Atos 17
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs ARIB
1 Ɛhɩ, Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ kpɛ nun kɔ sɩn Anfipolisi nʋn Apolonin kulo nɩn asʋ. Bɛ kɔ hɔ kɔ ju Tesaloninki kulo nɩn asʋ. Tesaloninki ɛbɛlɛ, Zufʋ'n-mɔ le asɔnɩn sua kʋn.
1 Tendo passado por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga dos judeus.
2 Kɛ Pɔlʋ kpɩn yɔ yɩ́ daa'n, ɔ kɔ hɔ Zufʋ asɔnɩn sua nɩn anun. *Ɛnwʋnmɩan ele cɩan nsan solo sʋ, Pɔlʋ nʋn menian'n-mɔ mɔ anɩn bɛ wɔ asɔnɩn sua nɩn anun'n kɔ han Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun ɛjɔlɛ.
2 Ora, Paulo, segundo o seu costume, foi ter com eles; e por três sábados discutiu com eles as Escrituras,
3 Pɔlʋ kɔ hehele Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun kɛ ɔ di kɛ *Kilisi'n nwun yɩ́ nyunnun ɔ wu ɔ fi ewue nun ɔ tinnge. Ɛsɛ ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Zozi sɔ'n mɔ mɩɩn kan yɩ́ ɛjɔlɛ mɩn kele ɛmɔ'n, yɩ́ dein yɛ̂ ɔ tɩ Kilisi nɩn ɔ.”
3 expondo e demonstrando que era necessário que o Cristo padecesse e ressuscitasse dentre os mortos; este Jesus que eu vos anuncio, dizia ele, é o Cristo.
4 Mɔ bɛ tɩlɩ yɩ́ sɔ'n, bɛ́ nun mmie-mɔ lelɩ tʋlɩ nun bɛ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ bɔlɩ Pɔlʋ nʋn Silasɩ. Gɛlɛkɩ menian dɔʋn kpa mɔ bɛ sʋ Nyanmɩan'n, bɛ nʋn mmalasua'n-mɔ mɔ bɛ le dibɛlɛ kpa'n, bɛ́ kʋsʋ bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ bɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ.
4 E alguns deles ficaram persuadidos e aderiram a Paulo e Silas, bem como grande multidão de gregos devotos e não poucas mulheres de posição.
5 Mɔ Zufʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́ sɔ'n, bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn ɛkpɔ. Bɛ kɔ nwun tomgban mmie-mɔ gua nɩn asʋ. Bɛ kɔ hohuan bɛ́ nʋan maan bɛ kɔ tɩ bɛ kɔ wʋlʋ menian'n-mɔ anun bɛ kɔ fannyan kulo'n. Bɛ kɔ hɔ bian kʋn awulo. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Zʋasʋn. Bɛ 'kɔ a kpʋnndɛ Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ fa bɛ́ bɛ fite bagua nɩn anyunnun.
5 Mas os judeus, movidos de inveja, tomando consigo alguns homens maus dentre os vadios e ajuntando o povo, alvoroçavam a cidade e, assaltando a casa de Jáson, os procuravam para entregá-los ao povo.
6 Bɛ kɔ kpʋnndɛ Pɔlʋ nʋn Silasɩ dede bɛ ngɔ nwun man bɛ́. Ɛhɩ a, bɛ kɔ fa bɛ́ ɛjɔlɛ bɛ kɔ gua Zʋasʋn nʋn anianman'n mmie-mɔ anwʋn. Bɛ nʋn bɛ́ kɔ hɔ kulo nɩn asʋ mgbain'n-mɔ aja sʋ. Anɩn bɛ lɛ tɩan bɛ kan kɛ: “Menian ɛhɩ-mɔ a bɔ mân bɔndɩn'n. Sian'n, ɛwa yɛ̂ b'a ju ɔ!
6 Porém, não os achando, arrastaram Jáson e alguns irmãos à presença dos magistrados da cidade, clamando: Estes que têm transtornado o mundo chegaram também aqui,
7 Zʋasʋn a sike bɛ́ yɩ́ awulo! Amanmuo mɔ menian sɔ'n kʋalaa bu'n, ɔ nʋn belemgbin kpain'n mala dɩɛ'n-mɔ tɩ man kʋn. Afɩ bɛ lɛ kele kɛ belemgbin kʋn biekun wɔ ɛbɛlɛ, bɛ fɛlɛ yɩ́ Zozi.”
7 os quais Jáson acolheu; e todos eles procedem contra os decretos de César, dizendo haver outro rei, que é Jesus.
8 Mɔ kulo nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn bagua'n tɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n, bɛ́ nwʋn kɔ jue bɛ́.
