Atos 23
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 Ɛhɩ, Pɔlʋ kɔ tʋ yɩ́ nyɩn ɔ kɔ nɛnɩan bɛ́ kʋalaa mɔ bɛ di ɛjɔlɛ'n, yɩ́ nwan: “Anianman-mɔ, dede mɔ ɔ 'ju ɛnɛ'n, mɩn yɔ ajʋnlɩn kɛ mɩ́n ɛnanndɩɛ nɩn anwʋn buli man ɛbʋɩn wɔ Nyanmɩan anyunnun.”
1 Paulo olhou fixamente para o conselho dos líderes do povo e disse: “Irmãos, tenho vivido diante de Deus com a consciência limpa”.
2 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, *tɛɛyɩfʋɛ kpain'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Ananiasɩ'n kɔ man atɩn kɛ bɛ́ mɔ bɛ mantan Pɔlʋ'n fín yɩ́ nʋan nɩn asʋ.
2 No mesmo instante, o sumo sacerdote Ananias ordenou aos que estavam perto de Paulo que lhe dessem um tapa na boca.
3 Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Nyanmɩan muonun yɛ̂ ɔ 'fin wɔ́. Ɛ nwun wɔ́ a ɛ nwan talɛ mɔ b'a han yɩ́ ayile fufue ɔ! Ɛ tɩ ɛbɛlɛ ɛ lɛ nɩan mala nɩn anwʋn ɛ bua mɩ́n ndɛɛ, kʋsʋ ɛ san mala nɩn anwʋn ɛ man atɩn kɛ bɛ fín mɩ́n nʋan nɩn asʋ!”
3 Então Paulo lhe disse: “Deus o ferirá, seu grande hipócrita! Que espécie de juiz é o senhor, desrespeitando a lei ao mandar me agredir dessa forma?”.
4 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, bɛ́ mɔ bɛ mantan yɩ́ ɛbɛlɛ'n nwan: “Ee! Ɛ lɛ bɔ Nyanmɩan tɛɛyɩfʋɛ kpain nɩn amgba!”
4 Os que estavam perto de Paulo lhe disseram: “Você ousa insultar o sumo sacerdote de Deus?”.
5 Mɔ Pɔlʋ tɩlɩ yɩ́ sɔ'n, yɩ́ nwan: “Anianman-mɔ, mɩn nzɩ man kɛ tɛɛyɩfʋɛ kpain nɩn ɔ. Afɩ ɔ wɔ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun kɛ: ‘Ɛ ngɔ han man wɔ́ mân kpain nɩn anwʋn ɛjɔlɛ ɛtɛ.’”
5 “Irmãos, não sabia que ele era o sumo sacerdote”, respondeu Paulo. “Pois as Escrituras dizem: ‘Não fale mal de suas autoridades’.”
6 Kɛmɔ Pɔlʋ sɩ kɛ bɛ́ mɔ bɛ lɛ di ɛjɔlɛ'n mmie-mɔ tɩ *Falisifʋɛ, mmie-mɔ kʋsʋ tɩ *Sadusifʋɛ'n, ɔ kɔ tɩan nun bɛ́ nyunnun ɛbɛlɛ. Yɩ́ nwan: “Anianman-mɔ, n dɩ Falisifʋɛ, mɩ́n sɩ-mɔ tɩ Falisifʋɛ. Nan kɛmɔ mɩn de mɩn di kɛ bɛ́ mɔ b'a wu'n 'ba tinnge'n, yɩ́ ti yɛ̂ bɛ lɛ bua mɩ́n ndɛɛ ɔ.”
6 Sabendo Paulo que alguns membros do conselho dos líderes do povo eram saduceus e outros fariseus, gritou: “Irmãos, sou fariseu, como eram meus antepassados! E estou sendo julgado por causa de minha esperança na ressurreição dos mortos!”.
7 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, akpʋlʋwa kɔ tɔ Falisifʋɛ'n-mɔ nʋn Sadusifʋɛ'n-mɔ afian, bɛ kɔ bu bɛ́ nwʋn nun.
