Gênesis 30

asg (ASG) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ana Rahila we enei u matsaka Yakubu muku ba, ɗa u ka̱na̱i cisheꞋe m mokoshi ma̱ ni. Ɗa u danai Yakubu va, <<Neke mu muku ko n kuwa̱!>>
1 Quando Raquel viu que não dava filhos a Jacó, teve inveja da irmã e implorou a Jacó: “Dê-me filhos, ou morrerei!”.
2 Yakubu u yaꞋin wupa n Rahila ɗa u danai, <<Mpa Ka̱shile kaꞋa, vuza na u sa̱nka̱i nu kuciya̱ limata?>>
2 Jacó se enfureceu com Raquel. “Por acaso sou Deus?”, perguntou ele. “Foi ele que não permitiu que você tivesse filhos!”
3 Ɗa Rahila u danai ni, <<Kagbashi ka̱ va̱ ka na Biliha, vaku n a̱yi adama a na u matsaka mu maku. A̱ ubuta̱ u ni u ɗa mpa n kuciya̱ muku.>>
3 Raquel lhe disse: “Tome minha serva Bila e deite-se com ela. Ela dará à luz filhos em meu lugar e, por meio dela, também terei uma família”.
4 Ɗaɗa u nekei ni kagbashi ka̱ ni Biliha, wo okpoi vuka vi ni, ɗa Yakubu ta na u vaki n a̱yi.
4 Então Raquel entregou sua serva Bila a Jacó por mulher, e Jacó se deitou com ela.
5 Biliha u ciya̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsakai Yakubu maku.
5 Bila engravidou e deu um filho a Jacó.
6 Rahila u danai, <<Ka̱shile ka kiɗaka mu ta̱ afada a singai, u panai ka̱la̱ka̱tsu ka̱ va̱.>> Ɗa u neꞋi ni kula Dan.
6 Raquel o chamou de Dã, pois disse: “Deus me fez justiça! Ouviu meu pedido e me deu um filho!”.
7 Biliha kagbashi ka Rahila u doku u ciya̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsakai Yakubu maku me ire.
7 Bila engravidou novamente e deu a Jacó o segundo filho.
8 Ɗa Rahila u danai, <<N yaꞋan ta̱ vishili n utsura m mokoshi ma̱ va̱, n lyaꞋa ta̱ ta na>> Adama a nannai ɗa u neꞋi ni kula Nafutali.
8 Raquel o chamou de Naftali, pois disse: “Tive uma luta intensa com minha irmã e venci!”.
9 Ayin a na Liyatu we enei u buwa a kumatsa ba, ɗa u ɗikai kagbashi ka̱ ni Zilifa u nekei Yakubu ko okpo yi vuka.
9 Quando Lia percebeu que tinha parado de engravidar, tomou sua serva Zilpa e a entregou a Jacó por mulher.
10 Ɗa Zilifa kagbashi ka Liyatu ka matsakai Yakubu maku mo kolobo.
10 Pouco tempo depois, Zilpa deu um filho a Jacó.
11 Ɗa Liyatu u danai, <<N gaꞋaka ta̱!>> Ɗa u neꞋi ni kula Gadu.
11 Lia o chamou de Gade, pois disse: “Como sou afortunada!”.
12 Zilifa kagbashi ka Liyatu ka matsakai Yakubu kpamu maku me ire.
12 Então Zilpa deu a Jacó o segundo filho.
13 Ɗa Liyatu u danai, <<Mi ta̱ m ma̱za̱nga̱! A̱ma̱ci i ta̱ e kuɗeke mu vuza vu ma̱za̱nga̱.>> Ɗa Liyatu u neꞋi maku ma kula Ashera.
13 Lia o chamou de Aser, pois disse: “Como estou alegre! Agora as outras mulheres celebrarão comigo”.
14 A ayin a vikya vi itabi, Ruben u banai a kakamba u ga̱va̱i aralu a na a kuzuwa vuka u ɗika ka̱tsuma̱, u tuka̱i Liyatu a̱na̱ku a̱ ni a kpaꞋa. Ɗa Rahila u danai Liyatu, <<N folono wu ta̱ neꞋe mu aralu a kuɗika ka̱tsuma̱ a a na maku ma̱ nu ma̱ tuka̱i va.>>
14 Certo dia, durante a colheita do trigo, Rúben encontrou algumas mandrágoras que cresciam no campo e as trouxe para Lia, sua mãe. Raquel suplicou a Lia: “Por favor, dê-me algumas das mandrágoras de seu filho”.
