Atos 18
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NTLH
1 Ɛhɩ anzin, Pɔlʋ fi Atɛnɩn ɛbɛlɛ ɔ kɔ hɔ Kolɩntɩ kulo nɩn asʋ.
1 Depois disso, Paulo saiu de Atenas e foi para a cidade de Corinto.
2 M'ɔ juli ɛlɔ'n, ɔ kɔ tʋ Zufʋ belenzua kʋn. Belenzua sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Akilasɩ. Ɔ fi Pʋn mân nun. Yɩ́ yɩ'n li Pilisili. Bɛlɛ mɔ bɛ fi Itali mân nun ba a ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ belemgbin kpain'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Kulodʋ nɩn a han kɛ Zufʋ'n-mɔ kʋalaatin fi Lɔmʋn kulo nɩn asʋ bɛ tú. Pɔlʋ kɔ fa yɩ́ nwʋn kɔ bɔ bɛ́.
2 Encontrou ali um judeu chamado Áquila, que era da província do Ponto. Fazia pouco tempo que ele tinha chegado da Itália com Priscila, a sua esposa. Eles tinham saído de lá porque o imperador Cláudio havia mandado que todos os judeus fossem embora de Roma. Paulo foi visitá-los
3 Kɛmɔ bɛ́ junman'n mɔ bɛ di'n nʋn Pɔlʋ dɩɛ'n tɩ kʋn'n, afɩ bɛ nwʋn tantɩ, Pɔlʋ nʋn bɛ́ bɛ kɔ tanlan bɛ kɔ li junman.
3 e acabou ficando ali para trabalhar com eles, porque a profissão de Paulo e a deles era a mesma, isto é, fazer barracas.
4 *Ɛnwʋnmɩan ele cɩan daa, Pɔlʋ kan Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn anun. Ɔ kulo kɛ Zufʋ'n-mɔ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n de ɛjɔlɛ sɔ'n tʋ nun.
4 E todos os sábados ele falava na sinagoga e procurava convencer os judeus e os não judeus.
5 Nan mɔ Silasɩ nʋn Timote fi Masedʋanɩn mân nun bɛ walɩ tʋlɩ Pɔlʋ'n, Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ nɩn ala yɛ̂ anɩn Pɔlʋ kan ɔ. Ɔ kan yɩ́ yuein kele Zufʋ'n-mɔ kɛ Ngʋandefʋɛ'n y'ɔ le Zozi.
5 Depois que Silas e Timóteo chegaram da província da Macedônia, Paulo começou a dar todo o seu tempo para anunciar a mensagem. Ele afirmava aos judeus que Jesus é o Messias .
6 Ɛjɔlɛ'n mɔ Pɔlʋ kɔ han'n, Zufʋ'n-mɔ bɔ yɩ. Bɛ kpɛ Pɔlʋ nzʋba. Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ wʋsʋ yɩ́ taladɩɛ'n-mɔ anun kɔ gua bɛ́ nwʋn, ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Sɛ ɛmɔ minlin an, ɛmɔ muonun bɛ́ ɛjɔlɛ ɔ. Mɩn nzɩ man nun. Sian dɩɛ, bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ nɩn anwʋn yɛ̂ mɩɩn kɔ ɔ.”
6 Mas alguns deles ficaram contra Paulo e o xingaram. Então, em sinal de protesto, ele sacudiu o pó das suas roupas e disse: — Se vocês se perderem, os culpados serão vocês mesmos. A responsabilidade não será minha. De agora em diante vou anunciar a mensagem aos não judeus.
7 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ fi ɛbɛlɛ ɔ kɔ hɔ bian kʋn awulo. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Titiyusi Zusutusu. Ɔ sʋ Nyanmɩan. Yɩ́ awulo'n mantan Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua'n.
7 Então ele saiu de lá e foi morar na casa de um homem chamado Tício Justo, um não judeu que adorava a Deus. A casa dele ficava ao lado da sinagoga.
