Lucas 16
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs ACF
1 Ɛhɩ, Zozi kɔ bu anyɩnndala kʋn kɔ hele yɩ́ menian'n-mɔ. Yɩ́ nwan: “Anɩn esikafʋɛ bian kʋn le yɩ́ sʋanlan kʋn mɔ yɩ́ ninnge'n kʋalaa wɔ yɩ́ sa nun ɔ. Cɩan kʋn, menian kɔ a kɔ han kɔ hele esikafʋɛ'n kɛ yɩ́ sʋanlan'n lɛ fɩn yɩ́ ninnge'n gua gua sʋ.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Esikafʋɛ'n kɔ man bɛ kɔ fɛlɛ yɩ́ sʋanlan'n. Ɔ kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: ‘Ɛjɔlɛ mɔ mɩn tɩtɩ yɩ́ wɔ́ nwʋn'n nyɔ man mɩ́n fɛ. Yɩ́ ti, bu wɔ́ junman nɩn anwʋn mgbʋnndan kele mɩ́n. Afɩ mɩn mma nva man mɩ́n junman'n mɩn nwula man wɔ́ sa nun kʋ́n.’
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 “Sʋanlan'n kɔ se yɩ́ nwʋn kɛ: ‘Anɩn mɩn 'yɔ mɩ́n nwʋn sɛ? Afɩ mɩ́n mɩn'n lɛ yɩ mɩ́n junman nun. N ne man anwʋnsɛlɛ nán m'an li ebolo junman. Sɛ mɩn 'nanndɩ nun mɩn sɛsɛlɛ nán m'an li alɩɛ a, ɔ tɩ mɩ́n anyunnunguasɩɛ.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 Kɩkaala dɩɛ, m'an nwun kɛ mɩn 'kpɩn mɩn yɔ yɩ́'n! Yɩ́ dɩɛ, sɛ bɛ yɩ mɩ́n junman nun an, anɩn menian'n-mɔ sʋsɔ mɩ́n nun!’
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 “Ɛhɩ a, ɔ kɔ fɛfɛlɛ bɛ́ nun kʋn biala m'ɔ tua yɩ́ mɩn kalɛ'n yɩ́ nwʋn. Ɔ kɔ bisa alimʋa dɩɛ'n kɛ: ‘Kalɛ nyɛ yɛ̂ ɛ tua mɩ́n mɩn ɔ?’
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 “Yɩ́ nwan: ‘Mɩn tua wɔ́ mɩn *olivʋ ngo balugo abulaa.’
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 “Ɔ fɛlɛlɩ kʋn biekun, ɔ kɔ bisa yɩ́ kɛ: ‘Wɔ́ kʋsʋ, kalɛ nyɛ yɛ̂ ɛ tua mɩ́n mɩn ɔ?’
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 “Mɩnlɩan'n kɔ yɩ yɩ́ sʋanlan awofʋɛ nɩn ayɛ kɛ ɔ nwunlin ɛbɛlɛ amanmuo nɩn anwʋn ngɛlɛ. Ɔ sanlɩn kɛ mân awosin ɛhɩ anun menian'n-mɔ sɩ bɛ́ nwʋn yɔ ɔ tala jawe nɩn anun menian'n-mɔ.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 Mɔ mɩɩn kan mɩn kele ɛmɔ'n y'ɔ le kɛ ɛmɔ fá mân ɛhɩ anun anwʋndɩɛ'n mɔ ɛmɔ le yɩ́'n bɛ tíla amanngʋan. Yɩ́ dɩɛ, cɩan mɔ ɛmɔ asa nun kɔ yue'n, anɩn bɛ sɔ ɛmɔ nun nyanmɩansʋ ɛlɔ.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 “Sʋanlan mɔ bɛ fa ninnge nganngan bɛ wula yɩ́ sa nun an, ɔ man bɛ nwun yɩ́ ti anun'n, mgbili'n-mɔ anun, ɔ 'man bɛ nwun yɩ́ ti anun. Sʋanlan kʋsʋ mɔ bɛ nnwun man yɩ́ ti anun ninnge nganngan'n-mɔ anun'n, mgbili'n-mɔ anun bɛ nnwun man yɩ́ ti anun.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Eyuadɩ ɛhɩ anun anwʋndɩɛ'n-mɔ anwʋn, sɛ b'a nnwun man ɛmɔ ati anun an, nwan sʋanlan dɩɛ yɛ̂ ɔ 'fa anwʋndɩɛ kpa'n wula ɛmɔ asa nun ɔ?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Sʋanlan fa like wula ɛmɔ asa nun nán ɔ'a nnwun man ɛmɔ ati anun an, nán Nyanmɩan yɛ̂ ɔ 'fa ɛmɔ muonun dɩɛ'n wula ɛmɔ asa nun ɔ.
