Gênesis 29
asg (ASG) vs ARA
1 Ɗa Yakubu u lyaꞋi kelime nu nwalu n ni a iɗika ya aza a kasana.
1 Pôs-se Jacó a caminho e se foi à terra do povo do Oriente.
2 Ɗa we enei kayinva e keteshe n ushiga u tatsu wu nlala ivaꞋin lo, adama a na ta punu o tsu soꞋo a kayinva ka. Katali ka na a̱ ɓa̱ya̱ngi ki kayinva ka, ka ki ta̱ ka gbangam.
2 Olhou, e eis um poço no campo e três rebanhos de ovelhas deitados junto dele; porque daquele poço davam de beber aos rebanhos; e havia grande pedra que tapava a boca do poço.
3 Ayin a na baci ushiga wa kakau u gasai a̱ ubuta̱ wa, nguɓi ma a̱ tsu gida̱la̱kpa̱ ta̱ katali ka a̱ una̱ u kayinva wa, adama a na e neꞋe ushiga u le mini. O kotso baci, ka̱ta̱ o bonoko katali ka punu a̱ una̱ u kayinva wa.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos, os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a colocá-la no seu devido lugar.
4 Ɗa Yakubu we ecei nguɓi ma, <<Aza a̱ va̱, te ɗai i yu uta̱i?>> Ɗa a̱ ushuki, <<A̱ tsu tsu uta̱ ta̱ a Haran.>>
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam: Somos de Harã.
5 Ɗa we ecei le, <<I yeve ta̱ Laban, matsukaya ma Nahoru?>>
5 Perguntou-lhes: Conheceis a Labão, filho de Naor? Responderam: Conhecemos.
6 Ɗa Yakubu u doku we ecei le, <<Wi ta̱ ɗe m ma̱ta̱na̱?>> Ɗa a danai, <<Eyeu, wi ɗe n kadanshi ba. Mekere ma̱ ni ma na Rahila a̱ kuta̱wa̱ n ushiga wu nlala u ni.>>
6 Ele está bom? Perguntou ainda Jacó. Responderam: Está bom. Raquel, sua filha, vem vindo aí com as ovelhas.
7 Ɗa Yakubu u danai, <<Kanna de ka buwa ta̱ biꞋi, ayin o kubonoko nlala a kpaꞋa ka̱ta̱ a yawa ba, neꞋi le mini ka̱ta̱ i lyaꞋa kelime n kalina.>>
7 Então, lhes disse: É ainda pleno dia, não é tempo de se recolherem os rebanhos; dai de beber às ovelhas e ide apascentá-las.
8 A̱ ushuki a danai, <<Tsa kuyaꞋan nannai ba, sai ayin a na ushiga wa u gasai na ra̱ka̱ ɗa a̱ gida̱la̱kpa̱i katali ka kpamu; ka̱ta̱ yeve ci neꞋe nlala ma mini.>>
8 Não o podemos, responderam eles, enquanto não se ajuntarem todos os rebanhos, e seja removida a pedra da boca do poço, e lhes demos de beber.
9 A̱yi lo a kadanshi n ele ɗa Rahila u yawai nu nlala me esheku, adama a na a̱yi maguɓi maꞋa.
9 Falava-lhes ainda, quando chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porque era pastora.
10 Ana Yakubu we enei Rahila mekere ma Laban, taku va̱ a̱na̱ku, nlala kpamu n ni, ɗa u banai ɗa u gida̱la̱kpa̱i katali a̱ una̱ u kayinva wa. Ɗa u neꞋi nlala me esheku a mashani a mini.
10 Tendo visto Jacó a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, chegou-se, removeu a pedra da boca do poço e deu de beber ao rebanho de Labão, irmão de sua mãe.
11 Ɗa Yakubu wo oɓongi Rahila ɗa u shika̱i n ka̱la̱ka̱tsu ka̱u.
11 Feito isso, Jacó beijou a Raquel e, erguendo a voz, chorou.
12 Adama a na u dana ta̱ Rahila a̱yi vashi ve esheku ɗa, Rebeka ɗa kpamu a̱na̱ku. Ɗa Rahila u sumai ɗa u banai u danai esheku.