8 Nunhan kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Kilisipusi, ɔ tɩ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn asʋ kpain. Ɔ nʋn yɩ́ awulo nɩn anun menian'n-mɔ kʋalaatin bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn. Kolɩntɩ ɛbɛlɛ menian dɔʋn mɔ bɛ tɩlɩ ɛjɔlɛ'n mɔ Pɔlʋ hanlɩn'n, bɛ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ manlɩn yɛ́ Mɩn ɛsɛ bɛ sɔnɩnlɩn bɛ́.
8 Crispo, que era o chefe da sinagoga, também creu no Senhor Jesus, e todas as pessoas da sua casa também creram. Muitas pessoas da cidade de Corinto ouviram a mensagem, creram e foram batizadas.
9 Ɛhɩ, kɔngɔɛ kʋn, yɛ́ Mɩn kɔ hɩn Pɔlʋ ɛlalɩɛ ɔ kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Pɔlʋ, n'ɛ sulo, nan wɔ́ lɩlɩ kan ɛjɔlɛ'n kɔ wɔ́ nyunnun, n'ɛ muan wɔ́ nʋan.
9 Certa noite Paulo teve uma visão, e nela o Senhor disse:
10 Ɔ sanlɩn kɛ mɩn nʋn wɔ́ yɛ̂ ɔ san ɔ. Sʋanlan fɩ́ɩ́ ngʋala man kɛ ɔ cɩ wɔ́ ɔ yɔ wɔ́ ɛtɛ. Afɩ mɩ́n menian dɔʋn kpa wɔ kulo ɛhɩka asʋ.”
10 porque eu estou com você. Ninguém poderá lhe fazer nenhum mal, pois muitas pessoas desta cidade são minhas.
11 Mɔ yɛ́ Mɩn hanlɩn sɔ yuelɩ'n, Pɔlʋ tanlanlɩn Kolɩntɩ ɛbɛlɛ afʋɛ kʋn sala nsian ɔ hehelelɩ menian'n-mɔ Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n.
11 E Paulo ficou ali um ano e meio, ensinando a palavra de Deus àquela gente.
12 Ɛhɩ, mɛlɛ mɔ anɩn Galiʋn tɩ Lɔmʋn kʋnmanna Akayi mân nun'n, Zufʋ'n-mɔ kɔ hɔ Pɔlʋ ati ahuan. Bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ awaa nun mgbain'n-mɔ aja sʋ.
12 Quando Gálio se tornou o governador da província da Acaia, os judeus se juntaram contra Paulo. Eles o agarraram, o levaram ao tribunal
13 Bɛ́ nwan: “Atɩn mɔ mala'n ngele man'n yɛ̂ sʋanlan ɛhɩ kele menian'n-mɔ maan bɛ sɩn sʋ bɛ sʋ Nyanmɩan ɔ.”
13 e disseram ao Governador: — Este homem está querendo convencer o povo a adorar a Deus de um modo que é contra a nossa
14 Nan bɛ hanlɩn ɛhɩ mɔ ahan Pɔlʋ 'buke yɩ́ nʋan'n, Galiʋn kɔ han kɔ hele Zufʋ'n-mɔ kɛ: “Sɛ sʋanlan ehuan ɛjɔlɛ anaan nyɔlɩɛ ɛtɛ bie ɛjɔlɛ a, mɩn 'sie mɩ́n nzʋ mɩn tie ɛmɔ, ɛmɔ Zufʋ'n-mɔ.
14 Quando Paulo ia falar, Gálio disse aos judeus: — Judeus, se isso fosse alguma falta grave ou um grande crime, seria justo que eu tivesse paciência para escutá-los.
15 Nan kɛmɔ ɔ'a yɔ dunman nʋn ɛmɔ muonun bɛ́ mala nɩn anwʋn akpʋlʋwa esúe ɛjɔlɛ'n, yɩ́ dɩɛ ɛmɔ ɛjɔlɛ ɔ. Mɩn ngulo man kɛ mɩn di ɛjɔlɛ sʋa-mɔ!”