15 Liyatu u danai ni, <<U yawa wu ba, a na vi isai mu vali? Gogo na vi a kuciga kufa̱ba̱na̱ mu aralu a kuɗika ka̱tsuma̱ a na maku ma̱ va̱ ma̱ tuka̱i mu?>> Ɗa Rahila u danai, <<Vali vu tsu wi ta̱ a kasa n avu anana, vi baci e kuneke mu aralu a kuɗika ka̱tsuma̱ a na maku ma̱ nu ma̱ tuka̱i.>>
15 Lia, porém, respondeu: “Não basta ter roubado meu marido? Agora também quer roubar as mandrágoras de meu filho?”. Raquel propôs: “Em troca de algumas mandrágoras, deixarei que Jacó se deite com você esta noite”.
16 Ana Yakubu wu uta̱i a kakamba u bonoi n kulivi ku nanlo, Liyatu u banai kugasa n a̱yi. U danai ni, <<Mayun anana vi ta̱ a ku asa nu mpa, adama a na vo okpo ta̱ una̱ wa aralu a kuɗika ka̱tsuma̱ a na maku ma̱ va̱ ma̱ tuka̱i.>> Ɗa ta na wa asai n a̱yi kayin ka nanlo.
16 Ao entardecer, quando Jacó estava voltando do campo, Lia foi ao seu encontro e disse: “Esta noite você deve se deitar comigo. Paguei por você com algumas mandrágoras que meu filho encontrou”. Assim, naquela noite Jacó se deitou com Lia.
17 Ka̱shile ta na ka panai avasa a Liyatu, u ɗikai ka̱tsuma̱ u matsakai Yakubu maku ma tawun.
17 Deus respondeu às orações de Lia, que engravidou novamente e deu a Jacó o quinto filho.
18 Liyatu u danai, <<Ka̱shile ke neke mu ta̱ katsupu ka̱ va̱, adama a na n nekei vali vu va̱ kagbashi ka̱ va̱.>> U neꞋi maku ma̱ ni kula Isaka.
18 Chamou-o de Issacar, pois disse: “Deus me recompensou porque entreguei minha serva por mulher a meu marido”.
19 Ɗa Liyatu u ka̱na̱i ka̱tsuma̱ kpamu ɗa u matsakai Yakubu maku ma̱ ta̱li.
19 Lia engravidou outra vez e deu a Jacó o sexto filho.
20 Ɗaɗa Liyatu u danai, <<Ka̱shile ke neke mu ta̱ kuneꞋe ku singai. Gogo na vali vu va̱ u kucikpa mu ta̱, adama a na m matsaka yi ta̱ muku mo olobo ali n ta̱li.>> Ɗa u neꞋi ma kula Zabalun.
20 Chamou-o de Zebulom, pois disse: “Deus me deu uma boa recompensa. Agora meu marido me tratará com respeito, porque lhe dei seis filhos”.
21 Ɗaɗa u yevei u matsai maku me mekere, ɗa u neꞋi kula Dina.
21 Depois, Lia deu à luz uma filha e a chamou de Diná.
22 Ta lo Ka̱shile ka ciɓai n Rahila, u panai avasa a̱ ni, u ɓa̱yuwa̱i kamatsatsu ka̱ ni.
22 Então Deus se lembrou de Raquel e, em resposta a suas orações, permitiu que ela se tornasse fértil.
23 U ka̱na̱i ka̱tsuma̱ u matsai maku mo kolobo. U danai, <<Gogo na Ka̱shile ko lokoko mu ta̱ ili i wono.>>
23 Ela engravidou e deu à luz um filho. “Deus tirou a minha humilhação”, declarou,
24 U neꞋi maku ma kula Isufu. Adama a na u dana ta̱ n ka̱ɗu ka̱ ni, <<Ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u doku mu maku.>>
24 e o chamou de José, pois disse: “Que o S enhor me acrescente ainda outro filho!”.
25 Ana Rahila u matsai Isufu, ɗa Yakubu u danai Laban, <<Ka̱sukpa̱ mu m bono a kpaꞋa ku va̱ na ɗe a iɗika i va̱.
25 Logo depois que Raquel deu à luz José, Jacó disse a Labão: “Por favor, libere-me para que eu volte à minha terra natal.
