Atos 9
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Sɔlʋ tɛ kele yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ ahʋlʋwa ɛsɛ bɛ́ ehuan ɛjɔlɛ wɔ yɩ́ ajʋnlɩn nun. Ɛhɩka ati, ɔ kɔ hɔ kɔ tʋ *tɛɛyɩfʋɛ kpain'n.
1 Enquanto isso, Saulo, motivado pela ânsia de matar os discípulos do Senhor, procurou o sumo sacerdote.
2 Ɔ kɔ sɛlɛ yɩ́ kɛ ɔ mán yɩ́ kalata maan ɔ hɔ́ Damasɩ kulo nɩn asʋ, Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun. Sɛ ɔ ju ɛlɔ nán ɔ nwun mmelenzua nʋn mmalasua mɔ b'a fa bɛ́ nwʋn b'a man Zozi Kilisi a, anɩn ɔ 'cɩ bɛ́ ɔ nʋn bɛ́ ba Zoluzalɛmʋn.
2 Pediu cartas para as sinagogas em Damasco, solicitando que cooperassem com a prisão de todos os seguidores do Caminho, homens e mulheres, que ali encontrasse, para levá-los como prisioneiros a Jerusalém.
3 Tɛɛyɩfʋɛ kpain'n kɔ hɛlɛ kalata'n kɔ man yɩ́, cuein yɛ̂ ɔ hɔlɩ ɔ. Ɔ hɔlɩ dede m'ɔ ka kaan ju Damasɩ kulo nɩn asʋ'n, kʋnmgba ala, like'n fi anwunno, ɔ tɩ kɛ kanlannɩɛ, ɔ kɔ ta yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ.
3 Quando se aproximava de Damasco, de repente uma luz do céu brilhou ao seu redor.
4 Sɔlʋ kɔ fin asɩ. Ɔ 'tie a, anɩɛ bie nwan: “Sɔlʋ, Sɔlʋ, nzukɛ ati yɛ̂ ɛ lɛ kele mɩ́n ahʋlʋwa ɔ?”
4 Ele caiu no chão e ouviu uma voz lhe dizer: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”.
5 Sɔlʋ kɔ bisa kɛ: “Wɔ́ nwan ɔ, yɛ́ Mɩn?”
5 “Quem és tu, Senhor?”, perguntou Saulo. E a voz respondeu: “Sou Jesus, a quem você persegue!
6 Jasʋ kɔ kulo. Ɛ ju ɛlɔ a, bɛ 'ba hele wɔ́ like'n m'ɔ di kɛ ɛ yɔ'n.”
6 Agora levante-se e entre na cidade, onde lhe dirão o que fazer”.
7 Bɛ́ mɔ anɩn bɛ nʋn Sɔlʋ yɛ̂ bɛ lɛ kɔ'n kɔ tɔ amunle, bɛ kɔ ha ɛbɛlɛ bɛ kɔ jinlan. Bɛ tɩ kɛ sʋanlan'n lɛ jʋjɔ, kʋsʋ bɛ nnwun man yɩ́ nwʋn.
7 Os homens que estavam com Saulo ficaram calados de espanto, pois ouviam uma voz, mas não viam ninguém.
8 Sɔlʋ fi asɩɛ nɩn anwʋn ɔ kɔ jasʋ. Ɔ kɔ tike yɩ́ nyɩn'n kʋsʋ ɔ ngʋala ɔ nnwun man asɩ. Bɛ kɔ sɔ yɩ́ sa bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ Damasɩ.
