1 Samuel 20
asg (ASG) vs NVT
1 A na i lo ɗa Ɗawuda u sumai u ka̱sukpa̱i Nayotu a Rama u bonoi u Janata we ecei ni, <<Yiɗa̱i n yaꞋin? Yiɗa̱i unushi u va̱? Nini ɗai n nusakai esheku a̱ nu, ali ɗa wi a̱ kula̱nsa̱ wuma u va̱?>>
1 Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e se encontrou com Jônatas. “O que eu fiz?”, disse Davi. “Qual é meu crime? Que pecado cometi contra seu pai para que ele esteja tão decidido a me matar?”
2 Ɗa Janata wu ushuki ni u danai, <<Mayun ɗa ba, vi a̱ kukuwa̱ ba, adama a na esheku a̱ va̱ a ci yaꞋan ili endeꞋen babu mpa ba, ko i kenu ko i gbayin. Yiɗa̱i i kuzuwa yi u sokongu ili i nampa wa̱ va̱? Mayun ɗa ba.>>
2 “Isso não vai acontecer!”, respondeu Jônatas. “Você não será morto. Ele sempre me conta tudo que pretende fazer, até mesmo as coisas de pouca importância. Sei que meu pai não esconderia de mim algo dessa natureza. Não é assim!”
3 Ama ɗa Dawuda u yaꞋin akucina u danai, <<Esheku a̱ nu u yeve ta̱ an n ciya̱i mapasa ma singai wa̱ nu, i ɗaɗa i zuwai ɗa u tonukoi nu ba, ɗa u sheshei, <Ka̱ta̱ Janata u yeve ukuna u nampa ba, ta lo wa̱ na̱mgba̱ ka̱ɗu n ka̱u.> Ama n kucina ta̱ n Vuzavaguɗu vu wuma n wuma u nu, n danai mi ta̱ ɗevu n ukpa̱.>>
3 Então Davi fez um juramento diante de Jônatas: “Seu pai, sabendo muito bem de nossa amizade, disse a si mesmo: ‘Não contarei a Jônatas. Ele ficaria magoado’. Mas, tão certo como vive o S enhor e como você mesmo vive, eu estou a apenas um passo da morte!”.
4 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Dana mu ili ra̱ka̱ i na vu cigai n yaꞋanka wu, mi ta̱ ta na a kuyaꞋan i ɗa.>>
4 Jônatas perguntou: “O que posso fazer para ajudá-lo?”.
5 Ɗa Dawuda u danai, <<La̱na̱, makpaꞋa ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu kaꞋa, kpamu u gaꞋan m kpa̱ɗa̱ kulyaꞋa ilikulyaꞋa koɓolo m mogono ba. Ama n ciga wu ta̱ vu ka̱sukpa̱ mu n suma m bana n sheɗeku a kakamba ali a kubana n kulivi ku makpaꞋa koci.
5 Davi respondeu: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Sempre me sentei com o rei para comer nessa ocasião, mas amanhã me esconderei no campo e ficarei ali até o entardecer do terceiro dia.
6 Ɗa baci esheku a̱ nu e ecei nu mpa, vu dana yi, <Dawuda u folono mu ta̱ ka̱u n ka̱sukpa̱ yi u bana a kpaꞋa ku ni na ɗe a Batalami, adama a na kuneꞋe ka alyuka ki ta̱ ɗe ku na a ci yaꞋan a̱ ka̱ya̱ lakam adama a kpaꞋa ku tsu.>
6 Se seu pai perguntar onde estou, diga a ele: ‘Davi insistiu que eu o deixasse ir para casa, em Belém, participar do sacrifício que toda a família dele oferece a cada ano’.
7 Ɗa baci u danai, <Babu u kuna> kagbashi ka̱ nu ki ta̱ o kuyongo gbaga. Ama ɗa baci u yaꞋin wupa, yeve a na wi ufoɓi adama a na u yaꞋanka mu iforotoi.
