Atos 17
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs VC
1 Ɛhɩ, Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ kpɛ nun kɔ sɩn Anfipolisi nʋn Apolonin kulo nɩn asʋ. Bɛ kɔ hɔ kɔ ju Tesaloninki kulo nɩn asʋ. Tesaloninki ɛbɛlɛ, Zufʋ'n-mɔ le asɔnɩn sua kʋn.
1 Passaram por Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Kɛ Pɔlʋ kpɩn yɔ yɩ́ daa'n, ɔ kɔ hɔ Zufʋ asɔnɩn sua nɩn anun. *Ɛnwʋnmɩan ele cɩan nsan solo sʋ, Pɔlʋ nʋn menian'n-mɔ mɔ anɩn bɛ wɔ asɔnɩn sua nɩn anun'n kɔ han Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun ɛjɔlɛ.
2 Paulo dirigiu-se a eles, segundo o seu costume, e por três sábados disputou com eles.
3 Pɔlʋ kɔ hehele Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun kɛ ɔ di kɛ *Kilisi'n nwun yɩ́ nyunnun ɔ wu ɔ fi ewue nun ɔ tinnge. Ɛsɛ ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Zozi sɔ'n mɔ mɩɩn kan yɩ́ ɛjɔlɛ mɩn kele ɛmɔ'n, yɩ́ dein yɛ̂ ɔ tɩ Kilisi nɩn ɔ.”
3 Explicava e demonstrava, à base das Escrituras, que era necessário que Cristo padecesse e ressurgisse dos mortos. E este Cristo é Jesus que eu vos anuncio.
4 Mɔ bɛ tɩlɩ yɩ́ sɔ'n, bɛ́ nun mmie-mɔ lelɩ tʋlɩ nun bɛ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ bɔlɩ Pɔlʋ nʋn Silasɩ. Gɛlɛkɩ menian dɔʋn kpa mɔ bɛ sʋ Nyanmɩan'n, bɛ nʋn mmalasua'n-mɔ mɔ bɛ le dibɛlɛ kpa'n, bɛ́ kʋsʋ bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ bɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ.
4 Alguns deles creram e associaram-se a Paulo e Silas, como também uma grande multidão de prosélitos gentios, e não poucas mulheres de destaque.
5 Mɔ Zufʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́ sɔ'n, bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn ɛkpɔ. Bɛ kɔ nwun tomgban mmie-mɔ gua nɩn asʋ. Bɛ kɔ hohuan bɛ́ nʋan maan bɛ kɔ tɩ bɛ kɔ wʋlʋ menian'n-mɔ anun bɛ kɔ fannyan kulo'n. Bɛ kɔ hɔ bian kʋn awulo. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Zʋasʋn. Bɛ 'kɔ a kpʋnndɛ Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ fa bɛ́ bɛ fite bagua nɩn anyunnun.
5 Os judeus, tomados de inveja, ajuntaram alguns homens da plebe e com esta gente amotinaram a cidade. Assaltaram a casa de Jasão, procurando-os para os entregar ao povo.
6 Bɛ kɔ kpʋnndɛ Pɔlʋ nʋn Silasɩ dede bɛ ngɔ nwun man bɛ́. Ɛhɩ a, bɛ kɔ fa bɛ́ ɛjɔlɛ bɛ kɔ gua Zʋasʋn nʋn anianman'n mmie-mɔ anwʋn. Bɛ nʋn bɛ́ kɔ hɔ kulo nɩn asʋ mgbain'n-mɔ aja sʋ. Anɩn bɛ lɛ tɩan bɛ kan kɛ: “Menian ɛhɩ-mɔ a bɔ mân bɔndɩn'n. Sian'n, ɛwa yɛ̂ b'a ju ɔ!
6 Mas como não os achassem, arrastaram Jasão e alguns irmãos à presença dos magistrados, clamando: Estes homens amotinam todo o mundo. Estão agora aqui! E Jasão os acolheu!
7 Zʋasʋn a sike bɛ́ yɩ́ awulo! Amanmuo mɔ menian sɔ'n kʋalaa bu'n, ɔ nʋn belemgbin kpain'n mala dɩɛ'n-mɔ tɩ man kʋn. Afɩ bɛ lɛ kele kɛ belemgbin kʋn biekun wɔ ɛbɛlɛ, bɛ fɛlɛ yɩ́ Zozi.”
7 Todos eles contrariam os decretos de César, proclamando outro rei: Jesus.
8 Mɔ kulo nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn bagua'n tɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n, bɛ́ nwʋn kɔ jue bɛ́.
