Atos 15
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 Ɛhɩ, menian fi Zude mân nun bɛ kɔ a Antiɔsʋ. Bɛ juli ɛbɛlɛ mɔ bɛ 'kekele anianman'n-mɔ ninnge'n, bɛ́ nwan: “Sɛ b'a mgbɛ man ɛmɔ mmian nun kɛ *Moyizɩ mala'n kpɩn kele nɩn an, ɛmɔ ngʋala bɛ nnyan man ngʋan.”
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ tɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n, bɛ nʋn menian sɔ'n-mɔ kɔ su yɩ́ bʋsʋ akpʋlʋwa kpa. Ɛhɩ a, ɔ kɔ yɔ mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ nʋn anianman'n mmie-mɔ, bɛ hɔ́ Zoluzalɛmʋn bɛ hɔ́ tʋ́ mmɔfʋɛ'n-mɔ nʋn mgbain'n-mɔ wɔ ɛjɔlɛ sɔ nɩn anwʋn.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Mɔ bɛ 'kɔ'n, asɔnɩn mma'n-mɔ kɔ gua bɛ́ atɩn. Bɛ kɔ kpɛ nun Feninsi nʋn Samali mân nɩn anun. Lɩka mɔ bɛ kɔ ju'n, kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n falɩ bɛ́ nwʋn bɛ manlɩn Nyanmɩan'n, bɛ kan yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ a, anianman'n-mɔ di yɩ́ nwʋn fɛ kpili kpa.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ nʋn ɛhɩnlɩn-mɔ juli Zoluzalɛmʋn'n, asɔnɩn mma'n-mɔ nʋn mmɔfʋɛ'n-mɔ nʋn mgbain'n-mɔ kɔ le bɛ́ atɩn. Junman mɔ Nyanmɩan nanndɩlɩ bɛ́ sʋ ɔ lili'n, Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ kɔ han yɩ́ kʋalaa bɛ kɔ hele bɛ́.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, Falisifʋɛ mmie-mɔ mɔ bɛ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ manlɩn yɛ́ Mɩn'n kɔ jasʋ, bɛ́ nwan: “Ɔ di kɛ bɛ kpɛ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n mmian nun, ɛsɛ ɔ di kɛ bɛ man bɛ di Moyizɩ mala nɩn asʋ.”
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Ɛjɔlɛ sɔ nɩn anwʋn, mmɔfʋɛ'n-mɔ nʋn mgbain'n-mɔ kɔ hɔ anyia.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Bɛ basalɩ yɩ́ dede a, Pɩɛlɩ kɔ jasʋ, yɩ́ nwan: “Anianman-mɔ, ɛmɔ sɩ kɛ ɛmɔ afian ɛwa, Nyanmɩan yɩlɩ mɩ́n a hyɛ kɛ m mɔ́ Ɛjɔlɛkpa'n n géle bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n maan bɛ lé yɩ́ bɛ lí.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Nyanmɩan m'ɔ sɩ menian'n-mɔ ahʋnlɩn nɩn anun ɛjɔlɛ'n, ɔ'a fa yɩ́ Wawɛ Nwannzan-nwannzan ɔ'a man bɛ́ kɛ ɔ'a fa ɔ'a man yɛ́'n. Nyanmɩan a yɔ sɔ ɔ'a hele kɛ ɔ'a sɔ bɛ́ nun.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 Yɛ́ o, bɛ́ o, Nyanmɩan a mgba man nun. Ɔ sanlɩn kɛ b'a le Nyanmɩan b'a li, ɔ'a tɩ bɛ́ ahʋnlɩn nɩn anwʋn.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Ɔ yɔ sɛ mɔ afɩ sian dɩɛ, ɛmɔ kulo kɛ bɛ sɔ Nyanmɩan bɛ nɩan'n? Bɔ́lɛ mɔ yɛ́ nan-mɔ nʋn yɛ́ y'a ngʋala man yɩ́ sʋa'n, bɛ́ kɔmɩn sʋ yɛ̂ ɔ yúe ɔ?
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Nan yɛ̂ dɩɛ, yɛ de yɛ di kɛ yɛ́ ti enyan'n mɔ y'a nyan yɩ́ kɛ bɛ́ kʋsʋ b'a nyan yɩ́'n, yɛ́ Mɩn Zozi anwunnvoe'n dunman nun ɔ.”