7 Se ele disser: ‘Está bem’, então você saberá que não corro perigo. Mas, se ele se enfurecer, você saberá que ele está decidido a me fazer mal.
8 Ama avu tamkpamu, yotsongu kagbashi ka̱ nu ucigi, adama a na vi yaꞋan ta̱ uzuwakpani n a̱yi e kelime ka Vuzavaguɗu. Ama n nusa baci, to una mu n ka̱ci ka̱ nu, yiɗa̱i ɗa va kuka̱sukpa̱ esheku a̱ nu wu una mu?>>
8 Mostre-me sua lealdade como amigo, pois assumimos um compromisso solene diante do S enhor . Se, por acaso, você acha que cometi alguma ofensa contra seu pai, mate-me você mesmo, aqui e agora! Não é necessário me entregar a seu pai”.
9 Ɗa Janata wu ushuki u danai. <<Ko kenu! Mi shi baci n yevei a na esheku a̱ va̱ wi ofoɓuso adama na wu una wu, mi ishi a kudana wu.>>
9 “Nunca!”, exclamou Jônatas. “Você sabe que, se eu tivesse qualquer suspeita de que meu pai planeja matá-lo, avisaria você no mesmo instante.”
10 Ɗa Dawuda u danai Janata,<<Yayi u kudana mu, ɗa baci esheku a̱ nu wu ushuki nu n wupa?>>
10 Então Davi perguntou: “Como saberei se seu pai ficou irado?”.
11 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Ta̱wa̱, yaꞋan tsu bana a̱ ka̱pula̱ka̱.>> Ɗa a lazai a kubana ka̱pula̱ka̱ ka koɓolo.
11 Jônatas respondeu: “Venha ao campo comigo”, e os dois foram juntos para lá.
12 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<N kucina ta̱ n Vuzavaguɗu Ka̱shile ki Isaraila, mayun n kudana ta̱ esheku a̱ va̱ a makyan ma nampa makpa koci. Ɗa baci u sheshei kagbanigbani wa̱ nu, n kusuꞋuku wu ta̱ n akaka adama a na vu ciya̱ kuyeve.
12 Então Jônatas disse a Davi: “Prometo diante do S enhor , o Deus de Israel, que amanhã ou, no máximo, depois de amanhã, a esta hora, conversarei com meu pai e avisarei você logo em seguida do que ele pensa a seu respeito. Se ele falar a seu respeito de modo favorável, informarei você.
13 Ama ɗa baci u sheshei kawuya a̱ nu, ɗa n suꞋuki nu n akaka vu suma ba, ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u takacika mu. YaꞋan Vuzavaguɗu u yongo koɓolo n avu uteku tsu na u yongoi n esheku a̱ va̱.
13 Mas, se ele estiver irado e quiser matá-lo, que o S enhor me castigue severamente se eu não avisar você, para que possa escapar em segurança. Que o S enhor esteja com você como esteve com meu pai.
14 A ayin a na mi n wuma yaꞋan vu yotsongu mu ucigi u babu kukotso u Vuzavaguɗu, adama a na n kuwa̱ ba.
14 E que você me trate com o amor leal do S enhor enquanto eu viver. Mas, se eu morrer,
15 Ama ayin a na baci n kuwa̱i vu lyaꞋa kelime n kuyotsongu aza a kpaꞋa a̱ va̱ ucigi u babu uteku. YaꞋan Vuzavaguɗu wu una irala i nu aduniyan ra̱ka̱.>>
15 trate minha família com esse amor leal, mesmo quando o S enhor eliminar da face da terra todos os seus inimigos”.
16 Ɗa Janata u yaꞋin uzuwukpani m kpaꞋa ku Dawuda, u danai, <<YaꞋan Vuzavaguɗu wu una irala i Dawuda.>>
16 Então Jônatas assumiu um compromisso solene com Davi e sua descendência e disse: “Que o S enhor destrua todos os inimigos de Davi!”.