26 Neke mu a̱ma̱ci a̱ va̱ m muku n va̱ n na n ciya̱i adama a tsugbashi tsu na n yaꞋankai nu, ka̱ta̱ n wala. Vi yeve ta̱ tsu na n yaꞋankai nu tsugbashi mayin.>>
26 Permita-me levar minhas mulheres e meus filhos, pelos quais o servi, e deixe-me partir. O senhor sabe muito bem como trabalhei arduamente a seu serviço”.
27 Ama Laban u danai ni, <<Vu ushuku baci n dansa tsu nampa, n yeve ta̱ a̱ ubuta̱ u kindana a na Vuzavaguɗu u zuwakai mu una̱singai adama a̱ nu.
27 Labão respondeu: “Se mereço seu favor, fique. Eu enriqueci, pois o S enhor me abençoou por sua causa.
28 Vu dana mu ta̱ katsupu ka̱ nu, mi ta̱ a kutsupa wu.>>
28 Diga-me qual será seu salário e, qualquer que seja o valor, eu lhe pagarei”.
29 Ɗa Yakubu wu ushuki ni u danai, <<Vi yeve ta̱ tsu na n yaꞋankai nu tsugbashi, n tsu na kuzuwa ku nu ku lyaꞋi kelime adama a̱ va̱.
29 Jacó respondeu: “O senhor sabe como trabalhei arduamente a seu serviço e como seus rebanhos cresceram sob meus cuidados.
30 Kafu n ta̱wa̱ wa̱ nu kuzuwa ku nu ki ishi gbayin ba, ama gogo na ku ɗa ku yimkpa ta̱ ka̱u. Vuzavaguɗu u zuwakai nu una̱singai a ili i na de dem n saꞋwai n ekiye a̱ va̱. Ama gogo na, wana ɗai n kufuɗa kuɓa̱nka̱ kpaꞋa ku va̱?>>
30 De fato, o senhor tinha pouco antes de eu chegar, mas sua riqueza aumentou consideravelmente. O S enhor o abençoou por meio de tudo que eu fiz. Mas e quanto a mim? Quando começarei a cuidar de minha própria família?”.
31 U danai, <<Yiɗa̱i n kuneke wu?>> Yakubu u danai, <<Mi a kuciga ili ba. Mi ta̱ a kulyaꞋa kelime n kinda ushiga u nu, vi baci a̱ kushuku n kadanshi ka na n kuneke wu.
31 “Quanto quer receber de salário?”, perguntou Labão mais uma vez. Jacó respondeu: “Não me dê coisa alguma. Se o senhor fizer o que lhe direi, continuarei a cuidar de seus rebanhos:
32 Anana ka̱sukpa̱ n tono ushiga u nu ra̱ka̱ m pece a̱giri n a̱na̱ku aza a ajaku, n a̱giri a̱ lima̱ dem, ni nraɗika koɓolo nu nga̱ji aza a na i n ajaku. Ka̱sukpa̱ icuꞋu yi ili i nanlo yo okpo katsupu ka̱ va̱.
32 deixe-me inspecionar seus rebanhos hoje e remover todas as ovelhas e cabras salpicadas e malhadas, além de todas as ovelhas pretas. Elas serão o meu salário.
33 Na kelime vi ta̱ a kufuɗa kuyeve ko mi ta̱ m ma̱riki. Ayin a na baci vi a̱ kuta̱wa̱ adama a na vu goɗumo ili i na m ɓolongi, mi baci m maraɗika ma na mi babu ajaku, ko ma̱giri ma na mi ulima̱ ba, vi yeve a na o bokoi maꞋa.>>
33 No futuro, quando o senhor conferir os animais que me deu como salário, verá que fui honesto. Se encontrar em meu rebanho alguma cabra que não seja salpicada ou malhada, ou alguma ovelha que não seja preta, saberá que as roubei do senhor”.
34 Laban wu ushuki u danai, <<U gaꞋan ta̱, ka̱sukpa̱ ili yo okpo uteku u na vu danai.>>
34 “Está bem”, respondeu Labão. “Será como você diz.”
35 Ama a kanna ka nanlo Laban u pecei nga̱ji n na mi n ikari ko n ajaku. U pecei a̱na̱ku o nkyon a na i n ajaku, ka̱na̱ku ka na ka saꞋwai ɗe kumatsa kute dem, koɓolo m ma̱giri ma na mi ulima̱ dem, u pecei le u nekei muku mo olobo n ni n guɓa.