8 Assim excitavam o povo e os magistrados.
9 Mgbain'n-mɔ kɔ bɔ Zʋasʋn nʋn ɛhɩnlɩn-mɔ kalɛ kʋalaaka nán b'a yaci bɛ́ nun.
9 E só depois de receberem uma caução de Jasão e dos outros é que os deixaram ir.
10 Mɔ alɩ́ɛ sanlɩn'n, anianman'n-mɔ kɔ man Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ kɔ hɔ Belee kulo nɩn asʋ. Mɔ bɛ juli ɛlɔ'n, Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ hɔ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn anun.
10 Logo que se fez noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Quando ali chegaram, entraram na sinagoga dos judeus.
11 Belee ɛbɛlɛ Zufʋ'n-mɔ ati anun tɩ kpa tala Tesaloninki dɩɛ'n-mɔ. Bɛ kɔ yɔ anzʋɛ bɛ kɔ tie Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n kpa. Cɩan daa bɛ nɩan Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun bɛ nɩan sɛ ɛjɔlɛ'n mɔ Pɔlʋ kan'n nʋn yɩ́ tɩ kʋn an.
11 Estes eram mais nobres do que os de Tessalônica e receberam a palavra com ansioso desejo, indagando todos os dias, nas Escrituras, se essas coisas eram de fato assim.
12 Bɛ́ nun dɔʋn kpa kɔ le Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n kɔ li. Gɛlɛkɩ'n-mɔ anun, mmalasua mɔ bɛ le dibɛlɛ mgbili mgbili'n, bɛ́ nʋn mmelenzua dɔʋn kpa kʋsʋ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn.
12 Muitos deles creram, como também muitas mulheres gregas da aristocracia, e não poucos homens.
13 Nan mɔ Tesaloninki Zufʋ'n-mɔ tɩlɩ kɛ Pɔlʋ lɛ kan Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n Belee ɛlɔ'n, bɛ kɔ a bɛ kɔ wowula menian'n-mɔ abʋ bɛ kɔ fannyan kulo'n.
13 Mas os judeus de Tessalônica, sabendo que também em Beréia tinha sido pregada por Paulo a palavra de Deus, foram para lá agitar e sublevar o povo.
14 Ɛbɛlɛ ala, anianman'n-mɔ kɔ man Pɔlʋ kɔ bɔ yɩ́ ti asue jenvie nɩn anʋan ɛlɔ. Nan kʋsʋ Silasɩ nʋn Timote halɩ Belee ɛbɛlɛ.
14 Então os irmãos fizeram que Paulo se retirasse e fosse até o mar, ao passo que Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Bɛ́ mɔ anɩn bɛ nʋn Pɔlʋ lɛ kɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ hɔlɩ dede bɛ juli Atɛnɩn kulo nɩn asʋ. Mɔ bɛ sielɩ yɩ́ Atɛnɩn ɛbɛlɛ'n yɛ̂ bɛ salɩ hɔlɩ Belee ɔ. Mɔ bɛ 'sa bɛ kɔ'n, Pɔlʋ manlɩn bɛ́ ngalɩɛ kɛ Silasɩ nʋn Timote bála ndɛ-ndɛ ba a tʋ yɩ́ Atɛnɩn ɛbɛlɛ.
15 Os que conduziam Paulo levaram-no até Atenas. De lá voltaram e transmitiram para Silas e Timóteo a ordem de que fossem ter com ele o mais cedo possível.
16 Mɔ anɩn Pɔlʋ wɔ Atɛnɩn ɛbɛlɛ ɔ lɛ nwʋnndɛ Silasɩ nʋn Timote'n, kulo nɩn asʋ amʋan nwala nwala nɩn anwʋn ɛya kɔ hun yɩ́ kpa.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, à vista da cidade entregue à idolatria, o seu coração enchia-se de amargura.
17 Pɔlʋ nʋn Zufʋ'n-mɔ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ mɔ bɛ sʋ Nyanmɩan'n, ɔ nʋn bɛ́ bɛ kan Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun ɛjɔlɛ bɛ́ asɔnɩn sua nɩn anun. Cɩan daa gua nɩn asʋ, bɛ́ mɔ Pɔlʋ nʋn bɛ́ kɔ yia'n, ɔ kan Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n ɔ kele bɛ́.
