Atos 20
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NTLH
1 Ɛhɩ, ɔ yɔlɩ mɔ kulo nɩn anun gualɩ diin'n, Pɔlʋ kɔ yia yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ. Ɔ kɔ wowula bɛ́ anwʋnsɛlɛ, ɔ nʋn bɛ́, bɛ kɔ li ngalɩɛ, cuein yɛ̂ ɔ hɔlɩ Masedʋanɩn mân nun ɔ.
1 Quando acabou a confusão, Paulo mandou chamar os irmãos e falou com eles para animá-los. Então se despediu deles e foi para a província da Macedônia.
2 Ɔ kɔ nanndɩ ɛbɛlɛ mân sɔ nɩn anun ɔ kɔ han ɛjɔlɛ dɔʋn ɔ kɔ wowula yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ anwʋnsɛlɛ. Mɔ Pɔlʋ wowulalɩ bɛ́ anwʋnsɛlɛ yuelɩ'n, ɔ kɔ hɔ Gɛlɛsɩ mân nun
2 Atravessou aquelas regiões, animando muito com as suas mensagens os cristãos. Aí chegou à província da Acaia,
3 ɔ kɔ li ɛbɛlɛ sala nsan. Mɛlɛ mɔ ahan ɔ fi ɛbɛlɛ ɔ 'kɔ Sili mân nun'n, bɛ kɔ yɩ yɩ́ anzʋti kɛ Zufʋ'n-mɔ a hɔ yɩ́ ti ahuan. Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ yɔ ajʋnlɩn kɛ ɔ di kɛ ɔ sa yɩ́ nzin ɔ sɩn Masedʋanɩn mân nun.
3 onde ficou três meses. Quando já estava pronto para ir à província da Síria, soube que os judeus estavam fazendo planos contra ele. Então resolveu voltar pela Macedônia.
4 Mɔ ɔ 'ba'n, menian mɔ bɛ walɩ somanlɩn yɩ́ dede bɛ juli Azi mân nun'n y'ɔ le Sopatɛɛ m'ɔ fi Belee kulo nɩn asʋ mɔ yɩ́ sɩ y'ɔ le Pilusi'n, Alisitakɩ nʋn Segʋndusi mɔ bɛ fi Tesaloninki kulo nɩn asʋ'n, Gayiyusi m'ɔ fi Dɛlɩbʋ kulo nɩn asʋ'n nʋn Timote, Tisiki nʋn Tolofimʋn mɔ bɛ fi Azi mân nun'n.
4 Foram com ele as seguintes pessoas: Sópatro, filho de Pirro, da cidade de Bereia; Aristarco e Segundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e também Tíquico e Trófimo, que eram da província da Ásia.
5 Bɛ kɔ li mʋa yɛ́ nyunnun Tolowasɩ kulo nɩn asʋ bɛ lɛ nwʋnndɛ yɛ́ ɛbɛlɛ.
5 Eles foram na frente e nos esperaram na cidade de Trôade.
6 Mɔ bɛ lili *Pakɩ fɛtɩ'n yuelɩ'n, mɩ́n nʋn Pɔlʋ yɛ kɔ tu yɛ́ bʋ Filipʋ kulo nɩn asʋ. Yɛ la asue nyɩnsʋ dede cɩan nnun nán y'a ju Tolowasɩ y'a tʋ ɛhɩnlɩn-mɔ. Mɔ yɛ juli Tolowasɩ'n, yɛ lili ɛbɛlɛ mɔlɛ kʋn.
6 Depois da Festa dos Pães sem Fermento , nós partimos da cidade de Filipos. Cinco dias depois nos encontramos com eles em Trôade e ficamos ali uma semana.
7 Ɛhɩ, mɔlɛ'n, yɛ yialɩ yɛ́ Mɩn alɩɛ nɩn anwʋn. Pɔlʋ kɔ han ɛjɔlɛ ɔ kɔ hele asɔnɩn mma'n-mɔ. Kɛmɔ alɩ́ɛ cɩn an, anɩn ɔ di kɛ Pɔlʋ kɔ'n, ɔ kɔ han ɛjɔlɛ dede bɛ kɔ bɔ kɔ yɔ alɩmunnun.
