Gênesis 31
asg (ASG) vs NAA
1 Gogo na Yakubu u pana ta̱ muku n Laban a kudana, <<Yakubu u ɗika ta̱ ili i na esheku a̱ tsu i n i ɗa dem, uciyi u na wi n u ɗa na u ciya̱ ta̱ u ɗa a̱ ubuta̱ we esheku a̱ tsu.>>
1 Jacó ouvia os comentários dos filhos de Labão, que diziam: — Jacó se apossou de tudo o que era de nosso pai. Ele juntou toda essa riqueza a partir do que era de nosso pai.
2 Yakubu feu u zuka ta̱ Laban u doku u ɗika yi tsu ka̱ja̱Ꞌa̱ ka̱ ni tsu na ishi ba.
2 Jacó, por sua vez, reparou que o rosto de Labão não lhe era favorável como anteriormente.
3 Ɗa Vuzavaguɗu u danai Yakubu, <<Bono a iɗika yi ikaya i nu, a̱ ubuta̱ wa aza a̱ nu. Mpa mi ta̱ koɓolo n avu.>>
3 E o Senhor disse a Jacó: — Volte para a terra de seus pais e para a sua parentela; e eu estarei com você.
4 Yakubu u suki e ɗekeke yi Rahila n Liyatu a̱ ubuta̱ u na ushiga u ni wi ishi,
4 Então Jacó mandou vir Raquel e Lia ao campo, para junto do seu rebanho,
5 ɗa u danai le, <<Me ene ta̱ esheku a̱ ɗa̱ o doku a ɗika mu n a̱miki tsu na wi ishi n ayin a ɗe ba. Ama Ka̱shile ke esheku a̱ va̱ ki ta̱ koɓolo nu mpa.
5 e lhes disse: — Vejo que o rosto do pai de vocês não me é favorável como anteriormente; porém o Deus de meu pai tem estado comigo.
6 I yeve ta̱ n yaꞋanka ta̱ esheku a̱ ɗa̱ tsugbashi n utsura u va̱ dem,
6 Vocês mesmas sabem que com todo empenho tenho trabalhado para o pai de vocês,
7 Ama n nannai dem esheku a̱ ɗa̱ o doro mu ta̱ ɗa u sabaꞋi ili i na i gaꞋin i yaꞋan katsupu ka̱ va̱ ali kupa, ama Ka̱shile ke neke yi utsura u uka mu muna ba.
7 mas ele me tem enganado e por dez vezes mudou o meu salário; porém Deus não permitiu que ele me prejudicasse.
8 U dana baci, <Nlala n na mi n ajaku ele ɗa katsupu ka̱ nu,> ka̱ta̱ nlala ma dem vi le a̱ ka̱na̱ kumatsa aza a ajaku. U dana baci kpamu, <Aza a ikari a ɗa o kokpo katsupu ka̱ nu,> ka̱ta̱ nlala ma ra̱ka̱ a̱ ka̱na̱ kumatsa aza a ikari.
8 Se ele dizia: “Os salpicados serão o seu salário”, então todos os rebanhos davam salpicados; e, se ele dizia: “Os listrados serão o seu salário”, então os rebanhos todos davam listrados.
9 Ta nannai ɗa Ka̱shile ka ɗika nlala me esheku a̱ ɗa̱ ɗa u nekei mu.
9 Assim, Deus tirou o gado do pai de vocês e o deu a mim.
10 <<A ayin a na nlala ma a kuɗika a̱tsuma̱ ɗa n yaꞋin alatani, me enei nga̱ji n na mi a kuyaꞋan mazama ma n ajaku aza o yoku n ikari.
10 — Pois, chegado o tempo em que os animais acasalavam, levantei os olhos e vi em sonhos que os machos que cobriam as ovelhas eram listrados, salpicados e malhados.