7 Quando Paulo disse isso, o conselho se dividiu, fariseus contra saduceus,
8 Ɔ sanlɩn kɛ Sadusifʋɛ'n-mɔ lɛ kele kɛ ewuetinnge nnʋn man ɛbɛlɛ, ɛsɛ nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ nʋn wawɛ'n-mɔ kʋsʋ nnʋn man ɛbɛlɛ. Nan Falisifʋɛ'n-mɔ dɩɛ, bɛ de bɛ di kɛ ninnge sɔ'n-mɔ wɔ ɛbɛlɛ.
8 pois os saduceus afirmam não haver ressurreição, nem anjos, nem espíritos, mas os fariseus creem em todas essas coisas.
9 Bɛ kɔ fannyan ɛjɔlɛ nɩn anun. Mala nɩn asʋ mgbain'n mmie-mɔ mɔ bɛ wɔ Falisifʋɛ'n-mɔ anun'n kɔ jasʋ kɔ jinlan, bɛ́ nʋan kɔ kpi ɛjɔlɛ nɩn anun kpa. Bɛ́ nwan: “Yɛ nnwun man like ɛtɛ mɔ sʋanlan ɛhɩ a yɔ ɔ. Ɛ 'su yɩ́ akpʋlʋwa a, wawɛ bie anaan nyanmɩansʋ bɔfʋɛ kʋn a han ɛjɔlɛ a hele yɩ́!”
9 Houve grande alvoroço. Alguns dos mestres da lei que eram fariseus se levantaram e começaram a discutir energicamente. “Não vemos nada de errado com este homem!”, gritavam. “Talvez um espírito ou um anjo tenha falado a ele!”
10 Kɛ ɛjɔlɛ'n sili yɔlɩ yɩ́'n, nzalafʋɛ'n-mɔ kpain'n sulolɩ yɩ́ nzin. Ɔ jʋnlɩnlɩn kɛ bɛ́ menian sɔ'n nyan Pɔlʋ a, bɛ 'tɩtɩ yɩ́ nun. Yɩ́ ti, ɔ kɔ man yɩ́ nzalafʋ'n-mɔ atɩn kɛ bɛ hɔ́ yɩ́ Pɔlʋ menian'n-mɔ afian ɛlɔ bɛ nʋn yɩ́ sá wʋ́lʋ sua nɩn anun.
10 A discussão ficou cada vez mais violenta, e o comandante teve medo de que Paulo fosse feito em pedaços. Assim, ordenou que os soldados o retirassem à força e o levassem de volta à fortaleza.
11 Mɔ ɛjɔlɛ'n yɔlɩ sɔ'n, yɩ́ kɔngɔɛ m'ɔ tian yɩ́ nnyuan'n, yɛ́ Mɩn kɔ yɩ yɩ́ nwʋn kɔ hele Pɔlʋ. Yɩ́ nwan: “Pɔlʋ, bɔ mɔndɩnlɩn! A li mɩ́n nwʋn adanzɩɛ Zoluzalɛmʋn ɛwa, ɔ di kɛ ɛsɛ ɛ di mɩ́n nwʋn adanzɩɛ Lɔmʋn ɛlɔ.”
11 Naquela noite, o Senhor apareceu a Paulo e disse: “Tenha ânimo, Paulo! Assim como você testemunhou a meu respeito aqui em Jerusalém, deve fazê-lo também em Roma”.
12 Ɛhɩ, mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n ngɛlɛmɔ, Zufʋ'n-mɔ kɔ hɔ Pɔlʋ ati ahuan. Bɛ kɔ han ndâ kɛ sɛ b'a ngun man Pɔlʋ a, bɛ nni man like ɛsɛ bɛ nnʋn man nzue.
12 Na manhã seguinte, alguns judeus se juntaram para conspirar, jurando solenemente que não comeriam nem beberiam antes de matar Paulo.
13 Bɛ́ mɔ bɛ hɔlɩ Pɔlʋ ati ahuan'n, bɛ tala menian abulanan.
13 A conspiração envolveu mais de quarenta homens.
14 Bɛ kɔ hɔ kɔ tʋ tɛɛyɩfʋɛ mgbain'n-mɔ nʋn Izalayɛ mgbain'n-mɔ, bɛ́ nwan: “Y'a han ndâ kɛ ɔ di kɛ yɛ kun Pɔlʋ kʋalaaka nán y'a li like.
