Atos 16
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs ARIB
1 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Pɔlʋ nʋn Silasɩ b'a hɔ Dɛlɩbʋ nʋn Lisitili. Anɩn yɛ́ Mɩn sʋanlan'n kʋn wɔ Lisitili ɛbɛlɛ. Bɛ fɛlɛ yɩ́ Timote. Yɩ́ nin'n tɩ Zufʋ, ɔ de Nyanmɩan di. Nan yɩ́ sɩ'n tɩ Gɛlɛkɩ.
1 Chegou também a Derbe e Listra. E eis que estava ali certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego;
2 Anianman'n-mɔ mɔ bɛ wɔ Lisitili ɛbɛlɛ nʋn bɛ́ mɔ bɛ wɔ Ikoninwɔmʋn'n, bɛ kan kɛ Timote tɩ sʋanlan kpa.
2 do qual davam bom testemunho os irmãos em Listra e Icônio.
3 Ɛhɩ a, Pɔlʋ nwan ɔ 'fa Timote bɔ yɩ́ nwʋn. Ɔ kɔ fa yɩ́ kɔ bɔ yɩ́ nwʋn. Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ wɔ ɛbɛlɛ etin dɩɛ nɩn asʋ'n dunman nun, Pɔlʋ kɔ man bɛ kɔ kpɛ Timote mmian nun. Ɔ sanlɩn kɛ bɛ́ kʋalaa bɛ sɩ kɛ Timote asɩ'n tɩ Gɛlɛkɩ.
3 Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Kulo mɔ bɛ kɔ sɩn sʋ'n, ninnge'n mɔ Zoluzalɛmʋn ɛlɔ asɔnɩn nɩn asʋ mgbain'n-mɔ nʋn mmɔfʋɛ'n-mɔ helelɩ'n, ninnge sɔ'n yɛ̂ bɛ kan bɛ kele anianman'n-mɔ kɛ bɛ lí sʋ ɔ.
4 Quando iam passando pelas cidades, entregavam aos irmãos, para serem observadas, as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Anɩn asɔnɩn mma'n-mɔ dedi'n lɛ kɔ yɩ́ nyunnun, ɛsɛ anɩn bɛ́ nwʋn lɛ sʋn. Afɩ cɩan daa menian fa bɛ́ nwʋn bɛ man yɛ́ Mɩn.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e dia a dia cresciam em número.
6 Ɛhɩ anzin, Pɔlʋ nʋn Silasɩ nʋn Timote bɛ kɔ hɔ Azi mân nun. Ɛbɛlɛ, Wawɛ Nwannzan-nwannzan nɩn a mman man bɛ́ atɩn maan b'a ngan man Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n. Bɛ kɔ kpɛ nun Filizi nʋn Galasi mân nun.
6 Atravessaram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia;
7 Mɔ anɩn bɛ ka kaan bɛ ju Misi mân nun'n, bɛ́ nwan bɛ 'kɔ Bitinin mân nun. Nan kʋsʋ Zozi Wawɛ'n ngɔ man bɛ́ atɩn.
7 e tendo chegado diante da Mísia, tentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.
8 Ɛhɩ a, bɛ kɔ kpɛ nun Misi mân nɩn anun, bɛ kɔ hɔ Tolowasɩ kulo nɩn asʋ lɩka mɔ meli'n-mɔ jinlan'n.
8 Então, passando pela Mísia, desceram a Trôade.
9 Ɛbɛlɛ, kɔngɔɛ, yɛ́ Mɩn kɔ hɩn Pɔlʋ ɛlalɩɛ. Ɛlalɩɛ nɩn anun, Pɔlʋ 'nɩan an, anɩn Masedʋanɩn mân nɩn anun sʋanlan kʋn jin yɩ́ nyunnun ɛbɛlɛ, ɔ lɛ sɛlɛ yɩ́ kɛ: “Sɩn Masedʋanɩn mân nɩn anun ɛwa nán bala bʋka yɛ́!”
