Atos 9
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NTLH
1 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Sɔlʋ tɛ kele yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ ahʋlʋwa ɛsɛ bɛ́ ehuan ɛjɔlɛ wɔ yɩ́ ajʋnlɩn nun. Ɛhɩka ati, ɔ kɔ hɔ kɔ tʋ *tɛɛyɩfʋɛ kpain'n.
1 Enquanto isso, Saulo não parava de ameaçar de morte os seguidores do Senhor Jesus. Ele foi falar com o Grande Sacerdote
2 Ɔ kɔ sɛlɛ yɩ́ kɛ ɔ mán yɩ́ kalata maan ɔ hɔ́ Damasɩ kulo nɩn asʋ, Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun. Sɛ ɔ ju ɛlɔ nán ɔ nwun mmelenzua nʋn mmalasua mɔ b'a fa bɛ́ nwʋn b'a man Zozi Kilisi a, anɩn ɔ 'cɩ bɛ́ ɔ nʋn bɛ́ ba Zoluzalɛmʋn.
2 e pediu cartas de apresentação para as sinagogas da cidade de Damasco. Com esses documentos Saulo poderia prender e levar para Jerusalém os seguidores do Caminho do Senhor que moravam ali, tanto os homens como as mulheres.
3 Tɛɛyɩfʋɛ kpain'n kɔ hɛlɛ kalata'n kɔ man yɩ́, cuein yɛ̂ ɔ hɔlɩ ɔ. Ɔ hɔlɩ dede m'ɔ ka kaan ju Damasɩ kulo nɩn asʋ'n, kʋnmgba ala, like'n fi anwunno, ɔ tɩ kɛ kanlannɩɛ, ɔ kɔ ta yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ.
3 Mas na estrada de Damasco, quando Saulo já estava perto daquela cidade, de repente, uma luz que vinha do céu brilhou em volta dele.
4 Sɔlʋ kɔ fin asɩ. Ɔ 'tie a, anɩɛ bie nwan: “Sɔlʋ, Sɔlʋ, nzukɛ ati yɛ̂ ɛ lɛ kele mɩ́n ahʋlʋwa ɔ?”
4 Ele caiu no chão e ouviu uma voz que dizia:
5 Sɔlʋ kɔ bisa kɛ: “Wɔ́ nwan ɔ, yɛ́ Mɩn?”
5 — Quem é o senhor? — perguntou ele. A voz respondeu:
6 Jasʋ kɔ kulo. Ɛ ju ɛlɔ a, bɛ 'ba hele wɔ́ like'n m'ɔ di kɛ ɛ yɔ'n.”
6 Mas levante-se, entre na cidade, e ali dirão a você o que deve fazer.
7 Bɛ́ mɔ anɩn bɛ nʋn Sɔlʋ yɛ̂ bɛ lɛ kɔ'n kɔ tɔ amunle, bɛ kɔ ha ɛbɛlɛ bɛ kɔ jinlan. Bɛ tɩ kɛ sʋanlan'n lɛ jʋjɔ, kʋsʋ bɛ nnwun man yɩ́ nwʋn.
7 Os homens que estavam viajando com Saulo ficaram parados sem poder dizer nada. Eles ouviram a voz, mas não viram ninguém.
8 Sɔlʋ fi asɩɛ nɩn anwʋn ɔ kɔ jasʋ. Ɔ kɔ tike yɩ́ nyɩn'n kʋsʋ ɔ ngʋala ɔ nnwun man asɩ. Bɛ kɔ sɔ yɩ́ sa bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ Damasɩ.
8 Saulo se levantou do chão e abriu os olhos, mas não podia ver nada. Então eles o pegaram pela mão e o levaram para Damasco.
