1 Samuel 20
asg (ASG) vs BKJ
1 A na i lo ɗa Ɗawuda u sumai u ka̱sukpa̱i Nayotu a Rama u bonoi u Janata we ecei ni, <<Yiɗa̱i n yaꞋin? Yiɗa̱i unushi u va̱? Nini ɗai n nusakai esheku a̱ nu, ali ɗa wi a̱ kula̱nsa̱ wuma u va̱?>>
1 E Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e veio, e disse diante de Jônatas: O que eu fiz? Qual é a minha iniquidade? E qual é o meu pecado diante do teu pai para que ele busque a minha vida?
2 Ɗa Janata wu ushuki ni u danai, <<Mayun ɗa ba, vi a̱ kukuwa̱ ba, adama a na esheku a̱ va̱ a ci yaꞋan ili endeꞋen babu mpa ba, ko i kenu ko i gbayin. Yiɗa̱i i kuzuwa yi u sokongu ili i nampa wa̱ va̱? Mayun ɗa ba.>>
2 E ele lhe disse: Deus o livre, tu não morrerás; eis que o meu pai não fará qualquer coisa grande ou pequena, mas isto ele me mostrará; e por que o meu pai esconderia esta coisa de mim? Não é assim.
3 Ama ɗa Dawuda u yaꞋin akucina u danai, <<Esheku a̱ nu u yeve ta̱ an n ciya̱i mapasa ma singai wa̱ nu, i ɗaɗa i zuwai ɗa u tonukoi nu ba, ɗa u sheshei, <Ka̱ta̱ Janata u yeve ukuna u nampa ba, ta lo wa̱ na̱mgba̱ ka̱ɗu n ka̱u.> Ama n kucina ta̱ n Vuzavaguɗu vu wuma n wuma u nu, n danai mi ta̱ ɗevu n ukpa̱.>>
3 E Davi também jurou e disse: O teu pai certamente sabe que encontrei graça em teus olhos; e ele disse: Que Jônatas não saiba disso, para que não esteja aflito; mas, verdadeiramente, como vive o SENHOR, e como vive a tua alma, não há nada além de um passo entre mim e a morte.
4 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Dana mu ili ra̱ka̱ i na vu cigai n yaꞋanka wu, mi ta̱ ta na a kuyaꞋan i ɗa.>>
4 Então disse Jônatas a Davi: O que quer que deseje a tua alma, eu mesmo farei por ti.
5 Ɗa Dawuda u danai, <<La̱na̱, makpaꞋa ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu kaꞋa, kpamu u gaꞋan m kpa̱ɗa̱ kulyaꞋa ilikulyaꞋa koɓolo m mogono ba. Ama n ciga wu ta̱ vu ka̱sukpa̱ mu n suma m bana n sheɗeku a kakamba ali a kubana n kulivi ku makpaꞋa koci.
5 E Davi disse a Jônatas: Eis que amanhã é lua nova, e eu não devo falhar em me assentar com o rei na refeição; mas deixa-me ir, para que eu possa me esconder no campo até o anoitecer do terceiro dia.
6 Ɗa baci esheku a̱ nu e ecei nu mpa, vu dana yi, <Dawuda u folono mu ta̱ ka̱u n ka̱sukpa̱ yi u bana a kpaꞋa ku ni na ɗe a Batalami, adama a na kuneꞋe ka alyuka ki ta̱ ɗe ku na a ci yaꞋan a̱ ka̱ya̱ lakam adama a kpaꞋa ku tsu.>
6 Se o teu pai sentir mesmo a minha falta, então diz: Davi muito seriamente me pediu para sair para que pudesse correr até Belém, sua cidade; pois há lá um sacrifício anual para toda a família.
7 Ɗa baci u danai, <Babu u kuna> kagbashi ka̱ nu ki ta̱ o kuyongo gbaga. Ama ɗa baci u yaꞋin wupa, yeve a na wi ufoɓi adama a na u yaꞋanka mu iforotoi.