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Mɔ Pɩɛlɩ hanlɩn sɔ'n, bɛ́ kʋalaa bɛ kɔ gua didiin, bɛ kɔ tie Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ. Atɛlɛ nʋn asinbɛnwʋn ninnge mɔ Nyanmɩan nanndɩlɩ bɛ́ sʋ ɔ yɔlɩ wɔ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ nɩn afian'n, Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ kɔ han yɩ́ ɛjɔlɛ bɛ kɔ hele bɛ́.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ anʋan tɔlɩ'n, Zʋakɩ kɔ jasʋ, yɩ́ nwan: “Anianman mmelenzua-mɔ, ɛmɔ tíe mɩ́n!
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ abʋbɔ nɩn anun Nyanmɩan falɩ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ nɩn anun mmie-mɔ ɔ'a kaci yɩ́ menian mɔ yɩ́ dunman la bɛ́ sʋ'n, Simʋn a han yɩ́ nwʋn ɛjɔlɛ.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Ɛjɔlɛ'n mɔ ɔ'a han'n, ɔ nʋn mɔ Nyanmɩan mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ hanlɩn'n tɩ kʋn. Ɔ sanlɩn kɛ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ'n le kele kɛ yɛ́ Mɩn nwan:
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 Ɛhɩ anzin, mɩn 'ba sa mɩn ba.
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 Mɛlɛ sɔ'n, menian bʋ nga'n kʋalaatin,
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 Yɛ́ Mɩn m'ɔ yɩlɩ ninnge sɔ'n-mɔ
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 “Ɛhɩka ati, mɩn de mɩn tʋ nun kɛ ɔ tɩ man kpa kɛ bɛ kele bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ mɔ b'a fa bɛ́ nwʋn b'a wula Nyanmɩan asa nun'n yalɛ.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Nan kʋsʋ, yɛ hɛ́lɛ bɛ́ kalata yɛ hán yɛ héle bɛ́ kɛ nán bɛ di amʋan sʋ naan, nán bɛ di naan bʋka yɩ́ moja'n, nán bɛ di cunmun, ɛsɛ nán bɛ yɔ satɩlɩfʋɛ nyɔlɩɛ.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Afɩ, ɔ fi tɩtɩ, kulo kʋn biala asʋ, menian kan Moyizɩ mala nɩn anun ɛjɔlɛ. Bɛ kɩnnga yɩ́ *ɛnwʋnmɩan ele cɩan daa Zufʋ-mɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun.”
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Mɔ Zʋakɩ anʋan tɔlɩ'n, mmɔfʋɛ'n-mɔ nʋn mgbain-mɔ nʋn asɔnɩn mma'n-mɔ kʋalaa anʋan kɔ sɛ bɛ́ nwʋn. Bɛ kɔ yɩ anianman mmie-mɔ bɛ́ afian ɛbɛlɛ mɔ bɛ nʋn Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ 'kɔ Antiɔsʋ ɔ. Bɛ́ mɔ bɛ yɩlɩ bɛ́'n-mɔ y'ɔ le Zudɩ mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Baasabasɩ'n, ɔ nʋn Silasɩ. Zudɩ nʋn Silasɩ tɩ asɔnɩn nɩn anun menian mɔ anianman'n-mɔ fɛlɩ bɛ́ kpa ɔ.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Kalata'n mɔ bɛ falɩ wulalɩ bɛ́ sa nun'n, ɛ 'nwun ɛjɔlɛ m'ɔ wɔ nun'n:
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Y'a tɩ yɩ́ kɛ menian fi yɛ́ afian ɛwa b'a hɔ a hehele ninnge b'a sɛcɩ ɛmɔ ati anun, ɛsɛ b'a man ɛmɔ lʋa a bɔ bɛ́ nwʋn. Menian sɔ'n-mɔ, nán yɛ́ yɛ̂ yɛ sʋanlɩn bɛ́ ɔ.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Ɛhɩka ati, yɛ́ nʋan a sɛ yɛ́ nwʋn ɛwa, y'a yɩ menian kɛ bɛ hɔ́ tʋ́ ɛmɔ. Bɛ nʋn yɛ́ nianman Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ mɔ bɛ́ nwʋn cian yɛ́'n yɛ̂ bɛ lɛ ba ɔ.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 Yɛ́ Mɩn Zozi Kilisi dunman nun, ahan menian'n-mɔ 'kun Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Ɛjɔlɛ mɔ y'a hɛlɛ yɩ́ ɛwa'n, Zudɩ nʋn Silasɩ muonun, bɛ 'ba han nun ɛjɔlɛ bɛ kele ɛmɔ.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Ɔ sanlɩn kɛ yɛ nʋn Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n, yɛ ngulo man kɛ ɛmɔ nwun ɛfɛ kʋ́n. Nan m'ɔ tɩ cɩnnjɩn'n yɛ̂ yɛ lɛ fa yɛ tʋ ɛmɔ anyunnun ɔ.
