Lucas 24
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs BKJ
1 Mɔlɛ nɩn alɩbahɩan, mmalasua'n-mɔ kɔ fa alufanlan'n nʋn anatɩlɩ'n-mɔ mɔ bɛ kpʋnndɛlɩ bɛ sielɩ'n bɛ kɔ hɔ Zozi sɛka nɩn asʋ.
1 Ora, no primeiro dia da semana, muito cedo de manhã, elas foram ao sepulcro, levando as especiarias que tinham preparado, e algumas outras com elas.
2 Ɛbʋɛ'n mɔ bɛ falɩ bɛ nyinlin sɛka nɩn anʋan'n, bɛ 'kɔ a ju a, b'a kunndo ɛbʋɛ sɔ'n b'a sie ahanmɩan.
2 E elas acharam a pedra do sepulcro revolvida.
3 Bɛ kɔ wʋlʋ sɛka nɩn anun, kʋsʋ bɛ ngɔ nwun man yɛ́ Mɩn Zozi fuin'n.
3 E, elas entrando, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Ɛjɔlɛ'n kɔ sin bɛ́ nwʋn. Ɛbɛlɛ ala, menian nnyuan kɔ yɩ bɛ́ nwʋn kɔ hele bɛ́. Menian nnyuan sɔ'n-mɔ wowula taladɩɛ nvufue nyɩhyɩɛɩn.
4 E aconteceu que, estando elas muito perplexas a esse respeito, eis que pararam junto delas dois homens com vestes resplandecentes;
5 Esulo kɔ han mmalasua'n-mɔ, bɛ kɔ sisi bɛ́ ti asɩ. Menian nnyuan'n kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Sʋanlan'n mɔ yɩ́ nyɩn wɔ sʋ'n, ɔ yɔ sɛ mɔ ewue mma'n-mɔ afian yɛ̂ ɛmɔ lɛ kpʋnndɛ yɩ́'n?
5 e, estando elas com medo, e abaixando as suas faces para o chão, eles lhes disseram: Por que procurais o vivo dentre os mortos?
6 Ɔ nnʋn man ɛwa, nan ɔ fi ewue nun ɔ'a tinnge. Mɛlɛ mɔ anɩn ɔ tɛ wɔ Galile mân nɩn anun'n, ɛmɔ ati kácɩ ɛjɔlɛ'n m'ɔ hanlɩn helelɩ ɛmɔ'n.
6 Ele não está aqui, mas está ressuscitado; lembrai-vos como ele vos falou, estando ainda na Galileia,
7 Ɔ hanlɩn helelɩ ɛmɔ kɛ: ‘Ɔ fata kɛ bɛ yɩ Mân Baa'n bɛ man menian ɛtɛfʋɛ'n-mɔ. Bɛ 'bʋbɔ yɩ́ kʋlʋwa sʋ bɛ kun yɩ́. Nan yɩ́ cɩan nsan nɩn asʋ, ɔ fi ewue nun ɔ 'tinnge.’”
7 dizendo: O Filho do homem deve ser entregue nas mãos dos homens pecadores, e ser crucificado, e ao terceiro dia ressuscitar.
8 Mɔ menian nnyuan'n hanlɩn sɔ'n, mmalasua'n-mɔ ati kacɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n-mɔ mɔ Zozi hanlɩn'n.
8 E elas lembraram-se das suas palavras,
9 Bɛ fi sɛka nɩn asʋ, bɛ kɔ hɔ kɔ bɔ ɛjɔlɛ sɔ'n kʋalaa bɛ kɔ hele Zozi menian bulu nʋn kʋn'n ɔ nʋn ɛhɩnlɩn-mɔ kʋalaatin.
9 e, retornando do sepulcro, contaram todas essas coisas aos onze, e a todos os demais.
