Atos 14

Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ juli Ikoninwɔmʋn ɛlɔ'n, bɛ hɔlɩ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn anun. Kɛ bɛ kpɩnlɩn bɛ bɔlɩ Ɛjɔlɛkpa'n, ɔ man Zufʋ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n, bɛ́ dɔʋn bɛ falɩ bɛ́ nwʋn bɛ manlɩn yɛ́ Mɩn.
1 A mesma coisa aconteceu na cidade de Icônio. Paulo e Barnabé entraram na sinagoga e falaram de tal maneira, que muitos judeus e não judeus creram.
2 Nan Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ ngulo man kɛ bɛ fa bɛ́ nwʋn bɛ man yɛ́ Mɩn'n, bɛ kɔ wowula bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ nɩn abʋ maan bɛ kɔ fa anianman'n-mɔ anwʋn ɛkpɔ.
2 Mas os judeus que não creram atiçaram os não judeus contra os cristãos.
3 Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ dɩɛ, bɛ tanlanlɩn Ikoninwɔmʋn ɛbɛlɛ ɔ hyɛlɩ kpa. Bɛ le anwʋnsɛlɛ nʋn dedi yɛ́ Mɩn anun bɛ kan yɩ́ nʋan ɛjɔlɛ'n. Yɛ́ Mɩn man bɛ́ tunmin maan bɛ yɩ atɛlɛ bɛ yɔ asinbɛnwʋn ninnge. Ɔ yɔ yɩ́ sɔ ɔ man bɛ nwun yɩ́ kɛ yɩ́ anwunnvoe enwuan ɛjɔlɛ'n mɔ bɛ kan'n tɩ ananhɔlɛ.
3 Os apóstolos ficaram muito tempo em Icônio, falando com coragem a respeito do Senhor Jesus. E o Senhor mostrava que a mensagem deles sobre a sua graça era verdadeira, pois ele dava a eles o poder de fazer milagres e maravilhas.
4 Kulo nɩn asʋ ɛbɛlɛ menian'n-mɔ kɔ bu bɛ́ nwʋn nun. Mmie-mɔ jin Zufʋ'n-mɔ anzin, mmie-mɔ kʋsʋ jin mmɔfʋɛ'n-mɔ anzin.
4 Os moradores da cidade estavam divididos: alguns apoiavam os judeus, e outros eram a favor dos apóstolos.
5 Ɛhɩ a, Zufʋ'n-mɔ nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n nʋn bɛ́ mgbain'n-mɔ kɔ bɔbʋa bɛ́ nwʋn, bɛ lɛ ba hele Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ ahʋlʋwa bɛ tʋtʋ bɛ́ ɛbʋɛ bɛ kun bɛ́.
5 Então os não judeus e os judeus, juntos com os seus chefes, resolveram maltratar os apóstolos e matá-los a pedradas.
6 Mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ nwunlin nun'n, bɛ kɔ yɩ bɛ́ bɔ́lɛ nɩn ɛbɛlɛ. Bɔ kɔ hɔ Lisitili nʋn Dɛlɩbʋ nʋn kulo'n-mɔ mɔ bɛ mantan mantan bɛ́'n-mɔ asʋ. Lisitili nʋn Dɛlɩbʋ tɩ Likawonin mân nun kulo.
6 Quando Paulo e Barnabé souberam disso, fugiram para Listra e Derbe, cidades do distrito da Licaônia, e para as regiões vizinhas.
7 Ɛbɛlɛ, bɛ kɔ bɔ Ɛjɔlɛkpa'n bɛ kɔ hele menian'n-mɔ.
7 E ali anunciaram o evangelho .
8 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn bian kʋn wɔ Lisitili kulo nɩn asʋ ɛbɛlɛ. Bian sɔ'n tɩ bubuluwafʋɛ sunmin yɩ́ mmatʋnman nun, ɔ nanndɩlɩ man lé.