7 Se ele disser assim: Está bem; o teu servo terá paz; mas se ele ficar muito nervoso, então esteja certo de que o mal está determinado por ele.
8 Ama avu tamkpamu, yotsongu kagbashi ka̱ nu ucigi, adama a na vi yaꞋan ta̱ uzuwakpani n a̱yi e kelime ka Vuzavaguɗu. Ama n nusa baci, to una mu n ka̱ci ka̱ nu, yiɗa̱i ɗa va kuka̱sukpa̱ esheku a̱ nu wu una mu?>>
8 Portanto, tratarás com bondade o teu servo; pois trouxeste o teu servo a um pacto do SENHOR contigo; não obstante, se em mim houver iniquidade, mata-me tu mesmo; afinal por que deverias tu me levar ao teu pai?
9 Ɗa Janata wu ushuki u danai. <<Ko kenu! Mi shi baci n yevei a na esheku a̱ va̱ wi ofoɓuso adama na wu una wu, mi ishi a kudana wu.>>
9 E Jônatas disse: Longe esteja isto de ti; pois se eu soubesse com certeza que o mal estava determinado pelo meu pai sobre ti, não to diria eu?
10 Ɗa Dawuda u danai Janata,<<Yayi u kudana mu, ɗa baci esheku a̱ nu wu ushuki nu n wupa?>>
10 Então disse Davi a Jônatas: Quem me contará? Ou, e se o teu pai te responder rudemente?
11 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Ta̱wa̱, yaꞋan tsu bana a̱ ka̱pula̱ka̱.>> Ɗa a lazai a kubana ka̱pula̱ka̱ ka koɓolo.
11 E Jônatas disse a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<N kucina ta̱ n Vuzavaguɗu Ka̱shile ki Isaraila, mayun n kudana ta̱ esheku a̱ va̱ a makyan ma nampa makpa koci. Ɗa baci u sheshei kagbanigbani wa̱ nu, n kusuꞋuku wu ta̱ n akaka adama a na vu ciya̱ kuyeve.
12 E Jônatas disse a Davi: Ó SENHOR Deus de Israel, quando eu tiver sondado o meu pai a este respeito, amanhã, a qualquer hora, ou no terceiro dia, e eis que se houver bem para com Davi, e eu não to enviar, e to mostrar;
13 Ama ɗa baci u sheshei kawuya a̱ nu, ɗa n suꞋuki nu n akaka vu suma ba, ka̱sukpa̱ Vuzavaguɗu u takacika mu. YaꞋan Vuzavaguɗu u yongo koɓolo n avu uteku tsu na u yongoi n esheku a̱ va̱.
13 que o SENHOR assim o faça e muito mais a Jônatas; mas se aprouver ao meu pai fazer-te o mal, então eu to mostrarei, e te mandarei embora, para que possas ir em paz; e o SENHOR esteja contigo, como tem estado com o meu pai.
14 A ayin a na mi n wuma yaꞋan vu yotsongu mu ucigi u babu kukotso u Vuzavaguɗu, adama a na n kuwa̱ ba.
14 E tu não somente demonstrarás a bondade do SENHOR enquanto eu ainda viver, para que eu não morra;
15 Ama ayin a na baci n kuwa̱i vu lyaꞋa kelime n kuyotsongu aza a kpaꞋa a̱ va̱ ucigi u babu uteku. YaꞋan Vuzavaguɗu wu una irala i nu aduniyan ra̱ka̱.>>
15 como também não cortarás a tua bondade da minha casa para todo o sempre; não, nem quando o SENHOR tiver cortado os inimigos de Davi, cada um deles, da face da terra.
16 Ɗa Janata u yaꞋin uzuwukpani m kpaꞋa ku Dawuda, u danai, <<YaꞋan Vuzavaguɗu wu una irala i Dawuda.>>
16 Assim, Jônatas fez um pacto com a casa de Davi, dizendo: Que o SENHOR até mesmo isto requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Adama a ucigi u na Janata u cigai Dawuda, ɗa u zuwai ni u doku u kucinasakai adama a̱ ni, adama a na u ciga ta̱ yi ka̱u uteku tsu na u cigai ka̱ci ka̱ ni.