17 Adama a ucigi u na Janata u cigai Dawuda, ɗa u zuwai ni u doku u kucinasakai adama a̱ ni, adama a na u ciga ta̱ yi ka̱u uteku tsu na u cigai ka̱ci ka̱ ni.
17 E Jônatas fez Davi reafirmar seu juramento de amizade, pois Jônatas o amava como a si mesmo.
18 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<MakpaꞋa ɗa ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu. I ta̱ a kunamba wu, adama a na ubuta̱ wi ida̱shi u nu wi ta̱ o kokpo babu vuza.
18 Então Jônatas disse: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Darão por sua falta quando virem que seu lugar à mesa está vazio.
19 Makpa koci n kulivi vu bana a̱ ubuta̱ u na vi ishi vi sheɗeki va a̱ uka̱ra̱Ꞌi u katali a uteku.
19 Depois de amanhã, ao entardecer, vá ao lugar onde você se escondeu antes e espere ali, junto à pedra de Ezel.
20 N kutaɗuku ta̱ aya a tatsu a̱ ubuta̱ u katali ka, n kuyaꞋan ta̱ adanshi ili i yoku i ɗa mi a kutawa.
20 Eu sairei e atirarei três flechas para o lado da pedra, como se atirasse num alvo.
21 Mi ta̱ a̱ kusuku maku n dana yi, <Bana vu la̱nsa̱ aya a.> Ɗa baci n danai ni, <La̱na̱, aya a ɗa lo ɗevu n a̱vu, ɗika a ɗa vu tuka̱ mu.> Yeve ka̱ta̱ vu uta̱ vu ta̱wa̱, adama na n kucina ta̱ n Vuzavaguɗu iforotoi yi lo ba, gbaga ɗa vi.
21 Então mandarei um ajudante trazer de volta as flechas. Se você me ouvir dizer a ele: ‘As flechas estão deste lado’, saberá, tão certo como vive o S enhor , que tudo está bem e que não há perigo algum.
22 Ama ɗa baci n danai kolobo ka, <La̱na̱! Aya ɗa ɗe kelime ka̱ nu,> wo okpo ta̱ mayun vu laza, adama a na Vuzavaguɗu u ka̱sukpa̱ wu ta̱ vu laza.
22 Mas, se eu disser a ele: ‘Vá mais para frente; as flechas estão adiante’, significará que você deve partir de imediato, pois o S enhor o manda ir embora.
23 Ama adama a ukuna wa akucina a na ci yaꞋin n avu, Vuzavaguɗu ɗa magan e mere ma̱ tsu ali ko wanai.>>
23 E que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade que existe entre nós”.
24 Ɗa Dawuda u sheɗeki a kakamba, ana a̱ gita̱ngi ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu, ɗa mogono ma da̱sa̱ngi kulyaꞋa ilikulyaꞋa.
24 Então Davi se escondeu no campo e, quando começou a festa da lua nova, o rei sentou-se para comer.
25 U da̱sa̱ngi a̱ ubuta̱ u na u kiwanai ɗevu n kasaka a mindansanai n Janata, Abuna tamkpamu u da̱sa̱ngi ɗevu n Shawulu, ama ubuta̱ wi ida̱shi u Dawuda lekeɗi.
25 Ocupou seu lugar de costume, encostado à parede, com Jônatas sentado diante dele e Abner ao seu lado. O lugar de Davi, porém, ficou vazio.
26 Shawulu ta na u dansa kakuna a kanna ka lo ba, adama na u sheshe ta̱, <<Ili i yoku i zuwa ta̱ Dawuda u kpa̱ɗa̱i ko okpo ciɗa. I ɗaɗa i sa̱nka̱i ni kuta̱wa̱. Mayun ta kaꞋa ki nannai.>>
26 Saul não disse nada sobre isso naquele dia, pois pensou: “Deve ter acontecido algo que deixou Davi cerimonialmente impuro”.
