1 Samuel 20
asg (ASG) vs VC
1 A na i lo ɗa Ɗawuda u sumai u ka̱sukpa̱i Nayotu a Rama u bonoi u Janata we ecei ni, <<Yiɗa̱i n yaꞋin? Yiɗa̱i unushi u va̱? Nini ɗai n nusakai esheku a̱ nu, ali ɗa wi a̱ kula̱nsa̱ wuma u va̱?>>
1 Partiu Davi de Naiot, perto de Ramá e veio ter com Jônatas. Disse-lhe: Que fiz eu? Qual é o meu crime, e que mal fiz ao teu pai, para que ele queira matar-me?
2 Ɗa Janata wu ushuki ni u danai, <<Mayun ɗa ba, vi a̱ kukuwa̱ ba, adama a na esheku a̱ va̱ a ci yaꞋan ili endeꞋen babu mpa ba, ko i kenu ko i gbayin. Yiɗa̱i i kuzuwa yi u sokongu ili i nampa wa̱ va̱? Mayun ɗa ba.>>
2 Não, respondeu Jônatas, tu não morrerás! Meu pai não faz coisa alguma, grande ou pequena, sem me dizer. Por que me ocultaria isso? Não é possível!
3 Ama ɗa Dawuda u yaꞋin akucina u danai, <<Esheku a̱ nu u yeve ta̱ an n ciya̱i mapasa ma singai wa̱ nu, i ɗaɗa i zuwai ɗa u tonukoi nu ba, ɗa u sheshei, <Ka̱ta̱ Janata u yeve ukuna u nampa ba, ta lo wa̱ na̱mgba̱ ka̱ɗu n ka̱u.> Ama n kucina ta̱ n Vuzavaguɗu vu wuma n wuma u nu, n danai mi ta̱ ɗevu n ukpa̱.>>
3 Mas Davi insistiu com juramento: Teu pai bem sabe que eu te sou simpático, e por isso deve ter pensado: que Jônatas não o saiba, para que não se entristeça demasiado. Por Deus e pela tua vida, há apenas um passo entre mim e a morte!
4 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Dana mu ili ra̱ka̱ i na vu cigai n yaꞋanka wu, mi ta̱ ta na a kuyaꞋan i ɗa.>>
4 Jônatas respondeu-lhe: Que queres que eu faça? Eu o farei.
5 Ɗa Dawuda u danai, <<La̱na̱, makpaꞋa ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu kaꞋa, kpamu u gaꞋan m kpa̱ɗa̱ kulyaꞋa ilikulyaꞋa koɓolo m mogono ba. Ama n ciga wu ta̱ vu ka̱sukpa̱ mu n suma m bana n sheɗeku a kakamba ali a kubana n kulivi ku makpaꞋa koci.
5 Amanhã, disse Davi, é lua nova, e eu devia jantar à mesa do rei. Deixa-me partir; ocultar-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 Ɗa baci esheku a̱ nu e ecei nu mpa, vu dana yi, <Dawuda u folono mu ta̱ ka̱u n ka̱sukpa̱ yi u bana a kpaꞋa ku ni na ɗe a Batalami, adama a na kuneꞋe ka alyuka ki ta̱ ɗe ku na a ci yaꞋan a̱ ka̱ya̱ lakam adama a kpaꞋa ku tsu.>
6 Se teu pai notar minha ausência, dir-lhe-ás que te pedi licença para ir até Belém, minha cidade natal, onde toda a minha família oferece um sacrifício anual.
7 Ɗa baci u danai, <Babu u kuna> kagbashi ka̱ nu ki ta̱ o kuyongo gbaga. Ama ɗa baci u yaꞋin wupa, yeve a na wi ufoɓi adama a na u yaꞋanka mu iforotoi.
7 Se ele disser que está bem, o teu servo nada terá a temer; mas se ele, ao contrário, se irritar, fica sabendo que ele decretou a minha perda.
8 Ama avu tamkpamu, yotsongu kagbashi ka̱ nu ucigi, adama a na vi yaꞋan ta̱ uzuwakpani n a̱yi e kelime ka Vuzavaguɗu. Ama n nusa baci, to una mu n ka̱ci ka̱ nu, yiɗa̱i ɗa va kuka̱sukpa̱ esheku a̱ nu wu una mu?>>
8 Mostra-te amigo para com teu servo, pois que fizeste um pacto comigo em nome do Senhor. Se eu tenho alguma culpa, mata-me tu mesmo; por que fazer-me comparecer diante do teu pai?