17 E Jônatas fez com que Davi jurasse novamente, porque o amava; pois ele o amava como amava a sua própria alma.
18 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<MakpaꞋa ɗa ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu. I ta̱ a kunamba wu, adama a na ubuta̱ wi ida̱shi u nu wi ta̱ o kokpo babu vuza.
18 Então, Jônatas disse a Davi: Amanhã é a lua nova; e a tua falta será sentida, porque o teu assento estará vazio.
19 Makpa koci n kulivi vu bana a̱ ubuta̱ u na vi ishi vi sheɗeki va a̱ uka̱ra̱Ꞌi u katali a uteku.
19 E quando tiveres permanecido por três dias, então descerás rapidamente, e virás ao lugar onde te escondias quando o negócio estava à mão, e permanecerás junto à pedra de Ezel.
20 N kutaɗuku ta̱ aya a tatsu a̱ ubuta̱ u katali ka, n kuyaꞋan ta̱ adanshi ili i yoku i ɗa mi a kutawa.
20 E eu atirarei três flechas para o teu lado, como se atirasse a um alvo.
21 Mi ta̱ a̱ kusuku maku n dana yi, <Bana vu la̱nsa̱ aya a.> Ɗa baci n danai ni, <La̱na̱, aya a ɗa lo ɗevu n a̱vu, ɗika a ɗa vu tuka̱ mu.> Yeve ka̱ta̱ vu uta̱ vu ta̱wa̱, adama na n kucina ta̱ n Vuzavaguɗu iforotoi yi lo ba, gbaga ɗa vi.
21 E eis que te enviarei um jovem, dizendo: Vai e encontra as flechas. Se eu disser expressamente ao jovem: Eis que as flechas estão neste teu lado, apanha-as; depois vem; pois há paz para ti, e nenhuma ferida; como vive o SENHOR.
22 Ama ɗa baci n danai kolobo ka, <La̱na̱! Aya ɗa ɗe kelime ka̱ nu,> wo okpo ta̱ mayun vu laza, adama a na Vuzavaguɗu u ka̱sukpa̱ wu ta̱ vu laza.
22 Mas se eu disser isto ao jovem: Eis que as flechas estão além de ti; segue o teu caminho; pois o SENHOR te mandou embora.
23 Ama adama a ukuna wa akucina a na ci yaꞋin n avu, Vuzavaguɗu ɗa magan e mere ma̱ tsu ali ko wanai.>>
23 E no tocante à questão que tu e eu falamos, que o SENHOR esteja entre mim e ti para sempre.
24 Ɗa Dawuda u sheɗeki a kakamba, ana a̱ gita̱ngi ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu, ɗa mogono ma da̱sa̱ngi kulyaꞋa ilikulyaꞋa.
24 Assim, Davi se escondeu no campo; e, quando a lua nova chegou, o rei se assentou para comer carne.
25 U da̱sa̱ngi a̱ ubuta̱ u na u kiwanai ɗevu n kasaka a mindansanai n Janata, Abuna tamkpamu u da̱sa̱ngi ɗevu n Shawulu, ama ubuta̱ wi ida̱shi u Dawuda lekeɗi.
25 E o rei se assentou sobre o seu assento, como nas outras vezes, sobre um assento junto à parede; e Jônatas se levantou, e Abner se assentou ao lado de Saul, e o lugar de Davi estava vago.
26 Shawulu ta na u dansa kakuna a kanna ka lo ba, adama na u sheshe ta̱, <<Ili i yoku i zuwa ta̱ Dawuda u kpa̱ɗa̱i ko okpo ciɗa. I ɗaɗa i sa̱nka̱i ni kuta̱wa̱. Mayun ta kaꞋa ki nannai.>>
26 Todavia Saul nada falou naquele dia, pois pensou: Algo lhe sobreveio, ele não está limpo; seguramente ele não está limpo.
