2 Crônicas 20
asg (ASG) vs NTLH
1 Ana ka nampa ko kotsoi, ɗa aza a Mowabu n aza a Amona n aza a Meyuniya o yoku a̱ tuka̱i Johoshafatu n kuvon.
1 Algum tempo depois, os exércitos dos moabitas e dos amonitas, junto com os meunitas, invadiram o país de Judá.
2 Ɗa uma o yoku a̱ ta̱wa̱i ɗa a danai Johoshafatu, <<Osoji aza a Edom n a̱bunda̱i a ɗa ɗe upashi u mala ma mkpaɗi a̱ kuta̱wa̱ kuvon n avu. Gogo na a yawa ta̱ ɗe a Hazazon-tamaru, ɗaɗa Enu-gedi.>>
2 Alguns homens vieram e disseram a Josafá: — Um exército enorme do país de Edom veio do outro lado do mar Morto para atacar o senhor. Eles já conquistaram a cidade de Hazazão-Tamar. (Hazazão-Tamar e Fonte de Gedi são o mesmo lugar.)
3 Ɗa Johoshafatu u panai wovon, ɗa u la̱nsa̱i kusheshe ku Vuzavaguɗu, ɗa u zuwai a dana yaba dem u yaꞋan kakuli a̱ likuci i Yahuda ra̱ka̱.
3 Josafá ficou com medo e orou a Deus, o Senhor , pedindo socorro. Depois deu ordem para que todo o povo de Judá jejuasse.
4 Ɗa aza a Yahuda ra̱ka̱ o ɓolongi a̱ ubuta̱ ute a̱ likuci i Urushelima adama a na a̱ la̱nsa̱ uɓa̱nki u Vuzavaguɗu.
4 Todos se reuniram para pedir socorro ao Senhor ; de todas as cidades do país o povo veio a Jerusalém.
5 Ɗa Johoshafatu u ɗa̱nga̱i e keteshe e mere mo koɓolo ma aza a Yahuda n aza a Urushelima e kelime ka ulanga wa asuvu A̱Ꞌisa̱ a gbayin a Vuzavaguɗu,
5 A gente de Judá e de Jerusalém se reuniu no pátio novo do Templo, e Josafá se pôs de pé no meio deles
6 ɗa u danai, <<Vuzavaguɗu Ka̱shile ka ikaya i tsu, avu ɗa Ka̱shile ka na ki gaɗi va ba? Avu ɗa vi a kulyaꞋa tsugono tsa aduniyan ra̱ka̱. Utsura n tsugbayin ci ta̱ ekiye a̱ nu, kpamu yayi u kufuɗa kushilika̱ n avu.
6 e orou assim: — Ó
7 Vuzavaguɗu Ka̱shile avu ɗa vu lokoi uma a iɗika i nampa a̱ a̱shi aza a Isaraila ba? Ɗa vu nekei iɗika ya a kumaci ka aza a Ibirahi ka̱ja̱Ꞌa̱ ka̱ nu adama a na yi okpo ili yi uka̱ni i ko wannai?
7 Tu és o nosso Deus; expulsaste os moradores desta terra de diante do teu povo de Israel e deste a terra deles para sempre a nós, os descendentes de Abraão, teu amigo.
8 Ɗa a̱ da̱sa̱ngi a iɗika ya ali ɗa a maꞋi A̱Ꞌisa̱ a gbayin adama a na a cikpa kula ku nu.
8 O teu povo tem morado nesta terra, e aqui construímos um Templo em tua honra. Nós dissemos assim:
9 A danai, <Ɗa baci u kawuya ka̱ ta̱wa̱ ko kuvon ko afada ko ma̱dukpa̱ ko kambulu. Ili i nanlo i ta̱wa̱ tsu baci, ci ta̱ a̱ kuta̱wa̱ wa̱ a̱ nu A̱Ꞌisa̱ a gbayin a nampa a na e ɗekei n kula ku nu ka̱ ta̱ tsu folono wu adama atakaci a̱ tsu, vi ta̱ a kupana ka̱ta̱ vu isa tsu.>
9 “Se alguma desgraça cair sobre nós como castigo, seja guerra, ou doenças, ou falta de alimentos, então nos ajuntaremos em frente deste Templo, onde tu moras, e no nosso sofrimento clamaremos a ti pedindo socorro, e tu atenderás o nosso pedido.”
10 Ama gogo na, na ɗa ili i na osoji aza a Amona n Mowabu n Edom i a kuyaꞋan. Ele ɗa aza a na vu sa̱nka̱i aza a Isaraila ku una a ayin a na uta̱i a Masar. Ɗa a kpatalai o tonoi n kakambu ɗa a̱ kpa̱ɗa̱i ku una le.