8 Assim alvoroçaram a multidão e os magistrados da cidade, que ouviram estas coisas.
9 Mgbain'n-mɔ kɔ bɔ Zʋasʋn nʋn ɛhɩnlɩn-mɔ kalɛ kʋalaaka nán b'a yaci bɛ́ nun.
9 Tendo, porém, recebido fiança de Jáson e dos demais, soltaram-nos.
10 Mɔ alɩ́ɛ sanlɩn'n, anianman'n-mɔ kɔ man Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ kɔ hɔ Belee kulo nɩn asʋ. Mɔ bɛ juli ɛlɔ'n, Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ hɔ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn anun.
10 E logo, de noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia; tendo eles ali chegado, foram à sinagoga dos judeus.
11 Belee ɛbɛlɛ Zufʋ'n-mɔ ati anun tɩ kpa tala Tesaloninki dɩɛ'n-mɔ. Bɛ kɔ yɔ anzʋɛ bɛ kɔ tie Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n kpa. Cɩan daa bɛ nɩan Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun bɛ nɩan sɛ ɛjɔlɛ'n mɔ Pɔlʋ kan'n nʋn yɩ́ tɩ kʋn an.
11 Ora, estes eram mais nobres do que os de Tessalônica, porque receberam a palavra com toda avidez, examinando diariamente as Escrituras para ver se estas coisas eram assim.
12 Bɛ́ nun dɔʋn kpa kɔ le Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n kɔ li. Gɛlɛkɩ'n-mɔ anun, mmalasua mɔ bɛ le dibɛlɛ mgbili mgbili'n, bɛ́ nʋn mmelenzua dɔʋn kpa kʋsʋ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn.
12 De sorte que muitos deles creram, bem como bom número de mulheres gregas de alta posição e não poucos homens.
13 Nan mɔ Tesaloninki Zufʋ'n-mɔ tɩlɩ kɛ Pɔlʋ lɛ kan Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n Belee ɛlɔ'n, bɛ kɔ a bɛ kɔ wowula menian'n-mɔ abʋ bɛ kɔ fannyan kulo'n.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que também em Beréia era anunciada por Paulo a palavra de Deus, foram lá agitar e sublevar as multidões.
14 Ɛbɛlɛ ala, anianman'n-mɔ kɔ man Pɔlʋ kɔ bɔ yɩ́ ti asue jenvie nɩn anʋan ɛlɔ. Nan kʋsʋ Silasɩ nʋn Timote halɩ Belee ɛbɛlɛ.
14 Imediatamente os irmãos fizeram sair a Paulo para que fosse até o mar; mas Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Bɛ́ mɔ anɩn bɛ nʋn Pɔlʋ lɛ kɔ'n, bɛ nʋn yɩ́ hɔlɩ dede bɛ juli Atɛnɩn kulo nɩn asʋ. Mɔ bɛ sielɩ yɩ́ Atɛnɩn ɛbɛlɛ'n yɛ̂ bɛ salɩ hɔlɩ Belee ɔ. Mɔ bɛ 'sa bɛ kɔ'n, Pɔlʋ manlɩn bɛ́ ngalɩɛ kɛ Silasɩ nʋn Timote bála ndɛ-ndɛ ba a tʋ yɩ́ Atɛnɩn ɛbɛlɛ.
15 E os que acompanhavam a Paulo levaram-no até Atenas e, tendo recebido ordem para Silas e Timóteo a fim de que estes fossem ter com ele o mais depressa possível, partiram.
16 Mɔ anɩn Pɔlʋ wɔ Atɛnɩn ɛbɛlɛ ɔ lɛ nwʋnndɛ Silasɩ nʋn Timote'n, kulo nɩn asʋ amʋan nwala nwala nɩn anwʋn ɛya kɔ hun yɩ́ kpa.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, revoltava-se nele o seu espírito, vendo a cidade cheia de ídolos.
17 Pɔlʋ nʋn Zufʋ'n-mɔ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ mɔ bɛ sʋ Nyanmɩan'n, ɔ nʋn bɛ́ bɛ kan Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun ɛjɔlɛ bɛ́ asɔnɩn sua nɩn anun. Cɩan daa gua nɩn asʋ, bɛ́ mɔ Pɔlʋ nʋn bɛ́ kɔ yia'n, ɔ kan Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n ɔ kele bɛ́.
17 Argumentava, portanto, na sinagoga com os judeus e os gregos devotos, e na praça todos os dias com os que se encontravam ali.