9 Sɔlʋ lili cɩan nsan anɩn ɔ nwunlin man asɩ. Ɛlɛsan sɔ nɩn anun, Sɔlʋ ngo li like ɛsɛ ɔ ngɔ nʋn man nzue fɩ́ɩ́.
9 Ele ficou três dias sem poder ver e durante esses dias não comeu nem bebeu nada.
10 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn yɛ́ Mɩn sʋanlan'n kʋn wɔ Damasɩ ɛbɛlɛ. Bɛ fɛlɛ sʋanlan sɔ nɩn Ananiasɩ. Yɛ́ Mɩn kɔ yɩ yɩ́ nwʋn kɔ hele yɩ́ ɛlalɩɛ nun. Yɩ́ nwan: “Ananiasɩ!”
10 Em Damasco morava um seguidor de Jesus chamado Ananias. Ele teve uma visão, e nela apareceu o Senhor, chamando: Ele respondeu: — Aqui estou, Senhor!
11 Yɛ́ Mɩn kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Jasʋ, fa gota'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ ‘gota fɔ́ʋ́n'n’ kɩkaala, nán kɔ Zudasɩ awulo ɛlɔ. Bisa Sɔlʋ abʋsʋ. Sɔlʋ sɔ'n fi Talɩsɩ kulo nɩn asʋ. Ɔ lɛ sɛlɛ Nyanmɩan dɔɛ ɛhɩ asʋ.
11 E o Senhor lhe disse:
12 Ɛlalɩɛ nun, Sɔlʋ 'nɩan an, anɩn sʋanlan kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Ananiasɩ, ɔ'a wʋlʋ sua nɩn anun. Ɔ'a fa yɩ́ sa ɔ'a sie yɩ́ sʋ ɔ'a man ɔ'a nwun asɩ kɛ yɩ́ daba'n.”
12 e teve uma visão. Nela apareceu um homem chamado Ananias, que entrou e pôs as mãos sobre ele a fim de que ele pudesse ver de novo.
13 Ananiasɩ kɔ bua yɛ́ Mɩn kɛ: “Sʋanlan ɛhɩ ɛtɛ mɔ ɔ'a yɔ wɔ́ menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Zoluzalɛmʋn ɛlɔ'n, menian dɔʋn kpa a han yɩ́ kʋalaa a hele mɩ́n.
13 Ananias respondeu: — Senhor, muita gente tem me falado a respeito desse homem e de todas as maldades que ele fez em Jerusalém com os que creem no Senhor.
14 Yɩ́ ɛwalɛ mɔ ɔ'a a ɛwa'n, tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ a man yɩ́ tunmin kɛ ɔ hyɩ́ bɛ́ kʋalaa mɔ bɛ bɔ wɔ́ dunman kulo ɛhɩka asʋ'n.”
14 E agora ele veio aqui a Damasco com autorização dos chefes dos sacerdotes para prender todos os que te adoram.
15 Mɔ Ananiasɩ anʋan tɔlɩ'n, yɛ́ Mɩn kɔ han hɔ hele yɩ́ kɛ: “Kɔ, ɔ sanlɩn kɛ, m'an yɩ sʋanlan sɔ'n kɛ ɔ hɔ́ hán mɩ́n ɛjɔlɛ ɔ héle bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n ɔ nʋn bɛ́ mmelemgbin'n-mɔ, ɔ nʋn Izalayɛ amma'n-mɔ kʋsʋ.
15 Mas o Senhor disse a Ananias:
16 Mɩ́n dunman nɩn anwʋn yalɛ'n kʋalaa mɔ ɔ 'ba nwun yɩ́'n, mɩ́n muonun mɩn 'ba yɩ mɩn kele yɩ́.”
16 Eu mesmo vou mostrar a Saulo tudo o que ele terá de sofrer por minha causa.
17 Ɛhɩ a, Ananiasɩ kɔ jasʋ kɔ hɔ kɛ yɛ́ Mɩn hanlɩn helelɩ yɩ́'n. Ɔ kɔ tʋ Sɔlʋ Zudasɩ awulo ɛbɛlɛ. Ɔ kɔ fa yɩ́ sa kɔ sie Sɔlʋ sʋ. Yɩ́ nwan: “Mɩ́n nianman Sɔlʋ, yɛ́ Mɩn Zozi mɔ ɔ'a yɩ yɩ́ nwʋn ɔ'a hele wɔ́ atɩn'n m'ɔ ba Damasɩ ɛwa nɩn asʋ'n, ɔ'a sʋan mɩ́n kɛ m mála maan ɛ nwún asɩ kɛ yɩ́ daba'n, maan Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n wʋ́lʋ wɔ́ nun.”