11 Kalingata ka̱ Ka̱shile ka yaꞋin kadanshi nu mpa a̱ ubuta̱ wa alatani u danai, <Yakubu,> ɗa mu ushuki, <Mpa ɗa na.>
11 E o Anjo de Deus me disse em sonho: “Jacó!” E eu respondi: “Eis-me aqui!”
12 Ɗa u danai mu, <Indana, nga̱ji n na mi a kuyaꞋan mazama dem i ta̱ n ajaku koɓolo n ikari. N zuwa ta̱ ili i nanlo i yaꞋan nannai adama a na me ene ta̱ ili i na Laban wi a kuyaꞋanka wu.
12 Ele continuou: “Levante agora os olhos e veja que todos os machos que cobrem o rebanho são listrados, salpicados e malhados, porque vejo tudo o que Labão está fazendo com você.
13 Mpa ɗa Ka̱shile ka na ka̱ ta̱wa̱i wa̱ nu e Betelu, a̱ ubuta̱ u na vi keɗei katali ka kuciɓasa n kutsungusu kaꞋa mani ma Zaitu, ta ɗe kpamu vu kucinakai mu. Gogo na foɓuso adama a na vu bono a̱ ubuta̱ u na a matsai nu.> >>
13 Eu sou o Deus de Betel, onde você ungiu uma coluna, onde me fez um voto. Levante-se agora, saia desta terra e volte para a terra de sua parentela.”
14 Ɗaɗa Rahila n Liyatu a̱ ushuki ni a danai, <<Ili yi ta̱ lo ko ili yi uka̱ni i na vu ka̱sukpa̱ka̱i tsu a iɗika ye esheku a̱ tsu?
14 Então Raquel e Lia disseram: — Será que ainda existe para nós parte ou herança na casa de nosso pai?
15 A̱yi u ɗika tsu tso omoci ba? U denge tsu ta̱, gogo na wu una ta̱ ikebe i na e nekei ni adama a̱ tsu.
15 Não é verdade que ele nos considera como estrangeiras? Pois nos vendeu e consumiu tudo o que nos era devido.
16 Uciyi u na Ka̱shile kisai we esheku a̱ tsu u tsu u ɗa koɓolo n u muku n tsu. Gogo na yaꞋan ili i na Ka̱shile ka danai nu.>>
16 Porque toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai é nossa e de nossos filhos; agora, pois, faça tudo o que Deus pediu que você fizesse.
17 Yakubu u ɗa̱nga̱i u kumbakai muku n ni n a̱ma̱ci a̱ ni a arakuma;
17 Então Jacó se levantou e, fazendo montar seus filhos e suas mulheres em camelos,
18 U pura̱i nlala n ni ra̱ka̱, n ucanuku u na u ciya̱i dem a Fada-aram adama a na o bono a̱ ubuta̱ we esheku a̱ ni Ishaku a iɗika i KanaꞋana.
18 levou todo o seu gado e todos os seus bens que chegou a possuir, o gado de sua propriedade que havia acumulado em Padã-Arã, para ir a Isaque, seu pai, à terra de Canaã.
19 Gogo na Laban u bana ta̱ kupuna cileme tsu nkyon n ni, Rahila tamkpamu u uwai ɗa u bokoi ka̱ma̱li ke esheku a̱ ni.
19 Enquanto Labão tinha ido fazer a tosquia das ovelhas, Raquel roubou os ídolos do lar que pertenciam a seu pai.
20 Yakubu u doroi Laban vuza va aza a Aramiyan, u kpa̱ɗa̱i kuta̱ yi e keteshe a na wi a kusuma.
20 E Jacó enganou Labão, o arameu, não revelando que tinha planos de fugir.
21 U ɗikai ili i na wi n i ɗa dem ɗa u lazai n kafura. U pasai Kuɗolu ku Yufiretu, u lazai wi indanai a uɓon wu nsasan u Giliyadu.
