Gênesis 29
asg (ASG) vs NVT
1 Ɗa Yakubu u lyaꞋi kelime nu nwalu n ni a iɗika ya aza a kasana.
1 Jacó seguiu viagem e, por fim, chegou à terra do leste.
2 Ɗa we enei kayinva e keteshe n ushiga u tatsu wu nlala ivaꞋin lo, adama a na ta punu o tsu soꞋo a kayinva ka. Katali ka na a̱ ɓa̱ya̱ngi ki kayinva ka, ka ki ta̱ ka gbangam.
2 Viu um poço ao longe e, junto ao poço, no campo, três rebanhos de ovelhas, à espera de que lhes dessem água. Uma pedra pesada cobria a boca do poço.
3 Ayin a na baci ushiga wa kakau u gasai a̱ ubuta̱ wa, nguɓi ma a̱ tsu gida̱la̱kpa̱ ta̱ katali ka a̱ una̱ u kayinva wa, adama a na e neꞋe ushiga u le mini. O kotso baci, ka̱ta̱ o bonoko katali ka punu a̱ una̱ u kayinva wa.
3 Era costume naquele lugar esperar que todos os rebanhos chegassem para, então, remover a pedra e dar água aos animais. Depois, a pedra era recolocada na boca do poço.
4 Ɗa Yakubu we ecei nguɓi ma, <<Aza a̱ va̱, te ɗai i yu uta̱i?>> Ɗa a̱ ushuki, <<A̱ tsu tsu uta̱ ta̱ a Haran.>>
4 Jacó se aproximou dos pastores e perguntou: “De onde vocês são, amigos?”. “Somos de Harã”, disseram eles.
5 Ɗa we ecei le, <<I yeve ta̱ Laban, matsukaya ma Nahoru?>>
5 “Conhecem um homem chamado Labão, neto de Naor?”, perguntou Jacó. “Sim, conhecemos”, responderam eles.
6 Ɗa Yakubu u doku we ecei le, <<Wi ta̱ ɗe m ma̱ta̱na̱?>> Ɗa a danai, <<Eyeu, wi ɗe n kadanshi ba. Mekere ma̱ ni ma na Rahila a̱ kuta̱wa̱ n ushiga wu nlala u ni.>>
6 “Ele vai bem?”, perguntou Jacó. “Sim, vai bem”, disseram. “Olhe, ali vem Raquel, filha dele, com o rebanho.”
7 Ɗa Yakubu u danai, <<Kanna de ka buwa ta̱ biꞋi, ayin o kubonoko nlala a kpaꞋa ka̱ta̱ a yawa ba, neꞋi le mini ka̱ta̱ i lyaꞋa kelime n kalina.>>
7 Jacó disse: “Ainda é dia claro, cedo demais para recolher os animais. Por que vocês não dão de beber às ovelhas, para que elas possam voltar a pastar?”.
8 A̱ ushuki a danai, <<Tsa kuyaꞋan nannai ba, sai ayin a na ushiga wa u gasai na ra̱ka̱ ɗa a̱ gida̱la̱kpa̱i katali ka kpamu; ka̱ta̱ yeve ci neꞋe nlala ma mini.>>
8 “Não podemos dar de beber aos animais enquanto não chegarem todos os rebanhos”, responderam. “Só então os pastores removem a pedra da boca do poço e damos de beber a todas as ovelhas.”
9 A̱yi lo a kadanshi n ele ɗa Rahila u yawai nu nlala me esheku, adama a na a̱yi maguɓi maꞋa.
9 Jacó ainda conversava com eles quando Raquel chegou com o rebanho de seu pai, pois era pastora.
10 Ana Yakubu we enei Rahila mekere ma Laban, taku va̱ a̱na̱ku, nlala kpamu n ni, ɗa u banai ɗa u gida̱la̱kpa̱i katali a̱ una̱ u kayinva wa. Ɗa u neꞋi nlala me esheku a mashani a mini.
10 Uma vez que Raquel era sua prima, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas pertenciam a seu tio Labão, Jacó foi até o poço, removeu a pedra que o cobria e deu de beber ao rebanho de seu tio.
11 Ɗa Yakubu wo oɓongi Rahila ɗa u shika̱i n ka̱la̱ka̱tsu ka̱u.
11 Então Jacó beijou Raquel e chorou em alta voz.
12 Adama a na u dana ta̱ Rahila a̱yi vashi ve esheku ɗa, Rebeka ɗa kpamu a̱na̱ku. Ɗa Rahila u sumai ɗa u banai u danai esheku.