10 — Agora os amonitas e os moabitas, junto com os edomitas, invadiram o nosso país. Quando os nossos antepassados estavam vindo do Egito, tu não os deixaste invadir as terras daqueles povos. Por isso, os nossos antepassados se desviaram delas e não destruíram aqueles povos.
11 La̱na̱, tsu na a cigai kuyaꞋanka tsu, ele ɗa a cigai kuloko tsu a iɗika i na vu nekei tsu yi okpo yi uka̱ni i tsu.
11 Mas agora eles nos pagam assim: estão nos atacando para nos expulsar da terra que nos deste para sempre.
12 Ka̱shile ka̱ tsu, va ku yaꞋanka le afada ba? Adama a na ci n utsura u na tsa kufuɗa ku shilika̱ n osoji a̱ bunda̱i a na i a̱ kuta̱wa̱ tsu na ba. Ci yeve i na tsa kuyaꞋan ba, ama a̱shi a ɗa zuwai wa̱ a̱ nu vu ɓa̱nka̱ tsu.>>
12 Ó nosso Deus, castiga essa gente, pois não somos bastante fortes para resistir a esse enorme exército que está avançando contra nós. Não sabemos o que fazer e olhamos para ti, pedindo socorro!
13 Aza a Yahuda ra̱ka̱ a shamgbai kashani e kelime ka Vuzavaguɗu n muku n wawaꞋa n le n a̱ma̱ci e le n muku n le.
13 Todos os homens de Judá estavam ali de pé em frente do Templo, junto com as suas mulheres e os seus filhos e até as crianças de colo.
14 A̱ ka̱tsuma̱ ka aza a na i kashani ka, ɗa a ayinviki a Vuzavaguɗu a̱ cipa̱i u Jahaziyelu kolobo ka Zakariya, ma tsukaya ma Beniya, kolobo ka Jeyiyelu, maku ma Mataniya vuza va aza e Levi a kumaci ku Asafa.
14 De repente, o Espírito de Deus desceu sobre um levita que estava ali no meio do povo. Chamava-se Jaaziel e era descendente de Asafe. Jaaziel era filho de Zacarias, neto de Benaías, bisneto de Jeiel e trineto de Matanias.
15 Ɗa Jahaziyelu u danai, <<Pana avu mogono Johoshafatu n yaba dem vu na wi a̱ ida̱shi a Yahuda n Urushelima. Ili i na Vuzavaguɗu u danai i ɗaɗa na, <Ka̱ta̱ i pana wovon ba ko a̱ɗu a̱ ɗa̱ a̱ muɗa̱ adama ka̱bunda̱i ko osoji a na yi e kene na. Kuvon ka ku ɗa̱ ku ɗa ba, ama ku Ka̱shile ku ɗa.>
15 Jaaziel disse: — Povo de Judá, moradores de Jerusalém e rei Josafá, prestem atenção! Escutem isto que o
16 MakpaꞋa i bana i yaꞋan kuvon n ele. I ta̱ a̱ kuta̱wa̱ n kuꞋuwatai ku Ziza. Ka̱ta̱ i cina le a̱ ka̱ga̱Ꞌin ka̱ ka̱ra̱Ꞌa̱ ka na ka banai akamba a Jeruyelu.
16 Amanhã vocês os atacarão quando eles vierem pela subida de Zis. Vocês se encontrarão com eles no fim do vale que dá para o deserto de Jeruel.
17 Ama yi a kuyaꞋan kuvon ka ba. A̱ɗa̱ de i foɓuso kuyaꞋan kuvon koci, i zama ubuta̱ i shamgba ka̱ta̱ yi ene tsu na Vuzavaguɗu u kuciya̱ ulyaꞋi adama a̱ ɗa̱. A̱ɗa̱ aza a Yahuda n aza a Urushelima ka̱ta̱ i pana wovon ko a̱ɗu a̱ ɗa̱ a̱ muɗa̱ ba, adama a na Vuzavaguɗu wi ta̱ koɓolo n a̱ɗa̱. MkpaꞋa yi uta̱ i yaꞋan kuvon n ele.>>
17 Quando os encontrarem, vocês não precisarão lutar. Fiquem parados ali e verão como o Senhor Deus salvará vocês. Povo de Judá e moradores de Jerusalém, não se assustem, nem fiquem com medo; marchem contra os inimigos amanhã, pois eu, o Senhor , estarei com vocês.”
18 Ɗa mogono Johoshafatu u kuɗa̱ngi u lyaꞋi kayala, ɗa a za Yahuda n aza a Urushelima feu ra̱ka̱ a̱ kuɗa̱ngi a cikpai Vuzavaguɗu.
18 Então o rei Josafá se ajoelhou e encostou o rosto no chão; e todo o povo de Judá e os moradores de Jerusalém também se ajoelharam na presença de Deus, o Senhor , e o adoraram.