10 Mmalasua'n-mɔ mɔ bɛ hanlɩn ɛjɔlɛ sɔ'n bɛ helelɩ mmɔfʋɛ'n-mɔ'n y'ɔ le Mali m'ɔ fi Magɩdala'n, Zʋanɩn, Zʋakɩ anin Mali, ɔ nʋn mmalasua ɛhɩnlɩn-mɔ mɔ bɛ nʋn bɛ hɔlɩ sɛka nɩn asʋ'n.
10 Estas eram: Maria Madalena, e Joana, e Maria, mãe de Tiago, e as outras mulheres que estavam com elas, que contaram estas coisas aos apóstolos.
11 Mmɔfʋɛ'n-mɔ buli ɛjɔlɛ'n mɔ mmalasua'n-mɔ hanlɩn helelɩ bɛ́'n kɛ ɛlalɩɛ. Ɛhɩka ati, mmɔfʋɛ'n-mɔ a nne man ɛjɔlɛ sɔ'n b'a nni man.
11 E as palavras delas lhes pareciam contos infundados, e eles não acreditavam nelas.
12 Nan kʋsʋ, Pɩɛlɩ jasʋlɩ, ɔ nwanndili ɔ hɔlɩ sɛka nɩn asʋ. M'ɔ juli ɛlɔ'n, ɔ hanlɩn yɩ́ nwʋn asɩ ɔ nɩanlɩn sɛka nɩn anun. Kisaan'n mɔ bɛ falɩ fʋfɔlɩ Zozi anwʋn nɩn ala yɛ̂ ɔ nwunlin yɩ́ sɛka nɩn anun ɔ. M'ɔ nwunlin yɩ́ sɔ'n, ɛjɔlɛ'n sinlin yɩ́ nwʋn, ɔ salɩ hɔlɩ yɩ́ awulo.
12 Então, Pedro levantando-se, correu para o sepulcro; e, abaixando-se, viu os panos de linho ali postos; e retirou-se, admirando consigo mesmo o que acontecera.
13 Mɔlɛ cɩan sɔ'n kʋnmgba, anɩn Zozi menian'n-mɔ anun nnyuan lɛ kɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Emayusɩ nɩn asʋ. Zoluzalɛmʋn nʋn Emayusɩ, cilo bulu ɔ nʋn kʋn y'ɔ wɔ bɛ́ afian ɔ.
13 E eis que, dois deles foram naquele mesmo dia para uma aldeia chamada Emaús, que distava de Jerusalém sessenta estádios;
14 Anɩn Zozi menian nnyuan sɔ'n lɛ kan ɛjɔlɛ'n kʋalaa m'ɔ tɔlɩ Zoluzalɛmʋn nɩn anwʋn ɛjɔlɛ.
14 e iam falando um com o outro sobre todas estas coisas que tinham acontecido.
15 Mɛlɛ mɔ anɩn bɛ lɛ kan ɛjɔlɛ sɔ'n-mɔ bɛ su yɩ́ bʋsʋ akpʋlʋwa'n, Zozi muonun kɔ kpʋ bɛ́ ɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ san nun.
15 E aconteceu que, enquanto eles caminhavam juntos e arrazoavam entre si, o próprio Jesus se aproximou, e ia com eles.
16 Nan kʋsʋ b'a nnwun man Zozi nzɔlɛ. Ɔ sanlɩn kɛ ɔ tɩ kɛ like bie a hala bɛ́ nyɩn.
16 Mas os seus olhos estavam impedidos, para que não o conhecessem.
17 Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nzu like dɩɛ anwʋn akpʋlʋwa yɛ̂ ɛmɔ lɛ tia kɔ a, anɩn ɛmɔ lɛ su'n?”
17 E ele lhes disse: Que tipo de palavras são essas que tendes um com o outro enquanto caminhais, e estais tristes?
18 Bɛ́ nunhan kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Keleyopasɩ, ɔ kɔ bua Zozi kɛ: “Bode'n mɔ ɔ'a si ɛlɛnyuan ɛhɩ'n, yɩ́ ti, wɔ́ ngʋnmɩn cein ala yɛ̂ ɛ wɔ Zoluzalɛmʋn ɛbɛlɛ mɔ ɛ tɩlɩ man ɛjɔlɛ sɔ nɩn ɔ?”
