Lucas 20
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs ARA
1 Ɛhɩ, anɩn Zozi lɛ kekele menian'n-mɔ ninnge Nyanmɩan awulo nɩn anun, ɛsɛ anɩn ɔ lɛ bɔ Ɛjɔlɛkpa'n kele bɛ́. Kʋnmgba ala, tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ, mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn Izalayɛ mgbain'n-mɔ kɔ a
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 kɔ bisa yɩ́ kɛ: “Kele yɛ́ tunmin ɛhɔlɛ kʋn'n mɔ ɛ fa yɔ ninnge ɛhɩ-mɔ'n, ɔ nʋn sʋanlan'n m'ɔ manlɩn wɔ́ yɩ́ nwʋn atɩn'n?”
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Mɩ́n kʋsʋ mɩ́n, mɩn 'ba bisa ɛmɔ kosuan kʋn. Ɛmɔ búa mɩ́n bie.
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 Nwan y'ɔ sʋanlɩn Zʋan kɛ ɔ bála ɔ sɔ́nɩn menian'n-mɔ'n, Nyanmɩan anaan kulo menian ɔ?”
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Mɔ Zozi bisalɩ bɛ́ kosuan sɔ'n, akpʋlʋwa kɔ tɔ bɛ́ afian. Bɛ́ nwan: “Sɛ yɛ kan kɛ: ‘Nyanmɩan y'ɔ sʋanlɩn yɩ́’ a, ɔ 'bisa yɛ́ kɛ: ‘Anɩn ɔ yɔ sɛ mɔ ɛmɔ a nne man Zʋan b'a nni man'n?’
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Nan sɛ yɛ kan kɛ: ‘Kulo menian'n-mɔ yɛ̂ bɛ sʋanlɩn yɩ́’ a, bagua bɔndɩn'n 'tʋtʋ yɛ́ ɛbʋɛ bɛ kun yɛ́. Ɔ sanlɩn kɛ, bɛ́ kʋalaa bɛ de bɛ tʋ nun kɛ Zʋan tɩ Nyanmɩan kpɔmanfʋɛ.”
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Ɛhɩ a, bɛ kɔ bua Zozi kɛ: “Yɛ nzɩ man sʋanlan'n m'ɔ sʋanlɩn Zʋan'n.”
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 Zozi kʋsʋ nwan: “Kɛmɔ ɛmɔ nzɩ man sʋanlan'n m'ɔ sʋanlɩn Zʋan'n, mɩ́n kʋsʋ mɩn ngele man ɛmɔ tunmin ɛhɔlɛ kʋn'n mɔ mɩn fa mɩn yɔ ninnge ɛhɩ-mɔ'n.”
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Ɛhɩ anzin, Zozi kɔ bu anyɩnndala ɛhɩka ɔ kɔ hele bagua'n, yɩ́ nwan: “Bian kʋn kɔ sʋn divɩn ebo. Ɔ kɔ fa kɔ wula menian asa nun, ɔ kɔ tu atɩn ɔ kɔ hyɛ ɛlɔ.
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Tɛmʋn mɔ divɩn nɩn ɛtɩɛ'n juli'n, ɔ kɔ sʋan akʋa kʋn kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ kɛ ɔ hɔ́ lé yɩ́ dɩɛ'n bɛ́lɛ yɩ́. Akʋa'n hɔlɩ juli ɛlɔ a, kpafʋ'n-mɔ kɔ bili yɩ́ bɛ kɔ fʋan yɩ́, ɔ le yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Bian'n m'ɔ le ebo'n kɔ sʋan akʋa kʋn biekun kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kpafʋ'n-mɔ kɔ bili yɩ́ kʋsʋ, bɛ kɔ kpɩkpɛ yɩ́ nzʋba, bɛ kɔ fʋan yɩ́, ɔ le yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Ɛsɛ bian'n kɔ sʋan yɩ́ akʋa'n kʋn biekun ɔ kɔ tian yɩ́ nsan kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kpafʋ'n-mɔ kɔ bʋta bʋta yɩ́, ɛsɛ bɛ kɔ fʋan yɩ́ bɛ kɔ tʋ sʋ.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 “Ɛhɩ a, bian'n m'ɔ le ebo'n kɔ bisa yɩ́ nwʋn kɛ: ‘Anɩn nzu y'ɔ di kɛ mɩn yɔ ɔ? Mɩn 'ba sʋan mɩ́n wa'n mɔ mɩn kulo yɩ́'n bɛ́ nwʋn ɛlɔ. Kɛmɔ ɔ tɩ mɩ́n kunnun baa'n, ɛ 'su yɩ́ akpʋlʋwa a, bɛ 'ba man yɩ́ anyɩnnzɔ.’