19 Ɗa aza e Levi a na uta̱i a̱ ka̱tsuma̱ ka aza a Kohatu n aza Kora, a̱ ɗa̱nga̱i a cikpai Vuzavaguɗu Ka̱shile ki Isaraila, n ka̱la̱ka̱tsu kagbayin.
19 Aí os levitas que eram descendentes de Coate e de Corá começaram a louvar o Senhor , o Deus de Israel, em voz bem alta.
20 Ɗa osoji aza a Yahuda a̱ ɗa̱nga̱i n usana a lazai a kubana a kakamba ka aza a Tekowa. Ele a ukuna u na a̱ ku uta̱, ɗa Johoshafatu u ɗa̱nga̱i u danai, <<Panakai mu a̱ɗa̱ aza a Yahuda n aza a Urushelima. Nekei a̱ɗu a̱ ɗa̱ u Vuzavaguɗu ka̱shile ka̱ ɗa̱, yi ta̱ tana a̱ kuciya̱ ulyaꞋi, ushuki n eneki a̱ ni, yi ta̱ a̱ kuciya̱ ulyaꞋi.>>
20 Na manhã seguinte, todos se levantaram cedo e foram para o deserto de Tecoa. Ao saírem, Josafá ficou de pé e disse: — Povo de Judá e moradores de Jerusalém, escutem! Confiem no
21 Ana u kotsoi kadanshi n uma a, ɗa Johoshafatu u zagbai uma a na a ku yaꞋanka Vuzavaguɗu ishipa, kpamu ka̱ta̱ a cikpa Vuzavaguɗu adama a ugain u tsugbayin u kula ku ciɗa ku ni, a na a lyaꞋi kelime ko osoji a ɗa a̱ ka̱ni kudana,
21 Depois de consultar o povo, Josafá ordenou que alguns cantores vestissem roupas sagradas e marchassem à frente do exército, louvando a Deus e cantando assim: “Louvem a Deus, o porque o seu amor dura para sempre.”
22 Ana a̱ gita̱i ishipa n a cikpai Vuzavaguɗu, ɗa Vuzavaguɗu u zuwai ovonshi aza a Amona m Mowabu n aza a kusan ku Siyaru, aza a na o bopoi adama a aza a Yahuda a, o bonoi a̱ shilika̱ n aza a̱ le.
22 Logo que começaram a cantar, o Senhor Deus causou confusão entre os moabitas, os amonitas e os edomitas, e eles foram derrotados.
23 Osoji aza a Amona n aza a Mowabu a kucikpa o bonoi kushilika̱ n aza a kusan ku Siyaru adama a na una le ka̱ta̱ a̱ pura̱ngu le ra̱ka̱. Ana o kotsoi ku una aza a Siyaru ɗa ovonshi aza a Amona n aza a Mowabu a̱ ka̱na̱i kpamu vishili uteku le.
23 Os amonitas e os moabitas atacaram os edomitas e os destruíram completamente; depois os amonitas lutaram contra os moabitas, e os dois lados também acabaram se destruindo.
24 Ana aza a Yahuda a yawai a kusan ka, a̱ ubuta̱ u na irala i le ya yi va, ɗa a cinai even a ikyamba osoji n a̱bunda̱i a iɗika, ko vu za te u laꞋa ba.
24 Quando o exército de Judá chegou a um lugar alto no deserto, eles viram o chão coberto de mortos; ninguém tinha escapado com vida.
25 Ɗa Johoshafatu n uma a̱ ni a banai a dama a na a̱ pura̱ ucanuku wu irala i le ya, ɗa a cinai ucanuku u kuvon wa n a̱bunda̱i, ili i kuzuwa n ucanuku usingai. Ucanuku wa u yimkpai ali a yaꞋin ayin a tatsu e le a̱ kupura̱ u ɗa ali a̱ kpa̱ɗa̱i.
25 Aí Josafá e os seus soldados avançaram e começaram a pegar tudo o que havia no acampamento inimigo. Encontraram muitos animais de carga, armas, roupas e objetos de valor. Levaram três dias pegando as coisas, mas havia tanto, que não puderam levar tudo.
26 A kanna ka̱ na̱shi ɗa osoji aza a Yahuda a gasai a̱ ka̱ra̱Ꞌa̱ ka Beraka, ɗa a cikpai Vuzavaguɗu. Ɗa i zuwai ɗa e ci ɗeke ubuta̱ wa KA̱RA̱ꞋA̱ KA BERAKA ɗaɗa ka̱ra̱Ꞌa̱ ka una̱singai ali n anana.
26 No quarto dia, todos se reuniram no vale de Beraca e louvaram o Senhor . É por isso que aquele lugar se chama vale de Beraca até hoje .
