Lucas 20
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs VC
1 Ɛhɩ, anɩn Zozi lɛ kekele menian'n-mɔ ninnge Nyanmɩan awulo nɩn anun, ɛsɛ anɩn ɔ lɛ bɔ Ɛjɔlɛkpa'n kele bɛ́. Kʋnmgba ala, tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ, mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn Izalayɛ mgbain'n-mɔ kɔ a
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 kɔ bisa yɩ́ kɛ: “Kele yɛ́ tunmin ɛhɔlɛ kʋn'n mɔ ɛ fa yɔ ninnge ɛhɩ-mɔ'n, ɔ nʋn sʋanlan'n m'ɔ manlɩn wɔ́ yɩ́ nwʋn atɩn'n?”
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Mɩ́n kʋsʋ mɩ́n, mɩn 'ba bisa ɛmɔ kosuan kʋn. Ɛmɔ búa mɩ́n bie.
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 Nwan y'ɔ sʋanlɩn Zʋan kɛ ɔ bála ɔ sɔ́nɩn menian'n-mɔ'n, Nyanmɩan anaan kulo menian ɔ?”
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Mɔ Zozi bisalɩ bɛ́ kosuan sɔ'n, akpʋlʋwa kɔ tɔ bɛ́ afian. Bɛ́ nwan: “Sɛ yɛ kan kɛ: ‘Nyanmɩan y'ɔ sʋanlɩn yɩ́’ a, ɔ 'bisa yɛ́ kɛ: ‘Anɩn ɔ yɔ sɛ mɔ ɛmɔ a nne man Zʋan b'a nni man'n?’
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Nan sɛ yɛ kan kɛ: ‘Kulo menian'n-mɔ yɛ̂ bɛ sʋanlɩn yɩ́’ a, bagua bɔndɩn'n 'tʋtʋ yɛ́ ɛbʋɛ bɛ kun yɛ́. Ɔ sanlɩn kɛ, bɛ́ kʋalaa bɛ de bɛ tʋ nun kɛ Zʋan tɩ Nyanmɩan kpɔmanfʋɛ.”
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Ɛhɩ a, bɛ kɔ bua Zozi kɛ: “Yɛ nzɩ man sʋanlan'n m'ɔ sʋanlɩn Zʋan'n.”
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Zozi kʋsʋ nwan: “Kɛmɔ ɛmɔ nzɩ man sʋanlan'n m'ɔ sʋanlɩn Zʋan'n, mɩ́n kʋsʋ mɩn ngele man ɛmɔ tunmin ɛhɔlɛ kʋn'n mɔ mɩn fa mɩn yɔ ninnge ɛhɩ-mɔ'n.”
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Ɛhɩ anzin, Zozi kɔ bu anyɩnndala ɛhɩka ɔ kɔ hele bagua'n, yɩ́ nwan: “Bian kʋn kɔ sʋn divɩn ebo. Ɔ kɔ fa kɔ wula menian asa nun, ɔ kɔ tu atɩn ɔ kɔ hyɛ ɛlɔ.
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 Tɛmʋn mɔ divɩn nɩn ɛtɩɛ'n juli'n, ɔ kɔ sʋan akʋa kʋn kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ kɛ ɔ hɔ́ lé yɩ́ dɩɛ'n bɛ́lɛ yɩ́. Akʋa'n hɔlɩ juli ɛlɔ a, kpafʋ'n-mɔ kɔ bili yɩ́ bɛ kɔ fʋan yɩ́, ɔ le yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 Bian'n m'ɔ le ebo'n kɔ sʋan akʋa kʋn biekun kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kpafʋ'n-mɔ kɔ bili yɩ́ kʋsʋ, bɛ kɔ kpɩkpɛ yɩ́ nzʋba, bɛ kɔ fʋan yɩ́, ɔ le yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 Ɛsɛ bian'n kɔ sʋan yɩ́ akʋa'n kʋn biekun ɔ kɔ tian yɩ́ nsan kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kpafʋ'n-mɔ kɔ bʋta bʋta yɩ́, ɛsɛ bɛ kɔ fʋan yɩ́ bɛ kɔ tʋ sʋ.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 “Ɛhɩ a, bian'n m'ɔ le ebo'n kɔ bisa yɩ́ nwʋn kɛ: ‘Anɩn nzu y'ɔ di kɛ mɩn yɔ ɔ? Mɩn 'ba sʋan mɩ́n wa'n mɔ mɩn kulo yɩ́'n bɛ́ nwʋn ɛlɔ. Kɛmɔ ɔ tɩ mɩ́n kunnun baa'n, ɛ 'su yɩ́ akpʋlʋwa a, bɛ 'ba man yɩ́ anyɩnnzɔ.’
