Lucas 20
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 Ɛhɩ, anɩn Zozi lɛ kekele menian'n-mɔ ninnge Nyanmɩan awulo nɩn anun, ɛsɛ anɩn ɔ lɛ bɔ Ɛjɔlɛkpa'n kele bɛ́. Kʋnmgba ala, tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ, mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn Izalayɛ mgbain'n-mɔ kɔ a
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 kɔ bisa yɩ́ kɛ: “Kele yɛ́ tunmin ɛhɔlɛ kʋn'n mɔ ɛ fa yɔ ninnge ɛhɩ-mɔ'n, ɔ nʋn sʋanlan'n m'ɔ manlɩn wɔ́ yɩ́ nwʋn atɩn'n?”
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Mɩ́n kʋsʋ mɩ́n, mɩn 'ba bisa ɛmɔ kosuan kʋn. Ɛmɔ búa mɩ́n bie.
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 Nwan y'ɔ sʋanlɩn Zʋan kɛ ɔ bála ɔ sɔ́nɩn menian'n-mɔ'n, Nyanmɩan anaan kulo menian ɔ?”
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Mɔ Zozi bisalɩ bɛ́ kosuan sɔ'n, akpʋlʋwa kɔ tɔ bɛ́ afian. Bɛ́ nwan: “Sɛ yɛ kan kɛ: ‘Nyanmɩan y'ɔ sʋanlɩn yɩ́’ a, ɔ 'bisa yɛ́ kɛ: ‘Anɩn ɔ yɔ sɛ mɔ ɛmɔ a nne man Zʋan b'a nni man'n?’
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Nan sɛ yɛ kan kɛ: ‘Kulo menian'n-mɔ yɛ̂ bɛ sʋanlɩn yɩ́’ a, bagua bɔndɩn'n 'tʋtʋ yɛ́ ɛbʋɛ bɛ kun yɛ́. Ɔ sanlɩn kɛ, bɛ́ kʋalaa bɛ de bɛ tʋ nun kɛ Zʋan tɩ Nyanmɩan kpɔmanfʋɛ.”
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ɛhɩ a, bɛ kɔ bua Zozi kɛ: “Yɛ nzɩ man sʋanlan'n m'ɔ sʋanlɩn Zʋan'n.”
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Zozi kʋsʋ nwan: “Kɛmɔ ɛmɔ nzɩ man sʋanlan'n m'ɔ sʋanlɩn Zʋan'n, mɩ́n kʋsʋ mɩn ngele man ɛmɔ tunmin ɛhɔlɛ kʋn'n mɔ mɩn fa mɩn yɔ ninnge ɛhɩ-mɔ'n.”
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Ɛhɩ anzin, Zozi kɔ bu anyɩnndala ɛhɩka ɔ kɔ hele bagua'n, yɩ́ nwan: “Bian kʋn kɔ sʋn divɩn ebo. Ɔ kɔ fa kɔ wula menian asa nun, ɔ kɔ tu atɩn ɔ kɔ hyɛ ɛlɔ.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Tɛmʋn mɔ divɩn nɩn ɛtɩɛ'n juli'n, ɔ kɔ sʋan akʋa kʋn kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ kɛ ɔ hɔ́ lé yɩ́ dɩɛ'n bɛ́lɛ yɩ́. Akʋa'n hɔlɩ juli ɛlɔ a, kpafʋ'n-mɔ kɔ bili yɩ́ bɛ kɔ fʋan yɩ́, ɔ le yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Bian'n m'ɔ le ebo'n kɔ sʋan akʋa kʋn biekun kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kpafʋ'n-mɔ kɔ bili yɩ́ kʋsʋ, bɛ kɔ kpɩkpɛ yɩ́ nzʋba, bɛ kɔ fʋan yɩ́, ɔ le yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ɛsɛ bian'n kɔ sʋan yɩ́ akʋa'n kʋn biekun ɔ kɔ tian yɩ́ nsan kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kpafʋ'n-mɔ kɔ bʋta bʋta yɩ́, ɛsɛ bɛ kɔ fʋan yɩ́ bɛ kɔ tʋ sʋ.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 “Ɛhɩ a, bian'n m'ɔ le ebo'n kɔ bisa yɩ́ nwʋn kɛ: ‘Anɩn nzu y'ɔ di kɛ mɩn yɔ ɔ? Mɩn 'ba sʋan mɩ́n wa'n mɔ mɩn kulo yɩ́'n bɛ́ nwʋn ɛlɔ. Kɛmɔ ɔ tɩ mɩ́n kunnun baa'n, ɛ 'su yɩ́ akpʋlʋwa a, bɛ 'ba man yɩ́ anyɩnnzɔ.’