18 E um deles, cujo nome era Cléopas, respondendo, disse-lhe: És tu somente um estrangeiro em Jerusalém, e não soube das coisas que nela têm acontecido nestes dias?
19 Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Anɩn nzu ɛjɔlɛ dɩɛ ɔ?”
19 E ele disse-lhes: Quais coisas? E eles lhe disseram: A respeito de Jesus de Nazaré, que foi um profeta poderoso em feitos e palavras diante de Deus e de todo o povo;
20 Yɛ́ tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ nʋn yɛ́ mân nɩn asʋ mgbain'n-mɔ, b'a yɩ yɩ́ a man maan b'a bʋbɔ yɩ́ kʋlʋwa sʋ b'a hun yɩ́.
20 e como os principais sacerdotes e os nossos governantes o entregaram para ser condenado à morte, e o crucificaram.
21 Yɛ́ afan, yɛ lelɩ yɛ lili kɛ, yɩ́ dein yɛ̂ Nyanmɩan a sʋan yɩ́ kɛ ɔ bála a a le Izalayɛ mân nɩn ati ɔ. Nan kʋsʋ, kɛ bode sɔ'n sili'n, ɛnɛ tɩ yɩ́ cɩan nsan.
21 Mas nós esperávamos que fosse ele quem havia de remir Israel; e, todavia, além do mais, já é hoje o terceiro dia desde que essas coisas aconteceram.
22 Ɔ tɩ ananhɔlɛ kɛ yɛ́ fâ nɩn anun mmalasua mmie-mɔ a han asinbɛnwʋn ɛjɔlɛ b'a hele yɛ́. Asinbɛnwʋn ɛjɔlɛ sɔ'n y'ɔ le kɛ, ɛnɛ alɩbahɩan bɛ hɔlɩ Zozi sɛka nɩn asʋ a,
22 Sim, e também algumas mulheres de nossa companhia nos surpreenderam, as quais de madrugada foram ao sepulcro;
23 bɛ ngɔ nwun man yɩ́ fuin'n. Bɛ fi sɛka nɩn asʋ bɛ kɔ sa bɛ kɔ a. Bɛ kɔ han bɛ kɔ hele yɛ́ kɛ nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ-mɔ a yɩ bɛ́ nwʋn a hele bɛ́. Mmɔfʋɛ sɔ'n-mɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ Zozi anyɩn wɔ sʋ.
23 e, não achando o seu corpo, elas vieram, dizendo que também haviam tido uma visão de anjos que diziam estar ele vivo.
24 Yɛ́ manngʋn'n mmie-mɔ kɔ hɔ sɛka nɩn asʋ. Bɛ nwunlin ninnge'n-mɔ kʋalaa kɛ mmalasua'n-mɔ kpɩnlɩn hanlɩn yɩ́'n. Kʋsʋ, Zozi muonun dɩɛ, b'a nnwun man yɩ́.”
24 E alguns dos que estavam conosco foram ao sepulcro, e acharam isto mesmo como as mulheres haviam dito; mas a ele não viram.
25 Ɛhɩ a, Zozi kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Mmelenzua tomgban! ɛjɔlɛ kʋalaa mɔ Nyanmɩan mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ a hɛlɛ'n, yɩ́ bʋ ɛtɩɛ yɔ sɩ man ɛmɔ o!
25 Então, ele lhes disse: Ó tolos, e tardos de coração para crerdes em tudo o que os profetas falaram!
26 Asʋ, ɔ nzɛ nvata man kɛ *Kilisi'n, Belemgbin Ngʋandefʋɛ'n, ɔ nwún amannɩnhunlun sɔ'n nán ɔ wʋ́lʋ yɩ́ anunminnyanmʋn nɩn anun ɔ?