12 Então, contou Jacó a Raquel que ele era parente de seu pai, pois era filho de Rebeca; ela correu e o comunicou a seu pai.
13 Ana a danai Laban, Yakubu ɗa maku ma taku, ɗa u yaꞋin moloko adama a na u cina yi. Ɗa wo oɓongi ni. Ɗa u ɗikai ni a kubana a kpaꞋa ku ni. Ana Yakubu u tonukoi Laban ili dem,
13 Tendo Labão ouvido as novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou para casa. E contou Jacó a Labão os acontecimentos de sua viagem.
14 ɗa Laban u danai ni, <<Mayun avu kujini ku te ku ɗa tsu nu mpasa n te kpamu!>> Ɗa u da̱sa̱ngi n Laban va ali wotoi u te.
14 Disse-lhe Labão: De fato, és meu osso e minha carne. E Jacó, pelo espaço de um mês, permaneceu com ele.
15 Ɗa Laban u danai ni, <<Adama a na vi vuza va̱ ɗa va kuyaꞋanka mu tsugbashi gbani? Dana mu ko yaꞋin ɗai n kutsupa wu.>>
15 Depois, disse Labão a Jacó: Acaso, por seres meu parente, irás servir-me de graça? Dize-me, qual será o teu salário?
16 Laban ta na wi ta̱ nu nkere n re, vuzagbayin vu ɗa Liyatu, vuza kenu kpamu Rahila.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: Lia, a mais velha, e Raquel, a mais moça.
17 Liyatu wi ta̱ n ugaꞋin u a̱shi koci, ama Rahila a̱shi a gaꞋan yi ta̱ koɓolo n ikyamba i tsuloboi dem.
17 Lia tinha os olhos baços, porém Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 A̱yi Yakubu wi ta̱ a kuciga Rahila, ɗa u danai, <<Mpa mi ta̱ a kuyaꞋanka wu ulinga ali a̱ya̱ e cindere, adama a na vi neke mu Rahila.>>
18 Jacó amava a Raquel e disse: Sete anos te servirei por tua filha mais moça, Raquel.
19 Laban wu ushuki u danai, <<U laꞋa ta̱ n kugaꞋan n neke wu a̱yi a na me neke vuza yoku kau. Adama a nannai, da̱sa̱ngu nu mpa.>>
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu ta dê, em vez de dá-la a outro homem; fica, pois, comigo.
20 Ɗa Yakubu u yaꞋankai ni ulinga ali a̱ya̱ e cindere adama a na e neke yi Rahila. Ama a̱yi we ene ayin a nanlo ka̱u ba, adama a na wi ta̱ a kuciga Rahila n a̱bunda̱i.
20 Assim, por amor a Raquel, serviu Jacó sete anos; e estes lhe pareceram como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Ɗa Yakubu u danai Laban, <<Neke mu vuka vu va̱, ayin a na vi nekei mu a shana ta̱. Mi ta̱ a kuciga ma ɗika yi yolo.>>
21 Disse Jacó a Labão: Dá-me minha mulher, pois já venceu o prazo, para que me case com ela.
22 Ɗa Laban u ɗekei uma a̱ ubuta̱ wa n a̱bunda̱i, ɗa u yaꞋin ka̱ɗiva̱.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar e deu um banquete.
23 Ama ana kulivi ku yawai, ɗa u ɗikai Liyatu. Ɗa u nekei Yakubu, ɗa Yakubu u vaki n a̱yi.
23 À noite, conduziu a Lia, sua filha, e a entregou a Jacó. E coabitaram.
24 Laban u neke ta̱ Liyatu maku mu usuki, kula ku ni Zilifa, adama a na u ciya̱ vuza na u kuɓa̱nka̱ yi.
24 (Para serva de Lia, sua filha, deu Labão Zilpa, sua serva.)
25 Ana kayin ka asai, ɗa Yakubu u yaꞋin mereve ana we enei Liyatu. Ɗa we ecei Laban, <<Yiɗa̱i i zuwai ɗa vi yaꞋankai mu nannai, ɗa vi nekei mu Liyatu? N yaꞋanka wu tsugbashi adama a Rahila ba? Yiɗa̱i i zuwai ɗa vu doroi mu?>>
25 Ao amanhecer, viu que era Lia. Por isso, disse Jacó a Labão: Que é isso que me fizeste? Não te servi eu por amor a Raquel? Por que, pois, me enganaste?