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 “Mɔ kpafʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́'n, bɛ kɔ han yɩ́ bɛ́ afian ɛlɔ kɛ: ‘Ɛ 'nwun bian'n koliaja'n. Yɛ hún yɩ́ maan ebo'n há yɛ́ sa nun.’
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Bɛ kɔ ju yɩ́ bɛ kɔ tʋ ahanmɩan bɛ kɔ hun yɩ́.”
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Ɔ 'ba, ɔ 'kun kpafʋ sɔ'n-mɔ ɔ fa yɩ́ ebo'n ɔ wula menian nvʋfɔlɛ asa nun.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Nan mɔ bɛ hanlɩn sɔ'n, Zozi kɔ nɛnɩan bɛ́. Yɩ́ nwan: “Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ ɛhɩ abʋ'n kele sɛ?
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Sʋanlan biala m'ɔ kɔ tɔ ɛbʋɛ sɔ nɩn asʋ'n, ɔ 'bʋta yɛ̂ sʋanlan kʋsʋ mɔ ɛbʋɛ sɔ'n kɔ tɔ yɩ́ sʋ'n, ɔ 'nunkun yɩ́.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Mɔ Zozi buli anyɩnndala'n yuelɩ'n, *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn *tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ kɔ nwun kɛ bɛ́ ti yɛ̂ Zozi buli anyɩnndala sɔ nɩn ɔ. Ɛbɛlɛ ala, bɛ 'kpʋnndɛ kɛ bɛ cɩ yɩ́. Nan kʋsʋ bagua'n dunman nun, bɛ sulo.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Ɛhɩ a, bɛ́ nyɩn kpala Zozi. Yɩ́ ti, bɛ kɔ sʋan menian Zozi anwʋn ɛlɔ. Menian sɔ'n-mɔ kɔ yɔ bɛ́ nwʋn kɛ sɛsɛfʋɛ-mɔ. Bɛ́ y'ɔ di kɛ bɛ sua Zozi ngaa maan ɔ tɔ nun bɛ cɩ yɩ́ bɛ man awaa ɔ.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Menian sɔ'n-mɔ kɔ bisa Zozi kosuan ɛhɩ kɛ: “Kpain, yɛ sɩ kɛ like mɔ ɛ kekele'n tɩ fɔ́ʋ́n. Ɛ nnɩan man sʋanlan anyunnun ɛ mmua man yɩ́ ndɛɛ. Atɩn mɔ Nyanmɩan kulo kɛ menian'n-mɔ nanndɩ sʋ nán yɩ́ kunnun a jɔ'n, ɛ kekele yɩ́ ananhɔlɛ.
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 Yɩ́ ti, kan maan yɛ tɩ́. Asʋ ɔ wɔ nun kɛ yɛ túa ajule'n yɛ mán *Lɔmʋn belemgbin *Sezaa anaan nán man yɛ tua yɛ man yɩ́?”
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Zozi kɔ nwun mɔ b'a jʋnlɩn'n. Ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ:
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 “Ɛmɔ fá bɛ́ esika'n kʋn bɛ héle mɩ́n. Nwan nvoninnin ɔ nʋn dunman benin y'ɔ gua sʋ ɔ?”
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 Zozi kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Sɛ ɛjɔlɛ'n tɩ sʋa a, anɩn ɛmɔ túa m'ɔ tɩ belemgbin dɩɛ'n bɛ mán yɩ́, nunhan kʋsʋ m'ɔ tɩ Nyanmɩan dɩɛ'n, ɛmɔ túa bɛ mán Nyanmɩan.”
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Kɛ Zozi kpɩnlɩn bualɩ bɛ́'n, b'a nnyan man yɩ́ nzin ɛjɔlɛ b'a ngan man wɔ bagua nɩn anyunnun. Ɔ sanlɩn kɛ Zozi mmua'n sinlin bɛ́ nwʋn. Ɔ man bɛ muanlɩn bɛ́ nʋan nɩn asʋ koun.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Ɛhɩ, *Sadusifʋɛ mmie-mɔ kɔ a Zozi anwʋn ɛbɛlɛ. Bɛ́ yɛ̂ bɛ kan kɛ ewuetinnge nnʋn man ɛbɛlɛ nɩn ɔ. Bɛ kɔ susu ɛjɔlɛ ɛhɩ bɛ kɔ hele Zozi,
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 bɛ́ nwan: “Kpain, Moyizɩ a hɛlɛ mala ɛhɩ a man yɛ́ kɛ: Sɛ belenzua kʋn le yɩ́ nianman belenzua m'ɔ ja bala, sɛ ɔ nʋn yɩ́ yɩ b'a nwʋn man baa nán ɔ wu a, anɩn belenzua'n fá kunlannvʋɛ balasua'n ɔ já. Ɔ nʋn yɩ́ bɛ wʋ́ mma bɛ mán yɩ́ nianman'n.