17 Então Ananias foi, entrou na casa de Judas, pôs as mãos sobre Saulo e disse: — Saulo, meu irmão, o Senhor que me mandou aqui é o mesmo Jesus que você viu na estrada de Damasco. Ele me mandou para que você veja de novo e fique cheio do Espírito Santo.
18 Ɛbɛlɛ ala, like'n tɩ kɛ ejue abʋɩn, ɔ fi Sɔlʋ anyɩn nɩn asʋ ɔ kɔ yɩ kɔ gua. Sɔlʋ kɔ nwun asɩ kɛ yɩ́ daba'n. Ɔ kɔ jasʋ ɔ kɔ man bɛ kɔ sɔnɩn yɩ́.
18 No mesmo instante umas coisas parecidas com escamas caíram dos olhos de Saulo, e ele pôde ver de novo. Ele se levantou e foi batizado;
19 Mɔ bɛ sɔnɩnlɩn yɩ́ yuelɩ'n, ɔ kɔ li like ɔ kɔ nyan anwʋnsɛlɛ.
19 depois ele comeu alguma coisa e ficou forte como antes. Saulo ficou alguns dias com os seguidores de Jesus em Damasco.
20 Ɛbɛlɛ ala, Sɔlʋ kɔ hɔ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun, ɔ kɔ han kɔ hele menian'n-mɔ kɛ Zozi tɩ Nyanmɩan Awa.
20 E começou imediatamente a anunciar Jesus nas sinagogas , dizendo: — Jesus é o Filho de Deus.
21 Sɔlʋ ɛjɔlɛ'n kɔ sin bɛ́ kʋalaa bɛ́ nwʋn. Bɛ́ nwan: “Nán sʋanlan ɛhɩ yɛ̂ Zoluzalɛmʋn ɛlɔ, ɔ kele bɛ́ mɔ bɛ bɔ Zozi dunman nɩn ahʋlʋwa kpili nɩn ɔ? Yɩ́ ɛwalɛ mɔ a a ɛwa'n, asʋ ɔ lɛ man njɩ man yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ ɔ ngɔ wula man tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ asa nun ati yɛ̂ ɔ a a ɛwa ɔ?”
21 Todos os que ouviam Saulo ficavam admirados e perguntavam: — Não é este o homem que em Jerusalém estava matando todos os seguidores de Jesus? Não foi ele que veio até aqui para prender e levar essa gente aos chefes dos sacerdotes?
22 Bɛ 'kɩkan ɛhɩ a, anɩn Sɔlʋ lɛ di junman'n tunmin sʋ ɔ kɔ yɩ́ nyunnun cɩan daa. Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Damasɩ'n nnwun man ɛjɔlɛ mɔ bɛ kan ɔ. Afɩ Sɔlʋ kele nun maan bɛ nwun yɩ́ kɛ Zozi tɩ *Kilisi, Izalayɛ Belemgbin Ngʋandefʋɛ.
22 Mas as mensagens de Saulo se tornavam cada vez mais poderosas. E as provas que ele apresentava de que Jesus era o Messias eram tão fortes, que os judeus que moravam em Damasco não sabiam o que dizer.
23 Ɔ wɔ ɛbɛlɛ dede yɩ́ nzin hyɛlɩ kaan. Zufʋ'n-mɔ kɔ hɔ Sɔlʋ ati ahuan kɛ bɛ 'kun yɩ́.
23 Muitos dias depois, os judeus de Damasco se reuniram e resolveram matá-lo,
24 Abie kɔ yɩ Sɔlʋ anzʋti. Sɔlʋ ehuan ati, kɛmɔ anɩn b'a hyɩ Damasɩ kulo nɩn anwʋn'n, Zufʋ'n-mɔ sisa kulo nɩn anwʋn anʋan'n-mɔ kɔngɔɛ nʋn eyua.