8 Saulo levantou-se do chão, mas, ao abrir os olhos, estava cego. Então o conduziram pela mão até Damasco.
9 Sɔlʋ lili cɩan nsan anɩn ɔ nwunlin man asɩ. Ɛlɛsan sɔ nɩn anun, Sɔlʋ ngo li like ɛsɛ ɔ ngɔ nʋn man nzue fɩ́ɩ́.
9 Lá ele permaneceu, cego, por três dias, e não comeu nem bebeu coisa alguma.
10 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn yɛ́ Mɩn sʋanlan'n kʋn wɔ Damasɩ ɛbɛlɛ. Bɛ fɛlɛ sʋanlan sɔ nɩn Ananiasɩ. Yɛ́ Mɩn kɔ yɩ yɩ́ nwʋn kɔ hele yɩ́ ɛlalɩɛ nun. Yɩ́ nwan: “Ananiasɩ!”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor o chamou numa visão: “Ananias!”. “Sim, Senhor!”, respondeu ele.
11 Yɛ́ Mɩn kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Jasʋ, fa gota'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ ‘gota fɔ́ʋ́n'n’ kɩkaala, nán kɔ Zudasɩ awulo ɛlɔ. Bisa Sɔlʋ abʋsʋ. Sɔlʋ sɔ'n fi Talɩsɩ kulo nɩn asʋ. Ɔ lɛ sɛlɛ Nyanmɩan dɔɛ ɛhɩ asʋ.
11 O Senhor disse: “Vá à rua Direita, à casa de Judas. Ao chegar, pergunte por um homem de Tarso chamado Saulo. Ele está orando neste momento.
12 Ɛlalɩɛ nun, Sɔlʋ 'nɩan an, anɩn sʋanlan kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Ananiasɩ, ɔ'a wʋlʋ sua nɩn anun. Ɔ'a fa yɩ́ sa ɔ'a sie yɩ́ sʋ ɔ'a man ɔ'a nwun asɩ kɛ yɩ́ daba'n.”
12 Mostrei-lhe numa visão um homem chamado Ananias chegando e impondo as mãos sobre ele para que voltasse a enxergar”.
13 Ananiasɩ kɔ bua yɛ́ Mɩn kɛ: “Sʋanlan ɛhɩ ɛtɛ mɔ ɔ'a yɔ wɔ́ menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Zoluzalɛmʋn ɛlɔ'n, menian dɔʋn kpa a han yɩ́ kʋalaa a hele mɩ́n.
13 Ananias, porém, respondeu: “Senhor, ouvi muita gente falar das coisas horríveis que esse homem vem fazendo ao teu povo santo em Jerusalém.
14 Yɩ́ ɛwalɛ mɔ ɔ'a a ɛwa'n, tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ a man yɩ́ tunmin kɛ ɔ hyɩ́ bɛ́ kʋalaa mɔ bɛ bɔ wɔ́ dunman kulo ɛhɩka asʋ'n.”
14 E ele tem autorização dos principais sacerdotes para prender todos que invocam o teu nome!”.
15 Mɔ Ananiasɩ anʋan tɔlɩ'n, yɛ́ Mɩn kɔ han hɔ hele yɩ́ kɛ: “Kɔ, ɔ sanlɩn kɛ, m'an yɩ sʋanlan sɔ'n kɛ ɔ hɔ́ hán mɩ́n ɛjɔlɛ ɔ héle bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n ɔ nʋn bɛ́ mmelemgbin'n-mɔ, ɔ nʋn Izalayɛ amma'n-mɔ kʋsʋ.
15 O Senhor, no entanto, disse: “Vá, pois Saulo é o instrumento que escolhi para levar minha mensagem aos gentios e aos reis, bem como ao povo de Israel.