27 Ama ana kayin kasai, a kanna ke ire ka̱ ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu, a̱ ubuta̱ wa ida̱shi i Dawuda i ɗa lo babu vuza. Ɗa Shawulu we ecei Janata u danai, <<Yiɗa̱i i sa̱nka̱i Dawuda kolobo ka Jesi kuta̱wa̱ kulyaꞋa ilikulyaꞋa na̱yi n anana?>>
27 Mas, quando o lugar de Davi também ficou vazio no dia seguinte, Saul perguntou a Jônatas: “Por que o filho de Jessé não veio para a refeição nem ontem nem hoje?”.
28 Ɗa Janata wu ushuki, u danai, <<Mayun Dawuda u folono mu ta̱ n ka̱sukpa̱ yi u bana a Batalami.
28 Jônatas respondeu: “Davi me pediu, com insistência, para ir a Belém.
29 U dana mu ta̱, <Ka̱sukpa̱ mu m bana, adama a na aza a kpaꞋa ku va̱ i ta̱ n kuneꞋe ka alyuka a̱ likuci i tsu. Ɗa baci n ciya̱i mapasa ma singai wa̱ nu ka̱sukpa̱ mu m bana me ene le.> I ɗaɗa i zuwai ɗa u kpa̱ɗa̱i kuta̱wa̱ a̱ ubuta̱ u kulyaꞋa ki ilikulyaꞋa m mogono.>>
29 Disse: ‘Por favor, deixe-me ir, pois nossa família oferecerá um sacrifício na cidade. Meu irmão exigiu que eu estivesse presente. Portanto, peço que me deixe ir ver meus irmãos’. Por isso ele não está aqui, à mesa do rei”.
30 Ɗa Shawulu u yaꞋin wupa n Janata ka̱u ɗa u danai ni, <<Avu maku ma kavama vuza vu ugbamukaci. N yeve ta̱ vu ɓolongu ta̱ kaci n Dawuda kolobo ka Jesi, adama a na vu neke ka̱ci ka̱ nu wono n a̱na̱ku nu a na a matsai nu.
30 Saul se enfureceu com Jônatas e disse: “Seu traidor, filho de uma prostituta! Pensa que não sei que você quer que ele seja rei, para sua própria vergonha e de sua mãe?
31 YaꞋan n dana wu, maku ma Jesi mi baci de n wuma a aduniyan, vi a kulyaꞋa tsugono o tsugono tsu nu ba, kpamu vi a̱ kuciya̱ ma̱ta̱na̱ a wuma u nu ba. Gogo na suku a bana a̱ tuka̱ n a̱yi, adama a na mayun ɗa una yi.>>
31 Enquanto esse filho de Jessé viver, você jamais será rei. Agora vá buscá-lo para que eu o mate!”.
32 Ɗa Janata we ecei esheku a̱ ni u danai, <<Adama a̱ yiɗa̱i va kuna yi? Yiɗa̱i u yaꞋin?>>
32 “Por que ele deve morrer?”, perguntou Jônatas a seu pai. “O que ele fez?”
33 Ama ɗa Shawulu u taɗuki masara ma̱ ni adama na wu una Janata. Ta lo Janata u yevei an mayun ɗa esheku a̱ ni u cigai kuna Dawuda.
33 Então Saul atirou sua lança contra Jônatas, com a intenção de matá-lo. Com isso, Jônatas viu que seu pai estava mesmo decidido a matar Davi.
34 Ɗa Janata u ɗa̱nga̱i u ka̱sukpa̱i kirukpa ki ilikulyaꞋa ka n wupa. A kanna ke ire ka ka̱ɗiva̱ ko wotoi u nanlo wa, ɗa u iwain kulyaꞋa ilikulyaꞋa. Adama a na ka̱ɗu ka̱ ni ka̱ na̱mgba̱ ta̱ ka̱u adama a Dawuda, kpamu u pana ta̱ wono ka̱u adama a ili i na esheku a̱ ni a yaꞋankai Dawuda.