27 Ama ana kayin kasai, a kanna ke ire ka̱ ka̱ɗiva̱ ko wotoi u savu, a̱ ubuta̱ wa ida̱shi i Dawuda i ɗa lo babu vuza. Ɗa Shawulu we ecei Janata u danai, <<Yiɗa̱i i sa̱nka̱i Dawuda kolobo ka Jesi kuta̱wa̱ kulyaꞋa ilikulyaꞋa na̱yi n anana?>>
27 E sucedeu, pela manhã, o segundo dia do mês, que o lugar de Davi estava vago; e Saul disse a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé comer, nem ontem, nem hoje?
28 Ɗa Janata wu ushuki, u danai, <<Mayun Dawuda u folono mu ta̱ n ka̱sukpa̱ yi u bana a Batalami.
28 E Jônatas respondeu a Saul: Davi me pediu seriamente para ir a Belém;
29 U dana mu ta̱, <Ka̱sukpa̱ mu m bana, adama a na aza a kpaꞋa ku va̱ i ta̱ n kuneꞋe ka alyuka a̱ likuci i tsu. Ɗa baci n ciya̱i mapasa ma singai wa̱ nu ka̱sukpa̱ mu m bana me ene le.> I ɗaɗa i zuwai ɗa u kpa̱ɗa̱i kuta̱wa̱ a̱ ubuta̱ u kulyaꞋa ki ilikulyaꞋa m mogono.>>
29 e ele disse: Deixa-me ir, rogo-te; pois a nossa família tem um sacrifício na cidade; e o meu irmão, ele me ordenou a ir para lá; e, agora, se tenho achado favor aos teus olhos, deixa-me partir, rogo-te, para ver os meus irmãos. Por isso não vem ele à mesa do rei.
30 Ɗa Shawulu u yaꞋin wupa n Janata ka̱u ɗa u danai ni, <<Avu maku ma kavama vuza vu ugbamukaci. N yeve ta̱ vu ɓolongu ta̱ kaci n Dawuda kolobo ka Jesi, adama a na vu neke ka̱ci ka̱ nu wono n a̱na̱ku nu a na a matsai nu.
30 Então, a ira de Saul acendeu-se contra Jônatas, e ele lhe disse: Tu, filho da mulher rebelde pervertida, não sei eu que escolheste o filho de Jessé para a tua própria confusão, e para a confusão da nudez da tua mãe?
31 YaꞋan n dana wu, maku ma Jesi mi baci de n wuma a aduniyan, vi a kulyaꞋa tsugono o tsugono tsu nu ba, kpamu vi a̱ kuciya̱ ma̱ta̱na̱ a wuma u nu ba. Gogo na suku a bana a̱ tuka̱ n a̱yi, adama a na mayun ɗa una yi.>>
31 Pois, enquanto viver o filho de Jessé sobre o chão, tu não serás estabelecido, nem o teu reino. Por isso, agora, manda apanhá-lo para mim, pois ele certamente morrerá.
32 Ɗa Janata we ecei esheku a̱ ni u danai, <<Adama a̱ yiɗa̱i va kuna yi? Yiɗa̱i u yaꞋin?>>
32 E Jônatas respondeu a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que ele deve ser morto? O que fez ele?
33 Ama ɗa Shawulu u taɗuki masara ma̱ ni adama na wu una Janata. Ta lo Janata u yevei an mayun ɗa esheku a̱ ni u cigai kuna Dawuda.
33 E Saul atirou um dardo contra ele para atingi-lo; pelo que Jônatas soube que seu pai estava determinado a matar Davi.
34 Ɗa Janata u ɗa̱nga̱i u ka̱sukpa̱i kirukpa ki ilikulyaꞋa ka n wupa. A kanna ke ire ka ka̱ɗiva̱ ko wotoi u nanlo wa, ɗa u iwain kulyaꞋa ilikulyaꞋa. Adama a na ka̱ɗu ka̱ ni ka̱ na̱mgba̱ ta̱ ka̱u adama a Dawuda, kpamu u pana ta̱ wono ka̱u adama a ili i na esheku a̱ ni a yaꞋankai Dawuda.