16 Mɩ́n dunman nɩn anwʋn yalɛ'n kʋalaa mɔ ɔ 'ba nwun yɩ́'n, mɩ́n muonun mɩn 'ba yɩ mɩn kele yɩ́.”
16 E eu mostrarei a ele quanto deve sofrer por meu nome”.
17 Ɛhɩ a, Ananiasɩ kɔ jasʋ kɔ hɔ kɛ yɛ́ Mɩn hanlɩn helelɩ yɩ́'n. Ɔ kɔ tʋ Sɔlʋ Zudasɩ awulo ɛbɛlɛ. Ɔ kɔ fa yɩ́ sa kɔ sie Sɔlʋ sʋ. Yɩ́ nwan: “Mɩ́n nianman Sɔlʋ, yɛ́ Mɩn Zozi mɔ ɔ'a yɩ yɩ́ nwʋn ɔ'a hele wɔ́ atɩn'n m'ɔ ba Damasɩ ɛwa nɩn asʋ'n, ɔ'a sʋan mɩ́n kɛ m mála maan ɛ nwún asɩ kɛ yɩ́ daba'n, maan Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n wʋ́lʋ wɔ́ nun.”
17 Ananias foi e encontrou Saulo. Ao impor as mãos sobre ele, disse: “Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que lhe apareceu no caminho para cá, me enviou para que você volte a enxergar e fique cheio do Espírito Santo”.
18 Ɛbɛlɛ ala, like'n tɩ kɛ ejue abʋɩn, ɔ fi Sɔlʋ anyɩn nɩn asʋ ɔ kɔ yɩ kɔ gua. Sɔlʋ kɔ nwun asɩ kɛ yɩ́ daba'n. Ɔ kɔ jasʋ ɔ kɔ man bɛ kɔ sɔnɩn yɩ́.
18 No mesmo instante, algo semelhante a escamas caiu dos olhos de Saulo, e sua visão foi restaurada. Então ele se levantou, foi batizado
19 Mɔ bɛ sɔnɩnlɩn yɩ́ yuelɩ'n, ɔ kɔ li like ɔ kɔ nyan anwʋnsɛlɛ.
19 e, depois de comer, recuperou as forças. Saulo permaneceu alguns dias em Damasco, com os discípulos.
20 Ɛbɛlɛ ala, Sɔlʋ kɔ hɔ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun, ɔ kɔ han kɔ hele menian'n-mɔ kɛ Zozi tɩ Nyanmɩan Awa.
20 Logo, começou a falar de Jesus nas sinagogas, dizendo: “Ele é o Filho de Deus!”.
21 Sɔlʋ ɛjɔlɛ'n kɔ sin bɛ́ kʋalaa bɛ́ nwʋn. Bɛ́ nwan: “Nán sʋanlan ɛhɩ yɛ̂ Zoluzalɛmʋn ɛlɔ, ɔ kele bɛ́ mɔ bɛ bɔ Zozi dunman nɩn ahʋlʋwa kpili nɩn ɔ? Yɩ́ ɛwalɛ mɔ a a ɛwa'n, asʋ ɔ lɛ man njɩ man yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ ɔ ngɔ wula man tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ asa nun ati yɛ̂ ɔ a a ɛwa ɔ?”
21 Todos que o ouviam ficavam admirados. “Não é esse o homem que causou tanta destruição entre os que invocavam o nome de Jesus em Jerusalém?”, perguntavam. “E não veio aqui para levá-los como prisioneiros aos principais sacerdotes?”
22 Bɛ 'kɩkan ɛhɩ a, anɩn Sɔlʋ lɛ di junman'n tunmin sʋ ɔ kɔ yɩ́ nyunnun cɩan daa. Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Damasɩ'n nnwun man ɛjɔlɛ mɔ bɛ kan ɔ. Afɩ Sɔlʋ kele nun maan bɛ nwun yɩ́ kɛ Zozi tɩ *Kilisi, Izalayɛ Belemgbin Ngʋandefʋɛ.
22 A pregação de Saulo tornou-se cada vez mais poderosa, pois ele deixava os judeus de Damasco perplexos, provando que Jesus é o Cristo.
23 Ɔ wɔ ɛbɛlɛ dede yɩ́ nzin hyɛlɩ kaan. Zufʋ'n-mɔ kɔ hɔ Sɔlʋ ati ahuan kɛ bɛ 'kun yɩ́.