7 No sábado à noite nós nos reunimos com os irmãos para partir o pão . Paulo falou nessa reunião e continuou falando até a meia-noite, pois ia viajar no dia seguinte.
8 Anɩn kanlannɩɛ dɔʋn kpa wɔ awaa nɩn asʋ sua'n mɔ y'a yia nun nɩn anun.
8 Havia muitas lamparinas acesas na sala onde nós estávamos reunidos, a qual ficava no terceiro andar da casa.
9 Mɛlɛ mɔ Pɔlʋ 'kan ɛjɔlɛ'n, anɩn kpafɛlɛ kʋn tɩ mɛnzɛlɛ nɩn anʋan ɔ lɛ dafɩ kpa. Kpafɛlɛ sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Etisusi. Etisusi fi awaa'n m'ɔ wɔ sʋ ngʋkʋn ngʋkʋn nsan'n, ɔ kɔ tɔ asɩ. Bɛ 'kuku yɩ́ sʋ a, Etisusi a wu.
9 Um moço chamado Êutico estava sentado numa janela. E, como Paulo continuasse falando durante muito tempo, o sono do moço foi aumentando. De repente, ele dormiu e caiu da janela. Quando o levantaram, estava morto.
10 Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ ju asɩ ɔ kɔ han yɩ́ nwʋn asɩ ɔ kɔ fa Etisusi yɩ́ sa sʋ, yɩ́ nwan: “Nán bɛ di yalɛ, ɔ sanlɩn kɛ ɔ wuli man!”
10 Então Paulo desceu, abaixou-se, abraçou o moço e disse: — Não se assustem, pois ele está vivo.
11 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, Pɔlʋ salɩ fʋlɩ awaa nɩn asʋ. Ɔ kɔ bu kpaʋn'n ɔ kɔ li. Ɔ kɔ han ɛjɔlɛ dede alɩ́ɛ kɔ hɩn. Mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n yɛ̂ ɔ hɔlɩ ɔ.
11 Em seguida Paulo subiu de novo, partiu o pão e comeu. Falou ainda muito tempo, até de manhã, e depois foi embora.
12 Kpafɛlɛ'n dɩɛ, bɛ nʋn yɩ́ 'ba a, anɩn yɩ́ nyɩn wɔ sʋ. Ɔ man bɛ́ kʋalaa bɛ́ lʋa cɩcɩlɩ kpa.
12 Aí levaram o moço, vivo, para a casa dele, e isso os deixou muito animados.
13 Ɛhɩ, Pɔlʋ kɔ fa bɛ́ ja nun atɩn'n m'ɔ kɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Asɔsʋ nɩn asʋ. Yɛ́ dɩɛ, yɛ kɔ fʋ meli nun yɛ kɔ li mʋa yɩ́ nyunnun Asɔsʋ ɛlɔ. Afɩ Pɔlʋ helelɩ kɛ yɛ yía ɛbɛlɛ nán y'a fa yɩ́ meli nɩn anun.
13 Nós fomos na frente e embarcamos no navio que nos levou até o porto de Assôs, onde devíamos esperar Paulo. Ele mandou que fizéssemos isso porque queria ir por terra até lá.
14 Mɔ Pɔlʋ walɩ tʋlɩ yɛ́ Asɔsʋ ɛbɛlɛ'n nán y'a fa yɩ́ meli nɩn anun y'a hɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Mintilɛnɩn nɩn asʋ.
14 Quando ele se encontrou conosco em Assôs, nós o recebemos no navio e seguimos viagem até a cidade de Mitilene.
15 Yɛ juli Mintilɛnɩn mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, yɛ la sʋ dede yɛ kɔ ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Kio nɩn anʋan nun. Alɩ́ɛ hɩnlɩn biekun, yɛ kɔ ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Samɔsʋ nɩn asʋ. Alɩ́ɛ hɩnlɩn biekun, yɛ kɔ ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Minle nɩn asʋ.
