Atos 13

Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ɛhɩ, anɩn mgbɔmanfʋɛ nʋn ngehelefʋɛ wɔ Antiɔsʋ asɔnɩn nɩn anun. Ɛ 'nwun bɛ́: Baanabasɩ, Simeʋn mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Bíle, Lusiyusi m'ɔ fi Silɛnɩn'n, Manahɛnɩn mɔ bɛ talɩ yɩ́ nʋn belemgbin Elɔdɩ lɩka kʋn'n yɛ̂ Sɔlʋ.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Ɛlɛhʋn kʋn, anɩn bɛ lɛ cɩ ɛhɔɛ bɛ yɔ asɔnɩn. Ɛhɩ a, Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n kɔ han kɔ hele bɛ́ kɛ: “Ɛmɔ síe Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ ahanmɩan maan bɛ lí junman'n mɔ yɩ́ ti yɛ̂ m'an fɛlɛ bɛ́'n.”
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Mɔ Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n hanlɩn sɔ, mɔ bɛ hyɩlɩ ɛhɔɛ bɛ yɔlɩ asɔnɩn, mɔ bɛ 'ba yue'n, bɛ kɔ fa bɛ́ sa bɛ kɔ fua Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ anwʋn, bɛ kɔ sɛlɛ Nyanmɩan bɛ kɔ man bɛ́ bɛ kɔ yaci bɛ́ maan bɛ kɔ hɔ.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Ɛhɩ, Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n kɔ sʋan Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ. Bɛ kɔ ju Selesi kulo nɩn asʋ. Bɛ kɔ fa meli ɛbɛlɛ bɛ kɔ hɔ Sipʋlʋ mân'n m'ɔ wɔ asue afian nɩn anun.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Mɛlɛ mɔ bɛ juli kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Salaminnin nɩn asʋ'n, bɛ kɔ han Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun. Mɔ Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ bɛ 'kɔ'n, bɛ nʋn Zʋan mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Maakɩ'n y'ɔ hɔlɩ ɔ. Ɔ tɩ bɛ́ bʋkafʋɛ.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Ɛsɛ bɛ fi Salaminnin ɛbɛlɛ, bɛ kɔ kpɛ asue afian kpɔlɛ sɔ'n dede bɛ kɔ ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Pafɔsʋ nɩn asʋ. Bɛ tʋlɩ Zufʋ bian kʋn ɛbɛlɛ. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Bâ-Zozi. Ɔ yɩ jiliwa ɛsɛ ɔ bu yɩ́ nwʋn kɛ ɔ tɩ Nyanmɩan kpɔmanfʋɛ.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 Anɩn Bâ-Zozi sɔ'n wɔ bian m'ɔ sie Sipʋlʋ mân nɩn anwʋn ɛbɛlɛ. Bɛ fɛlɛ bian sɔ'n Sɛɛzusu Polusu. Ɔ tɩ ngɛlɛfʋɛ. Ɔ kɔ man bɛ kɔ fɛlɛ Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ, ɔ sanlɩn kɛ ɔ kulo kɛ ɔ tie Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Mɔ Sɛɛzusu Polusu man bɛ fɛlɛlɩ bɛ́'n, Bâ-Zozi mɔ gɛlɛkɩ anɩɛ nɩn anun bɛ fɛlɛ yɩ́ Elimasɩ mɔ yɩ́ bʋ y'ɔ le kɛ sʋanlan m'ɔ yɩ jiliwa, ɔ kɔ totua Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ atɩn, ɛsɛ ɔ kɔ han kɔ hele kpain'n kɛ n'ɔ de Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n di.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Ɛhɩ a, Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n kɔ jinlan Sɔlʋ mɔ ɛsɛ bɛ fɛlɛ yɩ́ Pɔlʋ nɩn anzin. Ɔ kɔ tu yɩ́ nyɩn kɔ gua Elimasɩ anwʋn. yɩ́ nwan:
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 “Apoo ati anun ɛtɛ sʋanlan, Abɔnsanmʋn awa, m'ɔ kpɔ like kʋalaa m'ɔ tɩ kpa, cɩan benin yɛ̂ Nyanmɩan ninnge m'ɔ kɔ sesie'n ɛ 'yaci yɩ́ ɛsɛcɩ ɔ.
