, <<Alatani a̱ yi ɗa̱i nannai? Mayun ɗa a̱na̱vu nu mpa n aza a̱ nu, ɗa tsa kubana tsa̱ kuɗa̱nku wu?>>
10 Dessa vez, contou o sonho não apenas aos irmãos, mas também ao pai, que o repreendeu, dizendo: “Que sonho é esse? Por acaso eu, sua mãe e seus irmãos viremos e nos curvaremos até o chão diante de você?”.
11 Ɗa nkoshi n ni n ka̱na̱i tsurala a̱yi. Ɗa esheku kpamu a ɗikai kadanshi ka nanlo a̱ ka̱ɗu ka̱ ni, ɗa u ka̱na̱i kuciɓasa kaꞋa mayin.
11 Os irmãos de José ficaram com inveja dele, mas seu pai se perguntou qual seria o significado dos sonhos.
12 Ana nkoshi n ni a banai kaguɓa ka nlala me esheku n le ɗevu n Shekem.
12 Pouco depois, os irmãos de José levaram os rebanhos de seu pai para pastar junto de Siquém.
13 Ɗa Yakubu u danai Isufu, <<Nkoshi n nu a bana ta̱ kaguɓa na ɗe ɗevu n Shekem. Vi yeve ta̱ ubuta̱. Ta̱wa̱ n suku wu ɗe we le.>>
13 Então Jacó disse a José: “Seus irmãos estão cuidando das ovelhas em Siquém. Apronte-se, e eu o enviarei até eles”. “Estou pronto para ir”, respondeu José.
14 Ɗa u danai ni, <<Bana ve ene ma̱ta̱na̱ me le, ko nini ɗai i ɗe n kuzuwa ku le dem. Ka̱ta̱ vu bono vu dana mu.>> Ɗa u suki ni u wala n uɓon u Ka̱ra̱Ꞌa̱ ke Heburon.
14 “Vá ver como estão seus irmãos e os rebanhos”, disse Jacó. “E traga-me notícias deles.” Jacó o enviou, e José viajou de sua casa no vale de Hebrom até Siquém.
15 ɗa u ka̱na̱i kuka̱ra̱sa̱ a kakamba ali vuza yoku u cinai ni ɗa we ecei ni, <<Yiɗa̱i vi a̱ kula̱nsa̱?>>
15 Quando José chegou a Siquém, um homem da região notou que ele andava perdido pelos campos. “O que você está procurando?”, perguntou o homem.
16 Ɗa wu ushuki, <<Mi ta̱ a̱ kula̱nsa̱ aza a̱ va̱. Dana mu, te ɗai i a kaguɓa ka.>>
16 “Estou procurando meus irmãos”, respondeu José. “O senhor sabe onde eles estão cuidando dos rebanhos?”
17 Ɗa vuma va wu ushuki, <<A̱ ka̱sukpa̱ ta̱ ɗe ubuta̱ u nampa. M panaka le ta̱ a kudana, <Tsu walai a kubana a Dotan.> >>
17 O homem lhe disse: “Sim, eles foram embora daqui, mas eu os ouvi dizer: ‘Vamos a Dotã’”. Então José foi atrás de seus irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Ama ele e ene yi ta̱ ali a̱yi daꞋin. Ɗa e sheshei uteku u na a kuna yi.
18 Quando os irmãos de José o viram, o reconheceram de longe. Antes que ele se aproximasse, planejaram uma forma de matá-lo.
19 Ɗa a danai, <<Vuza va alatani ɗa na ɗe a̱ kuta̱wa̱.
19 “Lá vem o sonhador!”, disseram uns aos outros.
20 Ta̱wa̱i tsu una yi, ka̱ta̱ tsu vakangi punu a kayinva ke te ka nampa ka. Ka̱ta̱ tsu bana tsu dana, <Manama mo yoku maꞋa mu unai ni.> Ce ene uteku u na u kuyaꞋan n alatani a̱ ni.>>
20 “Vamos matá-lo e jogá-lo numa dessas cisternas. Diremos a nosso pai: ‘Um animal selvagem o devorou’. Então veremos o que será dos seus sonhos!”
21 Ana Ruben u panai nannai, u ciga ta̱ ta na kisa yi. Ɗa u danai, <<A̱Ꞌa̱. Tsu una yi ba.
21 Mas, quando Rúben ouviu o plano, tratou de livrar José. “Não o matemos”, disse ele.
22 Tsu vakangi ni punu a kayinva ka nampa ka. Ka̱ta̱ tsu ka̱sukpa̱ yi punu a kakamba ka. Ama, ka̱ta̱ tsu saꞋwai ni ba.>> Ruben wi ta̱ a kuyaꞋan nannai, adama a na u yaꞋan baci ka̱ta̱ u bono u ɗikai yi, ka̱ta̱ u banka yi we esheku.
22 “Por que derramar sangue? Joguem-no nesta cisterna vazia aqui no deserto e não toquemos nele.” Rúben planejava resgatar José e levá-lo de volta ao pai.
23 Ana Isufu u yawai a̱ ubuta̱ wu nkoshi n ni, ɗa a̱ ka̱na̱i ni. Ɗa o foɗoi ni kuminya ku singai ku na wi n ku ɗa u uki.
23 Assim, quando José chegou, os irmãos lhe arrancaram a linda túnica que ele estava usando,
24 Ɗa a̱ ka̱na̱i ni, ɗa a vakangi ni a kayinva ka na ki babu mini.