15 Então partimos dali e, no dia seguinte, passamos perto da ilha de Quios. No outro dia já estávamos na ilha de Samos e um dia depois chegamos ao porto de Mileto.
16 Afɩ Pɔlʋ fualɩ kɛ bɛ ju Efɛzɩ kulo nɩn asʋ ɛbɛlɛ a, bɛ njinlan man nán b'a nga man Azi mân nɩn anun ɛbɛlɛ. Kɛ ɔ kɔ yɔ nán ɔ'a ju Zoluzalɛmʋn kulo nɩn asʋ ndɛ *Pantekɔtʋ fɛtɩ cɩan'n, ɛhɩ yɛ̂ anɩn Pɔlʋ lɛ jʋnlɩn ɔ.
16 Paulo tinha resolvido não parar na cidade de Éfeso para não ficar muito tempo na província da Ásia. Ele estava com pressa, pois queria chegar a Jerusalém, se possível, antes do dia de Pentecostes .
17 Mɔ yɛ juli Minle'n, Pɔlʋ kɔ tʋ Efɛzɩ asɔnɩn nɩn asʋ mgbain'n-mɔ ngalɩɛ kɛ bɛ bála a tʋ yɛ́ Minle ɛbɛlɛ.
17 Em Mileto Paulo mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso para se encontrarem com ele.
18 Bɛ walɩ juli ɛbɛlɛ a, Pɔlʋ nwan: “Ɔ bɔ yɩ́ bʋ alimʋa cɩan mɔ n juli Azi mân nɩn anun'n, kɛ m gbɩnlɩn mɩn nʋn ɛmɔ yɛ nanndɩlɩ'n, ɛmɔ sɩ.
18 Quando eles chegaram, Paulo disse: — Vocês sabem como foi que passei todo o tempo que estivemos juntos, desde o primeiro dia em que cheguei à
19 M'an bɛbɛlɛ mɩn nwʋn yɛ́ Mɩn ɛsʋ́ɛ nɩn anun, mɩn tɩtɩ mɩ́n nyɩn ɛmʋɩn mɩ́n sa nun, ɛsɛ Zufʋ'n-mɔ man n nwunlin amannɩnhunlun. Ɔ sanlɩn kɛ anɩn bɛ kɔ mɩ́n ti ahuan.
19 Fiz o meu trabalho como servo do Senhor, com toda a humildade e com lágrimas. E isso apesar dos tempos difíceis que tive, por causa dos judeus que se juntavam contra mim.
20 Ɛmɔ sɩ kɛ like m'ɔ tɩ kpa man ɛmɔ'n, m'an va man fɩ́ɩ́ m'an vɩa man ɛmɔ. M'an han yɩ́ kʋalaa m'an hele ɛmɔ bagua nun ɔ nʋn ɛmɔ awulo'n-mɔ anun.
20 Vocês também sabem que fiz tudo para ajudar vocês, anunciando o evangelho e ensinando publicamente e nas casas.
21 M'an han m'an hele bɛ́ mɔ bɛ tɩ Zufʋ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ *Gɛlɛkɩ'n kɛ bɛ nún bɛ́ nwʋn bɛ káci bɛ́ abalabɔ'n wɔ Nyanmɩan anwʋn ɛsɛ bɛ lé yɛ́ Mɩn Zozi Kilisi bɛ lí.
21 Eu disse com firmeza aos judeus e aos não judeus que eles deviam se arrepender dos seus pecados, voltar para Deus e crer no nosso Senhor Jesus.
22 “Kɩkaala dɩɛ, n dɩ kɛ sʋanlan mɔ b'a cɩcɩ yɩ́ ɔ, Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n lɛ cʋɩn mɩ́n kɔ Zoluzalɛmʋn, mɩn nzɩ man ɛjɔlɛ mɔ ɔ 'ba tʋ mɩ́n ɛlɔ ɔ.