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Kɩkaala dɩɛ, nwun yɩ́ kɛ yɛ́ Mɩn 'ba fin wɔ́ like. Wɔ́ nyɩn'n 'ba sin mɛlɛ kaan sʋa, ɛ ngɔ nwun man sɛnzɛ'n kʋ́n.”
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Mɔ kʋnmanna'n nwunlin yɩ́ sɔ'n, ɛjɔlɛ'n sinlin yɩ́ nwʋn. Ɔ kɔ le yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ'n kɔ li.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Ɛhɩ anzin, Pɔlʋ nʋn yɩ́ manngʋn'n-mɔ bɛ kɔ fʋ meli nun Pafɔsʋ ɛbɛlɛ. Bɛ kɔ bɔ bɛ́ ti Panfili mân nɩn anun. Bɛ kɔ hɔ kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Pɛlɩzʋ nɩn asʋ. Zʋan Maakɩ kɔ yaci bɛ́ ɛbɛlɛ ɔ kɔ sa yɩ́ nzin Zoluzalɛmʋn.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ bɛ kɔ fa atɩn'n bɛ́ nʋan y'ɔ le Antiɔsʋ m'ɔ wɔ Pizidi mân nun'n. Ɛnwʋnmɩan ele cɩan'n, bɛ kɔ wʋlʋ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn sua nɩn anun bɛ kɔ tɛtanlan asɩ.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Asɔnɩn ɛyɔlɛ nɩn anun, menian kɔ kɩnnga Moyizɩ mala kalata'n nʋn mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ dɩɛ'n. Mɔ bɛ kɩnngalɩ yuelɩ'n, asɔnɩn nɩn asʋ mgbain'n-mɔ man bɛ hanlɩn bɛ helelɩ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ kɛ: “Anianman mmelenzua-mɔ, sɛ ɛmɔ le ɛjɔlɛ bɛ kan bɛ wowula bɛ́ mɔ b'a yia ɛwa nɩn anwʋnsɛlɛ a, atɩn wɔ nun.”
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 Mɔ mgbain'n-mɔ hanlɩn sɔ'n, Pɔlʋ kɔ jasʋ, ɔ kɔ tʋ yɩ́ sa ɔ kɔ bʋbʋ bɛ́, yɩ́ nwan: “Izalayɛ amma ɔ nʋn ɛmɔ mɔ ɛmɔ anyɩn sɔ Nyanmɩan bɛ sʋ yɩ́'n, ɛmɔ tíe.
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Izalayɛ amma'n-mɔ Nyanmɩan nɩn a fɛlɛ yɛ́ nan-mɔ. Ɔ a man b'a li ata bɛ́ nwʋn a sʋn mɛlɛ mɔ anɩn bɛ tɩ nyɔfʋɛ Ezipiti mân nɩn anun ɛlɔ'n. Ɛhɩ anzin, tunmin sʋ, Nyanmɩan a yɩ bɛ́ fi Ezipiti mân nɩn anun.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Mɛlɛ mɔ anɩn bɛ nanndɩ ɛwâ nɩn anun'n, Nyanmɩan gualɩ bɛ́ nʋan alɩɛ kɔ yɔ afʋɛ abulanan.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Nyanmɩan kɔ bɔ mân nsʋ abʋsʋ Kanaân mân nɩn anun ɔ kɔ fa bɛ́ lɩka'n kɔ man yɛ́ nan-mɔ kɛ bɛ́ ajâ like.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 Afʋɛ kɔ yɔ ɛya nnan abulanun kɔ sɩn.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Samiɛ mɛlɛ sʋ, bɛ́ nwan bɛ kulo kɛ bɛ nyan belemgbin maan ɔ sie bɛ́. Nyanmɩan kɔ sie Kisi awa Sayuli m'ɔ fi Bɩnnzʋamɩn afilie nɩn anun'n belemgbin kɔ man bɛ́. Sayuli lili belemgbin afʋɛ abulanan.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Mɔ Nyanmɩan tuli yɩ́'n y'ɔ sielɩ Davidi belemgbin ɔ. Nyanmɩan lili Davidi anwʋn adanzɩɛ kɛ: M'an nwun yɩ́ kɛ Jese awa Davidi tɩ mɩ́n ahʋnlɩn nun sʋanlan. Like kʋalaa mɔ mɩn kulo'n yɛ̂ ɔ 'yɔ ɔ.
