Romanos 9
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 Ɛhɩka ati, ɛjɔlɛ'n mɔ mɩn 'ba han'n tɩ ananhɔlɛ, mɩn nni man ato. Ɔ sanlɩn kɛ n dɩ Kilisi dɩɛ yɛ̂ Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n man mɩn nwun yɩ́ mɩ́n ti anun kɛ ɛjɔlɛ'n tɩ ananhɔlɛ.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Ɛjɔlɛ sɔ'n y'ɔ le kɛ cɩan daa, alʋabɔ kpili kpa nʋn yalɛ kan mɩ́n.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Ɔ sanlɩn kɛ, mɩ́n nianman'n-mɔ mɔ mɩn nʋn bɛ́ yɛ tɩ anɩɛ kʋn'n, bɛ́ kpa ɛyɔlɛ dunman nun, sɛ bɔbɔ Nyanmɩan bɔ mɩ́n sasan mɩn nʋn Kilisi yɛ́ afian tɩ a, mɩn kulo.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Afɩ bɛ tɩ yɛ́ nan Zʋakɔbʋ mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Izalayɛ nɩn abʋsʋ menian. Nyanmɩan Kpili a fa bɛ́ a yɔ yɩ́ mma, ɔ nʋn bɛ́ y'ɔ tɩ ɔ. Ɔ nʋn bɛ́ a hyɩhyɛ nyɩhyɛ, ɔ'a man bɛ́ mala, ɔ'a hele bɛ́ kɛ bɛ kpɩ́n bɛ sʋ́ yɩ́'n, ɛsɛ ɔ'a bɔ bɛ́ anɔhʋba.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Zufʋ'n-mɔ anan-mɔ: Abalahamʋn nʋn Izakɩ nʋn Zʋakɔbʋ yɛ̂ bɛ wʋlɩ bɛ́ ɔ. Kilisi m'ɔ kacili yɩ́ nwʋn kulo sʋanlan bɛ wʋlɩ yɩ́, m'ɔ tɩ Nyanmɩan m'ɔ tala like biala'n, ɔ nʋn bɛ́ bɛ tɩ anɩɛ kʋn. Nyila hán Nyanmɩan cɩan daa. Amɩn.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Nán kɛ mɩɩn kan sɔ mɩn kele kɛ ɛjɔlɛ'n mɔ Nyanmɩan hanlɩn nɩn a mgbɩn man sʋ ɔ. Afɩ Izalayɛ abʋsʋ menian'n-mɔ, nán bɛ́ kʋalaa yɛ bɛ tɩ Izalayɛ amma kpa ɔ.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Yɛ̂ yɛ́ nan Abalahamʋn abʋsʋ menian'n-mɔ, nán bɛ́ kʋalaa yɛ̂ bɛ tɩ yɩ́ mma kpa ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan Kpili selɩ Abalahamʋn kɛ: Izakɩ asʋ yɛ̂ mɩn 'sɩn maan ɛ di ata ɔ.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Yɩ́ bʋ y'ɔ kɛ nán menian mɔ b'a wʋ bɛ́ anwʋnnaan sʋ awɔlɛ'n yɛ̂ bɛ tɩ Nyanmɩan amma ɔ. Nan bɛ́ mɔ Nyanmɩan Kpili anɔhʋba'n m'ɔ bɔlɩ nɩn anun yɛ̂ b'a wʋ bɛ́'n, Abalahamʋn abʋsʋ menian kpa'n-mɔ anɩn.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan Kpili anɔhʋba'n m'ɔ bɔlɩ'n y'ɔ le kɛ: Mɛlɛ kɛ ɛhɩka ju a, mɩn 'sa mɩn ba. Mɩn sa mɩn ba a, wɔ́ yɩ Sala 'ba wʋ baa belenzua kʋn.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Ɛ 'nwun nvadʋhʋn kʋn biekun. Anɩn yɛ́ nan Izakɩ nʋn Elebeka le mma mmelenzua nnyuan.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Anɩn bɔbɔ bɛ wʋlɩ man mma sɔ'n-mɔ nán b'a bɔ bala kpa anaan bala ɛtɛ'n, ɛsɛ kɛ ɔ kɔ yɔ nán menian'n-mɔ a nwun kɛ nán nyɔlɩɛ'n-mɔ anwʋn yɛ̂ Nyanmɩan nɩan fɛlɛ bɛ́ yɩ́ nwʋn'n, nan yɩ́ muonun y'ɔ fɛlɛ menian'n-mɔ m'ɔ kulo bɛ́ nɩn ɔ.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Ɛhɩka ati, Nyanmɩan kɔ han kɔ hele Elebeka kɛ: Wɔ́ mma nnyuan'n, nunhan kaan'n 'ba sie kpain'n.