14 Foram aos principais sacerdotes e aos líderes do povo e lhes disseram: “Juramos solenemente, sob pena de castigo divino, que não comeremos nem beberemos antes de matar Paulo.
15 Yɩ́ ti, kɩkaala dɩɛ, ɛmɔ mgbain'n-mɔ kʋalaatin, ɛmɔ hɔ́ nwún nzalafʋ kpain nɩn anwʋn. Ɛmɔ hán héle yɩ́ kɛ ɔ mán Pɔlʋ bála ɛmɔ aja sʋ maan ɛmɔ nɩ́an yɩ́ ɛjɔlɛ nɩn anun yuein kpa. Yɩ́ dɩɛ, Pɔlʋ fi ɛlɔ dede mɔ ɔ 'ju ɛmɔ anyunnun ɛbɛlɛ'n, anɩn y'a sesie yɛ́ nwʋn y'a hun yɩ́.”
15 Agora peçam, vocês e o conselho dos líderes do povo, que o comandante traga Paulo de volta ao conselho. Finjam que os senhores desejam examinar o caso com mais detalhes. Nós o mataremos no caminho”.
16 Mɛlɛ mɔ bɛ 'kan Pɔlʋ ati ahuan ɛjɔlɛ sɔ'n, yɩ́ nianman balasua nɩn awa belenzua kʋn kɔ tɩ. Ɔ kɔ hɔ sua nɩn anun ɛlɔ ɔ kɔ hɔ kɔ yɩ Pɔlʋ anzʋti.
16 Contudo, o sobrinho de Paulo, filho de sua irmã, soube do plano deles e foi à fortaleza contar a seu tio.
17 Pɔlʋ kɔ fɛlɛ nzalafʋ'n-mɔ mɔ bɛ sie nzalafʋ ɛya kʋn nɩn asʋ kpain'n kʋn. Yɩ́ nwan: “Fa kpafɛlɛ ɛhɩ kɔ nzalafʋ kpain nɩn anwʋn ɛlɔ. Ɔ 'kan ɛjɔlɛ ɔ kele yɩ́.”
17 Então Paulo mandou chamar um dos oficiais romanos e disse: “Leve este rapaz ao comandante. Ele tem algo importante para lhe contar”.
18 Mɔ Pɔlʋ anʋan tɔlɩ'n, nzalafʋ'n m'ɔ sie nzalafʋ ɛya kʋn'n kɔ fa kpafɛlɛ'n ɔ nʋn yɩ́ kɔ hɔ bɛ́ kpain nɩn anwʋn ɛlɔ. Yɩ́ nwan: “Kpain, Pɔlʋ mɔ b'a tʋ yɩ́ fiadɩ nɩn a fɛlɛ mɩ́n ɔ a han ɔ'a hele mɩ́n kɛ n vá kpafɛlɛ ɛhɩ m mɛ́lɛ wɔ́, nán ɔ 'kan ɛjɔlɛ ɔ kele wɔ́.”
18 O oficial o levou ao comandante e explicou: “O preso Paulo me chamou e pediu que eu trouxesse ao senhor este rapaz, pois ele tem algo a lhe contar”.
19 Mɔ nzalafʋ'n hanlɩn sɔ yuelɩ'n, bɛ́ kpain'n kɔ sɔ kpafɛlɛ nɩn asa ɔ nʋn yɩ́ bɛ kɔ tɩ bɛ́ nwʋn. Ɔ kɔ bisa kpafɛlɛ'n kɛ: “Nzʋ ɛjɔlɛ dɩɛ yɛ̂ ɛ kulo kɛ ɛ kan kele mɩ́n ɔ?”
19 O comandante tomou o rapaz pela mão e o levou à parte. “O que você quer me dizer?”, perguntou.
20 Ɛhɩ a, kpafɛlɛ'n kɔ sʋsɔ ɛjɔlɛ sʋ, yɩ́ nwan: “Zufʋ'n-mɔ anʋan a sɛ bɛ́ nwʋn. Bɛ 'ba a tʋ wɔ́ bɛ sɛlɛ wɔ́ kɛ ɛhɩnman ɛ fá Pɔlʋ ɛ fíte bɛ́ mgbain'n-mɔ anyunnun maan bɛ nɩ́an yɩ́ ɛjɔlɛ nɩn anun yuein kpa.