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 “Mɔ kpafʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́'n, bɛ kɔ han yɩ́ bɛ́ afian ɛlɔ kɛ: ‘Ɛ 'nwun bian'n koliaja'n. Yɛ hún yɩ́ maan ebo'n há yɛ́ sa nun.’
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Bɛ kɔ ju yɩ́ bɛ kɔ tʋ ahanmɩan bɛ kɔ hun yɩ́.”
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Ɔ 'ba, ɔ 'kun kpafʋ sɔ'n-mɔ ɔ fa yɩ́ ebo'n ɔ wula menian nvʋfɔlɛ asa nun.”
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Nan mɔ bɛ hanlɩn sɔ'n, Zozi kɔ nɛnɩan bɛ́. Yɩ́ nwan: “Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ ɛhɩ abʋ'n kele sɛ?
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 Sʋanlan biala m'ɔ kɔ tɔ ɛbʋɛ sɔ nɩn asʋ'n, ɔ 'bʋta yɛ̂ sʋanlan kʋsʋ mɔ ɛbʋɛ sɔ'n kɔ tɔ yɩ́ sʋ'n, ɔ 'nunkun yɩ́.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Mɔ Zozi buli anyɩnndala'n yuelɩ'n, *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn *tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ kɔ nwun kɛ bɛ́ ti yɛ̂ Zozi buli anyɩnndala sɔ nɩn ɔ. Ɛbɛlɛ ala, bɛ 'kpʋnndɛ kɛ bɛ cɩ yɩ́. Nan kʋsʋ bagua'n dunman nun, bɛ sulo.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Ɛhɩ a, bɛ́ nyɩn kpala Zozi. Yɩ́ ti, bɛ kɔ sʋan menian Zozi anwʋn ɛlɔ. Menian sɔ'n-mɔ kɔ yɔ bɛ́ nwʋn kɛ sɛsɛfʋɛ-mɔ. Bɛ́ y'ɔ di kɛ bɛ sua Zozi ngaa maan ɔ tɔ nun bɛ cɩ yɩ́ bɛ man awaa ɔ.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Menian sɔ'n-mɔ kɔ bisa Zozi kosuan ɛhɩ kɛ: “Kpain, yɛ sɩ kɛ like mɔ ɛ kekele'n tɩ fɔ́ʋ́n. Ɛ nnɩan man sʋanlan anyunnun ɛ mmua man yɩ́ ndɛɛ. Atɩn mɔ Nyanmɩan kulo kɛ menian'n-mɔ nanndɩ sʋ nán yɩ́ kunnun a jɔ'n, ɛ kekele yɩ́ ananhɔlɛ.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Yɩ́ ti, kan maan yɛ tɩ́. Asʋ ɔ wɔ nun kɛ yɛ túa ajule'n yɛ mán *Lɔmʋn belemgbin *Sezaa anaan nán man yɛ tua yɛ man yɩ́?”
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Zozi kɔ nwun mɔ b'a jʋnlɩn'n. Ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ:
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 “Ɛmɔ fá bɛ́ esika'n kʋn bɛ héle mɩ́n. Nwan nvoninnin ɔ nʋn dunman benin y'ɔ gua sʋ ɔ?”
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 Zozi kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Sɛ ɛjɔlɛ'n tɩ sʋa a, anɩn ɛmɔ túa m'ɔ tɩ belemgbin dɩɛ'n bɛ mán yɩ́, nunhan kʋsʋ m'ɔ tɩ Nyanmɩan dɩɛ'n, ɛmɔ túa bɛ mán Nyanmɩan.”
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Kɛ Zozi kpɩnlɩn bualɩ bɛ́'n, b'a nnyan man yɩ́ nzin ɛjɔlɛ b'a ngan man wɔ bagua nɩn anyunnun. Ɔ sanlɩn kɛ Zozi mmua'n sinlin bɛ́ nwʋn. Ɔ man bɛ muanlɩn bɛ́ nʋan nɩn asʋ koun.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 Ɛhɩ, *Sadusifʋɛ mmie-mɔ kɔ a Zozi anwʋn ɛbɛlɛ. Bɛ́ yɛ̂ bɛ kan kɛ ewuetinnge nnʋn man ɛbɛlɛ nɩn ɔ. Bɛ kɔ susu ɛjɔlɛ ɛhɩ bɛ kɔ hele Zozi,
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 bɛ́ nwan: “Kpain, Moyizɩ a hɛlɛ mala ɛhɩ a man yɛ́ kɛ: Sɛ belenzua kʋn le yɩ́ nianman belenzua m'ɔ ja bala, sɛ ɔ nʋn yɩ́ yɩ b'a nwʋn man baa nán ɔ wu a, anɩn belenzua'n fá kunlannvʋɛ balasua'n ɔ já. Ɔ nʋn yɩ́ bɛ wʋ́ mma bɛ mán yɩ́ nianman'n.