21 E fugiu com tudo o que lhe pertencia. Levantou-se, passou o Eufrates e tomou o rumo dos montes de Gileade.
22 A kanna ka tatsu a danai Laban a na Yakubu u sumai.
22 No terceiro dia, Labão foi avisado de que Jacó ia fugindo.
23 U pura̱i uma a̱ ni ɗa u kiyangi Yakubu. A kanna ke cindere ɗa a cinai ni a uɓon wu nsasan n Giliyadu.
23 Reuniu os seus parentes e saiu no encalço de Jacó, por sete dias de viagem, e o alcançou nos montes de Gileade.
24 Ama ɗa Ka̱shile ka danai Laban vu Aramiyan a̱ ubuta̱ wa alatani n kayin, <<Suma ka̱ta̱ vu dana Yakubu va kakuna ba, ko i singai ko i gbani-gbani.>>
24 De noite, porém, Deus veio em sonhos a Labão, o arameu, e lhe disse: — Cuidado! Não fale a Jacó nem bem nem mal.
25 Laban u lyaꞋi kaci ka Yakubu. Yakubu u vaki a uɓon wu nsasan. A̱yi Laban u vaki tamkpamu a uɓon wu nsasan u Giliyadu.
25 Labão alcançou Jacó. Este havia armado a sua tenda naqueles montes. Também Labão armou a sua tenda com os seus parentes, nos montes de Gileade.
26 Laban u danai Yakubu, <<Nini ɗai vu doroi mu ɗa vu ɗikai nkere n va̱ tsu a̱ma̱ci a na a̱ tsu ka̱na̱ a̱ ubuta̱ u kuvon?
26 E Labão disse a Jacó: — Que foi que você fez? Você me enganou e levou as minhas filhas como se fossem prisioneiras de guerra.
27 Yiɗa̱i i zuwai ɗa vu doroi mu ɗa vu sumai n ka̱bini babu na vu danai mu? Vi ishi baci vu dana mu, mi ishi ta̱ a̱ kuka̱sukpa̱ vu laza m ma̱za̱nga̱ n ishipa, a kukucuwa medele, koɓolo n tsuwaꞋi tsu umolu.
27 Por que você fugiu em segredo, e me enganou, e não me disse nada? Eu o teria despedido com alegria, com cânticos, com tamborins e com harpa.
28 Yiɗa̱i i zuwai ɗa vu kpa̱ɗa̱i kuka̱sukpa̱ mu mo oɓongu ka̱ta̱ n salama ntsukaya n va̱ m muku mi nkere n va̱? Ili i na vi yaꞋin va tsulau tsu ɗa.
28 E por que não permitiu que eu beijasse meus netos e minhas filhas? Nisso você agiu como um tolo.
29 Mi ta̱ n utsura n uwaka wu muna, ama Ka̱shile ke esheku a̱ va ka yaꞋin kadanshi nu mpa na̱yi n kayin, <Mi indana kadanshi ka na n kuyaꞋan n avu, ko i singai ko i gbani-gbani.>
29 Tenho em minhas mãos poder para fazer mal a vocês, mas ontem à noite o Deus do pai de vocês me falou e disse: “Cuidado! Não fale a Jacó nem bem nem mal.”
30 Ko a na vu sumai adama a na vi ta̱ a̱ ma̱za̱nga̱ ma na ve ene kpaꞋa ke eshevu, ama yiɗa̱i i zuwai ɗa vu bokoi a̱ma̱li a̱ va̱?>>
30 E agora que você partiu de vez, pois está com saudades da casa de seu pai, por que roubou os meus deuses?
31 Ɗa Yakubu wu ushuki Laban u danai, <<Adama o wovon a ɗa, adama a na n sheshe ta̱ vi ta̱ a̱ kufa̱ba̱na̱ muku mi nkere n nu e ekiye a̱ va̱ n utsura.