22 Agora eu vou para Jerusalém, obedecendo ao Espírito Santo, sem saber o que vai me acontecer lá.
23 Mɔ mɩn sɩ nɩn ala y'ɔ le kɛ, kulo biala mɔ n gɔ ju sʋ'n, Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n kan kele mɩ́n kɛ bɛ lɛ ba tʋ mɩ́n fiadɩ ɛsɛ mɩn 'ba nwun nyinlinlin.
23 Sei somente que em todas as cidades o Espírito Santo tem me avisado que prisões e sofrimentos estão me esperando.
24 Nan mɩ́n dɩɛ, nán mɩ́n ngʋan'n y'ɔ tɩ mɩ́n cɩnnjɩn ɔ. Nyanmɩan anwunnvoe ɛsɩ́ɛ Ɛjɔlɛkpa'n mɔ yɛ́ Mɩn Zozi a fa a wula mɩ́n sa nun kɛ m mɔ́ n géle menian'n-mɔ'n, kɛ ɔ kɔ yɔ nán m'an li junman sɔ'n dede m'an gua yɩ́ bʋ'n, ɛhɩ y'ɔ tɩ mɩn cɩnnjɩn ɔ.
24 Mas eu não dou valor à minha própria vida. O importante é que eu complete a minha missão e termine o trabalho que o Senhor Jesus me deu para fazer. E a missão é esta: anunciar a boa notícia da graça de Deus.
25 “Sian dɩɛ, mɩn sɩ kɛ ɛmɔ mɔ m'an tanlan ɛmɔ afian m'an bɔ Nyanmɩan Belemgbin Mân nɩn anwʋn ɛjɔlɛ m'an hele ɛmɔ'n, ɛmɔ lɛ ngɔ nwun man mɩ́n nyunnun kʋ́n.
25 — Eu tenho estado entre vocês, anunciando o Reino de Deus , e agora sei que vocês não vão me ver mais.
26 Yɩ́ ti, mɩɩn kan mɩn kele ɛmɔ ɛnɛ kɛ ɛmɔ anun kʋn m'ɔ kɔ minlin'n, mɩn nzɩ man yɩ́ ɛjɔlɛ nun.
26 Por isso, com toda a certeza eu afirmo hoje que, se algum de vocês se perder, eu não sou o responsável.
27 Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan afʋtu'n kʋalaatin, m'an tu ɛmɔ, m'an nva man fɩ́ɩ́ m'an nvɩa man ɛmɔ.
27 Pois não deixei de lhes anunciar todo o plano de Deus.
28 Yɩ́ ti, ɛmɔ nɩ́an bɛ́ nwʋn ye ɛsɛ bɛ nɩ́an menian'n-mɔ kʋalaatin mɔ Wawɛ Nwannzan-nwannzan nɩn a fa a wula ɛmɔ asa nun nɩn asʋ kpa. Ɛmɔ nɩ́an Asɔnɩn'n mɔ Nyanmɩan a man yɩ́ kunnun Baa nɩn a wu a to yɩ́ ti ngʋan nɩn asʋ kpa. Ɔ sanlɩn kɛ Asɔnɩn sɔ'n tɩ yɩ́ muonun yɩ́ dɩɛ.
28 Cuidem de vocês mesmos e de todo o rebanho que o Espírito Santo entregou aos seus cuidados, como pastores da Igreja de Deus, que ele comprou por meio do sangue do seu próprio Filho.
29 “Mɩn sɩ kɛ mɩn kɔ a, menian anwʋn esulo kɛ naan bedi 'ba wʋlʋ ɛmɔ afian bɛ fannyan asɔnɩn mma'n-mɔ anun.
29 Pois eu sei que, depois que eu for, aparecerão lobos ferozes no meio de vocês e eles não terão pena do rebanho.
30 Ɛmɔ muonun afian, menian 'ba jasʋ bɛ kan ato ɛjɔlɛ bɛ man dedi mma'n-mɔ si bɛ́ sʋ.