15 Mas, como é só uma questão de palavras, de nomes e da própria lei de vocês, resolvam vocês mesmos. Eu não vou ser juiz nesses assuntos.
16 Mɔ Galiʋn hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ kɔ hɩhan bɛ́ nun.
16 Em seguida os expulsou do tribunal.
17 Ɛhɩ a, Zufʋ'n-mɔ kʋalaatin kɔ sɔ Sɔsʋtɛnɩn m'ɔ tɩ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn asʋ kpain'n, bɛ kɔ bʋ yɩ́ awaa nun ɛbɛlɛ. Nan mɔ bɛ 'bʋ yɩ́'n, Galiʋn kɔ yɩ yɩ́ nyɩn sʋa tili.
17 Então eles agarraram Sóstenes, o chefe da sinagoga, e o surraram diante do tribunal. Porém Gálio não se importou com isso.
18 Ɛhɩ anzin, Pɔlʋ hyɛlɩ Kolɩntɩ ɛbɛlɛ kpa. Ɛlɛhʋn kʋn, ɔ kɔ sɛlɛ anianman'n-mɔ atɩn. Mɔ bɛ manlɩn yɩ́ atɩn'n, ɔ nʋn Akilasɩ nʋn Pilisili bɛ kɔ fʋ meli kʋn anun bɛ kɔ hɔ Sili mân nun. Asannan nán b'a tu bɛ́ bʋ'n, Pɔlʋ man bɛ kpalɩ yɩ́ ti'n kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Sankele nɩn asʋ. Ɔ sanlɩn kɛ, ɔ bɔbʋalɩ Nyanmɩan.
18 Paulo ficou muitos dias com os cristãos em Corinto. Depois se despediu deles e embarcou num navio para a província da Síria, junto com Priscila e o seu marido Áquila. Antes de embarcar em Cencreia, ele rapou a cabeça como sinal de que havia cumprido uma promessa que tinha feito a Deus.
19 Bɛ kɔ hɔ kɔ ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Efɛzɩ nɩn asʋ. Ɔ kɔ yaci Akilasɩ nʋn Pilisili ɛbɛlɛ. Ɔ kɔ hɔ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn anun ɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ han Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n.
19 Eles chegaram à cidade de Éfeso, e Priscila e Áquila ficaram ali. Paulo entrou na sinagoga e falou com os judeus.
20 Bɛ kɔ han bɛ kɔ hele Pɔlʋ kɛ ɔ hyɛ́ ɛbɛlɛ kaan. Pɔlʋ nwan cɛcɛ.
20 Então lhe pediram que ficasse com eles mais tempo, porém ele não quis.
21 Mɔ Pɔlʋ fi bɛ́ nwʋn ɛbɛlɛ ɔ 'kɔ'n, yɩ́ nwan: “Sɛ Nyanmɩan bʋa a, mɩn 'ba sa mɩn ba fua ɛmɔ anwʋn.” Ɔ kɔ fʋ meli nun Efɛzɩ ɛbɛlɛ
21 E, quando foi embora, disse: — Eu voltarei, se Deus quiser. Então Paulo embarcou e partiu de Éfeso.
22 ɔ kɔ hɔ Sezale. Ɔ fi Sezale ɛbɛlɛ ɔ kɔ hɔ asɔnɩn mma nɩn ahɩn ebisa Zoluzalɛmʋn ɛlɔ. Ɔ fi Zoluzalɛmʋn ɔ kɔ hɔ Antiɔsʋ.
22 Quando desembarcou em Cesareia, foi logo para Jerusalém. Ali ele fez uma curta visita à igreja e depois seguiu para Antioquia da Síria. A terceira viagem missionária de Paulo
23 Ɔ lili tɛmʋn kaan ɛbɛlɛ. Ɛsɛ ɔ kɔ sa kɔ fa atɩn'n biekun. Ɔ kɔ sɩnsɩn Galasi nʋn Filizi mân nɩn anun kulo kulo'n-mɔ asʋ, ɔ kɔ fofua anianman'n-mɔ kʋalaatin abʋsʋ, ɔ kɔ wowula bɛ́ anwʋnsɛlɛ, ɔ kɔ man bɛ́ dedi'n kɔ hɔ yɩ́ nyunnun.
