Marcos 5

Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ɛhɩ, Zozi nʋn yɩ́ menian'n-mɔ, bɛ kpɛlɩ Galile asue'n bɛ hɔlɩ juli Zelazɩ mân nɩn anun.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Kɛ Zozi fi ɛlɛɛ nɩn anun 'ju asɩ nɩn ala, sʋanlan kʋn fi asielɩɛ nɩn asʋ kɔ a yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Sʋanlan sɔ'n, wawɛ ɛtɛ wɔ yɩ́ nun, asielɩɛ nɩn asʋ yɛ̂ ɔ da ɔ. Sʋanlan fɩ́ɩ́ ngʋala man yɩ́ cɩ, nán b'a fa ngɔnzɔngɔnzɔ b'a bɔ yɩ́ kpaun.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Afɩ ɔ yɔ a, bɛ fa mmulalɛ anaan ngɔnzɔngɔnzɔ bɛ gua yɩ́ ja nʋn yɩ́ sa, kʋsʋ, ɔ bubu nun. Sʋanlan fɩ́ɩ́ le man anwʋnsɛlɛ m'ɔ kʋala sʋanlan sɔ'n cɩ ɔ.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Cɩan biala, kɔngɔɛ nʋn eyua, ɛ 'nwun yɩ́ a, anɩn ɔ nanndɩ asielɩɛ'n nʋn mmʋka'n-mɔ asʋ, ɔ tɛtɩan, ɔ sɩsa nyɔbʋɛ'n-mɔ ɔ bʋta bʋta yɩ́ nwʋn.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 M'ɔ nwunlin Zozi mʋa ɛlɔ'n, ɔ kɔ tutu ɛnwanndie ɔ kɔ hɔ kɔ kʋtʋ yɩ́ nyunnun ɛbɛlɛ.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 Ɔ kɔ tɩan nun sɛlɛ kpa. Yɩ nwan: “Zozi, Anwunno Nyanmɩan Kpili Awa, ɛ 'se mɩ́n sɛ? Mɩn 'sɛlɛ wɔ́, nɩan wɔ́ Nyanmɩan ɛlɔ, n'ɛ se mɩ́n sa fɩ́ɩ́.”
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Ɔ lɛ kan sɔ, afɩ Zozi nwan: “Wawɛ ɛtɛ, fi sʋanlan ɛhɩ nun fite.”
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Zozi kɔ bisa yɩ́ kɛ: “Ɛ li sɛ?”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ɔ kɔ bʋtʋ Zozi kɛ n'ɔ fʋan bɛ́ fi mân sɔ nɩn anun.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Lɩka mɔ bɛ jin nɩn afan nun, bʋka kʋn anwʋn ɛbɛlɛ, anɩn mgbolike fatule kʋn lɛ didi.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Wawɛ ɛtɛ'n-mɔ kɔ bʋtʋ Zozi kɛ: “Man yɛ́ atɩn maan yɛ hɔ́ wʋ́lʋ mgbolike'n-mɔ anun.”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Zozi kɔ man bɛ́ atɩn. Ɛhɩ a, wawɛ ɛtɛ'n-mɔ fi sʋanlan nɩn anun bɛ kɔ fite, bɛ kɔ hɔ kɔ wʋlʋ mgbolike'n-mɔ anun. Mgbolike fatule kɔ yɔ akpɩɩ nnyuan'n le ɛnwanndie bɛ kɔ tʋlʋ bʋka'n bɛ kɔ hɔ kɔ gua asue nɩn anun, bɛ kɔ nʋan.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Menian'n-mɔ mɔ bɛ nɩan mgbolike'n-mɔ asʋ'n kɔ nwanndi. Bɛ kɔ hɔ kɔ bɔ ɛjɔlɛ sɔ'n kpayɛ kulo, ɔ nʋn nanmue'n-mɔ asʋ. Bɛ́ mɔ bɛ tɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n, bɛ walɩ nɩanlɩn kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ yɩ́'n.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Bɛ 'ba ju Zozi anwʋn ɛbɛlɛ a, sʋanlan'n mɔ anɩn wawɛ ɛtɛ'n-mɔ wɔ yɩ́ nun nɩn anyɩnsʋ a tɩ. Ɔ wula taladɩɛ ɔ tɩ ɛbɛlɛ. Ɛjɔlɛ'n yɔlɩ bɛ́ esulo.