24 o agarraram e o jogaram na cisterna vazia, ou seja, sem água.
25 Ana a̱ da̱sa̱ngi kulyaꞋa ilikulyaꞋa, ɗa a̱ la̱na̱i. Ɗa e enei aza a tsulaga a Ishimaila a iɗika i Midiya a̱ kuta̱wa̱ a̱ uta̱ ta̱ ta na Giliyadu. Arakuma e le kpamu n ucanuku kakau wi ili i kusaꞋan, maniꞋin ma̱ kusukuya̱, n ili i ma̱gula̱ni i singai dem. Ele ta na ta ɗe i a kubanka n u ɗa Masar.
25 Mais tarde, quando se sentaram para comer, viram ao longe uma caravana de camelos vindo em sua direção. Era um grupo de negociantes ismaelitas, que transportavam especiarias, bálsamo e mirra de Gileade para o Egito.
26 Ɗa Yahuza u danai, <<Yiɗa̱i tsa kuciya̱ tsu una baci vuza tsu, ɗa ci ciɗa̱ngi ni na, ka̱ta̱ uma a̱ kpa̱ɗa̱ kuyeve?
26 Judá disse a seus irmãos: “O que ganharemos se matarmos nosso irmão e encobrirmos o crime?
27 Ta̱wa̱i. Tsu bana tsu uta̱ka̱i ni ci ɗenkei aza a tsulaga a, ama ka̱ta̱ tsu una yi ba. Adama a na a̱yi vuza tsu ɗa mpasa n tsu kpamu.>> Ɗa aza a na a buwai ɗa a̱ ushuki n kadanshi ka̱ ni.
27 Em vez de matá-lo, vamos vendê-lo aos negociantes ismaelitas. Afinal, ele é nosso irmão, sangue do nosso sangue!”. Seus irmãos concordaram.
28 Ana aza a tsulaga a, a yawai, ɗa aza a̱ ni a̱ uta̱ka̱i Isufu punu a kayinva ka, ɗa e dengei ni n ikebe ya Azurufa kamanga wa aza a tsulaga a. Ɗa a ɗikai ni a kubanka yi Masar.
28 Então, quando os ismaelitas, que eram negociantes midianitas, se aproximaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam para eles por vinte peças de prata. E os negociantes o levaram para o Egito.
29 Ana Ruben u banai a kayinva ka, u cina Isufu ba. Ɗa u ka̱na̱i ntogu n ni ɗa u karai adama a̱ una̱mgbi u ka̱tsuma̱.
29 Algum tempo depois, Rúben voltou para tirar José da cisterna. Quando descobriu que seu irmão não estava lá, rasgou as roupas.
30 Ɗa u banai a̱ ubuta̱ wa aza a̱ ni. Ɗa u danai, <<Maku ma mi ɗe ba. Te ɗai mpa ma ɗamgba ma uwa?>>
30 Voltou a seus irmãos e lamentou-se: “O menino sumiu! E agora, o que farei?”.
31 Ɗa a ɗikai kuminya ku Isufu, ɗa a kiɗai malala, ɗa a putalakai ku ɗa nu mpasa.
31 Então os irmãos mataram um bode e mergulharam a túnica de José no sangue do animal.
32 Ɗa a ɗikai kakashi ka kuminya ka, ɗa a bankai esheku e le. Ɗa a danai, <<Ci cina ta̱ kuminya ku nampa ka a uye. La̱na̱. Vi yeve ta̱ ku ɗa ko ku maku ma̱ nu ku ɗa?>>
32 Enviaram a linda túnica para o pai, com a seguinte mensagem: “Veja o que encontramos. Não é a túnica de seu filho?”.
33 U yeve ta̱ ku ɗa. Ɗa u danai, <<E, ku maku ma̱ va̱ ku ɗa. Manama ma gbanigbani maꞋa mu unai ni. Mayun ɗa, manama ma me wejeleshei ni wuya-wuya.>>
33 O pai a reconheceu de imediato e disse: “Sim, é a túnica de meu filho. Um animal selvagem o deve ter devorado. Com certeza José morreu despedaçado!”.
34 Ɗa Yakubu u karai ntogu n ni. Ɗa u shika̱i adama a na u yaꞋan kpalu ku Isufu. U yaꞋan ta̱ nannai ali ayin n a̱bunda̱i.
34 Jacó rasgou suas roupas e vestiu-se de pano de saco. Por longo tempo, lamentou profundamente a morte do filho.
35 Ɗa muku n ni nu nkere dem a banai, adama a na a̱ ɓa̱nka̱ yi. Ka̱ta̱ kpamu e neꞋi kadanshi ku ugbamiwasuvu. Ama u iwain kupana. Ɗa u danai, <<Mi a kucinukpa ba, sai m bana ɗe a̱ ubuta̱ wa̱ a̱kpisa̱ n a̱yi.>> Ɗa u ka̱na̱i ma̱shi adama a maku mu ucigi ma̱ ni, Isufu.
35 A família toda tentou consolá-lo, mas ele se recusava. “Descerei à sepultura lamentando a morte de meu filho”, dizia, e continuou a lamentar-se.
36 Ele ta na aza a tsulaga a ɗa a banai ɗa e dengei Isufu a Masar, a̱ ubuta̱ u Potifa, o kovonshi vu FiriꞋauna (mogono ma gbayin ma Masar).
36 Enquanto isso, os negociantes midianitas chegaram ao Egito, onde venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do faraó.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.