26 Não convinha que o Cristo sofresse essas coisas e entrasse na sua glória?
27 Mɔ Zozi hanlɩn sɔ yuelɩ'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ m'ɔ wɔ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun'n, ɔ kɔ hehele bɛ́ nun. Ɔ kɔ bɔ yɩ́ bʋ Moyizɩ kalata dɩɛ'n-mɔ asʋ ɔ kɔ ju mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ dɩɛ'n-mɔ asʋ.”
27 E, começando por Moisés e por todos os profetas, explicou-lhes em todas as escrituras as coisas a seu respeito.
28 Mɔ bɛ hɔlɩ dede mɔ bɛ ka kaan bɛ ju kulo'n mɔ bɛ lɛ kɔ sʋ nɩn asʋ'n, Zozi yɔlɩ kɛ sʋanlan m'ɔ lɛ kpɛ nun ɔ kɔ mʋa ɔ.
28 E, aproximando-se à aldeia para onde iam; ele fez como quem ia para mais longe.
29 Menian nnyuan'n kɔ hyɩ Zozi kɔ sie, bɛ́ nwan: “Da yɛ́ nwʋn ɛwa. Ɔ sanlɩn kɛ alɩ́ɛ a san a yue.” Mɔ bɛ hanlɩn sɔ'n, Zozi kɔ tie ɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ hɔ awulo.
29 Mas eles o constrangeram, dizendo: Fica conosco; porque já é tarde, e já declinou o dia. E ele entrou para permanecer com eles.
30 Zozi nʋn bɛ́ bɛ kɔ tɛtanlan tɔbɩlɩ nɩn anwʋn. Ɔ kɔ fa kpaʋn'n ɔ kɔ la Nyanmɩan asɩ. M'ɔ lalɩ Nyanmɩan asɩ yuelɩ'n, ɔ kɔ bu kpaʋn nɩn anun ɔ kɔ man bɛ́.
30 E aconteceu que, estando assentado com eles à mesa, ele tomou o pão e o abençoou, e partiu-o e deu-lhos.
31 Zozi falɩ kpaʋn'n manlɩn bɛ́ ala a, bɛ́ nyɩn'n kɔ buke bɛ kɔ nwun yɩ́ nzɔlɛ. Nan kʋsʋ Zozi nwannyanlɩn bɛ́ nyunnun ɛbɛlɛ.
31 E os seus olhos foram abertos, e eles o reconheceram; e ele desapareceu de diante deles.
32 Mɔ Zozi hɔlɩ'n, bɛ lɛ kan bɛ kele bɛ́ nwʋn kɛ: “Atunnun, mɛlɛ mɔ ɔ 'tutu Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn abʋ ɔ kele yɛ́'n, yɩ́ ti yɛ̂ anɩn yɛ́ ahʋnlɩn a tɔ yɛ́ nun a man y'a li fɛ kpa nɩn ɔ.”
32 E eles disseram um para o outro: Não ardia nosso coração enquanto ele falava conosco no caminho, e quando ele nos abria as escrituras?
33 Ɛbɛlɛ ala, bɛ kɔ jasʋ bɛ kɔ sa bɛ́ nzin Zoluzalɛmʋn. Bɛ kɔ 'ju a, Zozi menian bulu nʋn kʋn'n nʋn bɛ́ manngʋn'n-mɔ a yia.
33 E na mesma hora levantaram-se e retornaram para Jerusalém, e encontraram os onze reunidos, e os que estavam com eles,
34 Bɛ lɛ kan kɛ: “Yɛ́ Mɩn fi ewue nun a tinnge sakpa! Simʋn a nwun yɩ́!”
34 dizendo: De fato o Senhor está ressuscitado, e apareceu a Simão.
