Gênesis 19
asg (ASG) vs NVT
1 Alingata e re a nanlo a yawai Sodom n kulivi, a̱yi Lotu ida̱shi a̱ utsutsu u likuci wa. Ana we enei le, ɗa u ɗa̱nga̱i u banai kugasa n ele. U rabasai le ali ɗa u kuɗa̱ngi ɗa u lyaꞋakai le kayala.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão
2 U danai, <<Aza gbagbaꞋin a̱ va̱ mpa ɗa na adama a̱ ɗa̱. Ta̱wa̱i a kpaꞋa ku va̱, i sumba̱ ka̱ta̱ kpamu ya asa. Kayin ka asa baci n usana i yeve i laza.>>
2 e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”
3 U folonoi le n utsura, ali ta na o tonoi ni a kubana a kpaꞋa ku ni. U yaꞋankai le ka̱ɗiva̱ ɗa u doku u kangalaka yi le boroji vu na vi babu yisiti, ɗa ta na a lyaꞋi.
3 Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.
4 Kafu omoci a a uwa ubuta̱ wa alavu, uma a̱ likuci i Sodom ushan wawaꞋa nu nkoshi dem a̱ ta̱wa̱i a kambuki kpaꞋa ka.
4 Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.
5 Ɗa e ecei Lotu, <<Te uma a na a̱ ta̱wa̱i wa̱ nu n kayin ka? Uta̱ka̱ le na wa̱ tsu, ci ciga ta̱ kuvaku n ele.>>
5 Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.
6 Lotu wu uta̱i u banai we le, ɗa u ɓa̱ya̱ngi utsutsu wa.
6 Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.
7 Ɗa u danai, <<N folono ɗa̱ ta̱ aza a̱ va̱, ka̱ta̱ i yaꞋan ili i gbani-gbani ba.
7 “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.
8 La̱na̱i mi ta̱ nkere n re n na ka̱ta̱ a saꞋwai kuvaku n ali ba, yaꞋan mu uta̱ka̱ le n tuka̱ ɗa̱, ka̱ta̱ i yaꞋan n ele tsu na i cigai; ama ka̱ta̱ i saꞋwa uma a nanlo ba, a kpaꞋa ku va̱ ku ɗa a̱ ta̱wa̱i.>>
8 “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”
9 Ama ɗa a danai, <<Ɗenga̱ lo, vuma vu nampa va komoci kaꞋa wi biꞋi wa̱ tsu, ɗa u cigai kushesheke tsu ili i na tsa kuyaꞋan. Gogo na ci ta̱ a kuyaꞋanka wu ili i gbani-gbani i na i laꞋi i uma a nanlo.>> Ɗaɗa e tecengi Lotu, ɗa ta na a banai a̱ utsutsu wa adama a na o ɓoso u ɗa.
9 “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.
10 Ama ɗa omoci a a̱ uta̱ka̱i ekiye pulai ɗa o ronoi Lotu o bonokoi a asuvu a kpaꞋa, ɗa a̱ ɓa̱ya̱ngi utsutsu wa.
10 Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.
11 A zuwakai uma a̱ likuci a na i lo utsutsu u kpaꞋa wa uyimba̱, dem vi le maku n vuza gbayin feu, ali ɗa a̱ kpa̱ɗa̱i kufuɗa ke ene ubuta̱ u na utsutsu wa wi.
11 Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.
12 Ɗa alingata a e ecei Lotu kpamu, <<Vi ta̱ lo n uma o yoku kpamu ototo, muku, nkere, ko kumaci ku yoku punu a̱ likuci ya? Uta̱ka̱ le na.
12 Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,
13 Adama a na ci ciga ta̱ kuna ubuta̱ u nampa, ka̱sa̱la̱ ka uma punu a̱ ubuta̱ u nampa ka yimkpa ta̱, ɗa ka yawai u Ka̱shile, Vuzavaguɗu u suku tsu ta̱ tsu una likuci ya.>>
13 pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.
14 Lotu wu uta̱i u banai u danai ototo a̱ ni a na a kuzuwa nkere n ni, <<Ɗenga̱i, uta̱i punu a̱ likuci i nampa; Vuzavaguɗu u ciga ta̱ ku una likuci ya.>> Ama ototo a̱ ni a sheshe ta̱ majari maꞋa wi a kuyaꞋanka le.
14 Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.
15 Ana kayin ka asai, alingata a a gutsakai Lotu, a danai, <<Ɗenga̱, ɗika vuka vu nu ni nkere n re n nu n na mi na, ta baci nannai ba, atakaci a̱ likuci a nampa i ta̱ o kukotso n a̱ɗa̱ punu dem.>>
15 No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.
16 Ana e enei ni a kuyaꞋan a gbama, ɗa a̱ ka̱na̱i ni kukiye n ku vuka vi ni nu nkere ma. Ɗa a̱ uta̱ka̱i le punu a̱ likuci ya. Adama a na Vuzavaguɗu u pana ta̱ asuvayali e le.
16 Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.
17 Ana a̱ ciya̱i a̱ uta̱ka̱i le, ɗa vuza yoku a̱ ka̱tsuma̱ ka uma e re a nanlo u danai, <<Sumai, adama a wuma u ɗa̱, ka̱ta̱ i la̱na̱ kucina̱ ba, ka̱ta̱ kpamu i shamgba a̱ ubuta̱ ba. Sumai a kubana a nsasan, ko a̱ɗa̱ feu i kuwa̱ n ele.>>
17 Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.