9 De noite apareceu a Paulo esta visão: estava ali em pé um homem da Macedônia, que lhe rogava: Passa à Macedônia e ajuda-nos.
10 Mɔ Pɔlʋ hɩnlɩn ɛlalɩɛ sɔ'n yuelɩ'n, ɛbɛlɛ ala, yɛ kɔ bɔbʋa yɛ́ nwʋn mɔ yɛ 'kɔ Masedʋanɩn ɔ. Ɔ sanlɩn kɛ, anɩn y'a nwun yɩ́ fɔ́ʋ́n kɛ yɛ́ Mɩn lɛ fɛlɛ yɛ́ kɛ yɛ hɔ́ bɔ́ Ɛjɔlɛkpa'n yɛ héle ɛlɔ mân nɩn anun menian'n-mɔ.
10 E quando ele teve esta visão, procurávamos logo partir para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Yɛ kɔ fʋ meli nun Tolowasɩ ɛbɛlɛ yɛ̂ cuein, yɛ́ nʋan y'ɔ le asue afian kpɔlɛ'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Samotalasɩ nɩn asʋ. Mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, yɛ kɔ bɔ yɛ́ ti Neyapolisi kulo nɩn asʋ.
11 Navegando, pois, de Trôade, fomos em direitura a Samotrácia, e no dia seguinte a Neápolis;
12 Yɛ fi Neyapolisi ɛbɛlɛ yɛ kɔ hɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Filipʋ nɩn asʋ. Filipʋ tɩ Masedʋanɩn alimʋa etin'n kulo, ɛsɛ Lɔmʋn menian wɔ ɛbɛlɛ. Yɛ lili kɔ yɔ ɛlɛsan kʋn kulo sɔ nɩn asʋ.
12 e dali para Filipos, que é a primeira cidade desse distrito da Macedônia, e colônia romana; e estivemos alguns dias nessa cidade.
13 Mɔ *ɛnwʋnmɩan ele cɩan'n juli'n, yɛ fi kulo nɩn asʋ yɛ kɔ jasʋ. Yɛ kɔ hɔ asue kʋn anʋan. Yɛ yɔlɩ ajʋnlɩn kɛ ɛbɛlɛ yɛ̂ Zufʋ'n-mɔ yia bɛ yɔ asɔnɩn ɔ. Yɛ kɔ tɛtanlan asɩ. Yɛ kɔ han ɛjɔlɛ'n yɛ kɔ hele mmalasua'n-mɔ mɔ anɩn b'a yia ɛbɛlɛ'n.
13 No sábado saímos portas afora para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar de oração e, sentados, falávamos às mulheres ali reunidas.
14 Mɔ yɛ 'kan ɛjɔlɛ'n, anɩn balasua kʋn lɛ tie. Balasua sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Lidi. Ɔ fi kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Tiatili nɩn asʋ. Ɔ tɔnɩn ɛtanlan kɔkɔlɛ mɔ yɩ́ nwʋn cian. Ɔ sʋ Nyanmɩan. Yɛ́ Mɩn kɔ buke yɩ́ ajʋnlɩn maan ɔ kɔ yɔ anzʋɛ ɔ kɔ tie ɛjɔlɛ'n mɔ anɩn Pɔlʋ lɛ kan'n.
14 E certa mulher chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que temia a Deus, nos escutava e o Senhor lhe abriu o coração para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Bɛ kɔ sɔnɩn yɩ́ nʋn yɩ́ sasʋ'n-mɔ. Mɔ bɛ sɔnɩnlɩn yɩ́ yuelɩ'n, ɔ kɔ fɛlɛ yɛ́, yɩ́ nwan: “Sɛ ɛmɔ de tʋ nun kɛ mɩn de yɛ́ Mɩn mɩn di sakpa a, anɩn ɛmɔ bála a tanlan mɩ́n awulo.” Ɔ si yɛ́ sʋ dede yɛ kɔ kpati yɛ kɔ tie.