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Anɩn anianman mmelenzua nsʋ wɔ ɛbɛlɛ. Nunhan kpain'n kɔ ja bala. Ɔ nʋn bala'n b'a nwʋ man baa, ɔ kɔ wu.
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 M'ɔ tɔtʋa yɩ́'n kɔ ja kunlannvʋɛ balasua sɔ'n.
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 M'ɔ tian yɩ́ nsan'n kʋsʋ kɔ ja yɩ́. Bɛ́ menian'n nsʋ'n kʋalaa bɛ kɔ ja balasua sɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ ngɔ wʋ man baa, bɛ́ kʋalaa bɛ kɔ yue wu.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 Yɩ́ bɛ-yue-asɩɛ, balasua'n kʋsʋ kɔ wu.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Ewuetinnge cɩan'n, bɛ́ nunhan benin yɛ̂ ɔ 'fa bala nɩn ɔ? Afɩ bɛ́ anianman nsʋ'n kʋalaa b'a ja balasua sɔ'n bie!”
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Mɔ bɛ bisalɩ kɔsuan sɔ'n, Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Mɛlɛ ɛhɩ anun menian'n-mɔ ja bɛ́ nwʋn.
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 Nan menian m'ɔ sɛ fata kɛ bɛ fi ewue nun bɛ tínnge bɛ tánlan mân'n m'ɔ lɛ ba nɩn anun ɛlɔ'n, bɛ́ dɩɛ bɛ nja man bɛ́ nwʋn.
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 Bɛ nwu man kʋ́n, ɔ sanlɩn kɛ, bɛ 'ba kaci kɛ nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ'n-mɔ. Bɛ 'kaci Nyanmɩan amma mmelenzua, afɩ bɛ fi ewue nun b'a tinnge.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Ewuetinnge'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ Moyizɩ hanlɩn nɩn ɔ. Lɩka'n mɔ bɛ lɛ kele kɛ baka'n sɔlɩ'n, Moyizɩ fɛlɛlɩ yɛ́ Mɩn ‘Abalahamʋn Nyanmɩan, Izakɩ Nyanmɩan yɛ̂ Zʋakɔbʋ Nyanmɩan.’
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 Nyanmɩan tɩ bɛ́ mɔ bɛ́ nyɩn wɔ sʋ'n Nyanmɩan, nan ɔ tɩ man ewue mma Nyanmɩan. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ nyunnun, menian sɔ'n-mɔ anyɩn wɔ sʋ.”
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Mɔ Zozi bualɩ bɛ sɔ'n, *mala nɩn asʋ mgbain mmie-mɔ jasʋlɩ a, bɛ́ nwan: “Kpain, a han yɩ́ fɔ́ʋ́n.”
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Bɛ́ bie fɩ́ɩ́ ngɔ bisa yɩ́ kosuan kʋ́n.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Ɛhɩ anzin, Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Ɔ yɔ sɛ mɔ bɛ kan kɛ belemgbin *Davidi anʋnman y'ɔ le Kilisi'n, Belemgbin Ngʋandefʋɛ'n?
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Izalayɛ ejue ɛtʋɛ kalata nɩn anun, Davidi muonun lɛ kele kɛ:
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 nán mɩn 'ba fa wɔ́ mgbɔfʋɛ'n-mɔ
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 Davidi fɛlɛ yɩ́ ‘yɛ́ Mɩn’ Ɔ yɔ sɛ m'ɔ kʋala kɛ ɔ kaci Davidi anʋnman'n?”
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Mɛlɛ mɔ anɩn meninsʋnman lɛ tie ɛjɔlɛ'n, Zozi kɔ han kɔ hele yɩ́ menian'n-mɔ kɛ:
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 “Ɛmɔ nɩ́an bɛ́ nwʋn kpa wɔ *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ anwʋn. Bɛ kulo taladɩɛ ndɩnndɩɩn ewula nanndɩ menian'n-mɔ anun. Gua nɩn asʋ, bɛ kulo kɛ menian bisa bɛ́ ahɩn anyɩnnzɔ nun. Asɔnɩn sua'n-mɔ anun ɔ nʋn like elie'n-mɔ anun, menian mgbili mgbili lɩka yɛ̂ bɛ kpʋnndɛ bɛ tanlan ɔ.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 Bɛ kpʋkpʋ kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ anwʋn bɔkɔɔ, ɛsɛ bɛ yɔ asɔnɩn ndɩnndɩɩn bɛ gua sʋ bɛ kele kɛ bɛ tɩ kpa. Bɛ́ nyɔlɩɛ sɔ'n-mɔ anwʋn ahatua mɔ bɛ 'ba nyan yɩ́'n, ɔ tɩ kpili sʋnman!”
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.