Atos 16

Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Pɔlʋ nʋn Silasɩ b'a hɔ Dɛlɩbʋ nʋn Lisitili. Anɩn yɛ́ Mɩn sʋanlan'n kʋn wɔ Lisitili ɛbɛlɛ. Bɛ fɛlɛ yɩ́ Timote. Yɩ́ nin'n tɩ Zufʋ, ɔ de Nyanmɩan di. Nan yɩ́ sɩ'n tɩ Gɛlɛkɩ.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Anianman'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Lisitili ɛbɛlɛ nʋn bɛ́ mɔ bɛ wɔ Ikoninwɔmʋn'n, bɛ kan kɛ Timote tɩ sʋanlan kpa.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Ɛhɩ a, Pɔlʋ nwan ɔ 'fa Timote bɔ yɩ́ nwʋn. Ɔ kɔ fa yɩ́ kɔ bɔ yɩ́ nwʋn. Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ wɔ ɛbɛlɛ etin dɩɛ nɩn asʋ'n dunman nun, Pɔlʋ kɔ man bɛ kɔ kpɛ Timote mmian nun. Ɔ sanlɩn kɛ bɛ́ kʋalaa bɛ sɩ kɛ Timote asɩ'n tɩ Gɛlɛkɩ.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Kulo mɔ bɛ kɔ sɩn sʋ'n, ninnge'n mɔ Zoluzalɛmʋn ɛlɔ asɔnɩn nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn mmɔfʋɛ'n-mɔ helelɩ'n, ninnge sɔ'n yɛ̂ bɛ kan bɛ kele anianman'n-mɔ kɛ bɛ lí sʋ ɔ.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Anɩn asɔnɩn mma'n-mɔ dedi'n lɛ kɔ yɩ́ nyunnun, ɛsɛ anɩn bɛ́ nwʋn lɛ sʋn. Afɩ cɩan daa menian fa bɛ́ nwʋn bɛ man yɛ́ Mɩn.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Ɛhɩ anzin, Pɔlʋ nʋn Silasɩ nʋn Timote bɛ kɔ hɔ Azi mân nun. Ɛbɛlɛ, Wawɛ Nwannzan-nwannzan nɩn a mman man bɛ́ atɩn maan b'a ngan man Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n. Bɛ kɔ kpɛ nun Filizi nʋn Galasi mân nun.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Mɔ anɩn bɛ ka kaan bɛ ju Misi mân nun'n, bɛ́ nwan bɛ 'kɔ Bitinin mân nun. Nan kʋsʋ Zozi Wawɛ'n ngɔ man bɛ́ atɩn.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Ɛhɩ a, bɛ kɔ kpɛ nun Misi mân nɩn anun, bɛ kɔ hɔ Tolowasɩ kulo nɩn asʋ lɩka mɔ meli'n-mɔ jinlan'n.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Ɛbɛlɛ, kɔngɔɛ, yɛ́ Mɩn kɔ hɩn Pɔlʋ ɛlalɩɛ. Ɛlalɩɛ nɩn anun, Pɔlʋ 'nɩan an, anɩn Masedʋanɩn mân nɩn anun sʋanlan kʋn jin yɩ́ nyunnun ɛbɛlɛ, ɔ lɛ sɛlɛ yɩ́ kɛ: “Sɩn Masedʋanɩn mân nɩn anun ɛwa nán bala bʋka yɛ́!”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Mɔ Pɔlʋ hɩnlɩn ɛlalɩɛ sɔ'n yuelɩ'n, ɛbɛlɛ ala, yɛ kɔ bɔbʋa yɛ́ nwʋn mɔ yɛ 'kɔ Masedʋanɩn ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ, anɩn y'a nwun yɩ́ fɔ́ʋ́n kɛ yɛ́ Mɩn lɛ fɛlɛ yɛ́ kɛ yɛ hɔ́ bɔ́ Ɛjɔlɛkpa'n yɛ héle ɛlɔ mân nɩn anun menian'n-mɔ.