24 mas Saulo ficou sabendo do plano deles. Eles vigiavam os portões da cidade dia e noite para o matar.
25 Ɛhɩ, cɩan kʋn kɔngɔɛ, bɛ́ mɔ bɛ kulo Sɔlʋ ɛjɔlɛ'n kɔ fa ece kpili kpa. Bɛ kɔ mɩnnda mɩnnda yɩ́ nʋan'n nyanman, bɛ kɔ fa kɔ sɩn mɩnnzɛlɛ kʋn anun. Bɛ kɔ man Sɔlʋ kɔ fʋ nun bɛ kɔ jula yɩ́ talɛ nɩn anzin ɛlɔ bɛ kɔ man ɔ kɔ hɔ.
25 Mas certa noite os seguidores de Saulo o puseram dentro de um cesto e o desceram por uma abertura que havia na muralha da cidade.
26 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, Sɔlʋ kɔ sa kɔ hɔ Zoluzalɛmʋn. M'ɔ juli ɛbɛlɛ'n, anɩn ɔ kulo kɛ ɔ fa yɩ́ nwʋn ɔ bɔ yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ. Nan kʋsʋ anɩn, yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ kʋalaatin sulo yɩ́. Ɔ sanlɩn kɛ, menian'n-mɔ nne nni man kɛ Sɔlʋ a kaci yɛ́ Mɩn sʋanlan sakpa.
26 Saulo foi para Jerusalém e tentou juntar-se aos seguidores de Jesus. Porém todos tinham medo dele porque não acreditavam que ele também era seguidor de Jesus.
27 Ɛhɩ a, Baanabasɩ kɔ fa yɩ́ ɔ nʋn yɩ́ kɔ hɔ mmɔfʋɛ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ. Kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ yɛ́ Mɩn yɩlɩ yɩ́ nwʋn helelɩ Sɔlʋ atɩn nɩn asʋ ɔ hanlɩn ɛjɔlɛ ɔ hele yɩ́'n, anwʋnsɛlɛ mɔ Sɔlʋ nyanlɩn yɩ́ ɔ hanlɩn Zozi anwʋn ɛjɔlɛ'n ɔ helelɩ Damasɩ menian'n-mɔ, Baanabasɩ kɔ sʋsɔ sʋ ɔ kɔ han yɩ́ kʋalaa kɔ hele mmɔfʋɛ'n-mɔ.
27 Então Barnabé veio ajudá-lo e o apresentou aos apóstolos . E lhes contou como Saulo tinha visto o Senhor no caminho e como o Senhor havia falado com ele. Barnabé também contou como, em Damasco, Saulo, pelo poder do nome de Jesus, havia anunciado corajosamente o evangelho .
28 Ɔ fi mɛlɛ sɔ'n, yɛ̂ mmɔfʋɛ'n-mɔ falɩ Sɔlʋ bɛ bɔlɩ bɛ́ nwʋn ɔ. Junman kʋalaa mɔ mmɔfʋɛ'n-mɔ 'di wɔ Zoluzalɛmʋn ɛbɛlɛ'n, Sɔlʋ nʋn bɛ́. Ɔ le anwʋnsɛlɛ ɔ bɔ yɛ́ Mɩn dunman nɩn anwʋn ɛjɔlɛ ɔ kele menian'n-mɔ.
28 Depois disso Saulo ficou com eles, andando por toda parte em Jerusalém; e, pelo poder do nome do Senhor, ele anunciava corajosamente o evangelho.
29 Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ kan gɛlɛkɩ anɩɛ'n kulo kɛ bɛ kun Sɔlʋ. Ɔ sanlɩn kɛ ɔ kan yɛ́ Mɩn ɛjɔlɛ'n ɔ kele bɛ́ ɔ nʋn bɛ́ bɛ su yɩ́ bʋsʋ akpʋlʋwa.