15 Depois que foi batizada, ela e a sua casa, rogou-nos, dizendo: Se haveis julgado que eu sou fiel ao Senhor, entrai em minha casa, e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Ɛhɩ, mɔ anɩn yɛ lɛ kɔ lɩka mɔ yɛ yɔ asɔnɩn ɛlɔ'n, afanɩan kʋn kɔ a kɔ tʋ yɛ́. Balasua sɔ'n, wawɛ ɛtɛ kʋn wɔ yɩ́ nun. Wawɛ ɛtɛ sɔ'n man ɔ yɩ munnzue ɔ nyan esika dɔʋn kpa man yɩ́ mɩn-mɔ.
16 Ora, aconteceu que quando íamos ao lugar de oração, nos veio ao encontro uma jovem que tinha um espírito adivinhador, e que, adivinhando, dava grande lucro a seus senhores.
17 Afanɩan'n kɔ si yɛ́ sʋ, yɛ nʋn Pɔlʋ, ɔ lɛ tɩan kan kɛ: “Nyanmɩan'n m'ɔ wɔ anwunno ɛlɔ'n, yɩ́ ngʋa y'ɔ le menian ɛhɩ-mɔ. Atɩn'n mɔ bɛ sɩn sʋ a bɛ nyan bɛ́ ti'n, yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ yɛ̂ bɛ lɛ kan bɛ kele ɛmɔ ɔ!”
17 Ela, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: São servos do Deus Altíssimo estes homens que vos anunciam um caminho de salvação.
18 Afanɩan'n le yɩ́ sɔ dede kɔ yɔ cɩan nyɛ nyɛ. Yɩ́ bɛ-yue-asɩɛ, yɩ́ nyɔlɩɛ'n kɔ hun Pɔlʋ ɛya. Pɔlʋ kɔ bɩlɩ yɩ́ nyɩn ɔ kɔ han kɔ hele wawɛ ɛtɛ'n kɛ: “Zozi Kilisi dunman nun, mɩ́n nwan ɛ fi balasua nɩn anun ɛ fíte!” Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, ɛbɛlɛ ala, wawɛ ɛtɛ'n fi balasua nɩn anun ɔ kɔ fite.
18 E fazia isto por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Eu te ordeno em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora saiu.
19 Sian dɩɛ mɔ afanɩan nɩn amɩn-mɔ nɩan an, ɔ nyɩ man munnzue nán b'a nyan esika'n, bɛ kɔ hyʋɩn Pɔlʋ nʋn Silasɩ asɩ dede bɛ nʋn bɛ́ kɔ hɔ lɩka mɔ bɛ di ɛjɔlɛ'n mgbain'n-mɔ aja sʋ.
19 Ora, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro havia desaparecido, prenderam a Paulo e Silas, e os arrastaram para uma praça à presença dos magistrados.
20 Bɛ kɔ fa bɛ́ bɛ kɔ hɔ kɔ wula *Lɔmʋn awaa menian'n-mɔ asa nun. Bɛ́ nwan: “Menian ɛhɩ-mɔ lɛ sɛcɩ yɛ́ kulo'n.
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, estão perturbando muito a nossa cidade,
21 Bɛ tɩ Zufʋ, ninnge mɔ bɛ kekele'n, yɛ́ mɔ yɛ tɩ *Lɔmʋn menian'n, yɛ́ mala'n mman man yɛ́ atɩn kɛ yɛ tíe anaan yɛ yɔ́.”
21 e pregam costumes que não nos é lícito receber nem praticar, sendo nós romanos.
22 Bagua'n kʋsʋ kɔ jasʋ Pɔlʋ nʋn Silasɩ akɔmɩn anun. Awaa menian'n-mɔ man bɛ kɔ tʋa Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ kɔ le bɛ́ taladɩɛ'n. Bɛ kɔ man atɩn kɛ bɛ fín bɛ́ mgbele.
22 A multidão levantou-se à uma contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes os vestidos, mandaram açoitá-los com varas.