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 Ɛhɩka ati, nán bɛ di amʋan sʋ naan, nán bɛ di naan bʋka yɩ́ moja'n, nán bɛ di cunmun. Ɛsɛ nán bɛ yɔ satɩlɩfʋɛ nyɔlɩɛ. Sɛ ɛmɔ yaci nyɔlɩɛ sɔ'n-mɔ gua a, ɔ tɩ kpa.
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Ɛhɩ, bɛ kɔ man bɛ́ mɔ bɛ yɩlɩ bɛ́ nɩn atɩn kɛ bɛ hɔ́ Antiɔsʋ. Mɔ bɛ juli ɛlɔ'n, bɛ kɔ yia yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ kʋalaatin bɛ kɔ fa kalata'n bɛ kɔ wula bɛ́ sa nun.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Bɛ kɔ kɩnnga kalata'n. Mɔ bɛ tɩlɩ nun ɛjɔlɛ nʋn anwʋnsɛlɛ'n m'ɔ wowulalɩ bɛ́'n, bɛ́ kʋalaa bɛ kɔ li yɩ́ nwʋn fɛ.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Kɛmɔ anɩn Zudɩ nʋn Silasɩ muonun, bɛ tɩ mgbɔmanfʋɛ'n, bɛ kɔ han ɛjɔlɛ dɔʋn bɛ kɔ hele anianman'n-mɔ bɛ kɔ wowula bɛ́ anwʋnsɛlɛ bɛ kɔ cɩcɩ bɛ́ lʋa.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Zudɩ nʋn Silasɩ kɔ li kɔ yɔ ɛlɛnyuan kʋn ɛbɛlɛ. Mɔ bɛ́ ɛhɔlɛ tɛmʋn juli'n, anianman'n-mɔ nʋn bɛ́ bɛ kɔ li ngalɩɛ bɛ kɔ man bɛ́ atɩn bɛ kɔ sa bɔ kɔ hɔ bɛ́ mɔ bɛ sʋanlɩn bɛ́ nɩn anwʋn ɛlɔ. [
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 Nan Silasɩ dɩɛ, ɔ kɔ ha Antiɔsʋ ɛbɛlɛ.]
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ, bɛ́ kʋsʋ bɛ kɔ ha Antiɔsʋ ɛbɛlɛ. Bɛ nʋn mmie-mɔ dɔʋn kpa bɛ kekele menian'n-mɔ ninnge ɛsɛ bɛ kan yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ'n.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 M'ɔ lili kɔ yɔ ɛlɛnyuan kʋn'n, Pɔlʋ kɔ han kɔ hele Baanabasɩ kɛ: “Kulo'n-mɔ kʋalaatin mɔ yɛ sɩnlɩn sʋ yɛ hanlɩn yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ'n, yɛ hɔ́ sʋ yɛ fófua anianman'n-mɔ anwʋn.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Ɛhɔlɛ nɩn anun an, anɩn Baanabasɩ kulo kɛ Zʋan mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Maakɩ'n nʋn bɛ́ kɔ.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Pɔlʋ nɩanlɩn an, anɩn ɔ nvata man kɛ Zʋan Maakɩ kɔ bie. Ɔ sanlɩn kɛ, ɔ yacili Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ Panfili mân nun, ɔ a mmʋka man bɛ́ junman nɩn anun fɩ́ɩ́ kʋ́n.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Ɛhɩ a, akpʋlʋwa kɔ tɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ afian dede bɛ kɔ tɩtɩ bɛ́ nwʋn nun. Baanabasɩ kɔ fa Zʋan Maakɩ bɛ kɔ fʋ meli nun bɛ kɔ hɔ Sipʋlʋ mân nun.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Pɔlʋ kʋsʋ kɔ fa Silasɩ. Mɔ anianman'n-mɔ falɩ bɛ́ wulalɩ yɛ́ Mɩn asa nun yuelɩ'n, cuein, yɛ̂ Pɔlʋ nʋn yɩ́, bɛ hɔlɩ ɔ.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 Bɛ kɔ nanndɩ Sili nʋn Silisi mân nɩn anun. Bɛ kɔ wowula asɔnɩn mma'n-mɔ anwʋnsɛlɛ.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.