12 Explicou para Raquel que era seu primo por parte do pai dela e filho de Rebeca, tia dela. Raquel foi correndo contar a seu pai, Labão.
13 Ana a danai Laban, Yakubu ɗa maku ma taku, ɗa u yaꞋin moloko adama a na u cina yi. Ɗa wo oɓongi ni. Ɗa u ɗikai ni a kubana a kpaꞋa ku ni. Ana Yakubu u tonukoi Laban ili dem,
13 Assim que Labão soube que seu sobrinho Jacó havia chegado, correu ao seu encontro. Ele o abraçou, o beijou e o levou para casa. Depois que Jacó lhe contou sua história,
14 ɗa Laban u danai ni, <<Mayun avu kujini ku te ku ɗa tsu nu mpasa n te kpamu!>> Ɗa u da̱sa̱ngi n Laban va ali wotoi u te.
14 Labão exclamou: “Você é, de fato, sangue do meu sangue!”. Quando Jacó estava na casa de Labão havia cerca de um mês,
15 Ɗa Laban u danai ni, <<Adama a na vi vuza va̱ ɗa va kuyaꞋanka mu tsugbashi gbani? Dana mu ko yaꞋin ɗai n kutsupa wu.>>
15 Labão lhe disse: “Você não deve trabalhar de graça para mim só porque somos parentes. Diga-me qual deve ser o seu salário”.
16 Laban ta na wi ta̱ nu nkere n re, vuzagbayin vu ɗa Liyatu, vuza kenu kpamu Rahila.
16 Labão tinha duas filhas. A mais velha se chamava Lia, e a mais nova, Raquel.
17 Liyatu wi ta̱ n ugaꞋin u a̱shi koci, ama Rahila a̱shi a gaꞋan yi ta̱ koɓolo n ikyamba i tsuloboi dem.
17 Os olhos de Lia eram sem brilho, mas Raquel tinha bela aparência e rosto atraente.
18 A̱yi Yakubu wi ta̱ a kuciga Rahila, ɗa u danai, <<Mpa mi ta̱ a kuyaꞋanka wu ulinga ali a̱ya̱ e cindere, adama a na vi neke mu Rahila.>>
18 Visto que Jacó estava apaixonado por Raquel, disse a Labão: “Trabalharei para o senhor por sete anos se me der Raquel, sua filha mais nova, para ser minha esposa”.
19 Laban wu ushuki u danai, <<U laꞋa ta̱ n kugaꞋan n neke wu a̱yi a na me neke vuza yoku kau. Adama a nannai, da̱sa̱ngu nu mpa.>>
19 “Melhor entregá-la a você do que a qualquer outro”, respondeu Labão. “Fique aqui e trabalhe comigo.”
20 Ɗa Yakubu u yaꞋankai ni ulinga ali a̱ya̱ e cindere adama a na e neke yi Rahila. Ama a̱yi we ene ayin a nanlo ka̱u ba, adama a na wi ta̱ a kuciga Rahila n a̱bunda̱i.
20 Então Jacó trabalhou sete anos por Raquel. Ele a amava tanto que lhe pareceram apenas alguns dias.
21 Ɗa Yakubu u danai Laban, <<Neke mu vuka vu va̱, ayin a na vi nekei mu a shana ta̱. Mi ta̱ a kuciga ma ɗika yi yolo.>>
21 Chegada a hora, Jacó disse a Labão. “Cumpri minha parte do acordo. Agora, dê-me minha esposa, para que eu me deite com ela.”
22 Ɗa Laban u ɗekei uma a̱ ubuta̱ wa n a̱bunda̱i, ɗa u yaꞋin ka̱ɗiva̱.
22 Labão convidou toda a vizinhança e preparou uma grande festa de casamento.
23 Ama ana kulivi ku yawai, ɗa u ɗikai Liyatu. Ɗa u nekei Yakubu, ɗa Yakubu u vaki n a̱yi.
23 À noite, porém, quando estava escuro, Labão tomou Lia e a entregou a Jacó, e Jacó se deitou com ela.
24 Laban u neke ta̱ Liyatu maku mu usuki, kula ku ni Zilifa, adama a na u ciya̱ vuza na u kuɓa̱nka̱ yi.
24 (Labão deu sua serva Zilpa a Lia para servi-la.)