20 O sobrinho de Paulo respondeu: “Alguns judeus pedirão que o senhor apresente Paulo diante da reunião do conselho amanhã, fingindo que desejam obter mais informações.
21 Sɛ bɛ ba a tʋ wɔ́ a, n'ɛ tɛ bɛ́ sʋ. Ɔ sanlɩn kɛ, bɛ́ nun abulanan nʋn yɩ́ nzin a hɔ Pɔlʋ ati ahuan b'a han ndâ kɛ sɛ bɛ hunlin man yɩ́ a, bɛ nni man like ɛsɛ bɛ nnʋn man nzue. Kɩkaala dɩɛ, b'a bɔbʋa bɛ́ nwʋn a yue, nan wɔ́ yɛ̂ bɛ lɛ nwʋnndɛ wɔ́ ɔ.”
21 Não acredite neles. Há mais de quarenta homens emboscados para matar Paulo. Juraram solenemente, sob pena de castigo divino, que não comeriam nem beberiam antes de matá-lo. Estão de prontidão, apenas esperando sua permissão”.
22 Mɔ nzalafʋ kpain'n tɩlɩ ɛjɔlɛ'n sʋa'n, ɔ kɔ han kɔ hele kpafɛlɛ'n kɛ n'ɔ kan ɛjɔlɛ sɔ'n kele sʋanlan fɩ́ɩ́, nan ɔ hɔ́ awulo.
22 O comandante despediu o rapaz e o advertiu: “Não deixe ninguém saber que você me contou isso”.
23 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, nzalafʋ kpain'n kɔ fɛlɛ yɩ́ nzalafʋ'n-mɔ anun nnyuan mɔ bɛ sie nzalafʋ ɛya ngʋkʋn ngʋkʋn'n. Yɩ́ nwan: “Ɛmɔ hóhuan nzalafʋ ɛya nnyuan anʋan, menian abulasʋ mɔ bɛ fʋ ɛkpanngɔ nʋn menian ɛya nnyuan mɔ bɛ tʋ acɔ. Ɛmɔ kokuan bɛ́ nʋan yue a, ɛmɔ kʋalaa sésie bɛ́ nwʋn nán bɛ hɔ́ Sazale ɛnɛ kɔngɔɛ dɔɛ ngʋanlan.
23 Então o comandante chamou dois de seus oficiais e ordenou: “Preparem duzentos soldados para partir a Cesareia hoje às nove da noite. Levem também duzentos lanceiros e setenta soldados a cavalo.
24 Ɛmɔ sésie ɛkpanngɔ kʋn bɛ mán Pɔlʋ, nán bɛ fá yɩ́ kʋnlʋn-ngʋnlʋn bɛ hɔ́ fá yɩ́ wúla kʋnmanna Felisi asa nun.”
24 Providenciem um cavalo para Paulo e levem-no em segurança ao governador Félix”.
25 Mɔ nzalafʋ kpain'n hanlɩn ɛhɩ helelɩ bɛ́'n, ɛsɛ ɔ kɔ hɛlɛ kalata kɔ tʋ sʋ. Yɩ́ nwan:
25 Em seguida, escreveu a seguinte carta ao governador:
26 Kʋnmanna Felisi,
26 “De Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix. Saudações.
27 Like ati m'ɔ man mɩɩn kɛlɛ wɔ́'n y'ɔ le kɛ Zufʋ'n-mɔ a hyɩ sʋanlan ɛhɩ mɔ m'an fa yɩ́ m'an bɛlɛ wɔ́'n. Tɛmʋn mɔ ahan bɛ 'kun yɩ́'n yɛ̂ mɩn nʋn mɩ́n menian'n-mɔ hɔlɩ lelɩ yɩ́ ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ m'an tɩ kɛ ɔ tɩ Lɔmʋn sʋanlan.
27 “Este homem foi capturado por alguns judeus que estavam prestes a matá-lo quando cheguei com meus soldados. Ao ser informado de que ele era cidadão romano, transferi-o para um lugar seguro.