34 Assim, Jônatas se levantou da mesa mui irado, e não comeu carne no segundo dia do mês; pois estava aflito por Davi, porque o seu pai lhe havia feito vergonha.
35 Ana kayin ka asai ɗa Janata u banai a kakamba m maku mo kolobo mo yoku, tsu na a zuwakpanai a gasa n Dawuda,
35 E sucedeu que, pela manhã, Jônatas saiu para o campo na hora marcada com Davi, e com ele um jovem pequeno.
36 ɗa u danai maku ma <<Suma vu bana vu la̱nsa̱ aya a na n kutaɗuku.>> Ana maku ma ma sumai a kubana ɗa u taɗuki kaya e kelime ka̱ ni.
36 E ele disse ao seu jovem: Corre, encontra agora as flechas que atirei. E enquanto o jovem corria, ele atirou uma flecha para além dele.
37 Ana maku ma ma yawai a̱ ubuta̱ u na kaya ka Janata ka̱ yikpa̱i, ɗa Janata u ɗekei ni ɗa u danai <<La̱na̱, kaya ka ɗa na ɗe kelime ka̱ nu.>>
37 E quando o jovem havia chegado ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, Jônatas gritou ao jovem, e disse: Não está a flecha além de ti?
38 Ɗa Janata u ɗekei maku ma, <<Dakaka! Suma gogoꞋo! Ka̱ta̱ vu shamgba ba.>> Ɗa maku ma ma ɗikai aya a, ɗa u bonoi a̱ ubuta̱ u ni.
38 E Jônatas gritou para o jovem: Apressa-te, rápido, não te detenhas. E o jovem de Jônatas apanhou as flechas, e veio ao seu senhor.
39 Ama maku ma me yeve ukuna u na wi punu ba. Janata n Dawuda koci ele ɗa e yevei ukuna u na wi punu.
39 Porém o jovem não sabia de coisa alguma; somente Jônatas e Davi conheciam o assunto.
40 Ɗa Janata u nekei maku ma ucanuku u kuvon u ni, ɗa u danai ni, <<Wala, ɗika u ɗa vu bonoko a̱ likuci.>>
40 E Jônatas deu a sua artilharia ao seu jovem, e lhe disse: Vai, leva-os até a cidade.
41 Ana maku ma ma lazai, ɗa Dawuda wu uta̱i paki a katali ka na u sheɗeki va ɗa u kuɗa̱ngi u kya̱sa̱i Janata kutatsu, n kuca̱n ku ni a kulyaꞋa kayala a iɗika. Ɗa oɓongi ka̱ci ke le ɗa a̱ shika̱i koɓolo ama ma̱shi ma Dawuda ma laꞋa ta̱ n a̱bunda̱i.
41 E assim que o jovem se foi, Davi se levantou de um lugar em direção ao sul, e caiu sobre a sua face em terra, e se curvou três vezes; e eles se beijaram, e choraram juntos, até Davi se exceder.
42 Ɗa Janata u danai Dawuda, <<Wala m ma̱ta̱na̱, adama a na tsu kucina ta̱ ɗe n kula ku Vuzavaguɗu, tsu danai, <Vuzavaguɗu a̱yi ɗa magan e mere ma̱ tsu m mere ma ntsukaya n va̱ koɓolo nu ntsukaya n nu ali a kubana ayin babu uteku.> >> Yeve ɗa Dawuda u lazai, Janata tamkpamu ɗa u kpatalai u bonoi a̱ likuci.
42 E Jônatas disse a Davi: Vai em paz, porquanto nós dois juramos em nome do SENHOR, dizendo: O SENHOR esteja entre mim e ti, e entre a minha semente e a tua semente para sempre. E ele se levantou e partiu; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.