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ wawɛ ɛtɛ'n-mɔ fi sʋanlan nɩn anun bɛ fitelɩ, mɔ bɛ hɔlɩ wʋlʋlɩ mgbolike'n-mɔ anun mɔ bɛ 'kɔ a gua asue nɩn anun, mɔ ɛsɛ bian nɩn anyɩnsʋ 'tɩ'n, bɛ́ mɔ bɛ nwunlin yɩ́ bɛ́ nyɩnsʋ'n, bɛ bɔlɩ bɛ helelɩ sian mma'n-mɔ.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Mɔ bɛ tɩlɩ yɩ́ sɔ'n, bɛ bʋtʋlɩ Zozi kɛ ɔ fi bɛ́ mân nɩn anun ɔ jásʋ.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Mɔ Zozi 'fʋ ɛlɛɛ nɩn anun'n, sʋanlan'n m'ɔ tuli wawɛ ɛtɛ'n-mɔ fi yɩ́ nun'n kɔ bʋtʋ yɩ́ kɛ ɔ 'si yɩ́ sʋ.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Ɔ hanlɩn sɔ a, Zozi ngɔ tie man. Yɩ́ nwan: “Sa kɔ wɔ́ awulo, kɔ han yɩ́ kʋalaa mɔ yɛ́ Mɩn a yɔ a man wɔ́ nʋn kɛ ɔ'a kpɩn ɔ'a nwun wɔ́ nwʋn anwunnvoe'n kele wɔ́ nvilie'n-mɔ.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Ɛbɛlɛ ala, sʋanlan sɔ'n kɔ hɔ mân'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Kulo Bulu nɩn anun. Ɔ kɔ hɔ kɔ bɔ mɔ Zozi yɔlɩ manlɩn yɩ́'n kpayɛ. Bɛ́ kʋalaa mɔ bɛ tɩlɩ yɩ́ ngan'n, ɔ sinlin bɛ́ nwʋn.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Ɛhɩ, Zozi fi Galile asue nɩn anzin ɔ kɔ sa kɔ a. M'ɔ walɩ juli asue nɩn anʋan ɛbɛlɛ'n, menian dɔʋn kpa walɩ yɩ́ nwʋn.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Kaan cɛ, Zufu'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn asʋ mgbain'n-mɔ anun kʋn kɔ a kɔ ju ɛbɛlɛ. Kpain sɔ'n bɛ fɛlɛ yɩ́ Zʋayilusi. Ɔ nwunlin Zozi a, ɔ kɔ tu kɔ tɔ yɩ́ ja nun.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 Ɔ kɔ bʋtʋ yɩ́, yɩ́ sa la yɩ́ sa nun, yɩ́ nwan: “Mɩ́n wa balasua'n lɛ ka nun, yɩ́ ti bala fa wɔ́ sa fua yɩ́ nwʋn maan ɔ tɩ́ akpɔlɛ ɔ nyán ngʋan.”
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Bian'n hanlɩn sɔ ala, Zozi nʋn yɩ́ kɔ hɔ. Mɔ bɛ 'kɔ'n, menian dɔʋn kpa sili yɩ́ sʋ, anɩn bɛ 'kan Zozi bɛ mian bɛ́ afian.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn balasua kʋn wɔ menian'n-mɔ afian ɛbɛlɛ. Moja tu balasua sɔ'n, yɩ́ afʋɛ bulu nʋn nnyuan ahɩ.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Ɔ nwunlin yalɛ dɔʋn wɔ ayile ɛyɔlɛfʋɛ sʋnman asa nun. Ɔ sɛcɩlɩ yɩ́ nwʋn esika kʋalaatin, kʋsʋ yɩ́ nwʋn a nza man. Yɩ́ ewue nɩn anyunnun ala yɛ̂ ɔ kɔ ɔ.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Ɔ tɩlɩ kɛ menian'n-mɔ lɛ kan Zozi anwʋn ɛjɔlɛ. Ɔ kɔ a kɔ wʋlʋ menian nwala'n mɔ afian, Zozi anzin ɛbɛlɛ, ɔ kɔ han yɩ́ taladɩɛ'n.
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 Afɩ yɩ́ nwan: “Sɛ mɩn kan yɩ́ taladɩɛ nɩn ala a, mɩ́n nwʋn 'sa.”