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ lɛ kele kɛ: M'an hulo Zʋakɔbʋ m'an yaci Ezayu.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Anɩn nzu ɛjɔlɛ dɩɛ yɛ̂ yɛ 'kan ɔ? Asʋ yɛ 'kan kɛ Nyanmɩan tɩ man sɛsɛ ɔ? Cɛcɛ!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan hanlɩn helelɩ Moyizɩ kɛ: Sʋanlan mɔ mɩn kulo kɛ mɩn nwun yɩ́ nwʋn anwunnvoe'n, mɩn 'nwun yɩ́ nwʋn anwunnvoe sakpa!
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Nan ɛhɩ, ɔ fi man sʋanlan muonun anaan yɩ́ tunmin'n, nan ɔ fi Nyanmɩan muonun m'ɔ nwun sʋanlan anwʋn anwunnvoe'n.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun, Nyanmɩan lɛ kan kele Ezipiti belemgbin'n kɛ: Mɩn kulo kɛ mɩn fa wɔ́ mɩn kele mɩ́n tunmin'n mɔ n ne yɩ́'n mɩn man mân mân'n kʋalaa nwun mɩ́n dunman'n, yɩ́ ti yɛ̂ n zielɩ wɔ́ belemgbin ɔ.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Yɩ́ ti, sʋanlan mɔ Nyanmɩan kulo kɛ ɔ nwun yɩ́ nwʋn anwunnvoe'n yɛ̂ ɔ nwun yɩ́ nwʋn anwunnvoe ɔ. Yɛ̂ sʋanlan kʋsʋ m'ɔ kulo kɛ ɔ kete yɩ́ ahʋnlɩn'n yɛ̂ ɔ kete yɩ́ ɔ.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Nan afɩ sʋanlan bie 'ba bisa mɩ́n kɛ: “Sɛ ɔ tɩ sɔ a, anɩn nzukɛ ati yɛ̂ sɛ menian'n-mɔ yɔ ɛtɛ a, Nyanmɩan tua bɛ́ yɩ́ nwʋn kalɛ ɔ? Yɛ̂ like mɔ Nyanmɩan kulo kɛ ɔ yɔ'n, nwan sʋanlan dɩɛ yɛ̂ ɔ kʋala ɔ totua yɩ́ atɩn ɔ?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 O dasannin, ɛ tɩ wɔ́ dɩɛ sɛ mɔ Nyanmɩan kan ɛjɔlɛ a, ɛ kʋala su yɩ́ akpʋlʋwa ɔ? Talie'n mɔ bɛ le afâ b'a nwʋn'n, asʋ ɔ kʋala ɔ se sʋanlan'n mɔ ɔ'a nwʋn yɩ́'n kɛ: “Nzukɛ ati yɛ̂ a nwʋn mɩ́n sʋa ɔ?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Sʋanlan'n m'ɔ nwʋn ninnge'n, like biala m'ɔ kulo kɛ ɔ nwʋn'n y'ɔ fa afâ'n nwʋn ɔ. Ɔ kʋala kɛ ɔ fa afâ kʋnmgba sɔ'n ɔ nwʋn ninnge mgbakpa mɔ bɛ́ nwʋn cian ɔ nʋn m'ɔ tɩ asɩ asɩ dɩɛ.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Ɛhɩ sɛ Nyanmɩan kulo kɛ ɔ yɩ yɩ́ sikpɛ'n kele ɔ man bɛ nwun yɩ́ tunmin'n m'ɔ le yɩ́ nɩn an, yɛ 'kan nzu ɛjɔlɛ? Afɩ bɛ́ mɔ yɩ́ sikpɛ nɩn a hyɩ bɛ́ m'ɔ di mɔ bɛ wu'n, ɔ'a si bɛ́ nwʋn abʋtalɛ kpa.