9 Ɗa Janata wu ushuki u danai. <<Ko kenu! Mi shi baci n yevei a na esheku a̱ va̱ wi ofoɓuso adama na wu una wu, mi ishi a kudana wu.>>
9 Jônatas disse-lhe: Longe de ti tal coisa! Se eu souber que de fato meu pai resolveu perder-te, juro que te avisarei.
10 Ɗa Dawuda u danai Janata,<<Yayi u kudana mu, ɗa baci esheku a̱ nu wu ushuki nu n wupa?>>
10 Mas quem me informará, perguntou Davi, se teu pai te responder duramente?
11 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Ta̱wa̱, yaꞋan tsu bana a̱ ka̱pula̱ka̱.>> Ɗa a lazai a kubana ka̱pula̱ka̱ ka koɓolo.
11 Vamos ao campo, disse-lhe Jônatas. E foram ambos ao campo.
12 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<N kucina ta̱ n Vuzavaguɗu Ka̱shile ki Isaraila, mayun n kudana ta̱ esheku a̱ va̱ a makyan ma nampa makpa koci. Ɗa baci u sheshei kagbanigbani wa̱ nu, n kusuꞋuku wu ta̱ n akaka adama a na vu ciya̱ kuyeve.
12 Então Jônatas falou: Por Javé, Deus de Israel! Amanhã ou depois de amanhã sondarei meu pai. Se tudo for favorável a ti e eu não te avisar,
13 Ama ɗa baci u sheshei kawuya a̱ nu, ɗa n suꞋuki nu n akaka vu suma ba, ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u takacika mu. YaꞋan Vuzavaguɗu u yongo koɓolo n avu uteku tsu na u yongoi n esheku a̱ va̱.
13 então o Senhor me trate com todo o seu rigor! E se meu pai te quiser fazer mal, avisar-te-ei da mesma forma; deixar-te-ei então partir e poderás estar tranqüilo. Que o Senhor esteja contigo, como esteve com meu pai!
14 A ayin a na mi n wuma yaꞋan vu yotsongu mu ucigi u babu kukotso u Vuzavaguɗu, adama a na n kuwa̱ ba.
14 Mais tarde, se eu for ainda vivo, conservar-me-ás tua amizade {em nome} do Senhor. Mas, se eu morrer,
15 Ama ayin a na baci n kuwa̱i vu lyaꞋa kelime n kuyotsongu aza a kpaꞋa a̱ va̱ ucigi u babu uteku. YaꞋan Vuzavaguɗu wu una irala i nu aduniyan ra̱ka̱.>>
15 não retires jamais tua benevolência de minha casa, nem mesmo quando o Senhor exterminar da face da terra todos os inimigos de Davi!
16 Ɗa Janata u yaꞋin uzuwukpani m kpaꞋa ku Dawuda, u danai, <<YaꞋan Vuzavaguɗu wu una irala i Dawuda.>>
16 Foi assim que Jônatas fez aliança com a casa de Davi, e o Senhor vingou-se dos inimigos de Davi.
17 Adama a ucigi u na Janata u cigai Dawuda, ɗa u zuwai ni u doku u kucinasakai adama a̱ ni, adama a na u ciga ta̱ yi ka̱u uteku tsu na u cigai ka̱ci ka̱ ni.
17 Jônatas conjurou ainda uma vez a Davi, em nome da amizade que lhe consagrava, pois o amava de toda a sua alma.
18 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<MakpaꞋa ɗa ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu. I ta̱ a kunamba wu, adama a na ubuta̱ wi ida̱shi u nu wi ta̱ o kokpo babu vuza.
18 Amanhã, continuou Jônatas, é lua nova, e notarão tua ausência.
19 Makpa koci n kulivi vu bana a̱ ubuta̱ u na vi ishi vi sheɗeki va a̱ uka̱ra̱Ꞌi u katali a uteku.
19 Descerás, pois, sem falta, depois de amanhã ao lugar onde te escondeste no dia do ajuste, e ficarás junto à pedra de Ezel.
20 N kutaɗuku ta̱ aya a tatsu a̱ ubuta̱ u katali ka, n kuyaꞋan ta̱ adanshi ili i yoku i ɗa mi a kutawa.
20 Atirarei três flechas para o lado da pedra como se visasse a um alvo.
21 Mi ta̱ a̱ kusuku maku n dana yi, <Bana vu la̱nsa̱ aya a.> Ɗa baci n danai ni, <La̱na̱, aya a ɗa lo ɗevu n a̱vu, ɗika a ɗa vu tuka̱ mu.> Yeve ka̱ta̱ vu uta̱ vu ta̱wa̱, adama na n kucina ta̱ n Vuzavaguɗu iforotoi yi lo ba, gbaga ɗa vi.
21 Depois mandarei meu servo buscar as flechas. Se eu lhe gritar: Olha! Estão atrás de ti, apanha-as! Então poderás vir, porque tudo te é favorável, e não há mal algum a temer, por Deus!