27 Ɗa aza a Yahuda n aza a Urushelima ra̱ka̱ o bonoi a kpaꞋa. Mogono Johoshafatu ɗa u walai kelime o kubono a Urushelima n ma̱za̱nga̱ adama a na Vuzavaguɗu u neke le ta̱ ulyaꞋi a̱ ubuta̱ wi irala i le.
27 Depois os soldados de Judá e de Jerusalém, com Josafá à frente, voltaram alegres para Jerusalém. Estavam contentes porque o Senhor Deus lhes tinha dado a vitória na luta contra os seus inimigos.
28 A uwai a Urushelima ɗa a banai A̱Ꞌisa̱ a gbayin a Vuzavaguɗu a kuwaꞋa umolu n ugogi n a̱ lika̱ ishari.
28 Quando chegaram a Jerusalém, foram até o Templo, ao som de música de harpas , liras e trombetas.
29 Ana uduniyan u na u buwai ra̱ka̱ a panai arabali ili i na Vuzavaguɗu u yaꞋankai irala ya aza Isaraila, ɗa wovon u ka̱na̱i le.
29 Quando os outros povos souberam que o Senhor havia derrotado os inimigos de Israel, ficaram todos com medo.
30 Adama a nannai ɗa tsugono tsu Johoshafatu ci yongoi m ma̱ta̱na̱ babu kuvon, adama a na Ka̱shile ke neke yi ta̱ wuvuki n iɗika i na yi uka̱ra̱Ꞌi n a̱yi dem.
30 Assim o reinado de Josafá continuou tranquilo, pois Deus lhe deu paz com todas as nações vizinhas.
31 Johoshafatu u lyaꞋi tsugono tsu Yahuda. A̱yi n a̱ya̱ kamangankupa n a tawun a na u gita̱i tsugono. Ɗa u lyaꞋi tsugono a Urushelima a̱ya̱ kamanga n a tawun. Kula ka̱ a̱na̱ku a̱ ni ku ɗa Azuba mekere ma Shilihi.
31 Josafá tinha trinta e cinco anos de idade quando se tornou rei de Judá. Ele governou em Jerusalém vinte e cinco anos. A sua mãe se chamava Azuba e era filha de Sili.
32 Ɗa u tonoi kuyotsongusu ke esheku a̱ ni Asa, a̱yi u kpatala ba, u yaꞋin ili i na i gaꞋin u Vuzavaguɗu.
32 Como Asa, o seu pai, havia feito antes dele, Josafá fez o que o Senhor Deus considera certo.
33 N nanai dem u fa̱da̱ ubuta̱ wa̱ a̱ma̱li wa ba, tana aza a Yahuda o doku a zuwa a̱ɗu e le u Ka̱shile ki ikaya i le ba.
33 Mas os lugares pagãos de adoração não foram destruídos, pois o povo ainda não tinha resolvido adorar somente o Deus dos seus antepassados.
34 Ulinga u na u buwai u Johoshafatu, ili i na i ɗikai a̱ ugiti ali a ukocishi, yi ta̱ uɗani a katagarda ka arabali a Jehu kolobo ka Hanani, yi ta̱ kpamu uɗani a katagarda ka tsumani tsu ngono mi Isaraila.
34 Todas as outras coisas que Josafá fez, desde o começo até o fim do seu reinado, estão escritas na História de Jeú, filho de Hanani , que faz parte da História dos Reis de Israel .
35 N ka̱ca̱pa̱, ɗa Johoshafatu mogono ma Yahuda ma lyaꞋi cija̱Ꞌa̱ n Ahaziya mogono mi Isaraila. Vuma vu gbani-gbani.
35 Mais tarde, o rei Josafá se tornou aliado de Acazias, rei de Israel, que vivia uma vida cheia de maldade.
36 A gbaɓai ekiye, ɗa a yaꞋin antsu a tsulaga a na a tsu bana Tarishi. A̱ ubuta̱ u kuzuwa ku antsu ka aza a Eziyon-gebe u ɗa a yaꞋin antsu a.
36 Eles fizeram um acordo para construírem navios que fossem até a Espanha; os navios foram construídos em Eziom-Geber.
37 Ɗa Eliyaza kolobo ka Dodavahu vuza va aza a Maresha u ɓarangi Johoshafatu u danai, <<A na vu gbaɓai kaci n Ahaziya, Vuzavaguɗu wi ta̱ a ku la̱nga̱sa̱ antsu a na i yaꞋin va.>> Adama a nannai ɗa antsu a oɓosoi a fuɗa a wala kpamu a kubana a Tarishi ba.
37 Mas Eliézer, filho de Dodavá, profetizou contra Josafá o seguinte: — O Os navios se quebraram e não puderam ir até a Espanha.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.