Gênesis 31

asg (ASG) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Gogo na Yakubu u pana ta̱ muku n Laban a kudana, <<Yakubu u ɗika ta̱ ili i na esheku a̱ tsu i n i ɗa dem, uciyi u na wi n u ɗa na u ciya̱ ta̱ u ɗa a̱ ubuta̱ we esheku a̱ tsu.>>
1 Jacó ouviu as palavras dos filhos de Labão, que diziam: "Jacó tomou tudo o que é de nosso pai, e é às suas custas que ele se tornou de tal forma rico."
2 Yakubu feu u zuka ta̱ Laban u doku u ɗika yi tsu ka̱ja̱Ꞌa̱ ka̱ ni tsu na ishi ba.
2 Observou também, pela fisionomia de Labão, que este não tinha mais para com ele os sentimentos de antes.
3 Ɗa Vuzavaguɗu u danai Yakubu, <<Bono a iɗika yi ikaya i nu, a̱ ubuta̱ wa aza a̱ nu. Mpa mi ta̱ koɓolo n avu.>>
3 O Senhor disse a Jacó: "Volta para a terra dos teus pais, para a tua parentela, e eu estarei contigo."
4 Yakubu u suki e ɗekeke yi Rahila n Liyatu a̱ ubuta̱ u na ushiga u ni wi ishi,
4 Então Jacó mandou Raquel e Lia vir ao campo junto dos seus rebanhos:
5 ɗa u danai le, <<Me ene ta̱ esheku a̱ ɗa̱ o doku a ɗika mu n a̱miki tsu na wi ishi n ayin a ɗe ba. Ama Ka̱shile ke esheku a̱ va̱ ki ta̱ koɓolo nu mpa.
5 "Vejo, disse-lhes ele, pelo semblante de vosso pai, que ele não é mais para comigo o mesmo que antes. Mas o Deus de meu pai está comigo.
6 I yeve ta̱ n yaꞋanka ta̱ esheku a̱ ɗa̱ tsugbashi n utsura u va̱ dem,
6 Sabeis que servi a vosso pai o melhor que pude,
7 Ama n nannai dem esheku a̱ ɗa̱ o doro mu ta̱ ɗa u sabaꞋi ili i na i gaꞋin i yaꞋan katsupu ka̱ va̱ ali kupa, ama Ka̱shile ke neke yi utsura u uka mu muna ba.
7 enquanto ele zombou de mim, mudando dez vezes o meu salário; mas Deus não lhe permitiu causar-me prejuízo.
8 U dana baci, <Nlala n na mi n ajaku ele ɗa katsupu ka̱ nu,> ka̱ta̱ nlala ma dem vi le a̱ ka̱na̱ kumatsa aza a ajaku. U dana baci kpamu, <Aza a ikari a ɗa o kokpo katsupu ka̱ nu,> ka̱ta̱ nlala ma ra̱ka̱ a̱ ka̱na̱ kumatsa aza a ikari.
8 Quando ele dizia: os animais malhados serão o teu salário, todas as ovelhas davam à luz cordeiros malhados, e se dizia: os animais riscados serão o teu salário, todas as ovelhas davam à luz cordeiros riscados.
9 Ta nannai ɗa Ka̱shile ka ɗika nlala me esheku a̱ ɗa̱ ɗa u nekei mu.
9 Foi Deus mesmo que tomou o rebanho de vosso pai para me dar.
10 <<A ayin a na nlala ma a kuɗika a̱tsuma̱ ɗa n yaꞋin alatani, me enei nga̱ji n na mi a kuyaꞋan mazama ma n ajaku aza o yoku n ikari.
10 No tempo em que os animais deviam conceber, eu levantava os olhos e via em sonhos que os bodes que cobriam as cabras eram listados, malhados e manchados.
11 Kalingata ka̱ Ka̱shile ka yaꞋin kadanshi nu mpa a̱ ubuta̱ wa alatani u danai, <Yakubu,> ɗa mu ushuki, <Mpa ɗa na.>
11 Um anjo de Deus disse-me em sonhos: Jacó! Eis-me aqui, respondi.
12 Ɗa u danai mu, <Indana, nga̱ji n na mi a kuyaꞋan mazama dem i ta̱ n ajaku koɓolo n ikari. N zuwa ta̱ ili i nanlo i yaꞋan nannai adama a na me ene ta̱ ili i na Laban wi a kuyaꞋanka wu.
12 Levanta os olhos e vê: todos os bodes que cobrem as cabras são listados, malhados e manchados, porque eu vi tudo o que te fez Labão.