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Yɛ kɔ fʋ meli nun Tolowasɩ ɛbɛlɛ yɛ̂ cuein, yɛ́ nʋan y'ɔ le asue afian kpɔlɛ'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Samotalasɩ nɩn asʋ. Mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, yɛ kɔ bɔ yɛ́ ti Neyapolisi kulo nɩn asʋ.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Yɛ fi Neyapolisi ɛbɛlɛ yɛ kɔ hɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Filipʋ nɩn asʋ. Filipʋ tɩ Masedʋanɩn alimʋa etin'n kulo, ɛsɛ Lɔmʋn menian wɔ ɛbɛlɛ. Yɛ lili kɔ yɔ ɛlɛsan kʋn kulo sɔ nɩn asʋ.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Mɔ *ɛnwʋnmɩan ele cɩan'n juli'n, yɛ fi kulo nɩn asʋ yɛ kɔ jasʋ. Yɛ kɔ hɔ asue kʋn anʋan. Yɛ yɔlɩ ajʋnlɩn kɛ ɛbɛlɛ yɛ̂ Zufʋ'n-mɔ yia bɛ yɔ asɔnɩn ɔ. Yɛ kɔ tɛtanlan asɩ. Yɛ kɔ han ɛjɔlɛ'n yɛ kɔ hele mmalasua'n-mɔ mɔ anɩn b'a yia ɛbɛlɛ'n.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Mɔ yɛ 'kan ɛjɔlɛ'n, anɩn balasua kʋn lɛ tie. Balasua sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Lidi. Ɔ fi kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Tiatili nɩn asʋ. Ɔ tɔnɩn ɛtanlan kɔkɔlɛ mɔ yɩ́ nwʋn cian. Ɔ sʋ Nyanmɩan. Yɛ́ Mɩn kɔ buke yɩ́ ajʋnlɩn maan ɔ kɔ yɔ anzʋɛ ɔ kɔ tie ɛjɔlɛ'n mɔ anɩn Pɔlʋ lɛ kan'n.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Bɛ kɔ sɔnɩn yɩ́ nʋn yɩ́ sasʋ'n-mɔ. Mɔ bɛ sɔnɩnlɩn yɩ́ yuelɩ'n, ɔ kɔ fɛlɛ yɛ́, yɩ́ nwan: “Sɛ ɛmɔ de tʋ nun kɛ mɩn de yɛ́ Mɩn mɩn di sakpa a, anɩn ɛmɔ bála a tanlan mɩ́n awulo.” Ɔ si yɛ́ sʋ dede yɛ kɔ kpati yɛ kɔ tie.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Ɛhɩ, mɔ anɩn yɛ lɛ kɔ lɩka mɔ yɛ yɔ asɔnɩn ɛlɔ'n, afanɩan kʋn kɔ a kɔ tʋ yɛ́. Balasua sɔ'n, wawɛ ɛtɛ kʋn wɔ yɩ́ nun. Wawɛ ɛtɛ sɔ'n man ɔ yɩ munnzue ɔ nyan esika dɔʋn kpa man yɩ́ mɩn-mɔ.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Afanɩan'n kɔ si yɛ́ sʋ, yɛ nʋn Pɔlʋ, ɔ lɛ tɩan kan kɛ: “Nyanmɩan'n m'ɔ wɔ anwunno ɛlɔ'n, yɩ́ ngʋa y'ɔ le menian ɛhɩ-mɔ. Atɩn'n mɔ bɛ sɩn sʋ a bɛ nyan bɛ́ ti'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ bɛ lɛ kan bɛ kele ɛmɔ ɔ!”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Afanɩan'n le yɩ́ sɔ dede kɔ yɔ cɩan nyɛ nyɛ. Yɩ́ bɛ-yue-asɩɛ, yɩ́ nyɔlɩɛ'n kɔ hun Pɔlʋ ɛya. Pɔlʋ kɔ bɩlɩ yɩ́ nyɩn ɔ kɔ han kɔ hele wawɛ ɛtɛ'n kɛ: “Zozi Kilisi dunman nun, mɩ́n nwan ɛ fi balasua nɩn anun ɛ fíte!” Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, ɛbɛlɛ ala, wawɛ ɛtɛ'n fi balasua nɩn anun ɔ kɔ fite.