31 Jacó respondeu: — Porque tive medo. Pensei assim: para que não aconteça que me tome à força as suas filhas.
32 Ama vuza na baci de dem vi cinai n ka̱ma̱li ka̱ nu i ta̱ a kuna yi. E kelime ka uma a̱ tsu, vu utuka̱ mu n ili i na yi i nu dem, ka̱ta̱ vi ɗika.>> Yakubu ta na u yeve a na Rahila u bokoi ka̱ma̱li ka ba.
32 Que seja morto aquele com quem o senhor achar os seus deuses. Na presença de nossos parentes, verifique o que pertence ao senhor e, se estiver comigo, pode levar embora. Acontece que Jacó não sabia que Raquel os havia roubado.
33 Ɗa Laban u uwai a̱ ka̱pa̱m ka Yakubu kugoɗumo, wu uta̱i ɗa u uwai a ka Liyatu, wu uta̱i ɗa kpamu u uwai a̱ a̱pa̱m a̱ muku mu usuki ma, ama we ene punu ili ba. Ana wu uta̱i a̱ ka̱pa̱m ka Liyatu, ɗa u uwai a̱ ka̱pa̱m ka Rahila
33 Labão entrou na tenda de Jacó, na tenda de Lia e na tenda das duas servas, mas não achou nada. Tendo saído da tenda de Lia, entrou na tenda de Raquel.
34 Rahila u boko ta̱ ka̱ma̱li ka kpaꞋa ka Laban ɗa u zuwai kaꞋa a ɗaka vi ida̱sa̱mkpa̱tsu i karakuma, ɗa u da̱sa̱nki. Laban u goɗumoi ubuta̱ dem a̱ ka̱pa̱m ka̱ ni, ama we ene ka̱ma̱li ka ba.
34 Ora, Raquel havia pegado os ídolos do lar e, depois de colocá-los na sela de um camelo, estava sentada sobre eles. Labão apalpou toda a tenda e não os achou.
35 Rahila u danai esheku a̱ ni, <<Dada ka̱ta̱ vi yaꞋan wupa nu mpa a na m kpa̱ɗa̱i kuɗa̱nga̱ ba, adama a na mi ta̱ n kusumbu.>> U la̱na̱i kpamu, ama we ene punu ka̱ma̱li a kpaꞋa ku ba.
35 Então Raquel disse ao pai: — Não fique zangado, meu senhor, por eu não poder me levantar na sua presença, pois estou no meu período menstrual. Ele procurou, mas não encontrou os ídolos do lar.
36 Ɗa Yakubu u yaꞋin wupa ɗa u ka̱na̱i kutsunku Laban kadanshi. U danai, <<Yiɗa̱i unushi u va̱? Wila̱ we ne u ɗai n koɗoi, ɗa vi kiyangi mu nannai?
36 Então Jacó ficou zangado e discutiu com Labão. Dirigiu-se a Labão, dizendo: — Qual é a minha transgressão? Qual o meu pecado, para o senhor me perseguir com tanta fúria?
37 A na vu la̱na̱i ucanuku u va̱ ra̱ka̱, yiɗa̱i vi ciya̱i punu a̱ ubuta̱ wu ucanuku wa, i na yi i kpaꞋa i nu? E keteshe na kelime ka uma a̱ va̱ n uma a̱ nu, adama a na a kiɗaka tsu afada a̱ tsu aza e re.
37 Havendo apalpado todos os meus utensílios, quais foram os utensílios de sua casa que o senhor encontrou? Coloque-os aqui diante dos meus parentes e dos seus parentes, para que julguem entre nós dois.
38 A̱ ka̱tsuma̱ ka̱ a̱ya̱ kamanga a na n yaꞋin n avu, ka̱na̱ku ka malala ka̱ a̱ri ka̱ nu ko ka̱na̱ku ka maraɗika, a̱tsuma̱ a saꞋa kulolo le ba. N takuma ka̱giri ku ushiga u nu ba.
38 Vinte anos eu estive com o senhor. As suas ovelhas e as suas cabras nunca perderam as crias, e não comi um só carneiro do seu rebanho.