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Ɔ hanlɩn yɩ́ a, yɩ́ moja'n m'ɔ tu yɩ́'n kɔ kpɛ. Ɛbɛlɛ ala, ɔ kɔ nwun yɩ́ kɛ yɩ́ nwʋn a sa.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Zozi kʋsʋ kɔ nwun yɩ́ ɛbɛlɛ ala kɛ anwʋnsɛlɛ kʋn fi yɩ́ nun a fite. Ɔ kɔ kpɛ yɩ́ nyɩn menian'n-mɔ afian ɛlɔ ɔ kɔ bisa kɛ: “Nwan yɛ̂ ɔ'a han mɩ́n taladɩɛ'n?”
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Ɔ bisalɩ ɛhɩ a, yɩ́ menian'n-mɔ nwan: “Wɔ́ nyɩn tua kɛ menian'n-mɔ lɛ mian wɔ́, kʋsʋ anɩn ɛ lɛ bisa kɛ: Nwan yɛ̂ ɔ'a han mɩ́n ɔ?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Ɔ kɔ nɛnɩan yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ menian'n-mɔ anun kɔ si kɔ yia sɛ ɔ kɔ nwun sʋanlan'n m'ɔ hanlɩn yɩ́ nɩn an.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Kɛmɔ balasua'n sɩ like m'ɔ nwunlɩn yɩ́ wɔ yɩ́ nwʋnnaan nɩn anun'n, esulo hanlɩn yɩ́ dede yɩ́ nwʋn wʋsʋlɩ yɩ́. Ɔ kɔ a kɔ tu kɔ tɔ Zozi aja nun, ɔ kɔ han ananhɔlɛ'n kʋalaa ɔ kɔ hele yɩ́.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Ɛhɩ a, Zozi nwan: “Mɩ́n wa balasua, wɔ́ dedi nɩn a le wɔ́ ngʋan. Kɔ anzʋnunjɔ nun, man wɔ́ nwʋn sá.”
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Anɩn Zozi anʋan tɔlɩ man bɔbɔ, menian fi kpain Zʋayilusi awulo ɛlɔ bɛ walɩ tʋlɩ yɩ́ a, bɛ́ nwan: “Wɔ́ wa balasua nɩn a wu, nan benin anwʋn ati yɛ̂ ɛ tɛ jɩjɩ mɩnlɩan nɩn ɔ?”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Nan mɔ bɛ hanlɩn sɔ'n, Zozi ngɔ bu man yɩ́ ɛjɔlɛ. Yɩ́ nwan: “Zʋayilusi, gua wɔ́ ahʋnlɩn asɩ, nyan dedi ala.”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Zozi ngɔ man sʋanlan fɩ́ɩ́ atɩn kɛ ɔ sí yɩ́ sʋ, sannan Pɩɛlɩ nʋn Zʋakɩ nʋn yɩ́ nianman Zʋan, bɛ́ ala.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Mɔ bɛ juli Zʋayilusi awulo ɛlɔ'n, Zozi nwunlin kɛ ɛbɛlɛ asʋa yɔɔ. Menian'n-mɔ le esuan nʋn awuye ɛbɔ nʋn ɛtɛtɩan nʋn awɔ́lɛ ɛyɩɛ.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Ɔ kɔ wʋlʋ sua nɩn anun ɔ kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nzukɛ ati yɛ̂ ɛmɔ lɛ bɔ awuye bɛ sun sʋa ɔ? Batʋnman talua'n wuli man, nan ɔ lɛ dafɩ.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Kɛ ɔ hanlɩn sɔ nɩn ala, menian'n-mɔ kɔ gʋlʋ yɩ́ nwʋn.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Ɔ kɔ sɔ batʋnman nɩn asa nɩn anun, yɩ́ nwan: “Talita kunmin!” Yɩ́ bʋ y'ɔ le kɛ: “Talua kaan, mɩ́n nwan ɛ jásʋ!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Ɛbɛlɛ ala, talua'n kɔ jasʋ kɔ nanndɩ. Mɔ ɛjɔlɛ ɛhɩ 'ba'n, anɩn talua nɩn a li afʋɛ bulu nʋn nnyuan. Mɔ menian'n-mɔ nwunlin yɩ́ sɔ'n, ɔ sinlin bɛ́ nwʋn kpa.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Ɛhɩ a, Zozi totualɩ bɛ́ kɛ nán bɛ kan ɛjɔlɛ sɔ'n bɛ kele sʋanlan fɩ́ɩ́. Ɛsɛ yɩ́ nwan: “Bɛ mán talua'n like lí.”
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.