35 Naquele mesmo dia, porém, Labão saiu e tirou do rebanho todos os bodes listrados e malhados, todas as cabras salpicadas e malhadas ou com manchas brancas, e todas as ovelhas pretas. Colocou os animais sob os cuidados de seus filhos,
36 Ɗa Laban u foɓusoi u yaꞋin nwalu ali ayin a tatsu n ushiga u nanlo wa koɓolo m muku n ni, u ka̱sukpa̱i Yakubu daꞋin. Yakubu ta na u lyaꞋi kelime n kinda ushiga u Laban u na u buwai va.
36 que os levaram a um lugar a três dias de viagem de onde Jacó estava. Assim, Jacó ficou e tomou conta do resto do rebanho de Labão.
37 Yakubu u la̱nsa̱i acaka a̱ ta̱ku a nɗanga n kantan, m ma̱ɗimbi, koɓolo n o modobi u sheꞋwei a̱va̱ e le adama a na a yaꞋan n ajaku a̱ a̱ri a ikyamba i le.
37 Então Jacó pegou alguns galhos verdes de álamo, amendoeira e plátano e removeu tiras das cascas, formando listras brancas nos galhos.
38 U zuwai a̱va̱ a nɗanga a nanlo a̱ mini a̱ ubuta̱ u na ushiga wi ilikuzuwa ya i tsu soꞋo mini. U zuwai a̱ ubuta̱ u na a ci yaꞋan mazama a̱ ta̱wa̱ baci kusoꞋo mini ma.
38 Em seguida, colocou os galhos descascados junto aos bebedouros onde os rebanhos iam beber água, pois era ali que se acasalavam.
39 A ayin a na nlala ma a yaꞋin mazama a uɓon u na u zuwai acaka a̱ ta̱ku a nɗanga a nanlo, ɗa matsai muku n na mi n ikari koɓolo n ajaku a ikyamba i le.
39 Quando se acasalavam diante desses galhos descascados com listras brancas, davam crias listradas, salpicadas e malhadas.
40 Yakubu u pecei nkyon nu nraɗika. U zuwai a̱na̱ku o nkyon a a̱ ubuta̱ u na i a kindanai n nlala n Laban n na mi n ikari n aza a̱ lima̱. Ta u yaꞋin nannai ɗa u ciya̱ka̱i ka̱ci ka̱ ni ushiga ɗa u zuwai u ɗa kau n ushiga u Laban.
40 Jacó separava esses cordeiros do rebanho de Labão. Na época do cio, colocava o rebanho de frente para os animais listrados e pretos de Labão. Assim, Jacó foi formando seu próprio rebanho, que mantinha separado do de Labão.
41 Ayin a na baci de dem kuzuwa ku na ki m ma̱ta̱na̱ i a kuyaꞋan mazama, Yakubu u tsu zuwaka le ta̱ acaka a nɗanga a ele e kene a̱ ubuta̱ u na e ci neꞋe le mini mo kusoꞋo, adama a na a yaꞋan mazama ma a uɓon wa acaka wa.
41 Sempre que as fêmeas mais fortes estavam no cio, Jacó colocava os galhos descascados nos bebedouros em frente delas, para que se acasalassem diante dos galhos.
42 Ama u zuwaka kuzuwa ku na ki babu ma̱ta̱na̱ acaka a nɗanga a a̱ ubuta̱ u kusoꞋo mini ba. Adama a nannai, kuzuwa ku na ki m ma̱ta̱na̱ n ikari koɓolo n aza a ajaku ku ɗa kokpoi ku Yakubu. Ama ku na ki babu ma̱ta̱na̱ ku ɗa kokpoi ku Laban.
42 Não fazia o mesmo, porém, com as fêmeas mais fracas, de modo que as crias mais fracas ficavam com Labão, e as mais fortes, com Jacó.
43 Ta nannai ɗa Yakubu wo okpoi vuza vu uciyi vu gbayin, wi ta̱ n ushiga u kuzuwa kakau n a̱bunda̱i, koɓolo n agbashi a̱ma̱ci n ali, n arakuma koɓolo ni njaki.
43 O resultado foi que Jacó se tornou muito rico, dono de grandes rebanhos e também de servos e servas e muitos camelos e jumentos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.