22 Ama ɗa baci n danai kolobo ka, <La̱na̱! Aya ɗa ɗe kelime ka̱ nu,> wo okpo ta̱ mayun vu laza, adama a na Vuzavaguɗu u ka̱sukpa̱ wu ta̱ vu laza.
22 Se, porém, eu disser ao rapaz: Olha! As flechas estão diante de ti, um pouco mais longe. Então foge, porque essa é a vontade de Deus.
23 Ama adama a ukuna wa akucina a na ci yaꞋin n avu, Vuzavaguɗu ɗa magan e mere ma̱ tsu ali ko wanai.>>
23 Quanto à palavra que nos demos um ao outro, o Senhor seja testemunha entre nós para sempre.
24 Ɗa Dawuda u sheɗeki a kakamba, ana a̱ gita̱ngi ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu, ɗa mogono ma da̱sa̱ngi kulyaꞋa ilikulyaꞋa.
24 Davi escondeu-se no campo. No dia da lua nova, o rei pôs-se à mesa para comer,
25 U da̱sa̱ngi a̱ ubuta̱ u na u kiwanai ɗevu n kasaka a mindansanai n Janata, Abuna tamkpamu u da̱sa̱ngi ɗevu n Shawulu, ama ubuta̱ wi ida̱shi u Dawuda lekeɗi.
25 sentando-se, como de costume, numa cadeira junto à parede. Jônatas levantou-se para que Abner pudesse sentar-se ao lado de Saul, e o lugar de Davi ficou desocupado.
26 Shawulu ta na u dansa kakuna a kanna ka lo ba, adama na u sheshe ta̱, <<Ili i yoku i zuwa ta̱ Dawuda u kpa̱ɗa̱i ko okpo ciɗa. I ɗaɗa i sa̱nka̱i ni kuta̱wa̱. Mayun ta kaꞋa ki nannai.>>
26 Naquele dia Saul não disse nada. Algo aconteceu-lhe, pensou ele; provavelmente não está puro; deve ter contraído alguma impureza.
27 Ama ana kayin kasai, a kanna ke ire ka̱ ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu, a̱ ubuta̱ wa ida̱shi i Dawuda i ɗa lo babu vuza. Ɗa Shawulu we ecei Janata u danai, <<Yiɗa̱i i sa̱nka̱i Dawuda kolobo ka Jesi kuta̱wa̱ kulyaꞋa ilikulyaꞋa na̱yi n anana?>>
27 No dia seguinte, segundo dia da lua, o lugar de Davi continuava vazio. Saul disse ao seu filho Jônatas: Por que o filho de Isaí não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 Ɗa Janata wu ushuki, u danai, <<Mayun Dawuda u folono mu ta̱ n ka̱sukpa̱ yi u bana a Batalami.
28 Davi pediu-me com instâncias, respondeu Jônatas, para ir a Belém.
29 U dana mu ta̱, <Ka̱sukpa̱ mu m bana, adama a na aza a kpaꞋa ku va̱ i ta̱ n kuneꞋe ka alyuka a̱ likuci i tsu. Ɗa baci n ciya̱i mapasa ma singai wa̱ nu ka̱sukpa̱ mu m bana me ene le.> I ɗaɗa i zuwai ɗa u kpa̱ɗa̱i kuta̱wa̱ a̱ ubuta̱ u kulyaꞋa ki ilikulyaꞋa m mogono.>>
29 Disse-me: deixa-me ir, rogo-te, porque temos na cidade um sacrifício de família, ao qual meu irmão me convidou. Se me queres dar um prazer, permite-me que vá rever meus irmãos. Por isso não veio ele à mesa do rei.
30 Ɗa Shawulu u yaꞋin wupa n Janata ka̱u ɗa u danai ni, <<Avu maku ma kavama vuza vu ugbamukaci. N yeve ta̱ vu ɓolongu ta̱ kaci n Dawuda kolobo ka Jesi, adama a na vu neke ka̱ci ka̱ nu wono n a̱na̱ku nu a na a matsai nu.
30 Então Saul encolerizou-se contra Jônatas: Filho de prostituta, disse-lhe, não sei eu porventura que és amigo do filho de Isaí, o que é uma vergonha para ti e para tua mãe?
31 YaꞋan n dana wu, maku ma Jesi mi baci de n wuma a aduniyan, vi a kulyaꞋa tsugono o tsugono tsu nu ba, kpamu vi a̱ kuciya̱ ma̱ta̱na̱ a wuma u nu ba. Gogo na suku a bana a̱ tuka̱ n a̱yi, adama a na mayun ɗa una yi.>>
31 Enquanto viver esse homem na terra, não estarás seguro, nem tu nem o teu trono. Vamos! Vai buscá-lo e traze-mo; ele merece a morte!