17 Disputava na sinagoga com os judeus e prosélitos, e todos os dias, na praça, com os que ali se encontravam.
18 Epikuli nʋn Ɛsɩtoyiki fâ'n-mɔ asʋ mgbain mmie-mɔ kʋsʋ nʋn Pɔlʋ kɔ jʋjɔ. Anɩn mmie-mɔ lɛ bisa kɛ: “Atɩba ɛhɩ nwan nzɛ?” Anɩn mmie-mɔ a sɔ sʋ kɛ: “Ɔ lɛ kan mmʋsʋɩn ngacile-mɔ anwʋn ɛjɔlɛ”. Bɛ lɛ kan sɔ, afɩ anɩn Pɔlʋ lɛ kan Zozi nʋn yɩ́ ewuetinnge nɩn anwʋn ɛjɔlɛ.
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos conversaram com ele. Diziam uns: Que quer dizer esse tagarela? Outros: Parece que é pregador de novos deuses. Pois lhes anunciava Jesus e a Ressurreição.
19 Ɛhɩ a, bɛ kɔ fɛlɛ Pɔlʋ bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ mgbain'n-mɔ mɔ bɛ sie kulo nɩn anyunnun. Mgbain sɔ'n-mɔ, bɛ fɛlɛ bɛ́ “Ayelopazʋ mma”. Bɛ kɔ bisa Pɔlʋ kɛ: “Asʋ, ɛ kʋala kɛ ɛ kan ngehele fʋfɔlɛ sɔ nɩn anwʋn ɛjɔlɛ kaan kele yɛ́ ɔ?
19 Tomaram-no consigo e levaram-no ao Areópago, e lhe perguntaram: Podemos saber que nova doutrina é essa que pregas?
20 Ɔ sanlɩn kɛ, ninnge ngacile ngacile'n mɔ ɔ lɛ kan yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ ɛ kele yɛ́'n, yɛ kulo kɛ ɛ tu yɩ́ bʋ.”
20 Pois o que nos trazes aos ouvidos nos parece muito estranho. Queremos saber o que vem a ser isso.
21 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Atɛnɩn ɛbɛlɛ, kulomannin nʋn nyɔfʋɛ amannɩɛ ɛbɔ, ɔ nʋn amannɩɛ fʋfɔlɛ etie ala y'ɔ tɩ bɛ́ like mɔ bɛ yɔ ɔ.
21 Ora {como se sabe}, todos os atenienses e os forasteiros que ali se fixaram não se ocupavam de outra coisa senão a de dizer ou de ouvir as últimas novidades.
22 Ɛhɩ, Pɔlʋ kɔ jinlan Ayelopazʋ mma'n-mɔ afian, yɩ́ nwan: “Atɛnɩn amma, m'an tʋ mɩ́n nyɩn m'an nɛnɩan dede a, anɩn ɛmɔ tɩ menian mɔ bɛ lɛ kpʋnndɛ Nyanmɩan sakpa.
22 Paulo, em pé no meio do Areópago, disse: Homens de Atenas, em tudo vos vejo muitíssimo religiosos.
23 Afɩ mɛlɛ mɔ mɩn 'kpannza ɛmɔ kulo nɩn asʋ mɩn nɛnɩan ɛmɔ amʋan'n-mɔ ninnge'n, m'an nwun kɛ b'a hɛlɛ b'a gua amʋan sua kʋn anwʋn kɛ: ‘Ɛhɩ tɩ bʋsʋɩn bie mɔ yɛ nzɩ man yɩ́'n dɩɛ.’ Ɩnhɩn! Like sɔ'n mɔ ɛmɔ sʋ yɩ́ nan kʋsʋ ɛmɔ nzɩ man yɩ́'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ mɩn 'ba han mɩn kele ɛmɔ nɩn ɔ.
23 Percorrendo a cidade e considerando os monumentos do vosso culto, encontrei também um altar com esta inscrição: A um Deus desconhecido. O que adorais sem o conhecer, eu vo-lo anuncio!
24 “Nyanmɩan Kpili m'ɔ bɔlɩ mân'n nʋn nun ninnge'n-mɔ kʋalaatin'n, ɔ tɩ anwunno nʋn asɩ'n mɩnlɩan. Sua mɔ sʋanlan kɔ si kɔ man yɩ́'n, nán nun y'ɔ da ɔ.
24 O Deus, que fez o mundo e tudo o que nele há, é o Senhor do céu e da terra, e não habita em templos feitos por mãos humanas.
25 Ɛsɛ kʋsʋ ɔ'a nze man kɛ sʋanlan gúa yɩ́ nʋan alɩɛ. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ lɩlɩ yɛ̂ ɔ man kulo menian'n-mɔ kʋalaa ngʋan, ɔ man bɛ de ɛnwʋnmɩan ɔ man bɛ́ ninnge kʋalaatin ɔ.