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 “Mɔ kpafʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́'n, bɛ kɔ han yɩ́ bɛ́ afian ɛlɔ kɛ: ‘Ɛ 'nwun bian'n koliaja'n. Yɛ hún yɩ́ maan ebo'n há yɛ́ sa nun.’
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Bɛ kɔ ju yɩ́ bɛ kɔ tʋ ahanmɩan bɛ kɔ hun yɩ́.”
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Ɔ 'ba, ɔ 'kun kpafʋ sɔ'n-mɔ ɔ fa yɩ́ ebo'n ɔ wula menian nvʋfɔlɛ asa nun.”
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Nan mɔ bɛ hanlɩn sɔ'n, Zozi kɔ nɛnɩan bɛ́. Yɩ́ nwan: “Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ ɛhɩ abʋ'n kele sɛ?
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Sʋanlan biala m'ɔ kɔ tɔ ɛbʋɛ sɔ nɩn asʋ'n, ɔ 'bʋta yɛ̂ sʋanlan kʋsʋ mɔ ɛbʋɛ sɔ'n kɔ tɔ yɩ́ sʋ'n, ɔ 'nunkun yɩ́.”
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Mɔ Zozi buli anyɩnndala'n yuelɩ'n, *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn *tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ kɔ nwun kɛ bɛ́ ti yɛ̂ Zozi buli anyɩnndala sɔ nɩn ɔ. Ɛbɛlɛ ala, bɛ 'kpʋnndɛ kɛ bɛ cɩ yɩ́. Nan kʋsʋ bagua'n dunman nun, bɛ sulo.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Ɛhɩ a, bɛ́ nyɩn kpala Zozi. Yɩ́ ti, bɛ kɔ sʋan menian Zozi anwʋn ɛlɔ. Menian sɔ'n-mɔ kɔ yɔ bɛ́ nwʋn kɛ sɛsɛfʋɛ-mɔ. Bɛ́ y'ɔ di kɛ bɛ sua Zozi ngaa maan ɔ tɔ nun bɛ cɩ yɩ́ bɛ man awaa ɔ.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Menian sɔ'n-mɔ kɔ bisa Zozi kosuan ɛhɩ kɛ: “Kpain, yɛ sɩ kɛ like mɔ ɛ kekele'n tɩ fɔ́ʋ́n. Ɛ nnɩan man sʋanlan anyunnun ɛ mmua man yɩ́ ndɛɛ. Atɩn mɔ Nyanmɩan kulo kɛ menian'n-mɔ nanndɩ sʋ nán yɩ́ kunnun a jɔ'n, ɛ kekele yɩ́ ananhɔlɛ.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Yɩ́ ti, kan maan yɛ tɩ́. Asʋ ɔ wɔ nun kɛ yɛ túa ajule'n yɛ mán *Lɔmʋn belemgbin *Sezaa anaan nán man yɛ tua yɛ man yɩ́?”
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Zozi kɔ nwun mɔ b'a jʋnlɩn'n. Ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ:
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 “Ɛmɔ fá bɛ́ esika'n kʋn bɛ héle mɩ́n. Nwan nvoninnin ɔ nʋn dunman benin y'ɔ gua sʋ ɔ?”
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Zozi kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Sɛ ɛjɔlɛ'n tɩ sʋa a, anɩn ɛmɔ túa m'ɔ tɩ belemgbin dɩɛ'n bɛ mán yɩ́, nunhan kʋsʋ m'ɔ tɩ Nyanmɩan dɩɛ'n, ɛmɔ túa bɛ mán Nyanmɩan.”
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Kɛ Zozi kpɩnlɩn bualɩ bɛ́'n, b'a nnyan man yɩ́ nzin ɛjɔlɛ b'a ngan man wɔ bagua nɩn anyunnun. Ɔ sanlɩn kɛ Zozi mmua'n sinlin bɛ́ nwʋn. Ɔ man bɛ muanlɩn bɛ́ nʋan nɩn asʋ koun.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Ɛhɩ, *Sadusifʋɛ mmie-mɔ kɔ a Zozi anwʋn ɛbɛlɛ. Bɛ́ yɛ̂ bɛ kan kɛ ewuetinnge nnʋn man ɛbɛlɛ nɩn ɔ. Bɛ kɔ susu ɛjɔlɛ ɛhɩ bɛ kɔ hele Zozi,
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 bɛ́ nwan: “Kpain, Moyizɩ a hɛlɛ mala ɛhɩ a man yɛ́ kɛ: Sɛ belenzua kʋn le yɩ́ nianman belenzua m'ɔ ja bala, sɛ ɔ nʋn yɩ́ yɩ b'a nwʋn man baa nán ɔ wu a, anɩn belenzua'n fá kunlannvʋɛ balasua'n ɔ já. Ɔ nʋn yɩ́ bɛ wʋ́ mma bɛ mán yɩ́ nianman'n.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Anɩn anianman mmelenzua nsʋ wɔ ɛbɛlɛ. Nunhan kpain'n kɔ ja bala. Ɔ nʋn bala'n b'a nwʋ man baa, ɔ kɔ wu.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 M'ɔ tɔtʋa yɩ́'n kɔ ja kunlannvʋɛ balasua sɔ'n.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 M'ɔ tian yɩ́ nsan'n kʋsʋ kɔ ja yɩ́. Bɛ́ menian'n nsʋ'n kʋalaa bɛ kɔ ja balasua sɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ ngɔ wʋ man baa, bɛ́ kʋalaa bɛ kɔ yue wu.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Yɩ́ bɛ-yue-asɩɛ, balasua'n kʋsʋ kɔ wu.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Ewuetinnge cɩan'n, bɛ́ nunhan benin yɛ̂ ɔ 'fa bala nɩn ɔ? Afɩ bɛ́ anianman nsʋ'n kʋalaa b'a ja balasua sɔ'n bie!”