35 Menian nnyuan'n mɔ bɛ́ kʋsʋ bɛ fi Emayusɩ bɛ juli ɛbɛlɛ'n, ɛjɔlɛ mɔ Zozi hanlɩn helelɩ bɛ́ atunnun, kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ bɛ nwunlin Zozi nzɔlɛ mɛlɛ mɔ ɔ 'fa kpaʋn'n man bɛ́'n, bɛ kɔ han yɩ́ kʋalaa bɛ kɔ hele ɛhɩnlɩn-mɔ.
35 E eles contaram que coisas tinham acontecido no caminho, e como o reconheceram no partir do pão.
36 Mɛlɛ mɔ anɩn bɛ́ nʋan wɔ sʋ bɛ lɛ kan ɛjɔlɛ sɔ'n, fɩaɩn, Zozi kɔ fite bɛ́ afian ɛbɛlɛ, yɩ́ nwan: “Ɛmɔ mán bɛ́ lʋa cɩ́cɩ bɛ́ nwʋn!”
36 E, enquanto eles falavam isto, o próprio Jesus ficou no meio deles, e disse-lhes: Paz seja convosco.
37 Mɔ bɛ nwunlin Zozi'n, esulo hanlɩn bɛ́ ɛsɛ bɛ́ nwʋn ngɔmʋa tuli. Ɔ sanlɩn kɛ bɛ jʋnlɩn kɛ b'a nwun ɛnwʋnmɩn.
37 Mas eles, espantados e atemorizados, pensavam estar vendo um espírito.
38 Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nzukɛ ati yɛ̂ ɛmɔ sulo sʋa ɔ? Nzukɛ ati yɛ̂ ɛmɔ ajʋnlɩn'n tɩ nnyuan nnyuan ɔ?
38 E ele lhes disse: Por que estais perturbados? E por que surgem pensamentos em vossos corações?
39 Ɛmɔ nɩ́an mɩ́n sa'n-mɔ nʋn mɩ́n ja'n-mɔ! Ɛmɔ nwun yɩ́ kɛ mɩ́n ɔ! Ɛmɔ hán mɩ́n bɛ nɩ́an. Ɔ sanlɩn kɛ ɛnwʋnmɩn lɛ man anwʋnnaan ɔ nʋn bowe kɛ n ne yɩ́ mɔ ɛmɔ nwun mɩ́n'n.”
39 Olhai as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; tocai-me e vede, porque um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que eu tenho.
40 Mɔ Zozi 'kan ɛhɩ kele bɛ́'n, anɩn ɔ lɛ fa yɩ́ sa'n-mɔ nʋn yɩ́ ja'n-mɔ kele bɛ́.
40 E, falando isso, ele mostrou-lhes suas mãos e seus pés.
41 Ɛjɔlɛ'n kɔ yɔ bɛ́ fɛ sʋnman, ɛsɛ ɔ kɔ sin bɛ́ nwʋn dede bɛ ngʋala bɛ nnwun man kɛ ɔ tɩ ananhɔlɛ ɔ. Ɛhɩ a, Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Asʋ ɛmɔ le like ɛwa mɔ bɛ di ɔ?”
41 E, eles ainda não crendo, por causa da alegria e admiração, disse-lhes: Tendes aqui algo de comer?
42 Mɔ Zozi bisalɩ bɛ́ kosuan sɔ'n, bɛ kɔ fa ejue ndʋan bɛ kɔ man yɩ́.
42 Então, eles deram-lhe um pedaço de um peixe assado, e um favo de mel.
43 Ɔ kɔ li ejue sɔ'n bɛ́ nyunnun ɛbɛlɛ.
43 E ele tomou-o e comeu diante deles.
44 M'ɔ lili yuelɩ'n, yɩ́ nwan: “Mɛlɛ mɔ anɩn mɩn nʋn ɛmɔ yɛ tɛ tɩ'n, n ganlɩn n gelelɩ ɛmɔ kɛ, mɩ́n nwʋn ɛjɔlɛ'n kʋalaatin mɔ b'a hɛlɛ wɔ Moyizɩ mala nɩn anun, mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ kalata nɩn anun, ɔ nʋn Izalayɛ ejue ɛtʋɛ kalata nɩn anun'n, ɔ di kɛ ɔ kpɩn sʋ. Ɛjɔlɛ sɔ nɩn a kpɩn sʋ.”