13 Mpa ɗa Ka̱shile ka na ka̱ ta̱wa̱i wa̱ nu e Betelu, a̱ ubuta̱ u na vi keɗei katali ka kuciɓasa n kutsungusu kaꞋa mani ma Zaitu, ta ɗe kpamu vu kucinakai mu. Gogo na foɓuso adama a na vu bono a̱ ubuta̱ u na a matsai nu.> >>
13 Eu sou o Deus de Betel, onde tu me consagraste uma estela e me fizeste um voto. Agora, vamos, sai daqui e volta para a terra de tua família."
14 Ɗaɗa Rahila n Liyatu a̱ ushuki ni a danai, <<Ili yi ta̱ lo ko ili yi uka̱ni i na vu ka̱sukpa̱ka̱i tsu a iɗika ye esheku a̱ tsu?
14 Raquel e Lia responderam: "Resta-nos porventura ainda alguma parte de herança na casa de nosso pai?
15 A̱yi u ɗika tsu tso omoci ba? U denge tsu ta̱, gogo na wu una ta̱ ikebe i na e nekei ni adama a̱ tsu.
15 Não nos tratou ele como estrangeiras, vendendo-nos e devorando o nosso dinheiro?
16 Uciyi u na Ka̱shile kisai we esheku a̱ tsu u tsu u ɗa koɓolo n u muku n tsu. Gogo na yaꞋan ili i na Ka̱shile ka danai nu.>>
16 Toda a riqueza, que Deus tomou de nosso pai, é para nós e para nossos filhos. Faze, pois, o que Deus te disse."
17 Yakubu u ɗa̱nga̱i u kumbakai muku n ni n a̱ma̱ci a̱ ni a arakuma;
17 Levantou-se, pois, Jacó, e fez montar seus filhos e suas mulheres nos camelos.
18 U pura̱i nlala n ni ra̱ka̱, n ucanuku u na u ciya̱i dem a Fada-aram adama a na o bono a̱ ubuta̱ we esheku a̱ ni Ishaku a iɗika i KanaꞋana.
18 Levou consigo todos os seus rebanhos, todos os bens que tinha ajuntado, o rebanho que lhe pertencia, adquirido em Padã-Arã, e partiu para junto de seu pai Isaac, na terra de Canaã.
19 Gogo na Laban u bana ta̱ kupuna cileme tsu nkyon n ni, Rahila tamkpamu u uwai ɗa u bokoi ka̱ma̱li ke esheku a̱ ni.
19 Raquel, aproveitando um momento em que seu pai fora tosquiar suas ovelhas, roubou os terafim de seu pai;
20 Yakubu u doroi Laban vuza va aza a Aramiyan, u kpa̱ɗa̱i kuta̱ yi e keteshe a na wi a kusuma.
20 e Jacó enganou Labão, o arameu, ocultando-lhe sua fuga.
21 U ɗikai ili i na wi n i ɗa dem ɗa u lazai n kafura. U pasai Kuɗolu ku Yufiretu, u lazai wi indanai a uɓon wu nsasan u Giliyadu.
21 Fugindo, pois, com tudo o que era seu, atravessou o rio e dirigiu-se para a montanha de Galaad.
22 A kanna ka tatsu a danai Laban a na Yakubu u sumai.
22 Três dias depois, soube Labão da fuga de Jacó.
23 U pura̱i uma a̱ ni ɗa u kiyangi Yakubu. A kanna ke cindere ɗa a cinai ni a uɓon wu nsasan n Giliyadu.
23 E, tomando consigo seus irmãos, perseguiu-o durante sete dias de marcha, e alcançou-o na montanha de Galaad.
24 Ama ɗa Ka̱shile ka danai Laban vu Aramiyan a̱ ubuta̱ wa alatani n kayin, <<Suma ka̱ta̱ vu dana Yakubu va kakuna ba, ko i singai ko i gbani-gbani.>>
24 Deus, porém, apareceu num sonho noturno a Labão, o arameu, e disse-lhe: "Guarda-te de dizer algo a Jacó."
25 Laban u lyaꞋi kaci ka Yakubu. Yakubu u vaki a uɓon wu nsasan. A̱yi Laban u vaki tamkpamu a uɓon wu nsasan u Giliyadu.
25 Labão alcançou, pois, Jacó. Este havia levantado sua tenda na montanha, enquanto Labão e seus irmãos tinham plantado a sua na montanha de Galaad.
26 Laban u danai Yakubu, <<Nini ɗai vu doroi mu ɗa vu ɗikai nkere n va̱ tsu a̱ma̱ci a na a̱ tsu ka̱na̱ a̱ ubuta̱ u kuvon?