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 “Kanga fɩ́ɩ́ ngʋala nzʋ man mɩnlɩan nnyuan. Ɔ 'kpɔ kʋn nán ɔ kulo kʋn. Yɩ́ nyɩn 'sɔ kʋn, ɔ tu yɩ́ nyɩn sa kʋn. Ɛmɔ ngʋala man kɛ bɛ kan Nyanmɩan nʋn esika bɛ bɔ nun bɛ sʋ bɛ́ ɔ.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Falisifʋɛ'n-mɔ kɔ tie ɛjɔlɛ'n kʋalaatin mɔ Zozi hanlɩn'n. Nan kɛmɔ bɛ kulo esika nɩn ati, bɛ kɔ gʋlʋ yɩ́ nwʋn.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 Zozi kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Ɛmɔ dɩɛ menian'n-mɔ anyunnun an, ɛmɔ bu bɛ́ nwʋn kɛ bɛ tɩ meninkpa. Nan Nyanmɩan sɩ ɛmɔ ahʋnlɩn nɩn anun ɛjɔlɛ. Ɔ sanlɩn kɛ like mɔ menian'n-mɔ bu yɩ́ kɛ ɔ tɩ kpa'n, Nyanmɩan anyunnun an, like sɔ'n tɩ nvuin.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 “Menian'n-mɔ lili *Moyizɩ mala'n ɔ nʋn mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ ɛjɔlɛ nɩn asʋ dede ɔ juli Zʋan Batisi mɛlɛ sʋ. Ɔ fi ɛbɛlɛ m'ɔ kɔ'n, b'a bɔ Nyanmɩan Belemgbin Mân nɩn anwʋn Ɛjɔlɛkpa'n kpayɛ. Yɩ́ ti, sʋanlan kʋn biala lɛ kpɩlɩ wʋlʋ Nyanmɩan belemgbin mân nɩn anun ɛlɔ.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 Anwunno nʋn asɩ'n kʋala kɛ bɛ kpɛ nun bɛ sɩn ndɛ-ndɛ tala mala nɩn anun ɛjɔlɛ kpɔlɛ sin kaan sʋa.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “Belenzua biala m'ɔ kɔ yila yɩ́ yɩ ɔ kɔ ja fʋfɔlɛ'n, belenzua sɔ'n, anɩn ɔ'a tʋn aja. Sʋanlan biala kʋsʋ m'ɔ kɔ ja balasua mɔ yɩ́ hun a yila yɩ́'n, sʋanlan sɔ'n, anɩn ɔ'a tʋn ajaa.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 “Ɛhɩ, anɩn esikafʋɛ bian kʋn wɔ ɛbɛlɛ. Taladɩɛ kɛ mmelemgbin'n-mɔ dɩɛ'n yɛ̂ anɩn ɔ wula ɔ. Ɔ le yɩ́ kʋalaa m'ɔ kulo ɛsɛ cɩan daa ɔ di mân.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Anɩn ehianfʋɛ kʋsʋ kʋn wɔ ɛbɛlɛ. Bɛ fɛlɛ yɩ́ Lazaa. (Dunman Lazaa'n, yɩ́ bʋ y'ɔ le kɛ sʋanlan mɔ Nyanmɩan bʋka yɩ́.) Yɩ́ nwʋn'n tɩ nganlan nganlan ngʋnmɩn. Ɔ la esikafʋɛ nɩn awulo nɩn anʋan nɩn anyunnun ɛbɛlɛ.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Ɔ kulo kɛ ahan esikafʋɛ nɩn alɩɛ nɩn abʋ mgbʋkpʋlʋka'n m'ɔ gua tɔbɩlɩ nɩn abʋ asɩ'n, ɔ nyan yɩ́ di. Kɛmɔ ɔ la ɛbɛlɛ'n, njʋa'n-mɔ ba bɛ tafɩ tafɩ yɩ́ nganlan'n-mɔ anun.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 “Ɔ wɔ ɛbɛlɛ dede ehianfʋɛ'n kɔ wu. Ɔ wuli a, nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ'n-mɔ nʋn yɩ́ kɔ hɔ Abalahamʋn anwʋn ɛlɔ nyanmɩansʋ. Ɔ wɔ ɛbɛlɛ dede esikafʋɛ'n kʋsʋ kɔ wu bɛ kɔ sie yɩ́.