18 Ɗa Lotu u danai le, A̱Ꞌa̱ aza a gbayin a̱ va̱
18 Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!
19 kagbashi ka̱ ɗa̱ ka̱ ciya̱ ta̱ mapasa wa̱ ɗa̱, i neke mu ta̱ ugaꞋin u gbayin a na yi isai wuma u va̱; ama ma kusuma a kubana a nsasan adama o wovon u na kawuya ka kucina mu ali n kuwa̱ ɗe ba.
19 Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.
20 Indana, likuci i nanlo i yawa ta̱ uma a suma a kubana ɗe, i kenu i ɗa ta na. YaꞋan n suma m bana ɗe, ko yi kenu ba? Ka̱ta̱ wuma u va̱ u ciya̱ wishi!
20 Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.
21 U danai ni, <<U gaꞋan ta̱, n neke wu ta̱ kasingai ka nampa, i a kuna likuci i na vi yaꞋin kadanshi ka ba.
21 “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.
22 YaꞋin moloko i suma, ka̱ta̱ n kuyaꞋan ili ba, sai ayin a na i yawai ɗe.>> Ɗaɗa e ɗekei likuci ya Zora.
22 Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )
23 Ayin a na Lotu u yawai a Zora ɗaɗa kanna kuta̱i.
23 Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.
24 Ɗa Vuzavaguɗu u cipa̱ka̱i n akina n ka̱nga̱ ko tsukono o Sodom n Gomora. Akina a̱ uta̱ ta̱ a̱ ubuta̱ u Vuzavaguɗu ɗa a̱ cipa̱i ɗe.
24 Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 Ɗa wu unai likuci i nanlo n uma a na i punu ida̱shi a̱ ubuta̱ u nanlo dem, n ili i na i tsu uta̱ ka̱ta̱ i gbonguro a iɗika dem.
25 Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.
26 Ɗa vuka vu Lotu vu la̱na̱i kucina̱, ɗa wo okpoi katali ka mkpaɗi.
26 A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.
27 Ibirahi u ɗa̱nga̱i n usana ɗa u banai a̱ ubuta̱ u na wi ishi u shamgbai cau e kelime ka Vuzavaguɗu.
27 Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .
28 Ɗa wi indanai a uɓon u Sodom n Gomora n iɗika i gbani dem, ɗa we enei ka̱nga̱ ki iɗika ka a kubana gaɗi an mini mo kokocilili.
28 Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.
29 Ta nannai ana Ka̱shile ka unai iɗika ya̱ a̱ra̱Ꞌa̱ ya, Ka̱shile ka ciɓai n Ibirahi, ɗa wu uta̱ka̱i Lotu punu e mere ma aza a na a unai, ana wu unai iɗika i na Lotu u yongoi va.
29 Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.
30 Ana ka nampa ko kotsoi, ɗa Lotu ni nkere n re n ni a̱ ka̱sukpa̱i Zora ɗa o bonoi a vaki a uɓon wu nsasan, adama a na u pana ta̱ wovon u shamgba a Zora. A̱yi ni nkere n re n ni o yongoi a kaɓatsu.
30 Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.
31 Kanna ke te mekere ma gbayin ma ma danai vangu vi ni, <<Esheku a̱ tsu a kutsa ta̱, vali vi lo uɓon u nampa a na wa̱ ta̱wa̱ wa̱ tsu ba, tsu na wila̱ u danai.
31 Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.
32 YaꞋan tsu zuwa esheku a̱ tsu u soꞋo ma̱ra̱ ma maka yi ka̱ta̱ u vaku n a̱ tsu, ka̱ta̱ ci ciya̱ kumaci n esheku a̱ tsu ali kulyaꞋa kelime.>>
32 Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
33 N kayin ka nanlo a zuwai esheku e le o soꞋi ma̱ra̱ ma makai ni, ɗa mekere ma gbayin ma banai ma vaki n a̱yi. Esheku e yeve ayin a na u vaki m mekere ma̱ ni ko mekere ma vaki n a̱yi ali u ɗa̱nga̱i ba.
33 Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
34 Kanna ke ire ɗa mekere ma gbayin ma ma danai vangu va, <<Na̱yin n vaku ta̱ n dada vu va̱. YaꞋan tsu zuwa yi u soꞋo ma̱ra̱ ma maka yi kpamu n kayin, ka̱ta̱ avu vu bana vu vaku n a̱yi adama a na ci ciya̱ kumaci n esheku a̱ tsu.>>
34 Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
35 N kayin ka nanlo ɗa a zuwai esheku e le u soꞋi ma̱ra̱ ma makai ni kpamu, ɗa mekere me kenu ma, ma banai ɗa ma vaki n a̱yi. Nannai kpamu Esheku e yeve ayin a na u vaki m mekere ma̱ ni ko mekere ma vaki n a̱yi ali u ɗa̱nga̱i ba.
35 Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
36 Nkere n Lotu gbende n yaꞋin a̱tsuma̱ n esheku e le.
36 Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.
37 Mekere ma gbayin ma matsai maku mo kolobo, ɗa u neꞋi kula Mowabu, a̱yi ɗa esheku a aza a Mowabu anana.
37 Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.
38 Vangu va feu u matsai maku mo kolobo, ɗa u neꞋi ni kula Ben-ami; a̱yi ɗa ta na esheku a aza a Amona anana.
38 Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.