44 E ele disse-lhes: Estas são as palavras que eu vos falei, estando ainda convosco, que era necessário que se cumprissem todas as coisas que foram escritas a respeito de mim na lei de Moisés, e nos profetas, e nos salmos.
45 Mɔ Zozi hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ kɔ buke bɛ́ ajʋnlɩn'n maan bɛ kɔ tɩ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn abʋ.
45 Então, ele abriu-lhes o entendimento, para que eles pudessem compreender as escrituras,
46 Ɛhɩka ati, Zozi kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Ɛ 'nwun ɛjɔlɛ mɔ b'a hɛlɛ'n: ɔ di kɛ *Kilisi'n, Belemgbin Ngʋandefʋɛ'n, nwun amannɩnhunlun bɛ kun yɩ́. Bɛ kun yɩ́ a, yɩ́ cɩan nsan nɩn asʋ, ɔ fi ewue nun ɔ 'tinnge.
46 e disse-lhes: Assim está escrito, e assim convinha que o Cristo sofresse e ressuscitasse dos mortos no terceiro dia,
47 Ɛsɛ ɔ fata kɛ Kilisi'n, Belemgbin Ngʋandefʋɛ'n, dunman nun, bɛ bɔ yɩ́ bʋ Zoluzalɛmʋn ɛwa, bɛ bɔ Ɛjɔlɛkpa'n bɛ kele eyuadɩ nɩn anun menian'n-mɔ kʋalaatin maan bɛ kaci bɛ́ abalabɔ'n bɛ fa bɛ́ nwʋn bɛ man Nyanmɩan nán b'a nyan ɛtɛ face.
47 e que em seu nome se pregasse o arrependimento e a remissão dos pecados a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Ɛmɔ di ɛjɔlɛ sɔ nɩn anwʋn adanzɩɛ.
48 E vós sois testemunhas destas coisas.
49 Like'n mɔ mɩ́n Sɩ a fa a bɔ ɛmɔ anɔhʋba'n, mɩ́n muonun mɩn 'ba man ɔ ba ɛmɔ sʋ. Nan kʋsʋ, ɛmɔ tánlan Zoluzalɛmʋn kulo nɩn asʋ ɛwa dede maan anwunno tunmin'n wʋ́lʋ ɛmɔ nun.”
49 E eis que, eu envio sobre vós a promessa de meu Pai; mas ficai na cidade de Jerusalém, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Mɔ Zozi hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ nʋn bɛ́ bɛ fi kulo nɩn anun bɛ kɔ fite. Bɛ kɔ hɔ Betanin afan. Ɛbɛlɛ, Zozi kɔ kuku yɩ́ sa'n-mɔ anwunno ɔ kɔ yeyila bɛ́ sʋ.
50 E ele levou-os para fora, até Betânia, e ele levantando as suas mãos, os abençoou.
51 Mɛlɛ mɔ ɔ 'yeyila bɛ́ sʋ'n, ɔ nʋn bɛ́ bɛ́ afian kɔ tɩ, ɔ kɔ fʋ kɔ hɔ nyanmɩansʋ.
51 E aconteceu que, enquanto os abençoava, apartou-se deles e foi elevado ao céu.
52 Zozi menian'n-mɔ dɩɛ, mɔ bɛ sʋlɩ yɩ́ yuelɩ'n, bɛ le fɛ elie kpili kpa bɛ kɔ sa bɛ kɔ hɔ Zoluzalɛmʋn.
52 E eles o adoraram, e retornaram para Jerusalém com grande júbilo;
53 Tɛmʋn biala bɛ gua Nyanmɩan awulo nɩn anun bɛ yɩ yɩ́ ayɛ.
53 e estavam continuamente no templo, louvando e bendizendo a Deus. Amém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.