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Mɔ bɛ bisalɩ kɔsuan sɔ'n, Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Mɛlɛ ɛhɩ anun menian'n-mɔ ja bɛ́ nwʋn.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Nan menian m'ɔ sɛ fata kɛ bɛ fi ewue nun bɛ tínnge bɛ tánlan mân'n m'ɔ lɛ ba nɩn anun ɛlɔ'n, bɛ́ dɩɛ bɛ nja man bɛ́ nwʋn.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Bɛ nwu man kʋ́n, ɔ sanlɩn kɛ, bɛ 'ba kaci kɛ nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ'n-mɔ. Bɛ 'kaci Nyanmɩan amma mmelenzua, afɩ bɛ fi ewue nun b'a tinnge.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Ewuetinnge'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ Moyizɩ hanlɩn nɩn ɔ. Lɩka'n mɔ bɛ lɛ kele kɛ baka'n sɔlɩ'n, Moyizɩ fɛlɛlɩ yɛ́ Mɩn ‘Abalahamʋn Nyanmɩan, Izakɩ Nyanmɩan yɛ̂ Zʋakɔbʋ Nyanmɩan.’
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Nyanmɩan tɩ bɛ́ mɔ bɛ́ nyɩn wɔ sʋ'n Nyanmɩan, nan ɔ tɩ man ewue mma Nyanmɩan. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ nyunnun, menian sɔ'n-mɔ anyɩn wɔ sʋ.”
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Mɔ Zozi bualɩ bɛ sɔ'n, *mala nɩn asʋ mgbain mmie-mɔ jasʋlɩ a, bɛ́ nwan: “Kpain, a han yɩ́ fɔ́ʋ́n.”
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Bɛ́ bie fɩ́ɩ́ ngɔ bisa yɩ́ kosuan kʋ́n.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Ɛhɩ anzin, Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Ɔ yɔ sɛ mɔ bɛ kan kɛ belemgbin *Davidi anʋnman y'ɔ le Kilisi'n, Belemgbin Ngʋandefʋɛ'n?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Izalayɛ ejue ɛtʋɛ kalata nɩn anun, Davidi muonun lɛ kele kɛ:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 nán mɩn 'ba fa wɔ́ mgbɔfʋɛ'n-mɔ
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Davidi fɛlɛ yɩ́ ‘yɛ́ Mɩn’ Ɔ yɔ sɛ m'ɔ kʋala kɛ ɔ kaci Davidi anʋnman'n?”
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Mɛlɛ mɔ anɩn meninsʋnman lɛ tie ɛjɔlɛ'n, Zozi kɔ han kɔ hele yɩ́ menian'n-mɔ kɛ:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 “Ɛmɔ nɩ́an bɛ́ nwʋn kpa wɔ *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ anwʋn. Bɛ kulo taladɩɛ ndɩnndɩɩn ewula nanndɩ menian'n-mɔ anun. Gua nɩn asʋ, bɛ kulo kɛ menian bisa bɛ́ ahɩn anyɩnnzɔ nun. Asɔnɩn sua'n-mɔ anun ɔ nʋn like elie'n-mɔ anun, menian mgbili mgbili lɩka yɛ̂ bɛ kpʋnndɛ bɛ tanlan ɔ.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Bɛ kpʋkpʋ kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ anwʋn bɔkɔɔ, ɛsɛ bɛ yɔ asɔnɩn ndɩnndɩɩn bɛ gua sʋ bɛ kele kɛ bɛ tɩ kpa. Bɛ́ nyɔlɩɛ sɔ'n-mɔ anwʋn ahatua mɔ bɛ 'ba nyan yɩ́'n, ɔ tɩ kpili sʋnman!”
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.