Gênesis 37
asg (ASG) vs NTLH
1 Yakubu u da̱sa̱ngi ta̱ a̱ ubuta̱ u na isheku i ni i da̱sa̱ngi a iɗika i KanaꞋana.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Na va wi ta̱ a kudana tsu tsumani tsu muku n Yakubu.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 Ama, a̱yi Yakubu u laꞋa ta̱ n kuciga Isufu a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ muku n ni dem, adama a na a̱yi ɗa a matsakai ni ukocishi. Ɗa u tsulakai ni kuminya ku singai ki ikebe.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Ana aza a̱ ni e enei esheku e le a laꞋa ta̱ n kuciga Isufu, ɗa a̱ ka̱na̱i wupa n a̱yi, ali a iwain kuyaꞋanka yi kadanshi ka singai.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 Kanna ke te, Isufu u yaꞋin alatani, ɗa u danai aza a̱ ni. Ele ta na ɗa o doku ɗa a iwain ni.
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 U danai le, <<Panai alatani a na n yaꞋin.
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 Ci ta̱ a kushiya mkpakulu a kashina. Ɗa makpakulu ma̱ va̱ ma ɗa̱nga̱i, ɗa ma shamgbai. Ɗa mkpakulu n ɗa̱ feu n ɗa̱nga̱i, ɗa a kanzai ma̱ va̱. Ɗa a̱ kuɗa̱nki maꞋa.>>
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 Ɗa nkoshi n ni me ecei ni, <<Vi ta̱ a kuciga vo kokpo mogono ma̱ tsu? Mayun ɗa wo ta na vi a kuciga va lyaꞋa kelime ka̱ tsu?>> Ɗa o doku ɗa a iwain ni, adama a alatani a na u yaꞋin, ɗa u danai le.
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Ɗa Isufu u doku ɗa u yaꞋin alatani o yoku. Ɗa u doku ɗa u danai le. Ɗa u danai, <<N yaꞋan ta̱ alatani o yoku. Me ene ta̱ kanna n wotoi na azangata kupa n ke te. A̱ kuɗa̱ngi a kulyaꞋaka mu kayala.>>
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 Ana u danai esheku koɓolo nu nkoshi n ni, ɗa esheku a dansukai ni. Ɗa u danai ni, <<Alatani a̱ yi ɗa̱i nannai? Mayun ɗa a̱na̱vu nu mpa n aza a̱ nu, ɗa tsa kubana tsa̱ kuɗa̱nku wu?>>
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Ɗa nkoshi n ni n ka̱na̱i tsurala a̱yi. Ɗa esheku kpamu a ɗikai kadanshi ka nanlo a̱ ka̱ɗu ka̱ ni, ɗa u ka̱na̱i kuciɓasa kaꞋa mayin.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Ana nkoshi n ni a banai kaguɓa ka nlala me esheku n le ɗevu n Shekem.
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 Ɗa Yakubu u danai Isufu, <<Nkoshi n nu a bana ta̱ kaguɓa na ɗe ɗevu n Shekem. Vi yeve ta̱ ubuta̱. Ta̱wa̱ n suku wu ɗe we le.>>
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Ɗa u danai ni, <<Bana ve ene ma̱ta̱na̱ me le, ko nini ɗai i ɗe n kuzuwa ku le dem. Ka̱ta̱ vu bono vu dana mu.>> Ɗa u suki ni u wala n uɓon u Ka̱ra̱Ꞌa̱ ke Heburon.
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 ɗa u ka̱na̱i kuka̱ra̱sa̱ a kakamba ali vuza yoku u cinai ni ɗa we ecei ni, <<Yiɗa̱i vi a̱ kula̱nsa̱?>>
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Ɗa wu ushuki, <<Mi ta̱ a̱ kula̱nsa̱ aza a̱ va̱. Dana mu, te ɗai i a kaguɓa ka.>>
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Ɗa vuma va wu ushuki, <<A̱ ka̱sukpa̱ ta̱ ɗe ubuta̱ u nampa. M panaka le ta̱ a kudana, <Tsu walai a kubana a Dotan.> >>
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Ama ele e ene yi ta̱ ali a̱yi daꞋin. Ɗa e sheshei uteku u na a kuna yi.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Ɗa a danai, <<Vuza va alatani ɗa na ɗe a̱ kuta̱wa̱.
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 Ta̱wa̱i tsu una yi, ka̱ta̱ tsu vakangi punu a kayinva ke te ka nampa ka. Ka̱ta̱ tsu bana tsu dana, <Manama mo yoku maꞋa mu unai ni.> Ce ene uteku u na u kuyaꞋan n alatani a̱ ni.>>
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Ana Ruben u panai nannai, u ciga ta̱ ta na kisa yi. Ɗa u danai, <<A̱Ꞌa̱. Tsu una yi ba.