23 Mɔ bɛ finlin bɛ́ mgbele yuelɩ'n, bɛ kɔ gua bɛ́ fiadɩ. Bɛ kɔ han bɛ kɔ hele nzalafʋ'n m'ɔ nɩan fiadɩ nɩn asʋ'n kɛ ɔ sísa bɛ́ kpa.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Mɔ bɛ hanlɩn sɔ bɛ helelɩ nzalafʋ'n, yɩ́ kʋsʋ ɔ kɔ gua bɛ́ fiadɩ sua nɩn akunnun ɛlɔ kpa. Ɔ kɔ fa tabʋa ɔ kɔ bɔ bɛ́ ja kpaun.
24 Ele, tendo recebido tal ordem, os lançou na prisão interior e lhes segurou os pés no tronco.
25 Kɔ yɔ alɩmunnun, anɩn Pɔlʋ nʋn Silasɩ lɛ yɔ asɔnɩn bɛ tʋ ejue bɛ yɩ Nyanmɩan ayɛ. Ɛhɩnlɩn-mɔ mɔ bɛ wɔ fiadɩ sua nɩn anun'n, anɩn bɛ lɛ tie.
25 Pela meia-noite Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, enquanto os presos os escutavam.
26 Kʋnmgba ala, asɩɛ'n kɔ kpusu sɛlɛ kpa dede fiadɩ sua nɩn awulabɛbʋ nɩn anwʋn kɔ han. Ɛbɛlɛ ala, fiadɩ sua nɩn anʋan'n-mɔ kɔ tike tike. Bɛ́ mɔ b'a gua bɛ́ fiadɩ'n-mɔ ngɔnzɔngɔnzɔ'n-mɔ kɔ tɩtɩ tɩtɩ.
26 De repente houve um tão grande terremoto que foram abalados os alicerces do cárcere, e logo se abriram todas as portas e foram soltos os grilhões de todos.
27 Nzalafʋ'n kɔ tinnge. M'ɔ nwunlin kɛ fiadɩ sua nɩn anʋan'n-mɔ gugua sʋ'n, ɔ kɔ hyʋɩn yɩ́ dadɩɛ'n, ɔ 'fa kun yɩ́ nwʋn. Afɩ ɔ jʋnlɩn kɛ anɩn bɛ́ mɔ bɛ wɔ fiadɩ sua nɩn anun nɩn a nwanndi nwanndi.
27 Ora, o carcereiro, tendo acordado e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e ia suicidar-se, supondo que os presos tivessem fugido.
28 Mɔ Pɔlʋ nwunlin yɩ́'n, ɔ kɔ tɩan sɛlɛ kpa, yɩ́ nwan: “N'ɛ kun wɔ́ nwʋn! Yɛ́ kʋalaa yɛ wɔ ɛwa!”
28 Mas Paulo bradou em alta voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, porque todos aqui estamos.
29 Ɛhɩ a, nzalafʋ'n kɔ bisa kɛ bɛ mán yɩ́ kanlannɩɛ. Ndɛ-ndɛ, ɔ kɔ wʋlʋ sua'n mɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ wɔ nun nɩn anun. Esulo kɔ han yɩ́, yɩ́ nwʋn lɛ wʋsʋ yɩ́ ɔ kɔ tu kɔ tɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ aja nun.
29 Tendo ele pedido luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas
30 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, ɔ kɔ man Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ fite. Ɔ kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nja-mɔ, mɩn 'yɔ sɛ nán m'an nyan mɩ́n ti!”
30 e, tirando-os para fora, disse: Senhores, que me é necessário fazer para me salvar?
31 Pɔlʋ nʋn Silasɩ nwan: “De yɛ́ Mɩn Zozi di, ɛ nʋn wɔ́ nwʋn amma'n-mɔ 'ba nyan bɛ́ ti.”
31 Responderam eles: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua casa.
32 Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ han yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ'n bɛ kɔ hele yɩ́ nʋn yɩ́ awulo nɩn anun menian'n-mɔ kʋalaatin.