23 Depois de certo tempo, alguns judeus conspiraram para matá-lo.
24 Abie kɔ yɩ Sɔlʋ anzʋti. Sɔlʋ ehuan ati, kɛmɔ anɩn b'a hyɩ Damasɩ kulo nɩn anwʋn'n, Zufʋ'n-mɔ sisa kulo nɩn anwʋn anʋan'n-mɔ kɔngɔɛ nʋn eyua.
24 Dia e noite, vigiavam a porta da cidade com a intenção de assassiná-lo, mas ele foi informado desse plano.
25 Ɛhɩ, cɩan kʋn kɔngɔɛ, bɛ́ mɔ bɛ kulo Sɔlʋ ɛjɔlɛ'n kɔ fa ece kpili kpa. Bɛ kɔ mɩnnda mɩnnda yɩ́ nʋan'n nyanman, bɛ kɔ fa kɔ sɩn mɩnnzɛlɛ kʋn anun. Bɛ kɔ man Sɔlʋ kɔ fʋ nun bɛ kɔ jula yɩ́ talɛ nɩn anzin ɛlɔ bɛ kɔ man ɔ kɔ hɔ.
25 Então, durante a noite, alguns de seus discípulos o baixaram pela muralha da cidade num grande cesto.
26 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, Sɔlʋ kɔ sa kɔ hɔ Zoluzalɛmʋn. M'ɔ juli ɛbɛlɛ'n, anɩn ɔ kulo kɛ ɔ fa yɩ́ nwʋn ɔ bɔ yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ. Nan kʋsʋ anɩn, yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ kʋalaatin sulo yɩ́. Ɔ sanlɩn kɛ, menian'n-mɔ nne nni man kɛ Sɔlʋ a kaci yɛ́ Mɩn sʋanlan sakpa.
26 Quando Saulo chegou a Jerusalém, tentou se encontrar com os discípulos, mas todos estavam com medo dele, pois não acreditavam que ele tivesse de fato se tornado discípulo.
27 Ɛhɩ a, Baanabasɩ kɔ fa yɩ́ ɔ nʋn yɩ́ kɔ hɔ mmɔfʋɛ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ yɛ́ Mɩn yɩlɩ yɩ́ nwʋn helelɩ Sɔlʋ atɩn nɩn asʋ ɔ hanlɩn ɛjɔlɛ ɔ hele yɩ́'n, anwʋnsɛlɛ mɔ Sɔlʋ nyanlɩn yɩ́ ɔ hanlɩn Zozi anwʋn ɛjɔlɛ'n ɔ helelɩ Damasɩ menian'n-mɔ, Baanabasɩ kɔ sʋsɔ sʋ ɔ kɔ han yɩ́ kʋalaa kɔ hele mmɔfʋɛ'n-mɔ.
27 Então Barnabé o levou aos apóstolos e lhes contou como Saulo tinha visto o Senhor no caminho para Damasco e como ele lhe havia falado. Contou também que, em Damasco, Saulo havia pregado corajosamente em nome de Jesus.
28 Ɔ fi mɛlɛ sɔ'n, yɛ̂ mmɔfʋɛ'n-mɔ falɩ Sɔlʋ bɛ bɔlɩ bɛ́ nwʋn ɔ. Junman kʋalaa mɔ mmɔfʋɛ'n-mɔ 'di wɔ Zoluzalɛmʋn ɛbɛlɛ'n, Sɔlʋ nʋn bɛ́. Ɔ le anwʋnsɛlɛ ɔ bɔ yɛ́ Mɩn dunman nɩn anwʋn ɛjɔlɛ ɔ kele menian'n-mɔ.
28 Saulo permaneceu com os apóstolos e andava com eles por Jerusalém, pregando corajosamente em nome do Senhor.
29 Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ kan gɛlɛkɩ anɩɛ'n kulo kɛ bɛ kun Sɔlʋ. Ɔ sanlɩn kɛ ɔ kan yɛ́ Mɩn ɛjɔlɛ'n ɔ kele bɛ́ ɔ nʋn bɛ́ bɛ su yɩ́ bʋsʋ akpʋlʋwa.