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Anɩn anianman mmelenzua nsʋ wɔ ɛbɛlɛ. Nunhan kpain'n kɔ ja bala. Ɔ nʋn bala'n b'a nwʋ man baa, ɔ kɔ wu.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 M'ɔ tɔtʋa yɩ́'n kɔ ja kunlannvʋɛ balasua sɔ'n.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 M'ɔ tian yɩ́ nsan'n kʋsʋ kɔ ja yɩ́. Bɛ́ menian'n nsʋ'n kʋalaa bɛ kɔ ja balasua sɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ ngɔ wʋ man baa, bɛ́ kʋalaa bɛ kɔ yue wu.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Yɩ́ bɛ-yue-asɩɛ, balasua'n kʋsʋ kɔ wu.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Ewuetinnge cɩan'n, bɛ́ nunhan benin yɛ̂ ɔ 'fa bala nɩn ɔ? Afɩ bɛ́ anianman nsʋ'n kʋalaa b'a ja balasua sɔ'n bie!”
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Mɔ bɛ bisalɩ kɔsuan sɔ'n, Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Mɛlɛ ɛhɩ anun menian'n-mɔ ja bɛ́ nwʋn.
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Nan menian m'ɔ sɛ fata kɛ bɛ fi ewue nun bɛ tínnge bɛ tánlan mân'n m'ɔ lɛ ba nɩn anun ɛlɔ'n, bɛ́ dɩɛ bɛ nja man bɛ́ nwʋn.
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Bɛ nwu man kʋ́n, ɔ sanlɩn kɛ, bɛ 'ba kaci kɛ nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ'n-mɔ. Bɛ 'kaci Nyanmɩan amma mmelenzua, afɩ bɛ fi ewue nun b'a tinnge.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Ewuetinnge'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ Moyizɩ hanlɩn nɩn ɔ. Lɩka'n mɔ bɛ lɛ kele kɛ baka'n sɔlɩ'n, Moyizɩ fɛlɛlɩ yɛ́ Mɩn ‘Abalahamʋn Nyanmɩan, Izakɩ Nyanmɩan yɛ̂ Zʋakɔbʋ Nyanmɩan.’
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Nyanmɩan tɩ bɛ́ mɔ bɛ́ nyɩn wɔ sʋ'n Nyanmɩan, nan ɔ tɩ man ewue mma Nyanmɩan. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ nyunnun, menian sɔ'n-mɔ anyɩn wɔ sʋ.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Mɔ Zozi bualɩ bɛ sɔ'n, *mala nɩn asʋ mgbain mmie-mɔ jasʋlɩ a, bɛ́ nwan: “Kpain, a han yɩ́ fɔ́ʋ́n.”
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Bɛ́ bie fɩ́ɩ́ ngɔ bisa yɩ́ kosuan kʋ́n.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Ɛhɩ anzin, Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Ɔ yɔ sɛ mɔ bɛ kan kɛ belemgbin *Davidi anʋnman y'ɔ le Kilisi'n, Belemgbin Ngʋandefʋɛ'n?
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 Izalayɛ ejue ɛtʋɛ kalata nɩn anun, Davidi muonun lɛ kele kɛ:
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 nán mɩn 'ba fa wɔ́ mgbɔfʋɛ'n-mɔ
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 Davidi fɛlɛ yɩ́ ‘yɛ́ Mɩn’ Ɔ yɔ sɛ m'ɔ kʋala kɛ ɔ kaci Davidi anʋnman'n?”
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Mɛlɛ mɔ anɩn meninsʋnman lɛ tie ɛjɔlɛ'n, Zozi kɔ han kɔ hele yɩ́ menian'n-mɔ kɛ:
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 “Ɛmɔ nɩ́an bɛ́ nwʋn kpa wɔ *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ anwʋn. Bɛ kulo taladɩɛ ndɩnndɩɩn ewula nanndɩ menian'n-mɔ anun. Gua nɩn asʋ, bɛ kulo kɛ menian bisa bɛ́ ahɩn anyɩnnzɔ nun. Asɔnɩn sua'n-mɔ anun ɔ nʋn like elie'n-mɔ anun, menian mgbili mgbili lɩka yɛ̂ bɛ kpʋnndɛ bɛ tanlan ɔ.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Bɛ kpʋkpʋ kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ anwʋn bɔkɔɔ, ɛsɛ bɛ yɔ asɔnɩn ndɩnndɩɩn bɛ gua sʋ bɛ kele kɛ bɛ tɩ kpa. Bɛ́ nyɔlɩɛ sɔ'n-mɔ anwʋn ahatua mɔ bɛ 'ba nyan yɩ́'n, ɔ tɩ kpili sʋnman!”
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.