39 Kuzuwa ku na baci nnama n kakamba mu unai, n tsu tuka̱ wu ba, mpa ɗa n ci ɗika mɓa̱la̱ n nanlo n ka̱ci ka̱ va̱. Vu tsu la̱nsa̱ ta̱ ili i na o bokoi dem e ekiye a̱ va̱, ko n kanna ko n kayin.
39 Não lhe apresentei os animais que eram despedaçados pelas feras; assumi o prejuízo. Da minha mão o senhor o requeria, tanto o roubado de dia como de noite.
40 Ayin n a̱bunda̱i n tsu soꞋo ta̱ usuɗukpi u kanna n kanna, uta̱ni kpamu n kayin, ali m kpa̱ɗa̱ kufuɗa kulata.
40 De maneira que eu andava, de dia consumido pelo calor, de noite, pela geada; e o meu sono me fugia dos olhos.
41 Ta ukuna u yaꞋin nannai nu mpa a̱ ka̱tsuma̱ ka̱ a̱ya̱ kamanga a na n yongoi a kpaꞋa ku nu. N yaꞋanka wu ta̱ ulinga ali a̱ya̱ kupa n a̱ na̱shi adama a na n ɗika nkere n re n nu yolo. N yaꞋan ta̱ a̱ya̱ a̱ ta̱li adama a kuzuwa ku nu. Vi yongoi a kusabaꞋa sa katsupu ka̱ va̱ ali a kubana kupa.
41 Vinte anos permaneci em sua casa. Catorze anos trabalhei para o senhor pelas suas duas filhas e seis anos trabalhei para conseguir o seu rebanho; dez vezes o senhor mudou o meu salário.
42 Ishi baci Ka̱shile ke esheku a̱ va̱, Ka̱shile ki Ibirahi, Ka̱shile ka na ke ci neke Ili i wovon ki Ishaku ki koɓolo nu mpa ba, vi ishi ta̱ o kuloko mu n ayin a ɗe ekiye agaɗa. Ama Ka̱shile ke enei atakaci a̱ va̱ n ulinga wa ekiye a̱ va̱, ɗa ta na u dansukai nu na̱yi n kayin.>>
42 Se não fosse o Deus de meu pai, o Deus de Abraão e o Temor de Isaque, por certo o senhor me despediria agora de mãos vazias. Mas Deus viu o meu sofrimento e o trabalho das minhas mãos e ontem à noite ele repreendeu o senhor.
43 Ɗa Laban wu ushuki u danai Yakubu, <<A̱ma̱ci a nkere n va̱ n ɗa, muku ma feu ntsukaya n va̱ n ɗa, kuzuwa ku va̱ ku ɗa, ili i na vi e kene dem i va̱ i ɗa. Ama yiɗa̱i n kuyaꞋan anana ni nkere n va̱ n nampa, ko muku n le n na a matsai?
43 Então Labão respondeu a Jacó: — As filhas são minhas filhas, os filhos são meus netos, os rebanhos são meus rebanhos, e tudo o que você está vendo é meu. Que posso fazer hoje a estas minhas filhas ou aos filhos que elas deram à luz?
44 Gogo na ta̱wa̱ ci yaꞋan uzuwakpani a̱ tsu aza e re. Ka̱ta̱ ta na u ɗa wo okpo nga koɓolo nu mpa n avu.>>
44 Venha, pois, e façamos uma aliança, eu e você, que sirva de testemunho entre mim e você.
45 Ɗa Yakubu u ɗikai katali u shikpa̱i, adama a ili i kuciɓasa.
45 Então Jacó tomou uma pedra e a erigiu por coluna.
46 Yakubu u danai uma a̱ ni o ɓolongu atali kaginga. Ɗa a lyaꞋi ilikulyaꞋa lo ɗevu n kaginga ka atali ka.
46 E disse aos seus parentes: — Ajuntem pedras. Eles foram ajuntar pedras e fizeram um montão, ao lado do qual comeram.
47 Ɗa Laban u ɗekei ubuta̱ wa Jegaru-sahaduta ama Yakubu u ɗekei ubuta̱ wa Giliyadu, ɗaɗa kazana ka magan.