29 Ele também conversava e discutia com os judeus que tinham sido criados fora da terra de Israel, mas eles procuravam um jeito de matá-lo.
30 Mɔ anianman'n-mɔ tɩlɩ kɛ Zufʋ'n-mɔ lɛ kpʋnndɛ Sɔlʋ bɛ kun yɩ́'n, bɛ kɔ fa yɩ́ bɛ kɔ hɔ Sezale kulo nɩn asʋ. Ɛbɛlɛ, bɛ kɔ man ɔ kɔ hɔ yɩ́ kulo Talɩsɩ.
30 Quando os irmãos souberam disso, levaram Saulo até a cidade de Cesareia e depois o mandaram para a cidade de Tarso.
31 Ɛhɩ anzin, Zude mân nun o, Galile mân nun o, ɔ nʋn Samali mân anun o, Zufʋ'n-mɔ kɔ yaci yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ koun. Asɔnɩn mma'n-mɔ asɩtanlan nɩn anun, bɛ man yɛ́ Mɩn anyɩnnzɔ. Anɩn asɔnɩn'n lɛ jinlan yɩ́ ja nun, ɛsɛ anɩn Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n lɛ man ɔ tɛlɛ.
31 Em toda a região da Judeia, Galileia e Samaria, a Igreja estava em paz. Ela ficava cada vez mais forte, crescia em número de pessoas com a ajuda do Espírito Santo e mostrava grande respeito pelo Senhor Jesus.
32 Tɛmʋn sɔ'n, anɩn Pɩɛlɩ nanndɩ nun ɔ lɛ fofua yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ kulo kulo'n-mɔ asʋ nɩn anwʋn. Cɩan kʋn, ɔ kɔ hɔ Lida menian dɩɛ'n-mɔ abʋsʋ efua.
32 Pedro viajava por toda parte. Um dia foi visitar o povo de Deus que morava na cidade de Lida.
33 Ɔ 'kɔ a ju a, anɩn bian kʋn a bubu ɔ la ɛbɛɛ sʋ, yɩ́ afʋɛ mɔcʋɛ ahɩ. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Ene.
33 Encontrou ali um homem chamado Eneias, que era paralítico e fazia oito anos que não saía da cama.
34 Pɩɛlɩ kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Ene, Zozi Kilisi a man wɔ́ nwʋn a sa. Yɩ́ ti, jasʋ nán yɩ wɔ́ ɛbɛɛ'n.” Ɛbɛlɛ ala, Ene kɔ jasʋ.
34 Pedro lhe disse: — Eneias, Jesus Cristo já curou você. Levante-se e arrume a sua cama. Na mesma hora Eneias se levantou.
35 Mɔ Lida kulo nɩn asʋ menian'n-mɔ nʋn Saalʋn mgbofo nɩn anun dɩɛ'n-mɔ kʋalaa tɩlɩ kɛ Ene anwʋn a sa'n, bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn Zozi.
35 Então todos os moradores da cidade de Lida e da região de Sarom viram isso e se converteram ao Senhor.
36 Anɩn balasua kʋn wɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Zope nɩn asʋ. Balasua sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Tabita. Ɔ tɩ yɛ́ Mɩn Zozi sʋanlan. Gɛlɛkɩ anɩɛ nɩn anun an, anɩn Tabita'n y'ɔ le dunman Dɔlɩkasɩ, yɩ́ bʋ y'ɔ le kɛ ɛnwʋnnzanɩn. Ehianfʋɛ'n-mɔ ɛbʋka ɔ nʋn menian ye ɛyɔlɛ y'ɔ tɩ Dɔlɩkasɩ junman ɔ.
36 Na cidade de Jope havia uma seguidora de Jesus chamada Tabita. (Este nome em grego é Dorcas .) Ela usava todo o seu tempo fazendo o bem e ajudando os pobres.
37 Tɛmʋn sɔ'n, anɩn Dɔlɩkasɩ ndɩ man akpɔlɛ yɛ̂ ɔ wuli ɔ. Mɔ bɛ bialɩ yɩ́ yuelɩ'n, bɛ kɔ la yɩ́ awaa nɩn asʋ dabɛlɛ kʋn anun.