8 Na cidade de Listra havia um homem que estava sempre sentado porque era aleijado dos pés. Ele havia nascido aleijado e nunca tinha andado.
9 Ɛlɛhʋn kʋn, anɩn ɔ lɛ tie ɛjɔlɛ'n mɔ Pɔlʋ lɛ kan kele menian'n-mɔ'n. Pɔlʋ anyɩn kɔ ha yɩ́ nwʋn. Ɔ 'nɩan an, anɩn bian'n le dedi ɔ kʋala kɛ yɩ́ nwʋn sa.
9 Esse homem ouviu as palavras de Paulo, e Paulo viu que ele cria que podia ser curado. Então olhou firmemente para ele
10 Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ tɩan kɔ han kɔ hele yɩ́ kɛ: “Jasʋ jinlan fɔ́ʋ́n!” Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ'n, waka, bian'n kɔ jasʋ kɔ jinlan ɛsɛ ɔ kɔ nanndɩ.
10 e disse em voz alta: — Levante-se e fique de pé! O homem pulou de pé e começou a andar.
11 Mɔ Menian'n-mɔ nwunlin mɔ Pɔlʋ yɔlɩ'n, bɛ kɔ bɔ bɛ kɔ sulo Likawonin anɩɛ nɩn anun kɛ: “Mmʋsʋɩn'n-mɔ a kaci bɛ́ nwʋn kulo menian b'a a yɛ́ afian ɛwa!”
11 Quando o povo viu o que Paulo havia feito, começou a gritar na sua própria língua: — Os deuses tomaram a forma de homens e desceram até nós!
12 Bɛ kɔ tʋn Baanabasɩ “Zesɩ” (m'ɔ tɩ bɛ́ bʋsʋɩn kpili'n) yɛ̂ bɛ kɔ tʋn Pɔlʋ kʋsʋ “Ɛlɩmɛsɩ” (m'ɔ tɩ bɛ́ mmʋsʋɩn'n-mɔ kpɔmanfʋɛ'n). Ɔ sanlɩn kɛ Pɔlʋ yɛ̂ anɩn ɔ jʋjɔ ɔ nʋn Baanabasɩ anʋan ɔ.
12 Eles deram o nome de Júpiter a Barnabé e o de Mercúrio a Paulo, porque era Paulo quem falava.
13 Mɔ ɛ 'wʋlʋ kulo nɩn anun'n, ɛbɛlɛ yɛ̂ b'a si bʋsʋɩn Zesɩ sua nɩn ɔ. Sʋanlan'n m'ɔ tʋtɔ Zesɩ'n kɔ man bɛ kɔ fa nnalɛ. Bɛ kɔ sɩsan bɛ́ sʋ nyanman bɛ kɔ sisan nun falawasɩ. Bɛ nʋn nnalɛ'n-mɔ kɔ a kulo nɩn anʋan nɩn anyunnun. Bian sɔ'n nʋn kulo mma'n kulo kɛ bɛ fa nnalɛ sɔ'n-mɔ bɛ yɩ tɛɛ bɛ man Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ.
13 O templo de Júpiter ficava na entrada da cidade, e o sacerdote desse deus trouxe bois e coroas de flores para o portão da cidade. Ele e o povo queriam matar os animais numa cerimônia religiosa e oferecê-los em sacrifício a Barnabé e a Paulo.