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Sian dɩɛ mɔ afanɩan nɩn amɩn-mɔ nɩan an, ɔ nyɩ man munnzue nán b'a nyan esika'n, bɛ kɔ hyʋɩn Pɔlʋ nʋn Silasɩ asɩ dede bɛ nʋn bɛ́ kɔ hɔ lɩka mɔ bɛ di ɛjɔlɛ'n mgbain'n-mɔ aja sʋ.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Bɛ kɔ fa bɛ́ bɛ kɔ hɔ kɔ wula *Lɔmʋn awaa menian'n-mɔ asa nun. Bɛ́ nwan: “Menian ɛhɩ-mɔ lɛ sɛcɩ yɛ́ kulo'n.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Bɛ tɩ Zufʋ, ninnge mɔ bɛ kekele'n, yɛ́ mɔ yɛ tɩ *Lɔmʋn menian'n, yɛ́ mala'n mman man yɛ́ atɩn kɛ yɛ tíe anaan yɛ yɔ́.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Bagua'n kʋsʋ kɔ jasʋ Pɔlʋ nʋn Silasɩ akɔmɩn anun. Awaa menian'n-mɔ man bɛ kɔ tʋa Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ kɔ le bɛ́ taladɩɛ'n. Bɛ kɔ man atɩn kɛ bɛ fín bɛ́ mgbele.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Mɔ bɛ finlin bɛ́ mgbele yuelɩ'n, bɛ kɔ gua bɛ́ fiadɩ. Bɛ kɔ han bɛ kɔ hele nzalafʋ'n m'ɔ nɩan fiadɩ nɩn asʋ'n kɛ ɔ sísa bɛ́ kpa.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Mɔ bɛ hanlɩn sɔ bɛ helelɩ nzalafʋ'n, yɩ́ kʋsʋ ɔ kɔ gua bɛ́ fiadɩ sua nɩn akunnun ɛlɔ kpa. Ɔ kɔ fa tabʋa ɔ kɔ bɔ bɛ́ ja kpaun.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Kɔ yɔ alɩmunnun, anɩn Pɔlʋ nʋn Silasɩ lɛ yɔ asɔnɩn bɛ tʋ ejue bɛ yɩ Nyanmɩan ayɛ. Ɛhɩnlɩn-mɔ mɔ bɛ wɔ fiadɩ sua nɩn anun'n, anɩn bɛ lɛ tie.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Kʋnmgba ala, asɩɛ'n kɔ kpusu sɛlɛ kpa dede fiadɩ sua nɩn awulabɛbʋ nɩn anwʋn kɔ han. Ɛbɛlɛ ala, fiadɩ sua nɩn anʋan'n-mɔ kɔ tike tike. Bɛ́ mɔ b'a gua bɛ́ fiadɩ'n-mɔ ngɔnzɔngɔnzɔ'n-mɔ kɔ tɩtɩ tɩtɩ.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Nzalafʋ'n kɔ tinnge. M'ɔ nwunlin kɛ fiadɩ sua nɩn anʋan'n-mɔ gugua sʋ'n, ɔ kɔ hyʋɩn yɩ́ dadɩɛ'n, ɔ 'fa kun yɩ́ nwʋn. Afɩ ɔ jʋnlɩn kɛ anɩn bɛ́ mɔ bɛ wɔ fiadɩ sua nɩn anun nɩn a nwanndi nwanndi.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Mɔ Pɔlʋ nwunlin yɩ́'n, ɔ kɔ tɩan sɛlɛ kpa, yɩ́ nwan: “N'ɛ kun wɔ́ nwʋn! Yɛ́ kʋalaa yɛ wɔ ɛwa!”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Ɛhɩ a, nzalafʋ'n kɔ bisa kɛ bɛ mán yɩ́ kanlannɩɛ. Ndɛ-ndɛ, ɔ kɔ wʋlʋ sua'n mɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ wɔ nun nɩn anun. Esulo kɔ han yɩ́, yɩ́ nwʋn lɛ wʋsʋ yɩ́ ɔ kɔ tu kɔ tɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ aja nun.