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 Tsu vakangi ni punu a kayinva ka nampa ka. Ka̱ta̱ tsu ka̱sukpa̱ yi punu a kakamba ka. Ama, ka̱ta̱ tsu saꞋwai ni ba.>> Ruben wi ta̱ a kuyaꞋan nannai, adama a na u yaꞋan baci ka̱ta̱ u bono u ɗikai yi, ka̱ta̱ u banka yi we esheku.
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Ana Isufu u yawai a̱ ubuta̱ wu nkoshi n ni, ɗa a̱ ka̱na̱i ni. Ɗa o foɗoi ni kuminya ku singai ku na wi n ku ɗa u uki.
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 Ɗa a̱ ka̱na̱i ni, ɗa a vakangi ni a kayinva ka na ki babu mini.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Ana a̱ da̱sa̱ngi kulyaꞋa ilikulyaꞋa, ɗa a̱ la̱na̱i. Ɗa e enei aza a tsulaga a Ishimaila a iɗika i Midiya a̱ kuta̱wa̱ a̱ uta̱ ta̱ ta na Giliyadu. Arakuma e le kpamu n ucanuku kakau wi ili i kusaꞋan, maniꞋin ma̱ kusukuya̱, n ili i ma̱gula̱ni i singai dem. Ele ta na ta ɗe i a kubanka n u ɗa Masar.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Ɗa Yahuza u danai, <<Yiɗa̱i tsa kuciya̱ tsu una baci vuza tsu, ɗa ci ciɗa̱ngi ni na, ka̱ta̱ uma a̱ kpa̱ɗa̱ kuyeve?
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Ta̱wa̱i. Tsu bana tsu uta̱ka̱i ni ci ɗenkei aza a tsulaga a, ama ka̱ta̱ tsu una yi ba. Adama a na a̱yi vuza tsu ɗa mpasa n tsu kpamu.>> Ɗa aza a na a buwai ɗa a̱ ushuki n kadanshi ka̱ ni.
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Ana aza a tsulaga a, a yawai, ɗa aza a̱ ni a̱ uta̱ka̱i Isufu punu a kayinva ka, ɗa e dengei ni n ikebe ya Azurufa kamanga wa aza a tsulaga a. Ɗa a ɗikai ni a kubanka yi Masar.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Ana Ruben u banai a kayinva ka, u cina Isufu ba. Ɗa u ka̱na̱i ntogu n ni ɗa u karai adama a̱ una̱mgbi u ka̱tsuma̱.
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 Ɗa u banai a̱ ubuta̱ wa aza a̱ ni. Ɗa u danai, <<Maku ma mi ɗe ba. Te ɗai mpa ma ɗamgba ma uwa?>>
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Ɗa a ɗikai kuminya ku Isufu, ɗa a kiɗai malala, ɗa a putalakai ku ɗa nu mpasa.
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 Ɗa a ɗikai kakashi ka kuminya ka, ɗa a bankai esheku e le. Ɗa a danai, <<Ci cina ta̱ kuminya ku nampa ka a uye. La̱na̱. Vi yeve ta̱ ku ɗa ko ku maku ma̱ nu ku ɗa?>>
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 U yeve ta̱ ku ɗa. Ɗa u danai, <<E, ku maku ma̱ va̱ ku ɗa. Manama ma gbanigbani maꞋa mu unai ni. Mayun ɗa, manama ma me wejeleshei ni wuya-wuya.>>
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Ɗa Yakubu u karai ntogu n ni. Ɗa u shika̱i adama a na u yaꞋan kpalu ku Isufu. U yaꞋan ta̱ nannai ali ayin n a̱bunda̱i.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Ɗa muku n ni nu nkere dem a banai, adama a na a̱ ɓa̱nka̱ yi. Ka̱ta̱ kpamu e neꞋi kadanshi ku ugbamiwasuvu. Ama u iwain kupana. Ɗa u danai, <<Mi a kucinukpa ba, sai m bana ɗe a̱ ubuta̱ wa̱ a̱kpisa̱ n a̱yi.>> Ɗa u ka̱na̱i ma̱shi adama a maku mu ucigi ma̱ ni, Isufu.
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Ele ta na aza a tsulaga a ɗa a banai ɗa e dengei Isufu a Masar, a̱ ubuta̱ u Potifa, o kovonshi vu FiriꞋauna (mogono ma gbayin ma Masar).
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.