26 Labão disse a Jacó: "Que fizeste? Tu me enganaste, e conduziste minhas filhas como prisioneiras de guerra!
27 Yiɗa̱i i zuwai ɗa vu doroi mu ɗa vu sumai n ka̱bini babu na vu danai mu? Vi ishi baci vu dana mu, mi ishi ta̱ a̱ kuka̱sukpa̱ vu laza m ma̱za̱nga̱ n ishipa, a kukucuwa medele, koɓolo n tsuwaꞋi tsu umolu.
27 Por que fugiste dessa forma, e me lograste em lugar de me avisar? Eu te teria despedido com manifestações de júbilo e com cânticos, ao som do tamborim e da harpa.
28 Yiɗa̱i i zuwai ɗa vu kpa̱ɗa̱i kuka̱sukpa̱ mu mo oɓongu ka̱ta̱ n salama ntsukaya n va̱ m muku mi nkere n va̱? Ili i na vi yaꞋin va tsulau tsu ɗa.
28 Não me deixaste beijar meus filhos e minhas filhas! Procedeste como um insensato.
29 Mi ta̱ n utsura n uwaka wu muna, ama Ka̱shile ke esheku a̱ va ka yaꞋin kadanshi nu mpa na̱yi n kayin, <Mi indana kadanshi ka na n kuyaꞋan n avu, ko i singai ko i gbani-gbani.>
29 Eu poderia agora fazer-vos mal, mas o Deus de teu pai disse-me na última noite: Guarda-te de dizer algo a Jacó.
30 Ko a na vu sumai adama a na vi ta̱ a̱ ma̱za̱nga̱ ma na ve ene kpaꞋa ke eshevu, ama yiɗa̱i i zuwai ɗa vu bokoi a̱ma̱li a̱ va̱?>>
30 E, se partiste somente porque tinhas saudade da casa paterna, então por que roubaste os meus deuses?"
31 Ɗa Yakubu wu ushuki Laban u danai, <<Adama o wovon a ɗa, adama a na n sheshe ta̱ vi ta̱ a̱ kufa̱ba̱na̱ muku mi nkere n nu e ekiye a̱ va̱ n utsura.
31 Jacó respondeu-lhe: "Tive medo, ao pensar que poderias tirar-me tuas filhas;
32 Ama vuza na baci de dem vi cinai n ka̱ma̱li ka̱ nu i ta̱ a kuna yi. E kelime ka uma a̱ tsu, vu utuka̱ mu n ili i na yi i nu dem, ka̱ta̱ vi ɗika.>> Yakubu ta na u yeve a na Rahila u bokoi ka̱ma̱li ka ba.
32 quanto aos teus deuses, porém, seja morto aquele que os tiver consigo! Examina o que está comigo, em presença de nossos parentes, e retoma o que é teu." Ora, Jacó ignorava o roubo de Raquel.
33 Ɗa Laban u uwai a̱ ka̱pa̱m ka Yakubu kugoɗumo, wu uta̱i ɗa u uwai a ka Liyatu, wu uta̱i ɗa kpamu u uwai a̱ a̱pa̱m a̱ muku mu usuki ma, ama we ene punu ili ba. Ana wu uta̱i a̱ ka̱pa̱m ka Liyatu, ɗa u uwai a̱ ka̱pa̱m ka Rahila
33 Labão entrou na tenda de Jacó, na de Lia e na das duas escravas, mas nada encontrou. Saindo da tenda de Lia, entrou na de Raquel.
34 Rahila u boko ta̱ ka̱ma̱li ka kpaꞋa ka Laban ɗa u zuwai kaꞋa a ɗaka vi ida̱sa̱mkpa̱tsu i karakuma, ɗa u da̱sa̱nki. Laban u goɗumoi ubuta̱ dem a̱ ka̱pa̱m ka̱ ni, ama we ene ka̱ma̱li ka ba.
34 Esta havia tomado os terafim e, colocando-os na sela do camelo, sentou-se em cima. Labão revistou toda a tenda, sem nada encontrar.
35 Rahila u danai esheku a̱ ni, <<Dada ka̱ta̱ vi yaꞋan wupa nu mpa a na m kpa̱ɗa̱i kuɗa̱nga̱ ba, adama a na mi ta̱ n kusumbu.>> U la̱na̱i kpamu, ama we ene punu ka̱ma̱li a kpaꞋa ku ba.
35 Raquel disse ao seu pai: "Não se irrite o meu senhor, se não posso levantar-me em sua presença, pois acho-me agora com a indisposição que costuma vir às mulheres." Revistou, pois, mas não encontrou os terafim.