25 Ana kayin ka asai, ɗa Yakubu u yaꞋin mereve ana we enei Liyatu. Ɗa we ecei Laban, <<Yiɗa̱i i zuwai ɗa vi yaꞋankai mu nannai, ɗa vi nekei mu Liyatu? N yaꞋanka wu tsugbashi adama a Rahila ba? Yiɗa̱i i zuwai ɗa vu doroi mu?>>
25 Na manhã seguinte, quando Jacó acordou, viu que era Lia. Então Jacó perguntou a Labão: “O que o senhor fez comigo? Trabalhei sete anos por Raquel! Por que o senhor me enganou?”.
26 Ɗa Laban u danai ni, <<A̱ tsu tsa̱ kugita̱ kuta̱ka̱ mekere vuza kenu a cau n vuza gbayin ba.
26 Labão respondeu: “Aqui não é costume casar a filha mais nova antes da mais velha.
27 Kotso biꞋi n ayin e cindere o yolo a nampa a, ka̱ta̱ n yeve n neke wu vangu vi ni. Ama sai vu doku vi yaꞋanka mu ulinga ali a̱ya̱ e cindere.>>
27 Espere, contudo, até terminar a semana de núpcias, e eu também lhe entregarei Raquel, desde que você prometa trabalhar mais sete anos para mim”.
28 Ɗa ta na Yakubu u yaꞋin nannai. Ana kuden ku te ku kotsoi, ɗa Laban u nekei ni Rahila yolo, adama a na wo okpo vuka vi ni.
28 Jacó concordou em trabalhar mais sete anos. Uma semana depois de Jacó ter se casado com Lia, Labão lhe entregou Raquel.
29 Laban u doku ta̱ u neke yi kabara ke mekere ko yoku kula ku ni Biliha, adama a Rahila.
29 (Labão deu sua serva Bila a Raquel para servi-la.)
30 Ɗa Yakubu u vaki n Rahila. U laꞋa ta̱ n kuciga Rahila a na wa ciga Liyatu. U doku u yaꞋankai Laban tsugbashi ali a̱ya̱ e cindere.
30 Jacó se deitou também com Raquel, a quem ele amava muito mais que a Lia. Então permaneceu ali e trabalhou mais sete anos para Labão.
31 Ana Vuzavaguɗu we enei Yakubu u ciga Liyatu ka̱u ba, ɗa u ɓa̱yuwa̱i kamatsatsu ka̱ ni, u bonoi u ɓa̱ya̱ngi ka Rahila, wo okpoi madari.
31 Quando o S enhor viu que Lia não era amada, permitiu que ela tivesse filhos; Raquel, porém, era estéril.
32 Liyatu ta na u ka̱na̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsai maku mo kolobo ali ɗa u neꞋi ni kula Ruben. Ɗa u danai, <<Ili i na i zuwai i ɗaɗa Vuzavaguɗu u pana ta̱ asuvayali a̱ va̱ ɗa u nekei mu maku. Mayun gogo na vali vu va̱ u kuciga mu ta̱ ka̱u.>>
32 Lia engravidou e deu à luz um filho. Chamou-o de Rúben, pois disse: “O S enhor viu minha infelicidade, e agora meu marido me amará”.
33 U doku u ciya̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsai maku mo kolobo kpamu. Ɗa u danai, <<Adama a na Vuzavaguɗu u yeve ta̱ a na a iwain mu, i ɗaɗa i zuwai ɗa u doku u nekei mu maku.>> U neꞋi maku ma kula Simiyon.
33 Pouco tempo depois, Lia engravidou novamente e deu à luz outro filho. Chamou-o de Simeão, pois disse: “O S enhor ouviu que eu não era amada e me deu outro filho”.
34 U doku u yaꞋin ka̱tsuma̱ kpamu ɗa u matsai maku mo kolobo. Ɗa u danai, <<Gogo na vali u kuciga mu ta̱ mayin, adama a na m matsaka yi ta̱ olobo a tatsu.>> Ɗa u neꞋi maku ma kula Levi.
34 Lia engravidou pela terceira vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Levi, pois disse: “Certamente, desta vez meu marido terá afeição por mim, pois lhe dei três filhos!”.
35 Ali n gogo na u doku u ka̱na̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsai maku mo kolobo. Ɗa u danai, <<Ayin a nampa n kucikpa ta̱ Vuzavaguɗu.>> Adama a nannai ɗa u neꞋi maku ma kula feu Yahuza. Ɗa ta na wu uvukai n limata.
35 Lia engravidou mais uma vez e deu à luz outro filho. Chamou-o de Judá, pois disse: “Agora louvarei ao S enhor !”. Então, parou de ter filhos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.