47 Labão deu-lhe o nome de Jegar-Saaduta, mas Jacó lhe chamou Galeede.
48 Laban u danai Yakubu, <<Kaginga ka atali ka nampa ki ta̱ a kuciɓasa ka tsu dem.>> I ɗaɗa i zuwai ɗa e neꞋi ubuta̱ wa kula Giliyadu.
48 E Labão disse: — Seja hoje este montão de pedras por testemunha entre mim e você. Por isso foi chamado de Galeede
49 E neꞋi kpamu kaginga ka atali ka kula Mizipa, Adama a na Laban u dana ta̱, <<YaꞋan MalaꞋimili wi indana mpa n avu, a na ci e kenenei ba.>>
49 e Mispa, pois disse: — Que o
50 Laban u lyaꞋi kelime n kadanshi u danai, <<Vu bonoko baci nkere n va̱ ukuna u gbani ko vi yaꞋin yolo n a̱ma̱ci o yoku, ko a na n yevei ili i na yi a nwalu ba, vi yeve Ka̱shile ki ta̱ a kinda tsu.>>
50 Se você maltratar as minhas filhas e tomar outras mulheres além delas, não estando ninguém conosco, lembre-se de que Deus é testemunha entre mim e você.
51 U doku u danai Yakubu kpamu, <<Inda biꞋi kaginga ka atali ka nanlo, inda kpamu katali ka kuciɓasa ka nanlo ka na n shikpa̱i adama a̱ va̱ n avu
51 E Labão continuou: — Eis aqui este montão de pedras e esta coluna que levantei entre mim e você.
52 Kaginga ka atali ka nanlo ki ta̱ tsu nga, katali ka kuciɓasa ka nanlo feu magan maꞋa, ma kupasa kaginga ka atali ka nanlo a kubana a̱ ubuta̱ u nu adama a na n yaꞋanka wu kawuya ba. Avu feu va kupasa kaginga ka atali ka nanlo n katali ka kuciɓasa a̱ kuta̱wa̱ a̱ ubuta̱ u va̱ adama a na vi yaꞋanka mu kawuya ba.
52 Seja o montão testemunha, e seja a coluna testemunha de que para mal não passarei para o lado de lá do montão e você não passará para o lado de cá do montão e da coluna.
53 YaꞋan Ka̱shile ki Ibirahi, n ka Nahoru, n Ka̱shile ke esheku e le, ka kiɗaka tsu afada.>> Ɗa Yakubu u kucinai n Kula ku Ka̱shile ka na ke ci neke ili i wovon ke esheku a̱ ni Ishaku.
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor, o Deus do pai deles, julgue entre nós. E Jacó jurou pelo Temor de Isaque, seu pai.
54 Yakubu u kiɗai ili i te i kuzuwa i ni u yaꞋankai kaginga ka gbayin ka alyuka, u ɗekei uma a̱ ni a̱ ta̱wa̱ a lyaꞋa ilikulya. Ana o kotsoi kulyaꞋa, ɗa a asai a kaginga ka gbayin ka.
54 E Jacó ofereceu um sacrifício na montanha e convidou seus parentes para uma refeição. Eles comeram e passaram a noite na montanha.
55 Ana kayin ka asai n usana ɗa Laban u ɗa̱nga̱i wo oɓongi ntsukaya n ni m muku mi nkere n ni, u zuwakai le una̱singai. Ɗaɗa u salamai le ɗa u lazai o kubono a kpaꞋa.
55 Na manhã seguinte, Labão se levantou de madrugada, beijou os seus netos e as suas filhas e os abençoou. E, partindo, voltou para a sua casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.