30 E chegará o tempo em que alguns de vocês contarão mentiras, procurando levar os irmãos para o seu lado.
31 Yɩ́ ti, ɛmɔ kácɩ bɛ sísa bɛ́ nwʋn. Ɔ sanlɩn kɛ, kɔngɔɛ nʋn eyua dede afʋɛ nsan, mɩ́n nʋan wɔ sʋ m'an tu ɛmɔ anun kʋn biala fʋɔ. Mɩn 'tu ɛmɔ fʋɔ a, anɩn mɩɩn sun.
31 Portanto, fiquem vigiando e lembrem que durante três anos, de dia e de noite, eu, chorando, não parei de ensinar cada um de vocês.
32 “Afɩ sian dɩɛ, mɩɩn fa ɛmɔ mɩn wula Nyanmɩan asa nun. Ɔ kʋala kɛ ɔ man yɩ́ anwunnvoe ɛsɩ́ɛ ɛjɔlɛ'n bʋka ɛmɔ, ɛsɛ ɛmɔ asa kan ajâ'n mɔ ɔ'a fa ɔ'a sie bɛ́ kʋalaa mɔ bɛ tɩ yɩ́ dɩɛ'n.
32 — E agora eu os entrego aos cuidados de Deus e da palavra da sua graça. Pois ele pode ajudá-los a progredir espiritualmente e pode dar-lhes as bênçãos que guarda para todo o seu povo.
33 Mɩ́n nyɩn a mmʋlʋ man sʋanlan fɩ́ɩ́ esika, anaan taladɩɛ.
33 Não cobicei nem a prata, nem o ouro, nem as roupas de ninguém.
34 Ɛmɔ muonun sɩ kɛ n ne mɩ́n sa n nili junman n nyanlɩn like mɔ anɩn mɩn nʋn mɩ́n manngʋn'n-mɔ y'a mian yɩ́ nwʋn'n.
34 Pelo contrário, vocês sabem que eu trabalhei com as minhas próprias mãos e consegui tudo o que eu e os meus companheiros de trabalho precisávamos.
35 M'an yɔ yɩ́ sɔ m'an man ɛmɔ a nwun yɩ́ nyunnun nʋn yɩ́ nzin'n kʋalaatin kɛ ɔ fata kɛ yɛ di junman sʋa yɛ bʋka ehianfʋɛ'n-mɔ. Anɩn yɛ́ ti kacɩ ɛjɔlɛ'n mɔ yɛ́ Mɩn Zozi hanlɩn'n. Yɩ́ nwan: ‘Sɛ ɛ fa man an, salɩɛ wɔ nun tala mɔ bɛ lɛ fa bɛ man wɔ́'n.’”
35 Em tudo tenho mostrado a vocês que é trabalhando assim que podemos ajudar os necessitados. Lembrem das palavras do Senhor Jesus: “É mais feliz quem dá do que quem recebe.”
36 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ gua bɛ́ nanngʋnlʋnman asɩ ɔ kɔ yɔ asɔnɩn.
36 Quando Paulo acabou de falar, ajoelhou-se com os irmãos e orou.
37 Bɛ́ kʋalaa bɛ le esuan bɛ kɔ tɔ Pɔlʋ nun bɛ kɔ li ngalɩɛ.
37 Então todos choraram muito e abraçaram e beijaram Paulo.
38 Alʋabɔ'n m'ɔ hanlɩn bɛ́'n y'ɔ le mɔ Pɔlʋ hanlɩn hele bɛ́ kɛ bɛ lɛ ngɔ nwun man yɩ́ nwʋn kʋ́n'n. Ɛhɩ anzin, bɛ hɔlɩ gualɩ yɩ́ atɩn dede ɔ fʋlɩ meli nɩn anun.
38 Estavam tristes, especialmente porque ele lhes tinha dito que nunca mais iam vê-lo. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.