18 Epikuli nʋn Ɛsɩtoyiki fâ'n-mɔ asʋ mgbain mmie-mɔ kʋsʋ nʋn Pɔlʋ kɔ jʋjɔ. Anɩn mmie-mɔ lɛ bisa kɛ: “Atɩba ɛhɩ nwan nzɛ?” Anɩn mmie-mɔ a sɔ sʋ kɛ: “Ɔ lɛ kan mmʋsʋɩn ngacile-mɔ anwʋn ɛjɔlɛ”. Bɛ lɛ kan sɔ, afɩ anɩn Pɔlʋ lɛ kan Zozi nʋn yɩ́ ewuetinnge nɩn anwʋn ɛjɔlɛ.
18 Ora, alguns filósofos epicureus e estóicos disputavam com ele. Uns diziam: Que quer dizer este paroleiro? E outros: Parece ser pregador de deuses estranhos; pois anunciava a boa nova de Jesus e a ressurreição.
19 Ɛhɩ a, bɛ kɔ fɛlɛ Pɔlʋ bɛ nʋn yɩ́ kɔ hɔ mgbain'n-mɔ mɔ bɛ sie kulo nɩn anyunnun. Mgbain sɔ'n-mɔ, bɛ fɛlɛ bɛ́ “Ayelopazʋ mma”. Bɛ kɔ bisa Pɔlʋ kɛ: “Asʋ, ɛ kʋala kɛ ɛ kan ngehele fʋfɔlɛ sɔ nɩn anwʋn ɛjɔlɛ kaan kele yɛ́ ɔ?
19 E, tomando-o, o levaram ao Areópago, dizendo: Poderemos nós saber que nova doutrina é essa de que falas?
20 Ɔ sanlɩn kɛ, ninnge ngacile ngacile'n mɔ ɔ lɛ kan yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ ɛ kele yɛ́'n, yɛ kulo kɛ ɛ tu yɩ́ bʋ.”
20 Pois tu nos trazes aos ouvidos coisas estranhas; portanto queremos saber o que vem a ser isto.
21 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Atɛnɩn ɛbɛlɛ, kulomannin nʋn nyɔfʋɛ amannɩɛ ɛbɔ, ɔ nʋn amannɩɛ fʋfɔlɛ etie ala y'ɔ tɩ bɛ́ like mɔ bɛ yɔ ɔ.
21 Ora, todos os atenienses, como também os estrangeiros que ali residiam, de nenhuma outra coisa se ocupavam senão de contar ou de ouvir a última novidade.
22 Ɛhɩ, Pɔlʋ kɔ jinlan Ayelopazʋ mma'n-mɔ afian, yɩ́ nwan: “Atɛnɩn amma, m'an tʋ mɩ́n nyɩn m'an nɛnɩan dede a, anɩn ɛmɔ tɩ menian mɔ bɛ lɛ kpʋnndɛ Nyanmɩan sakpa.
22 Então Paulo, estando de pé no meio do Areópago, disse: Varões atenienses, em tudo vejo que sois excepcionalmente religiosos;
23 Afɩ mɛlɛ mɔ mɩn 'kpannza ɛmɔ kulo nɩn asʋ mɩn nɛnɩan ɛmɔ amʋan'n-mɔ ninnge'n, m'an nwun kɛ b'a hɛlɛ b'a gua amʋan sua kʋn anwʋn kɛ: ‘Ɛhɩ tɩ bʋsʋɩn bie mɔ yɛ nzɩ man yɩ́'n dɩɛ.’ Ɩnhɩn! Like sɔ'n mɔ ɛmɔ sʋ yɩ́ nan kʋsʋ ɛmɔ nzɩ man yɩ́'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ mɩn 'ba han mɩn kele ɛmɔ nɩn ɔ.
23 porque, passando eu e observando os objetos do vosso culto, encontrei também um altar em que estava escrito: AO DEUS DESCONHECIDO. Esse, pois, que vós honrais sem o conhecer, é o que vos anuncio.
24 “Nyanmɩan Kpili m'ɔ bɔlɩ mân'n nʋn nun ninnge'n-mɔ kʋalaatin'n, ɔ tɩ anwunno nʋn asɩ'n mɩnlɩan. Sua mɔ sʋanlan kɔ si kɔ man yɩ́'n, nán nun y'ɔ da ɔ.
24 O Deus que fez o mundo e tudo o que nele há, sendo ele Senhor do céu e da terra, não habita em templos feitos por mãos de homens;
25 Ɛsɛ kʋsʋ ɔ'a nze man kɛ sʋanlan gúa yɩ́ nʋan alɩɛ. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ lɩlɩ yɛ̂ ɔ man kulo menian'n-mɔ kʋalaa ngʋan, ɔ man bɛ de ɛnwʋnmɩan ɔ man bɛ́ ninnge kʋalaatin ɔ.