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Ɔ kɔ hɔ sɩ̂n'n m'ɔ le man ayuelɩɛ nɩn anun, anɩn ɔ tɩ nyinlinlin kpili kpa man yɩ́. Ɔ 'tʋ yɩ́ nyɩn anwunno a, ɔ kɔ nwun Abalahamʋn mʋa ɛlɔ, Lazaa tɩ yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Esikafʋɛ'n kɔ tɩan, yɩ́ nwan: ‘Mɩ́n sɩ Abalahamʋn, nwun mɩ́n nwʋn anwunnvoe. Sʋan Lazaa maan ɔ bɔ́ yɩ́ sa bɛtɩa kʋn nzue nɩn anun ɔ fá kpɩ́n mɩ́n tofeleman nɩn asʋ. Ɔ sanlɩn kɛ sɩ̂n'n lɛ kele mɩ́n yalɛ kpili sʋnman.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 “M'ɔ hanlɩn sɔ'n, Abalahamʋn kɔ bua yɩ́ kɛ: ‘Mɩ́n wa, kacɩ kɛ wɔ́ anwʋndɩɛ dɩɛ'n, ɛ nyanlɩn yɩ́ mɛlɛ mɔ anɩn ɛ wɔ asɩɛ nɩn asʋ'n. Lazaa kʋsʋ a, ɛfɛ yɛ̂ ɔ tɔlɩ yɩ́ sʋ ɔ. Kɩkaala dɩɛ, yɩ́ lʋa a cɩcɩ ɛwa. Wɔ́ kʋsʋ wɔ́, ɛ lɛ nwun yalɛ.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 M'ɔ wɔ nun biekun'n y'ɔ le kɛ bɔnza kpili kʋn la yɛ́ nʋn ɛmɔ afian. Ɔ man bɛ́ mɔ bɛ wɔ ɛwa mɔ bɛ kulo kɛ bɛ kɔ ɛlɔ'n, anaan bɛ́ mɔ bɛ wɔ ɛmɔ ɛlɔ mɔ bɛ kulo kɛ bɛ ba yɛ́ ɛwa'n, bɛ ngʋala man yɩ́ sɔ yɔ.’
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 “Esikafʋɛ'n nwan: ‘Mɩ́n sɩ Abalahamʋn, mɩn 'sɛlɛ wɔ́ kpa, sʋan Lazaa mɩ́n sɩ awulo ɛlɔ, ɔ sanlɩn kɛ mɩ́n nianman nnun wɔ ɛbɛlɛ.
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 Yɩ́ dɩɛ ɔ ju ɛlɔ a, anɩn ɔ kan kele bɛ́ kɛ mɩɩn nwun yalɛ kpa, nán bɛ́ kʋsʋ, b'a mma man ɛwa yalɛ nɩn anun bie.’
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 “Abalahamʋn kɔ bua yɩ́ kɛ: ‘Moyizɩ mala'n wɔ bɛ́ sa nun, bɛ nʋn mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ yɛ̂ bɛ tɩ ɛlɔ ɔ. Man bɛ tíe bɛ́!’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 “Esikafʋɛ'n nwan: ‘Cɛcɛ, mɩ́n sɩ Abalahamʋn, sɛ sʋanlan kʋn fi ewue mma afian ɛwa ɔ kɔ ɛlɔ a, bɛ 'nun bɛ́ nwʋn bɛ yaci bɛ́ nyɔlɩɛ ɛtɛ'n-mɔ.’
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 “Ɛhɩ a, Abalahamʋn kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: ‘Sɛ bɛ ngulo man kɛ bɛ di Moyizɩ mala nɩn asʋ bɛ tie mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ a, man sʋanlan fi ewue mma afian bɔbɔ ɔ hɔ́ tʋ́ bɛ́, bɛ ngɔ le bɛ ngɔ li man.’”
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.