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 “Davidi abʋsʋ sʋanlan kʋn y'ɔ le Zozi. Nyanmɩan a sie Zozi kɛ Izalayɛ mân nɩn ati Ngʋandefʋɛ. Ɔ sanlɩn kɛ Nyanmɩan bɔlɩ anɔhʋba sɔ'n.
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Asannan nán Zozi a a'n, Zʋan hanlɩn helelɩ Izalayɛ mân bɔndɩn'n kɛ bɛ káci bɛ́ abalabɔ'n bɛ fá bɛ́ nwʋn bɛ mán Nyanmɩan maan ɔ sɔ́nɩn bɛ́.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Mɔ Zʋan 'kɔ yɩ́ ayuelɩɛ'n, ɔ kɔ bisa menian'n-mɔ kɛ: ‘Ɛmɔ nwan: nwan sʋanlan dɩɛ y'ɔ le mɩ́n? Sʋanlan'n mɔ ɛmɔ lɛ nwʋnndɛ yɩ́'n, nán yɩ́ y'ɔ le mɩ́n! Nan ɛmɔ tíe, sʋanlan kʋn fi mɩ́n nzin ɔ lɛ ba, mɩn nzɛ nvata man kɛ mɩn nyannjɩ yɩ́ ja mgbabʋa nyanman'n.’
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 “Anianman mmelenzua, ɛmɔ mɔ bɛ tɩ Abalahamʋn abʋsʋ menian, ɔ nʋn ɛmɔ mɔ ɛmɔ tɩ man Zufʋ kʋsʋ ɛmɔ anyɩn sɔ Nyanmɩan bɛ sʋ yɩ́'n, yɛ́ dunman nun ati yɛ̂ bɛ́ ti ele ngalɩɛ ɛhɩ a a ɔ.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Afɩ, Zoluzalɛmʋn amma'n-mɔ nʋn bɛ́ mgbain'n-mɔ, b'a mmu man Zozi sʋanlan. Ɛsɛ ɛjɔlɛ mɔ mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ hɛlɛlɩ mɔ ɛnwʋnmɩan ele biala bɛ kɩnnga'n, b'a ndɩ man yɩ́ bʋ. Nan bɛ́ dɩɛ, b'a man b'a hun Zozi. B'a man ɛjɔlɛ'n mɔ mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ hanlɩn nɩn a kpɩn sʋ.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Bɛ si Pilatɩ sʋ kɛ ɔ mán bɛ hún yɩ́. Kʋsʋ b'a ngʋala b'a ngele man kɛ like sʋa ati yɛ̂ yɛ́ nwan bɛ́ hún yɩ́ ɔ.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Mɔ Zozi anwʋn ɛjɔlɛ'n kʋalaa m'ɔ wɔ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun'n kpɩnlɩn sʋ'n, bɛ kɔ yɩ yɩ́ fi kʋlʋwa nɩn asʋ bɛ kɔ hɔ kɔ sie yɩ́.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Nan Nyanmɩan man ɔ fi ewue nun ɔ'a tinnge.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 Mɔ Zozi fi ewue nun tinngelɩ'n, ɔ yɩlɩ yɩ́ nwʋn cɩan kɔ yɔ nyɛ nyɛ ɔ helelɩ bɛ́ mɔ bɛ nʋn yɩ́ nanndɩlɩ'n, ɔ bɔ yɩ́ bʋ Galile mân nɩn anun ɔ kɔ ju Zoluzalɛmʋn. Menian sɔ'n-mɔ, bɛ́ yɛ̂ sian dɩɛ, bɛ lɛ di adanzɩɛ bɛ kan yɩ́ ɛjɔlɛ'n bɛ kele Izalayɛ mân nɩn ɔ.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 “Yɛ́ muonun yɛ lɛ bɔ Ɛjɔlɛkpa sɔ'n yɛ kele ɛmɔ. Ɔ tɩ like mɔ Nyanmɩan falɩ bɔlɩ yɛ́ nan-mɔ anɔhʋba ɔ.