29 Também conversava e discutia com alguns judeus de fala grega, mas estes procuravam matá-lo.
30 Mɔ anianman'n-mɔ tɩlɩ kɛ Zufʋ'n-mɔ lɛ kpʋnndɛ Sɔlʋ bɛ kun yɩ́'n, bɛ kɔ fa yɩ́ bɛ kɔ hɔ Sezale kulo nɩn asʋ. Ɛbɛlɛ, bɛ kɔ man ɔ kɔ hɔ yɩ́ kulo Talɩsɩ.
30 Quando os irmãos souberam disso, levaram Saulo a Cesareia e de lá o enviaram a Tarso.
31 Ɛhɩ anzin, Zude mân nun o, Galile mân nun o, ɔ nʋn Samali mân anun o, Zufʋ'n-mɔ kɔ yaci yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ koun. Asɔnɩn mma'n-mɔ asɩtanlan nɩn anun, bɛ man yɛ́ Mɩn anyɩnnzɔ. Anɩn asɔnɩn'n lɛ jinlan yɩ́ ja nun, ɛsɛ anɩn Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n lɛ man ɔ tɛlɛ.
31 A igreja tinha paz em toda a Judeia, Galileia e Samaria e ia se fortalecendo à medida que andava no temor do Senhor. E, encorajada pelo Espírito Santo, crescia em número.
32 Tɛmʋn sɔ'n, anɩn Pɩɛlɩ nanndɩ nun ɔ lɛ fofua yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ kulo kulo'n-mɔ asʋ nɩn anwʋn. Cɩan kʋn, ɔ kɔ hɔ Lida menian dɩɛ'n-mɔ abʋsʋ efua.
32 Pedro viajava por toda parte, e foi visitar o povo santo que vivia na cidade de Lida.
33 Ɔ 'kɔ a ju a, anɩn bian kʋn a bubu ɔ la ɛbɛɛ sʋ, yɩ́ afʋɛ mɔcʋɛ ahɩ. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Ene.
33 Ali encontrou um paralítico chamado Eneias, que permanecia de cama havia oito anos.
34 Pɩɛlɩ kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Ene, Zozi Kilisi a man wɔ́ nwʋn a sa. Yɩ́ ti, jasʋ nán yɩ wɔ́ ɛbɛɛ'n.” Ɛbɛlɛ ala, Ene kɔ jasʋ.
34 Pedro lhe disse: “Eneias, Jesus Cristo cura você! Levante-se e arrume sua maca!”. E, no mesmo instante, ele se levantou.
35 Mɔ Lida kulo nɩn asʋ menian'n-mɔ nʋn Saalʋn mgbofo nɩn anun dɩɛ'n-mɔ kʋalaa tɩlɩ kɛ Ene anwʋn a sa'n, bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn Zozi.
35 Todos os moradores de Lida e de Sarona viram Eneias e se converteram ao Senhor.
36 Anɩn balasua kʋn wɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Zope nɩn asʋ. Balasua sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Tabita. Ɔ tɩ yɛ́ Mɩn Zozi sʋanlan. Gɛlɛkɩ anɩɛ nɩn anun an, anɩn Tabita'n y'ɔ le dunman Dɔlɩkasɩ, yɩ́ bʋ y'ɔ le kɛ ɛnwʋnnzanɩn. Ehianfʋɛ'n-mɔ ɛbʋka ɔ nʋn menian ye ɛyɔlɛ y'ɔ tɩ Dɔlɩkasɩ junman ɔ.
36 Havia em Jope uma discípula chamada Tabita (que em grego é Dorcas). Sempre fazia o bem às pessoas e ajudava os pobres.