25 nem tampouco é servido por mãos humanas, como se necessitasse de alguma coisa; pois ele mesmo é quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas;
26 Ɔ nanndɩ kulo sʋanlan kʋnmgba cein asʋ yɛ̂ ɔ'a bɔ menian'n-mɔ kʋalaa mɔ bɛ wɔ asɩɛ nɩn asʋ nɩn ɔ. Ɛlʋlɔɛ nʋn lɩka mɔ bɛ 'tɛtanlan nɩn ɛyɛɛ ɛyɛɛ, ɔ'a hele yɩ́ kʋalaatin.
26 e de um só fez todas as raças dos homens, para habitarem sobre toda a face da terra, determinando-lhes os tempos já dantes ordenados e os limites da sua habitação;
27 Ɔ a yɔ yɩ́ sɔ maan menian'n-mɔ kpʋnndɛ yɩ́, bɛ tʋtʋ bɛ́ sa dede bɛ nwun yɩ́. Afɩ Nyanmɩan wɔ yɛ́ nun kʋn biala anwʋn kʋkʋ.
27 para que buscassem a Deus, se porventura, tateando, o pudessem achar, o qual, todavia, não está longe de cada um de nós;
28 Ɔ sanlɩn kɛ ‘sɛ yɛ tɩ menian an, ɔ fi yɩ́.’ Ɛjɔlɛ kʋnmgba sɔ'n yɛ̂ ɛmɔ menian'n-mɔ mɔ bɛ kele kalata'n hɛlɛlɩ ɔ. Bɛ́ nwan: ‘Yɛ́ kʋsʋ, yɛ di yɩ́ afilie'n bie.’
28 porque nele vivemos, e nos movemos, e existimos; como também alguns dos vossos poetas disseram: Pois dele também somos geração.
29 “Kɛmɔ afɩ yɛ di yɩ́ afilie'n bie'n, nán man yɛ jʋnlɩn kɛ Nyanmɩan tɩ esika ɛmanlan amʋan, jɛtɛ anaan ɛbʋɛ mɔ kulo sʋanlan a bɔ yɩ́ ti anun ɔ'a yɔ ɔ.
29 Sendo nós, pois, geração de Deus, não devemos pensar que a divindade seja semelhante ao ouro, ou à prata, ou à pedra esculpida pela arte e imaginação do homem.
30 Nyanmɩan mmu man mɛlɛ'n mɔ anɩn menian'n-mɔ nzɩ man ɛjɔlɛ fɩ́ɩ́'n kʋ́n. Nan sian dɩɛ, ɔ lɛ fɛlɛ menian'n-mɔ mɔ bɛ wɔ lɩka kʋalaatin'n kɛ bɛ káci bɛ́ abalabɔ'n.
30 Mas Deus, não levando em conta os tempos da ignorância, manda agora que todos os homens em todo lugar se arrependam;
31 Afɩ, ɔ'a hele cɩan kʋn mɔ ɔ 'ba bua mân bɔndɩn'n ndɛɛ sɛsɛ sʋ ɔ. Yɩ́ ti, ɔ'a yɩ yɩ́ nwʋn sʋanlan. Sʋanlan sɔ'n, ɔ man ɔ fi ewue nun ɔ'a tinnge maan menian'n-mɔ kʋalaa a nwun yɩ́!”
31 porquanto determinou um dia em que com justiça há de julgar o mundo, por meio do varão que para isso ordenou; e disso tem dado certeza a todos, ressuscitando-o dentre os mortos.
32 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn ewuetinnge ɛjɔlɛ mɔ bɛ tɩlɩ'n, mmie-mɔ kɔ gʋlʋ yɩ́ nwʋn, mmie-mɔ kʋsʋ nwan: “Cɩan fʋfɔlɛ yɛ kɔ tie wɔ́ ɛjɔlɛ sɔ'n.”
32 Mas quando ouviram falar em ressurreição de mortos, uns escarneciam, e outros diziam: Acerca disso te ouviremos ainda outra vez.
33 Anɩn kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ Pɔlʋ fi bɛ́ nun ɛbɛlɛ ɔ jasʋlɩ nɩn anɩn.
33 Assim Paulo saiu do meio deles.
34 Nan kʋsʋ, bɛ́ nun mmie-mɔ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ bɔlɩ Pɔlʋ ɛsɛ bɛ lelɩ yɛ́ Mɩn bɛ lili. Bɛ́ mɔ bɛ lelɩ yɛ́ Mɩn bɛ lili'n mmie-mɔ y'ɔ le Deninsi m'ɔ wɔ Ayelopazʋ nɩn anun bie'n. Balasua kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Damali nʋn mmiekun-mɔ.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele, e creram, entre os quais Dionísio, o areopagita, e uma mulher por nome Dâmaris, e com eles outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.