28 Kɛmɔ afɩ mɩn kulo kɛ mɩn nwun like ati mɔ Zufʋ'n-mɔ lɛ tʋn yɩ́ ɛsʋan'n, mɩn nʋn yɩ́ kɔ hɔ bɛ́ mgbain'n-mɔ aja sʋ.
28 Então levei-o diante do conselho supremo dos judeus para investigar o motivo das acusações.
29 Mɔ m'an nwun yɩ́ nun'n y'ɔ le kɛ bɛ́ mala nɩn anwʋn ɛjɔlɛ ati yɛ̂ b'a tʋn yɩ́ ɛsʋan ɔ. Ɔ yɔlɩ man like ɛtɛ mɔ yɩ́ ti ɔ di kɛ bɛ tʋ yɩ́ fiadɩ anaan bɛ kun yɩ́ ɔ.
29 Não demorei a descobrir que ele era acusado de algo relacionado à lei religiosa, sem dúvida nada que justificasse a pena de morte ou mesmo a prisão.
30 Nan mɔ bɛ yɩlɩ mɩ́n anzʋti kɛ Zufʋ'n-mɔ a hɔ yɩ́ ti ahuan bɛ kulo kɛ bɛ kun yɩ́'n, ɛbɛlɛ ala, n gɔ fa ajʋnlɩn kɛ mɩn 'fa yɩ́ mɩn bɛlɛ wɔ́. M'an bɔ bɛ́ mɔ b'a tʋn yɩ́ ɛsʋán nɩn amannɩɛ kɛ sɛ bɛ nʋn yɩ́ le ɛjɔlɛ a, anɩn bɛ tʋ́ wɔ́ ɛlɔ.
30 Fui informado, porém, de uma conspiração para matá-lo e enviei-o de imediato ao senhor. Também informei aos acusadores que devem apresentar suas denúncias diante do senhor”.
31 Ɛhɩ, kɛ bɛ́ kpain'n kpɩnlɩn helelɩ bɛ́'n, nzalafʋ'n-mɔ kɔ fa Pɔlʋ kɔngɔɛ bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Antipatilisi nɩn asʋ.
31 Naquela noite, os soldados cumpriram as ordens que haviam recebido e levaram Paulo até Antipátride.
32 Mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, nzalafʋ'n-mɔ mɔ bɛ nanndɩ asɩ'n kɔ sa kɔ hɔ Zoluzalɛmʋn. Bɛ́ mɔ bɛ fʋ mgbanngɔ'n nʋn Pɔlʋ kɔ hɔ.
32 Voltaram à fortaleza na manhã seguinte, enquanto a cavalaria prosseguiu com ele.
33 Mɔ bɛ juli Sezale ɛbɛlɛ'n, bɛ́ mɔ bɛ fʋ mgbanngɔ'n kɔ fa kalata'n nʋn Pɔlʋ kɔ wula Kʋnmanna Felisi asa nun.
33 Quando chegaram a Cesareia, apresentaram Paulo e a carta ao governador Félix.
34 Kʋnmanna Felisi kɔ kɩnnga kalata'n. M'ɔ kɩnngalɩ yuelɩ'n, ɔ kɔ bisa Pɔlʋ lɩka mɔ bɛ wʋlɩ yɩ́'n. Mɔ Pɔlʋ hanlɩn helelɩ yɩ́ kɛ ɔ fi Silisi mân nun'n,
34 O governador leu a carta e perguntou a Paulo de que província ele era. “Da Cilícia”, respondeu Paulo.
35 Felisi nwan: “Bɛ́ mɔ bɛ nʋn wɔ́ le ɛjɔlɛ'n 'ba a, n gɔ bisa wɔ́ kosuan.” Ɛhɩ a, Felisi kɔ man atɩn kɛ bɛ fá Pɔlʋ bɛ síe belemgbin Elɔdɩ sua nɩn anun ɛlɔ.
35 “Ouvirei seu caso pessoalmente quando seus acusadores chegarem”, disse o governador. Em seguida, ordenou que Paulo fosse mantido na prisão do palácio que Herodes havia construído.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.