14 Mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ tɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n, bɛ kɔ sɔ taladɩɛ'n mɔ bɛ wula'n bɛ kɔ tɩtɩ nun. Bɛ le ɛnwanndie bɛ kɔ wʋlʋ menian'n-mɔ afian. Bɛ le ɛtɩan, bɛ́ nwan:
14 Quando os dois apóstolos souberam disso, rasgaram as suas roupas, correram para o meio da multidão e gritaram:
15 “Ebia-mɔ, nzukɛ ati yɛ̂ ɛmɔ yɔ sʋa ɔ? Yɛ tɩ kulo menian kɛ ɛmɔ ala. Yɛ hanlɩn yɛ helelɩ ɛmɔ, mɛlɛ mɔ yɛ bɔlɩ Ɛjɔlɛkpa'n kɛ ɛmɔ yáci ninnge mgban mgban ɛhɩ-mɔ bɛ gúa. Nán bɛ káci bɛ́ nyɩn Tɩasɩfʋɛ Nyanmɩan nɩn anwʋn ɛlɔ. Ɔ sanlɩn kɛ yɩ́ y'ɔ bɔlɩ anwunno nʋn asɩ, asue jenvie'n nʋn nun ninnge'n kʋalaatin ɔ.
15 — Amigos, por que vocês estão fazendo isso? Nós somos apenas seres humanos, como vocês. Estamos aqui anunciando o evangelho a vocês para que abandonem essas coisas que não servem para nada. Convertam-se ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo o que existe neles.
16 Daba, Nyanmɩan yacili mân nɩn anun menian'n-mɔ maan sʋanlan kʋn biala sɩnlɩn atɩn m'ɔ kulo nɩn asʋ.
16 No passado Deus deixou que todos os povos andassem nos seus próprios caminhos.
17 Nan kʋsʋ tɛmʋn biala ɔ yɔ ye maan bɛ nwun yɩ́. Ɔ man esue'n tɔ maan ɛmɔ ninnge'n-mɔ yɔ kpa. Ɔ gua ɛmɔ anʋan alɩɛ ɛsɛ ɔ wula fɛ elie kpili kpa ɛmɔ ahʋnlɩn nɩn anun.”
17 Mas Deus sempre mostra quem ele é por meio das coisas boas que faz: é ele quem manda as chuvas do céu e as colheitas no tempo certo; é ele quem dá também alimento para vocês e enche o coração de vocês de alegria.
18 Ɛhɩ, ɛjɔlɛ'n muonun mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ lɛ kan maan bɛ yacɩ tɛɛ ɛyɩɛ'n, nán yɩ́ nwʋn bie yɛ̂ anɩn bɛ lɛ di ɔ.
18 Mesmo depois de terem dito isso, os apóstolos tiveram muita dificuldade para evitar que o povo matasse os animais em sacrifício a eles.
19 Ɛhɩ, Zufʋ mmie-mɔ fi Antiɔsʋ m'ɔ wɔ Pizidi mân nun'n, ɔ nʋn Ikoninwɔmʋn kulo nɩn asʋ, bɛ kɔ a. Bɛ kɔ kaci kulo mma nɩn ati. Bɛ kɔ tʋtʋ Pɔlʋ ɛbʋɛ kɛ bɛ 'kun yɩ́. Mɔ bɛ yɔlɩ yɩ́ sɔ'n, bɛ jʋnlɩn kɛ anɩn ɔ'a wu. Bɛ kɔ hyʋɩn yɩ́ bɛ kɔ tʋ kulo tiba.
19 Alguns judeus que tinham vindo das cidades de Antioquia e de Icônio conseguiram o apoio da multidão, apedrejaram Paulo e o arrastaram para fora da cidade, porque pensavam que ele tinha morrido.
20 Nan mɔ bɛ́ mɔ bɛ de Nyanmɩan bɛ di'n yialɩ yɩ́ nwʋn'n, ɔ kɔ jasʋ, ɔ kɔ wʋlʋ kulo nɩn anun. Bɛ lalɩ mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ kɔ hɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Dɛlɩbʋ nɩn asʋ.
20 Mas, quando os cristãos se ajuntaram em volta dele, ele se levantou e entrou na cidade de novo. E no dia seguinte Paulo e Barnabé partiram para a cidade de Derbe.