34 Enfurecido, Jônatas levantou-se da mesa e, durante o segundo dia da festa, recusou-se a comer, frustrado pelo modo como seu pai havia desonrado Davi publicamente.
35 Ana kayin ka asai ɗa Janata u banai a kakamba m maku mo kolobo mo yoku, tsu na a zuwakpanai a gasa n Dawuda,
35 Na manhã seguinte, como combinado, Jônatas foi ao campo e levou consigo um ajudante para apanhar as flechas.
36 ɗa u danai maku ma <<Suma vu bana vu la̱nsa̱ aya a na n kutaɗuku.>> Ana maku ma ma sumai a kubana ɗa u taɗuki kaya e kelime ka̱ ni.
36 Disse ao ajudante: “Comece a correr, para que possa encontrar as flechas quando eu as atirar”. O ajudante correu, e Jônatas atirou uma flecha para além dele.
37 Ana maku ma ma yawai a̱ ubuta̱ u na kaya ka Janata ka̱ yikpa̱i, ɗa Janata u ɗekei ni ɗa u danai <<La̱na̱, kaya ka ɗa na ɗe kelime ka̱ nu.>>
37 Quando o ajudante estava quase chegando ao lugar onde a flecha havia caído, Jônatas gritou: “A flecha está mais à frente!
38 Ɗa Janata u ɗekei maku ma, <<Dakaka! Suma gogoꞋo! Ka̱ta̱ vu shamgba ba.>> Ɗa maku ma ma ɗikai aya a, ɗa u bonoi a̱ ubuta̱ u ni.
38 Rápido! Não fique aí parado!”. Então o ajudante apanhou a flecha e correu de volta para seu senhor.
39 Ama maku ma me yeve ukuna u na wi punu ba. Janata n Dawuda koci ele ɗa e yevei ukuna u na wi punu.
39 O ajudante não suspeitava de nada; apenas Jônatas e Davi entenderam o sinal.
40 Ɗa Janata u nekei maku ma ucanuku u kuvon u ni, ɗa u danai ni, <<Wala, ɗika u ɗa vu bonoko a̱ likuci.>>
40 Então Jônatas entregou o arco e as flechas ao ajudante e ordenou que os levasse de volta à cidade.
41 Ana maku ma ma lazai, ɗa Dawuda wu uta̱i paki a katali ka na u sheɗeki va ɗa u kuɗa̱ngi u kya̱sa̱i Janata kutatsu, n kuca̱n ku ni a kulyaꞋa kayala a iɗika. Ɗa oɓongi ka̱ci ke le ɗa a̱ shika̱i koɓolo ama ma̱shi ma Dawuda ma laꞋa ta̱ n a̱bunda̱i.
41 Assim que o ajudante foi embora, Davi saiu de seu esconderijo no lado sul da pedra de Ezel. Davi se curvou diante de Jônatas três vezes, com o rosto em terra. E, quando se beijaram e se despediram, ambos choravam, especialmente Davi.
42 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Wala m ma̱ta̱na̱, adama a na tsu kucina ta̱ ɗe n kula ku Vuzavaguɗu, tsu danai, <Vuzavaguɗu a̱yi ɗa magan e mere ma̱ tsu m mere ma ntsukaya n va̱ koɓolo nu ntsukaya n nu ali a kubana ayin babu uteku.> >> Yeve ɗa Dawuda u lazai, Janata tamkpamu ɗa u kpatalai u bonoi a̱ likuci.
42 Por fim, Jônatas disse a Davi: “Vá em paz, pois juramos lealdade um ao outro em nome do S enhor . Que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade entre nós e entre nossos descendentes”. Então Davi partiu, e Jônatas voltou à cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.