32 Ɗa Janata we ecei esheku a̱ ni u danai, <<Adama a̱ yiɗa̱i va kuna yi? Yiɗa̱i u yaꞋin?>>
32 Jônatas respondeu ao seu pai: Por que deverá ele morrer? Que fez ele?
33 Ama ɗa Shawulu u taɗuki masara ma̱ ni adama na wu una Janata. Ta lo Janata u yevei an mayun ɗa esheku a̱ ni u cigai kuna Dawuda.
33 Saul brandiu sua lança para feri-lo, e Jônatas viu que a morte de Davi era coisa decidida pelo seu pai.
34 Ɗa Janata u ɗa̱nga̱i u ka̱sukpa̱i kirukpa ki ilikulyaꞋa ka n wupa. A kanna ke ire ka ka̱ɗiva̱ ko wotoi u nanlo wa, ɗa u iwain kulyaꞋa ilikulyaꞋa. Adama a na ka̱ɗu ka̱ ni ka̱ na̱mgba̱ ta̱ ka̱u adama a Dawuda, kpamu u pana ta̱ wono ka̱u adama a ili i na esheku a̱ ni a yaꞋankai Dawuda.
34 Furioso, deixou a mesa sem comer naquele segundo dia da lua. As injúrias que seu pai tinha proferido contra a Davi tinham-no afligido profundamente.
35 Ana kayin ka asai ɗa Janata u banai a kakamba m maku mo kolobo mo yoku, tsu na a zuwakpanai a gasa n Dawuda,
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo e foi ao lugar combinado com Davi, acompanhado de um jovem servo.
36 ɗa u danai maku ma <<Suma vu bana vu la̱nsa̱ aya a na n kutaɗuku.>> Ana maku ma ma sumai a kubana ɗa u taɗuki kaya e kelime ka̱ ni.
36 Vai, disse ele, e traze-me as setas que vou atirar. Mas, enquanto o rapaz corria, Jônatas atirou outra flecha mais para além dele.
37 Ana maku ma ma yawai a̱ ubuta̱ u na kaya ka Janata ka̱ yikpa̱i, ɗa Janata u ɗekei ni ɗa u danai <<La̱na̱, kaya ka ɗa na ɗe kelime ka̱ nu.>>
37 Quando chegou ao lugar da flecha, Jônatas gritou-lhe: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Ɗa Janata u ɗekei maku ma, <<Dakaka! Suma gogoꞋo! Ka̱ta̱ vu shamgba ba.>> Ɗa maku ma ma ɗikai aya a, ɗa u bonoi a̱ ubuta̱ u ni.
38 E ajuntou: Vamos, apressa-te, não te demores. O servo apanhou a flecha e voltou ao seu senhor; e de nada suspeitou,
39 Ama maku ma me yeve ukuna u na wi punu ba. Janata n Dawuda koci ele ɗa e yevei ukuna u na wi punu.
39 porque só Jônatas e Davi conheciam o ajuste.
40 Ɗa Janata u nekei maku ma ucanuku u kuvon u ni, ɗa u danai ni, <<Wala, ɗika u ɗa vu bonoko a̱ likuci.>>
40 Depois disso, entregou Jônatas suas armas ao rapaz, dizendo-lhe: Vai, leva-as para a cidade.
41 Ana maku ma ma lazai, ɗa Dawuda wu uta̱i paki a katali ka na u sheɗeki va ɗa u kuɗa̱ngi u kya̱sa̱i Janata kutatsu, n kuca̱n ku ni a kulyaꞋa kayala a iɗika. Ɗa oɓongi ka̱ci ke le ɗa a̱ shika̱i koɓolo ama ma̱shi ma Dawuda ma laꞋa ta̱ n a̱bunda̱i.
41 Logo que ele partiu, deixou Davi o seu esconderijo e curvou-se até a terra, prostrando-se três vezes; beijaram-se mutuamente, chorando, e Davi estava ainda mais comovido que o seu amigo.
42 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Wala m ma̱ta̱na̱, adama a na tsu kucina ta̱ ɗe n kula ku Vuzavaguɗu, tsu danai, <Vuzavaguɗu a̱yi ɗa magan e mere ma̱ tsu m mere ma ntsukaya n va̱ koɓolo nu ntsukaya n nu ali a kubana ayin babu uteku.> >> Yeve ɗa Dawuda u lazai, Janata tamkpamu ɗa u kpatalai u bonoi a̱ likuci.
42 Jônatas disse-lhe: Vai em paz, agora que demos um ao outro nossa palavra com este juramento: o Senhor seja para sempre testemunha entre ti e mim, entre a tua posteridade e a minha!
43 — ausente —
43 Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.