36 Ɗa Yakubu u yaꞋin wupa ɗa u ka̱na̱i kutsunku Laban kadanshi. U danai, <<Yiɗa̱i unushi u va̱? Wila̱ we ne u ɗai n koɗoi, ɗa vi kiyangi mu nannai?
36 Jacó encolerizou-se então contra Labão, e acabrunhou-o de censuras: "Qual é o meu crime?, disse-lhe ele. Qual é o meu pecado, para que te irrites desse modo contra mim?
37 A na vu la̱na̱i ucanuku u va̱ ra̱ka̱, yiɗa̱i vi ciya̱i punu a̱ ubuta̱ wu ucanuku wa, i na yi i kpaꞋa i nu? E keteshe na kelime ka uma a̱ va̱ n uma a̱ nu, adama a na a kiɗaka tsu afada a̱ tsu aza e re.
37 Revistaste todas as minhas bagagens: que encontraste do que é teu? Mostra-me aqui em presença de meus parentes e dos teus, e sejam eles juízes entre nós dois.
38 A̱ ka̱tsuma̱ ka̱ a̱ya̱ kamanga a na n yaꞋin n avu, ka̱na̱ku ka malala ka̱ a̱ri ka̱ nu ko ka̱na̱ku ka maraɗika, a̱tsuma̱ a saꞋa kulolo le ba. N takuma ka̱giri ku ushiga u nu ba.
38 Há vinte anos que estou em tua casa: tuas ovelhas e tuas cabras não abortaram, não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Kuzuwa ku na baci nnama n kakamba mu unai, n tsu tuka̱ wu ba, mpa ɗa n ci ɗika mɓa̱la̱ n nanlo n ka̱ci ka̱ va̱. Vu tsu la̱nsa̱ ta̱ ili i na o bokoi dem e ekiye a̱ va̱, ko n kanna ko n kayin.
39 Nunca te trouxe os animais estraçalhados pelas feras. Eu os repunha, pois tu o exigias, quer fossem roubados de dia, quer de noite.
40 Ayin n a̱bunda̱i n tsu soꞋo ta̱ usuɗukpi u kanna n kanna, uta̱ni kpamu n kayin, ali m kpa̱ɗa̱ kufuɗa kulata.
40 Eu era queimado de dia pelo calor, e de noite pelo frio, e o sono fugia dos meus olhos.
41 Ta ukuna u yaꞋin nannai nu mpa a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ a̱ya̱ kamanga a na n yongoi a kpaꞋa ku nu. N yaꞋanka wu ta̱ ulinga ali a̱ya̱ kupa n a̱ na̱shi adama a na n ɗika nkere n re n nu yolo. N yaꞋan ta̱ a̱ya̱ a̱ ta̱li adama a kuzuwa ku nu. Vi yongoi a kusabaꞋa sa katsupu ka̱ va̱ ali a kubana kupa.
41 Eis já vinte anos que estou em tua casa; servi-te catorze anos por tuas duas filhas, seis anos pelos teus rebanhos, e dez vezes modificaste o meu salário.
42 Ishi baci Ka̱shile ke esheku a̱ va̱, Ka̱shile ki Ibirahi, Ka̱shile ka na ke ci neke Ili i wovon ki Ishaku ki koɓolo nu mpa ba, vi ishi ta̱ o kuloko mu n ayin a ɗe ekiye agaɗa. Ama Ka̱shile ke enei atakaci a̱ va̱ n ulinga wa ekiye a̱ va̱, ɗa ta na u dansukai nu na̱yi n kayin.>>
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão, o Deus terrível de Isaac não se tivesse posto de meu lado, tu me terias hoje despedido com as mãos vazias. Deus viu minhas penas e meus trabalhos, e na última noite ele pronunciou-se.
43 Ɗa Laban wu ushuki u danai Yakubu, <<A̱ma̱ci a nkere n va̱ n ɗa, muku ma feu ntsukaya n va̱ n ɗa, kuzuwa ku va̱ ku ɗa, ili i na vi e kene dem i va̱ i ɗa. Ama yiɗa̱i n kuyaꞋan anana ni nkere n va̱ n nampa, ko muku n le n na a matsai?
43 Labão respondeu a Jacó: "Estas filhas são minhas filhas, estes filhos, meus filhos, e estes rebanhos, meus rebanhos: tudo o que vês é meu. Que farei eu agora contra minhas filhas, ou contra os filhos que elas deram ao mundo?