26 Ɗa Laban u danai ni, <<A̱ tsu tsa̱ kugita̱ kuta̱ka̱ mekere vuza kenu a cau n vuza gbayin ba.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra, dar-se a mais nova antes da primogênita.
27 Kotso biꞋi n ayin e cindere o yolo a nampa a, ka̱ta̱ n yeve n neke wu vangu vi ni. Ama sai vu doku vi yaꞋanka mu ulinga ali a̱ya̱ e cindere.>>
27 Decorrida a semana desta, dar-te-emos também a outra, pelo trabalho de mais sete anos que ainda me servirás.
28 Ɗa ta na Yakubu u yaꞋin nannai. Ana kuden ku te ku kotsoi, ɗa Laban u nekei ni Rahila yolo, adama a na wo okpo vuka vi ni.
28 Concordou Jacó, e se passou a semana desta; então, Labão lhe deu por mulher Raquel, sua filha.
29 Laban u doku ta̱ u neke yi kabara ke mekere ko yoku kula ku ni Biliha, adama a Rahila.
29 (Para serva de Raquel, sua filha, deu Labão a sua serva Bila.)
30 Ɗa Yakubu u vaki n Rahila. U laꞋa ta̱ n kuciga Rahila a na wa ciga Liyatu. U doku u yaꞋankai Laban tsugbashi ali a̱ya̱ e cindere.
30 E coabitaram. Mas Jacó amava mais a Raquel do que a Lia; e continuou servindo a Labão por outros sete anos.
31 Ana Vuzavaguɗu we enei Yakubu u ciga Liyatu ka̱u ba, ɗa u ɓa̱yuwa̱i kamatsatsu ka̱ ni, u bonoi u ɓa̱ya̱ngi ka Rahila, wo okpoi madari.
31 Vendo o Senhor que Lia era desprezada, fê-la fecunda; ao passo que Raquel era estéril.
32 Liyatu ta na u ka̱na̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsai maku mo kolobo ali ɗa u neꞋi ni kula Ruben. Ɗa u danai, <<Ili i na i zuwai i ɗaɗa Vuzavaguɗu u pana ta̱ asuvayali a̱ va̱ ɗa u nekei mu maku. Mayun gogo na vali vu va̱ u kuciga mu ta̱ ka̱u.>>
32 Concebeu, pois, Lia e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben, pois disse: O Senhor atendeu à minha aflição. Por isso, agora me amará meu marido.
33 U doku u ciya̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsai maku mo kolobo kpamu. Ɗa u danai, <<Adama a na Vuzavaguɗu u yeve ta̱ a na a iwain mu, i ɗaɗa i zuwai ɗa u doku u nekei mu maku.>> U neꞋi maku ma kula Simiyon.
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho, e disse: Soube o Senhor que era preterida e me deu mais este; chamou-lhe, pois, Simeão.
34 U doku u yaꞋin ka̱tsuma̱ kpamu ɗa u matsai maku mo kolobo. Ɗa u danai, <<Gogo na vali u kuciga mu ta̱ mayin, adama a na m matsaka yi ta̱ olobo a tatsu.>> Ɗa u neꞋi maku ma kula Levi.
34 Outra vez concebeu Lia, e deu à luz um filho, e disse: Agora, desta vez, se unirá mais a mim meu marido, porque lhe dei à luz três filhos; por isso, lhe chamou Levi.
35 Ali n gogo na u doku u ka̱na̱i ka̱tsuma̱ ɗa u matsai maku mo kolobo. Ɗa u danai, <<Ayin a nampa n kucikpa ta̱ Vuzavaguɗu.>> Adama a nannai ɗa u neꞋi maku ma kula feu Yahuza. Ɗa ta na wu uvukai n limata.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; então, disse: Esta vez louvarei o Senhor . E por isso lhe chamou Judá; e cessou de dar à luz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.