23 Depois de ficar algum tempo em Antioquia, ele foi embora. Atravessou a província da Galácia e o distrito da Frígia, indo de um lugar para outro e animando todos os cristãos.
24 Ɛhɩ, Zufʋ belenzua kʋn kɔ a kɔ ju Efɛzɩ ɛbɛlɛ. Belenzua sɔ'n bɛ fɛlɛ yɩ́ Apolɔsʋ. Ɔ fi Ezipiti mân nɩn anun kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Alɛgɩzanndili nɩn asʋ. Apolɔsʋ tɩ sʋanlan m'ɔ sɩ jʋjɔ ɛsɛ ɔ sɩ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ'n kpa bɔkɔɔ.
24 Um judeu chamado Apolo, nascido na cidade de Alexandria, havia chegado a Éfeso. Ele falava muito bem e tinha um conhecimento profundo das Escrituras Sagradas .
25 Bɛ hanlɩn yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ bɛ helelɩ yɩ́. Ɔ le anwʋnndɛlɛ ɔ kan ɛsɛ ɔ kekele menian'n-mɔ Zozi anwʋn ɛjɔlɛ'n fɔ́ʋ́n. Nan kʋsʋ, Zʋan ɛsɔnɩan dɩɛ nɩn ala y'ɔ sɩ yɩ́ ɔ.
25 Era também instruído no Caminho do Senhor , falava com grande entusiasmo, e o seu ensinamento a respeito de Jesus era correto; porém conhecia somente o batismo de João.
26 Ɛlɛhʋn kʋn, Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn nɩn anun, Apolɔsʋ kɔ han ɛjɔlɛ dede yɩ́ nʋan kɔ tɔ. Mɔ Pilisili nʋn Akilasɩ tɩlɩ ɛjɔlɛ'n mɔ Apolɔsʋ hanlɩn'n, bɛ kɔ fa yɩ́ bɛ kɔ bɔ bɛ́ nwʋn. Bɛ kɔ hehele yɩ́ Nyanmɩan atɩn'n yuein yuein kpa.
26 Ele começou a falar com coragem na sinagoga . Priscila e o seu marido Áquila o ouviram falar; então o levaram para a casa deles e lhe explicaram melhor o Caminho de Deus.
27 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, Apolɔsʋ yɔlɩ ajʋnlɩn kɛ ɔ 'kɔ Akayi mân nun. Anianman'n-mɔ kɔ wowula yɩ́ anwʋnsɛlɛ. Bɛ kɔ hɛlɛ kalata kɛ ɔ fá mán Kolɩntɩ asɔnɩn mma'n-mɔ. B'a hɛlɛ yɩ́ kalata nɩn anun kɛ bɛ sɔ́ Apolɔsʋ nun kanlanman. Mɔ Apolɔsʋ hɔlɩ juli ɛlɔ'n, bɛ́ mɔ Nyanmɩan a nwun bɛ́ nwʋn anwunnvoe maan b'a kaci yɩ́ menian'n, ɔ bʋkalɩ bɛ́ kpa.
27 Quando Apolo resolveu ir para a província da Acaia, os cristãos de Éfeso o animaram e escreveram cartas para os irmãos de lá, pedindo que o recebessem bem. Chegando lá, ele ajudou muito aqueles que, pela graça de Deus, haviam crido.
28 Ɔ sanlɩn kɛ ɔ kan ɛjɔlɛ'n ɔ kekele nun Zufʋ'n-mɔ anyunnun kɛ b'a fʋn. Ɔ le Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ'n ɔ kele bɛ́ kɛ Zozi y'ɔ tɩ *Kilisi nɩn ɔ.
28 Pois Apolo, com argumentos fortes, derrotava os judeus nas discussões públicas, provando pelas Escrituras Sagradas que Jesus é o Messias .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.