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Ɔ'a yɔ yɩ́ sɔ kʋsʋ ɔ'a hele yɛ́ kɛ yɩ́ anunminnyanmʋn'n tɩ anyanbɛnwʋn kpili kpa man yɛ́ mɔ ɔ'a nwun yɛ́ nwʋn anwunnvoe'n. Ɔ sanlɩn kɛ ɔ sesielɩ yɛ́ daba daba kɛ yɛ tánlan yɩ́ anunminnyanmʋn sɔ nɩn anun.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Ɛhɩka ati, yɛ tɩ menian mɔ Nyanmɩan a fɛlɛ yɛ́ yɩ́ nwʋn ɔ. Nán kɛ yɛ́ Zufʋ'n-mɔ anun angʋnmɩn ala yɛ̂ Nyanmɩan a fɛlɛ yɛ́ yɩ́ nwʋn ɔ, nan menian bʋ nga'n-mɔ kʋsʋ wɔ nun bie.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Ɛjɔlɛ sɔ'n yɛ̂ Nyanmɩan hanlɩn wɔ kpɔmanfʋɛ Oze kalata nɩn anun ɔ. Yɩ́ nwan:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Yɛ̂ lɩka kʋsʋ mɔ bɛ selɩ bɛ́ kɛ:
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Kpɔmanfʋɛ Ezayi kʋsʋ lɛ kan Izalayɛ amma'n-mɔ anwʋn ɛjɔlɛ kɛ:
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Ɔ sanlɩn kɛ like mɔ Nyanmɩan Kpili nwan
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Ɛsɛ kɛ Ezayi kʋnmgba'n lili mʋa hanlɩn yɩ́ daba'n, yɩ́ nwan:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Anɩn nzukɛ ɛjɔlɛ yɛ̂ yɛ 'kan ɔ? Mɔ yɛ 'kan'n y'ɔ lɛ kɛ menian mɔ bɛ tɩ man Zufʋ, mɔ daba bɛ nzɩ man kɛ bɛ kpɩn bɛ yɔ sɛsɛ wɔ Nyanmɩan anyunnun'n, bɛ́ dedi nɩn a man b'a yɔ sɛsɛ wɔ Nyanmɩan anyunnun.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Nan kʋsʋ Izalayɛ amma'n-mɔ muonun mɔ bɛ lɛ kpʋnndɛ mala kʋn m'ɔ kʋala kɛ ɔ man bɛ yɔ sɛsɛ wɔ Nyanmɩan anyunnun'n, b'a nnyan man mala sɔ'n.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Anɩn nzukɛ ati ɔ? Ɔ sanlɩn kɛ bɛ mgbʋnndɛ man kɛ bɛ nyan dedi nán b'a yɔ sɛsɛ wɔ Nyanmɩan anyunnun. Bɛ kulo kɛ bɛ di junman kpa dede bɛ man Nyanmɩan bu bɛ́ sɛsɛ. B'a man bɛ́ ja a kpula ɛbʋɛ'n m'ɔ man menian'n-mɔ fin asɩ'n.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Ɛbʋɛ sɔ'n y'ɔ le Zozi. Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ'n kan yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ kɛ:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.