44 Gogo na ta̱wa̱ ci yaꞋan uzuwakpani a̱ tsu aza e re. Ka̱ta̱ ta na u ɗa wo okpo nga koɓolo nu mpa n avu.>>
44 Vamos, façamos juntos um pacto que nos sirva de testemunho a nós dois."
45 Ɗa Yakubu u ɗikai katali u shikpa̱i, adama a ili i kuciɓasa.
45 Jacó tomou uma pedra e erigiu-a em estela,
46 Yakubu u danai uma a̱ ni o ɓolongu atali kaginga. Ɗa a lyaꞋi ilikulyaꞋa lo ɗevu n kaginga ka atali ka.
46 e disse aos seus parentes: "Trazei pedras." E, tendo juntado muitas, fizeram um monte, sobre o qual comeram.
47 Ɗa Laban u ɗekei ubuta̱ wa Jegaru-sahaduta ama Yakubu u ɗekei ubuta̱ wa Giliyadu, ɗaɗa kazana ka magan.
47 Labão chamou-o Yegar-Saaduta, e Jacó, Galaad.
48 Laban u danai Yakubu, <<Kaginga ka atali ka nampa ki ta̱ a kuciɓasa ka tsu dem.>> I ɗaɗa i zuwai ɗa e neꞋi ubuta̱ wa kula Giliyadu.
48 Labão disse: "Este monte é hoje testemunha entre mim e ti",e por isso deu-se-lhe o nome de Galaad,
49 E neꞋi kpamu kaginga ka atali ka kula Mizipa, Adama a na Laban u dana ta̱, <<YaꞋan MalaꞋimili wi indana mpa n avu, a na ci e kenenei ba.>>
49 e também Mitspa, porque Labão disse ainda: "Que o Senhor nos vigie a nós ambos, quando nós nos tivermos despedido um do outro.
50 Laban u lyaꞋi kelime n kadanshi u danai, <<Vu bonoko baci nkere n va̱ ukuna u gbani ko vi yaꞋin yolo n a̱ma̱ci o yoku, ko a na n yevei ili i na yi a nwalu ba, vi yeve Ka̱shile ki ta̱ a kinda tsu.>>
50 Se maltratares minhas filhas, e se tomares outras mulheres além delas, não é um homem que estará conosco. Mas toma cuidado, pois é Deus que será testemunha entre nós."
51 U doku u danai Yakubu kpamu, <<Inda biꞋi kaginga ka atali ka nanlo, inda kpamu katali ka kuciɓasa ka nanlo ka na n shikpa̱i adama a̱ va̱ n avu
51 Labão disse ainda a Jacó: "Vês este monte de pedras e esta estela que levantei entre mim e ti.
52 Kaginga ka atali ka nanlo ki ta̱ tsu nga, katali ka kuciɓasa ka nanlo feu magan maꞋa, ma kupasa kaginga ka atali ka nanlo a kubana a̱ ubuta̱ u nu adama a na n yaꞋanka wu kawuya ba. Avu feu va kupasa kaginga ka atali ka nanlo n katali ka kuciɓasa a̱ kuta̱wa̱ a̱ ubuta̱ u va̱ adama a na vi yaꞋanka mu kawuya ba.
52 Este monte é testemunho, e igualmente esta estela, de que eu não ultrapassarei este monte para o teu lado, e que tu não ultrapassarás este monte e esta estela para o meu lado para nos fazer mal.
53 YaꞋan Ka̱shile ki Ibirahi, n ka Nahoru, n Ka̱shile ke esheku e le, ka kiɗaka tsu afada.>> Ɗa Yakubu u kucinai n Kula ku Ka̱shile ka na ke ci neke ili i wovon ke esheku a̱ ni Ishaku.
53 O Deus de Abraão, o Deus de Nacor, o Deus de seus pais seja juiz entre nós!" E Jacó jurou pelo Deus terrível de Isaac.
54 Yakubu u kiɗai ili i te i kuzuwa i ni u yaꞋankai kaginga ka gbayin ka alyuka, u ɗekei uma a̱ ni a̱ ta̱wa̱ a lyaꞋa ilikulya. Ana o kotsoi kulyaꞋa, ɗa a asai a kaginga ka gbayin ka.
54 Ofereceu um sacrifício sobre a montanha e convidou seus parentes para comer. Comeram e passaram a noite na montanha.
55 Ana kayin ka asai n usana ɗa Laban u ɗa̱nga̱i wo oɓongi ntsukaya n ni m muku mi nkere n ni, u zuwakai le una̱singai. Ɗaɗa u salamai le ɗa u lazai o kubono a kpaꞋa.
55 No dia seguinte pela manhã, Labão beijou seus filhos e suas filhas; abençoou-os e retomou o caminho de sua casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.