25 Nem é servido por mãos de homens, como se necessitasse de alguma coisa, porque é ele quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
26 Ɔ nanndɩ kulo sʋanlan kʋnmgba cein asʋ yɛ̂ ɔ'a bɔ menian'n-mɔ kʋalaa mɔ bɛ wɔ asɩɛ nɩn asʋ nɩn ɔ. Ɛlʋlɔɛ nʋn lɩka mɔ bɛ 'tɛtanlan nɩn ɛyɛɛ ɛyɛɛ, ɔ'a hele yɩ́ kʋalaatin.
26 Ele fez nascer de um só homem todo o gênero humano, para que habitasse sobre toda a face da terra. Fixou aos povos os tempos e os limites da sua habitação.
27 Ɔ a yɔ yɩ́ sɔ maan menian'n-mɔ kpʋnndɛ yɩ́, bɛ tʋtʋ bɛ́ sa dede bɛ nwun yɩ́. Afɩ Nyanmɩan wɔ yɛ́ nun kʋn biala anwʋn kʋkʋ.
27 Tudo isso para que procurem a Deus e se esforcem por encontrá-lo como que às apalpadelas, pois na verdade ele não está longe de cada um de nós.
28 Ɔ sanlɩn kɛ ‘sɛ yɛ tɩ menian an, ɔ fi yɩ́.’ Ɛjɔlɛ kʋnmgba sɔ'n yɛ̂ ɛmɔ menian'n-mɔ mɔ bɛ kele kalata'n hɛlɛlɩ ɔ. Bɛ́ nwan: ‘Yɛ́ kʋsʋ, yɛ di yɩ́ afilie'n bie.’
28 Porque é nele que temos a vida, o movimento e o ser, como até alguns dos vossos poetas disseram: Nós somos também de sua raça...
29 “Kɛmɔ afɩ yɛ di yɩ́ afilie'n bie'n, nán man yɛ jʋnlɩn kɛ Nyanmɩan tɩ esika ɛmanlan amʋan, jɛtɛ anaan ɛbʋɛ mɔ kulo sʋanlan a bɔ yɩ́ ti anun ɔ'a yɔ ɔ.
29 Se, pois, somos da raça de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra lavrada por arte e gênio dos homens.
30 Nyanmɩan mmu man mɛlɛ'n mɔ anɩn menian'n-mɔ nzɩ man ɛjɔlɛ fɩ́ɩ́'n kʋ́n. Nan sian dɩɛ, ɔ lɛ fɛlɛ menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ lɩka kʋalaatin'n kɛ bɛ káci bɛ́ abalabɔ'n.
30 Deus, porém, não levando em conta os tempos da ignorância, convida agora a todos os homens de todos os lugares a se arrependerem.
31 Afɩ, ɔ'a hele cɩan kʋn mɔ ɔ 'ba bua mân bɔndɩn'n ndɛɛ sɛsɛ sʋ ɔ. Yɩ́ ti, ɔ'a yɩ yɩ́ nwʋn sʋanlan. Sʋanlan sɔ'n, ɔ man ɔ fi ewue nun ɔ'a tinnge maan menian'n-mɔ kʋalaa a nwun yɩ́!”
31 Porquanto fixou o dia em que há de julgar o mundo com justiça, pelo ministério de um homem que para isso destinou. Para todos deu como garantia disso o fato de tê-lo ressuscitado dentre os mortos.
32 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn ewuetinnge ɛjɔlɛ mɔ bɛ tɩlɩ'n, mmie-mɔ kɔ gʋlʋ yɩ́ nwʋn, mmie-mɔ kʋsʋ nwan: “Cɩan fʋfɔlɛ yɛ kɔ tie wɔ́ ɛjɔlɛ sɔ'n.”
32 Quando o ouviram falar de ressurreição dos mortos, uns zombavam e outros diziam: A respeito disso te ouviremos outra vez.
33 Anɩn kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ Pɔlʋ fi bɛ́ nun ɛbɛlɛ ɔ jasʋlɩ nɩn anɩn.
33 Assim saiu Paulo do meio deles.
34 Nan kʋsʋ, bɛ́ nun mmie-mɔ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ bɔlɩ Pɔlʋ ɛsɛ bɛ lelɩ yɛ́ Mɩn bɛ lili. Bɛ́ mɔ bɛ lelɩ yɛ́ Mɩn bɛ lili'n mmie-mɔ y'ɔ le Deninsi m'ɔ wɔ Ayelopazʋ nɩn anun bie'n. Balasua kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Damali nʋn mmiekun-mɔ.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele e creram: entre eles, Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris; e com eles ainda outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.