37 Tɛmʋn sɔ'n, anɩn Dɔlɩkasɩ ndɩ man akpɔlɛ yɛ̂ ɔ wuli ɔ. Mɔ bɛ bialɩ yɩ́ yuelɩ'n, bɛ kɔ la yɩ́ awaa nɩn asʋ dabɛlɛ kʋn anun.
37 Por esse tempo, ficou doente e morreu. Seu corpo foi lavado para o sepultamento e colocado numa sala no andar superior.
38 Yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Zope'n kɔ tɩ kɛ Pɩɛlɩ wɔ Lida kulo nɩn asʋ. Lida kʋsʋ nʋn Zope afian a nwa man. Bɛ kɔ sʋan menian nnyuan Pɩɛlɩ anwʋn ɛlɔ kɛ: “Sɛ wɔ́ sa kan yɛ́ ngalɩɛ nɩn an, yɛ 'sɛlɛ wɔ́, bala yɛ́ nwʋn ɛwa ndɛ-ndɛ.”
38 Quando os discípulos souberam que Pedro estava perto de Lida, enviaram dois homens para lhe suplicar: “Por favor, venha o mais rápido possível!”.
39 Pɩɛlɩ tɩlɩ ngalɩɛ nɩn ala, ɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ hɔ. M'ɔ juli ɛlɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ sua nɩn anun awaa nɩn asʋ ɛlɔ. Kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ kʋalaatin le esuan bɛ kɔ a yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ. Mɛlɛ mɔ anɩn Dɔlɩkasɩ anyɩn wɔ sʋ'n, taladɩɛ'n-mɔ m'ɔ kpalɩ'n, bɛ kɔ fa bɛ kɔ hele Pɩɛlɩ.
39 Então Pedro voltou com eles e, assim que chegou, foi levado para a sala do andar superior. O cômodo estava cheio de viúvas que choravam e lhe mostravam os vestidos e outras roupas que Dorcas havia feito para elas.
40 Pɩɛlɩ kɔ man bɛ́ kʋalaa bɛ fi sua nɩn anun bɛ kɔ fite. Ɔ kɔ kʋtʋ ɔ kɔ yɔ asɔnɩn. M'ɔ yɔlɩ asɔnɩn yuelɩ'n, ɔ kɔ kaci yɩ́ nyɩn fuin nɩn anwʋn ɛlɔ, yɩ́ nwan: “Tabita, jasʋ!” Tabita kɔ tike tike yɩ́ nyɩn'n. M'ɔ nwunlin Pɩɛlɩ'n, ɔ kɔ tanlan asɩ.
40 Pedro pediu que todos saíssem do quarto. Então, ajoelhou-se e orou. Voltando-se para o corpo da mulher, disse: “Tabita, levante-se”, e ela abriu os olhos. Quando ela viu Pedro, sentou-se.
41 Pɩɛlɩ kɔ sɔ yɩ́ sa ɔ kɔ bʋka yɩ́ kɔ man ɔ kɔ jasʋ. Ɔ kɔ fɛlɛ yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ ɔ nʋn kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ. Ɔ 'fa Tabita kele bɛ́ a, Tabita a nyɩn wɔ sʋ.
41 Ele lhe deu a mão e a ajudou a levantar-se. Em seguida, chamou os discípulos e as viúvas e a apresentou viva.
42 Zope kulo nɩn asʋ ɛbɛlɛ menian'n-mɔ kʋalaa kɔ nwun yɩ́ kɛ Tabita fi ewue nun ɔ'a tinnge. Ɔ man bɛ́ dɔʋn bɛ lelɩ yɛ́ Mɩn bɛ lili.
42 A notícia se espalhou por toda a cidade, e muitos creram no Senhor.
43 Pɩɛlɩ hyɛlɩ Zope ɛbɛlɛ kaan kpa. Anɩn ɔ tɩ bian kʋn awulo. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Simʋn, ɔ di naan kpolo junman.
43 Pedro ficou em Jope algum tempo, hospedado na casa de Simão, um homem que trabalhava com couro.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.