21 Ɛhɩ, mɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ juli Dɛlɩbʋ kulo nɩn asʋ'n, bɛ kɔ bɔ Ɛjɔlɛkpa'n bɛ kɔ nyan menian dɔʋn kpa ɛbɛlɛ bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn. Bɛ fi ɛbɛlɛ bɛ kɔ sa bɛ́ nzin Lisitili, Ikoninwɔmʋn nʋn Antiɔsʋ m'ɔ wɔ Pizidi mân nun'n.
21 Paulo e Barnabé anunciaram o evangelho em Derbe, e muitos moradores daquela cidade se tornaram seguidores de Jesus. Depois voltaram para as cidades de Listra, Icônio e Antioquia da Pisídia.
22 Bɛ kɔ wowula yɛ́ Mɩn menian'n-mɔ anwʋnsɛlɛ, bɛ kɔ bʋtʋ bɛ́ kɛ bɛ jínlan kpunndiin wɔ bɛ́ dedi nɩn anun. Bɛ kan bɛ kele bɛ́ kɛ: “Ɔ di kɛ yɛ nwun yɛ́ nyunnun kpa kʋalaaka nán y'a wʋlʋ Nyanmɩan Belemgbin Mân nɩn anun.”
22 Eles animavam os cristãos e lhes davam coragem para ficarem firmes na fé. E também ensinavam que era preciso passar por muitos sofrimentos para poder entrar no Reino de Deus .
23 Kulo kʋn biala asɔnɩn nɩn anun, bɛ man bɛ sie mgbain. Bɛ cɩ ɛhɔɛ bɛ yɔ asɔnɩn yue a, bɛ sɛlɛ Nyanmɩan bɛ fa bɛ́ bɛ wula yɛ́ Mɩn mɔ b'a le yɩ́ b'a li nɩn asa nun.
23 Em cada igreja os apóstolos escolhiam presbíteros . Eles oravam, jejuavam e entregavam os presbíteros à proteção do Senhor, em quem estes haviam crido.
24 Ɛhɩ anzin, bɛ kɔ kpɛ nun Pizidi mân nɩn anun bɛ kɔ ju Panfili mân nɩn anun.
24 Então Paulo e Barnabé atravessaram o distrito da Pisídia e chegaram até a província da Panfília.
25 Bɛ kɔ han Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n Pɛlɩzʋ kulo nɩn asʋ. Bɛ fi ɛbɛlɛ, bɛ kɔ hɔ Atali kulo'n kʋsʋ asʋ.
25 Anunciaram a palavra em Perge e depois foram para o porto de Atália.
26 Atali ɛbɛlɛ, bɛ kɔ fʋ meli'n m'ɔ lɛ kɔ Antiɔsʋ nɩn anun. Ɔ sanlɩn kɛ Antiɔsʋ ɛbɛlɛ yɛ̂ bɛ falɩ bɛ́ bɛ wulalɩ Nyanmɩan asa nun mɔ bɛ hɔlɩ yɩ́ junman nɩn elie ɔ.
26 Dali foram de navio para Antioquia da Síria, onde eles haviam sido entregues aos cuidados de Deus, para o trabalho que agora estavam terminando.
27 Mɔ bɛ juli Antiɔsʋ ɛbɛlɛ'n, bɛ kɔ yia asɔnɩn mma'n-mɔ. Yɩ́ kʋalaa mɔ Nyanmɩan nanndɩlɩ bɛ́ sʋ ɔ yɔlɩ, ɔ nʋn kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n lelɩ Nyanmɩan lili'n, bɛ kɔ bɔ nun amannɩɛ bɛ kɔ hele bɛ́.
27 Quando chegaram lá, reuniram as pessoas da igreja e contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles. E contaram como ele tinha aberto o caminho para que os não judeus também cressem.
28 Mɔ bɛ nwunlin bɛ́ nwʋn yuelɩ'n, Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ halɩ anianman'n-mɔ anwʋn ɛbɛlɛ, bɛ hyɛlɩ Antiɔsʋ.
28 E ficaram muito tempo ali com os seguidores de Jesus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.