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, ɔ kɔ man Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ fite. Ɔ kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nja-mɔ, mɩn 'yɔ sɛ nán m'an nyan mɩ́n ti!”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Pɔlʋ nʋn Silasɩ nwan: “De yɛ́ Mɩn Zozi di, ɛ nʋn wɔ́ nwʋn amma'n-mɔ 'ba nyan bɛ́ ti.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ han yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ'n bɛ kɔ hele yɩ́ nʋn yɩ́ awulo nɩn anun menian'n-mɔ kʋalaatin.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Kɔngɔɛ kpa, dɔɛ sɔ nɩn asʋ, nzalafʋ'n nʋn Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ kɔ hɔ, ɔ kɔ nwunnzin bɛ́ nwʋn nganlan'n-mɔ anun. Ɔ kɔ man bɛ kɔ sɔnɩn yɩ́ nʋn yɩ́ awulo nɩn anun menian'n-mɔ kʋalaatin.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Ɔ nʋn Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ hɔ awulo ɔ kɔ man bɛ́ like bɛ kɔ li. Bian sɔ'n nʋn yɩ́ nwʋn amma'n-mɔ kʋalaatin kɔ li fɛ kpa. Ɔ sanlɩn kɛ b'a le Nyanmɩan b'a li.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, Lɔmʋn awaa menian'n-mɔ kɔ yɩ menian kɛ bɛ hɔ́ hán héle nzalafʋ'n kɛ: “Yaci menian sɔ'n-mɔ nun.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Nzalafʋ'n kɔ a kɔ han kɔ hele Pɔlʋ kɛ: “Mgbain'n-mɔ a man atɩn kɛ bɛ yáci ɛmɔ nun. Yɩ́ ti, ɛmɔ kʋala kɛ bɛ fite bɛ kɔ anzʋnunjɔ nun.”
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ han kɔ hele bɛ́ mɔ mgbain'n-mɔ yɩlɩ bɛ́'n kɛ: “Yɛ́ mɔ yɛ tɩ *Lɔmʋn menian'n, b'a mmua man yɛ́ ndɛɛ, b'a bʋ yɛ́ bagua nun ɛsɛ b'a hyɩ yɛ́ b'a gua fiadɩ! Sian anɩn afɩ bɛ kulo kɛ bɛ fɩa bɛ yɩ yɛ́ ɔ? Cɛcɛ! Ɛmɔ hɔ́ hán héle bɛ́ kɛ bɛ́ bɔbɔ muonun bɛ bála a yɩ yɛ́!”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, menian'n-mɔ kɔ sa kɔ hɔ kɔ tʋ mgbain'n-mɔ bɛ kɔ han ɛjɔlɛ'n sʋa. Mɔ mgbain'n-mɔ tɩlɩ kɛ Pɔlʋ nʋn Silasɩ tɩ Lɔmʋn menian'n, bɛ́ nwʋn kɔ wʋsʋ bɛ́.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Bɛ́ muonun bɛ kɔ a kɔ tʋ Pɔlʋ nʋn Silasɩ. Bɛ kɔ li bɛ́ mgbata. M'ɔ yuelɩ'n, bɛ kɔ yɩ bɛ́ fi fiadɩ sua nɩn anun bɛ kɔ bʋtʋ bɛ́ kɛ bɛ fi kulo nɩn asʋ bɛ tú.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Mɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ fi fiadɩ sua nɩn anun fitelɩ'n, bɛ hɔlɩ Lidi awulo ɛlɔ. Mɔ bɛ nwunlin anianman'n-mɔ anwʋn bɛ wowulalɩ bɛ́ anwʋnsɛlɛ yuelɩ'n, cuein yɛ̂ bɛ hɔlɩ ɔ.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.