32 Então lhe pregaram a palavra de Deus, e a todos os que estavam em sua casa.
33 Kɔngɔɛ kpa, dɔɛ sɔ nɩn asʋ, nzalafʋ'n nʋn Pɔlʋ nʋn Silasɩ bɛ kɔ hɔ, ɔ kɔ nwunnzin bɛ́ nwʋn nganlan'n-mɔ anun. Ɔ kɔ man bɛ kɔ sɔnɩn yɩ́ nʋn yɩ́ awulo nɩn anun menian'n-mɔ kʋalaatin.
33 Tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes as feridas; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Ɔ nʋn Pɔlʋ nʋn Silasɩ kɔ hɔ awulo ɔ kɔ man bɛ́ like bɛ kɔ li. Bian sɔ'n nʋn yɩ́ nwʋn amma'n-mɔ kʋalaatin kɔ li fɛ kpa. Ɔ sanlɩn kɛ b'a le Nyanmɩan b'a li.
34 Então os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se muito com toda a sua casa, por ter crido em Deus.
35 Mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, Lɔmʋn awaa menian'n-mɔ kɔ yɩ menian kɛ bɛ hɔ́ hán héle nzalafʋ'n kɛ: “Yaci menian sɔ'n-mɔ nun.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram quadrilheiros a dizer: Soltai aqueles homens.
36 Nzalafʋ'n kɔ a kɔ han kɔ hele Pɔlʋ kɛ: “Mgbain'n-mɔ a man atɩn kɛ bɛ yáci ɛmɔ nun. Yɩ́ ti, ɛmɔ kʋala kɛ bɛ fite bɛ kɔ anzʋnunjɔ nun.”
36 E o carcereiro transmitiu a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que fosseis soltos; agora, pois, saí e ide em paz.
37 Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ han kɔ hele bɛ́ mɔ mgbain'n-mɔ yɩlɩ bɛ́'n kɛ: “Yɛ́ mɔ yɛ tɩ *Lɔmʋn menian'n, b'a mmua man yɛ́ ndɛɛ, b'a bʋ yɛ́ bagua nun ɛsɛ b'a hyɩ yɛ́ b'a gua fiadɩ! Sian anɩn afɩ bɛ kulo kɛ bɛ fɩa bɛ yɩ yɛ́ ɔ? Cɛcɛ! Ɛmɔ hɔ́ hán héle bɛ́ kɛ bɛ́ bɔbɔ muonun bɛ bála a yɩ yɛ́!”
37 Mas Paulo respondeu-lhes: Açoitaram-nos publicamente sem sermos condenados, sendo cidadãos romanos, e nos lançaram na prisão, e agora encobertamente nos lançam fora? De modo nenhum será assim; mas venham eles mesmos e nos tirem.
38 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, menian'n-mɔ kɔ sa kɔ hɔ kɔ tʋ mgbain'n-mɔ bɛ kɔ han ɛjɔlɛ'n sʋa. Mɔ mgbain'n-mɔ tɩlɩ kɛ Pɔlʋ nʋn Silasɩ tɩ Lɔmʋn menian'n, bɛ́ nwʋn kɔ wʋsʋ bɛ́.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras, e estes temeram quando ouviram que eles eram romanos;
39 Bɛ́ muonun bɛ kɔ a kɔ tʋ Pɔlʋ nʋn Silasɩ. Bɛ kɔ li bɛ́ mgbata. M'ɔ yuelɩ'n, bɛ kɔ yɩ bɛ́ fi fiadɩ sua nɩn anun bɛ kɔ bʋtʋ bɛ́ kɛ bɛ fi kulo nɩn asʋ bɛ tú.
39 vieram, pediram-lhes desculpas e, tirando-os para fora, rogavam que se retirassem da cidade.
40 Mɔ Pɔlʋ nʋn Silasɩ fi fiadɩ sua nɩn anun fitelɩ'n, bɛ hɔlɩ Lidi awulo ɛlɔ. Mɔ bɛ nwunlin anianman'n-mɔ anwʋn bɛ wowulalɩ bɛ́ anwʋnsɛlɛ yuelɩ'n, cuein yɛ̂ bɛ hɔlɩ ɔ.
40 Então eles saíram da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.