37 Naqueles dias Dorcas ficou doente e morreu. Lavaram o corpo dela e depois o puseram num quarto do andar de cima.
38 Yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Zope'n kɔ tɩ kɛ Pɩɛlɩ wɔ Lida kulo nɩn asʋ. Lida kʋsʋ nʋn Zope afian a nwa man. Bɛ kɔ sʋan menian nnyuan Pɩɛlɩ anwʋn ɛlɔ kɛ: “Sɛ wɔ́ sa kan yɛ́ ngalɩɛ nɩn an, yɛ 'sɛlɛ wɔ́, bala yɛ́ nwʋn ɛwa ndɛ-ndɛ.”
38 Jope ficava perto de Lida. Quando os seguidores de Jesus em Jope souberam que Pedro estava em Lida, enviaram dois homens para levar-lhe o seguinte recado: — Por favor, venha depressa até Jope!
39 Pɩɛlɩ tɩlɩ ngalɩɛ nɩn ala, ɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ hɔ. M'ɔ juli ɛlɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ sua nɩn anun awaa nɩn asʋ ɛlɔ. Kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ kʋalaatin le esuan bɛ kɔ a yɩ́ nwʋn ɛbɛlɛ. Mɛlɛ mɔ anɩn Dɔlɩkasɩ anyɩn wɔ sʋ'n, taladɩɛ'n-mɔ m'ɔ kpalɩ'n, bɛ kɔ fa bɛ kɔ hele Pɩɛlɩ.
39 Então Pedro se aprontou e foi com eles. Quando chegou lá, eles o levaram para o quarto de cima. Todas as viúvas ficaram em volta dele, chorando e mostrando os vestidos e as outras roupas que Dorcas havia feito quando ainda vivia.
40 Pɩɛlɩ kɔ man bɛ́ kʋalaa bɛ fi sua nɩn anun bɛ kɔ fite. Ɔ kɔ kʋtʋ ɔ kɔ yɔ asɔnɩn. M'ɔ yɔlɩ asɔnɩn yuelɩ'n, ɔ kɔ kaci yɩ́ nyɩn fuin nɩn anwʋn ɛlɔ, yɩ́ nwan: “Tabita, jasʋ!” Tabita kɔ tike tike yɩ́ nyɩn'n. M'ɔ nwunlin Pɩɛlɩ'n, ɔ kɔ tanlan asɩ.
40 Então Pedro mandou que todos saíssem do quarto e em seguida se ajoelhou e orou. Depois virou-se para o corpo de Dorcas e disse: — Tabita, levante-se! Ela abriu os olhos e, quando viu Pedro, sentou-se.
41 Pɩɛlɩ kɔ sɔ yɩ́ sa ɔ kɔ bʋka yɩ́ kɔ man ɔ kɔ jasʋ. Ɔ kɔ fɛlɛ yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ ɔ nʋn kunlannvʋɛ mmalasua'n-mɔ. Ɔ 'fa Tabita kele bɛ́ a, Tabita a nyɩn wɔ sʋ.
41 Pedro pegou-a pela mão e ajudou-a a ficar de pé. Em seguida chamou toda a gente da igreja, inclusive as viúvas, e a entregou a eles viva.
42 Zope kulo nɩn asʋ ɛbɛlɛ menian'n-mɔ kʋalaa kɔ nwun yɩ́ kɛ Tabita fi ewue nun ɔ'a tinnge. Ɔ man bɛ́ dɔʋn bɛ lelɩ yɛ́ Mɩn bɛ lili.
42 As notícias a respeito disso se espalharam por toda a cidade de Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Pɩɛlɩ hyɛlɩ Zope ɛbɛlɛ kaan kpa. Anɩn ɔ tɩ bian kʋn awulo. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Simʋn, ɔ di naan kpolo junman.
43 E Pedro ficou lá muitos dias, na casa de um curtidor de couros chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.