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 Nyanmɩan a man anɔhʋba sɔ nɩn a kpɩn sʋ a man yɛ́ mɔ yɛ tɩ yɛ́ nan-mɔ abʋsʋ menian'n. Ɔ sanlɩn kɛ, ɔ'a man Zozi fi ewue nun a tinnge kɛ bɛ kpɩnlɩn bɛ hɛlɛlɩ yɩ́ wɔ Izalayɛ ejue ɛtʋɛ kalata nɩn ati nnyuan nɩn anun'n kɛ:
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 “Nyanmɩan hanlɩn kɛ ɔ 'man ɔ fi ewue nun tinnge, ɔ 'man ɔ nwu man kʋ́n. Ɛ 'nwun kɛ ɔ kpɩnlɩn hanlɩn yɩ́'n:
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Ɛhɩka ati, lɩka kʋn biekun yɩ́ nwan:
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 “Mɛlɛ mɔ anɩn belemgbin Davidi tɛ tɩ asɩ'n, like mɔ Nyanmɩan bisalɩ yɩ́ kɛ ɔ yɔ́'n, ɔ yɔlɩ. Davidi a wu, b'a sie yɩ́ lɩka mɔ bɛ sielɩ yɩ́ nan-mɔ'n, ɔ'a kpɔlɔ.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Nan sʋanlan'n mɔ Nyanmɩan a man ɔ fi ewue nun ɔ a tinnge'n, ɔ'a mgbɔlɔ man.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 “Anianman mmelenzua-mɔ, ɛmɔ nwún yɩ́ kɛ Zozi dunman nun yɛ̂ ɛmɔ kʋala kɛ bɛ nyan ɛtɛ face ɔ.
38 — ausente —
39 Sʋanlan biala m'ɔ de yɩ́ di'n, ɔ nyan yɩ́ ti fi yɩ́ nyɔlɩɛ ɛtɛ'n-mɔ kʋalaa mɔ Moyizɩ mala nɩn a ngʋala a nne man ɛmɔ'n fi nun fite.
39 — ausente —
40 Ɛmɔ nɩ́an bɛ́ nwʋn kpa, nán ɛjɔlɛ'n mɔ Nyanmɩan mgbɔmanfʋɛ'n-mɔ hanlɩn nɩn a nga man ɛmɔ anwʋn. Afɩ, bɛ́ nwan:
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 Atubɛnwʋn mma,
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Mɔ Pɔlʋ anʋan tɔlɩ mɔ bɛ fi asɔnɩn bɛ fitelɩ'n, bɛ kɔ han bɛ kɔ hele Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ kɛ bɛ sá bɛ bála ɛnwʋnmɩan ele cɩan fʋfɔlɛ nán bɛ hán ɛjɔlɛ sɔ'n biekun.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Mɔ bɛ sanndɩlɩ'n, Zufʋ'n-mɔ dɔʋn nʋn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ nan kʋsʋ bɛ kɔ Zufʋ'n-mɔ asɔnɩn'n bie'n, bɛ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ bɔ Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ bɛ́ nʋn bɛ kɔ jʋjɔ. Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ bɛ kɔ bʋtʋ bɛ́ kɛ Zozi anwʋn Ɛjɔlɛkpa'n mɔ b'a tɩ'n, bɛ tíla nun kpa.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Mɔ ɛnwʋnmɩan ele cɩan'n mɔ bɛ helelɩ'n juli'n, yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ nɩn etie ati, kulo bɔndɩn'n kɔ yia.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Mɔ Zufʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́ sɔ'n, bɛ kɔ fa Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ anwʋn ɛkpɔ. Ɛjɔlɛ'n mɔ Pɔlʋ lɛ kan'n, anɩn bɛ lɛ bɔ bɛ yɩ bɛ kpɛ yɩ́ nzʋba.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ kɔ nyan anwʋnsɛlɛ bɛ kɔ han bɛ kɔ hele bɛ́ kɛ: “Ɛmɔ Zufʋ'n-mɔ, ɛmɔ yɛ̂ ɔ di kɛ bɛ di mʋa bɛ kan Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n bɛ kele ɛmɔ ɔ. Nan kɛmɔ ɔ njian man ɛmɔ, mɔ ɛsɛ ɛmɔ nɩan an, ngʋan m'ɔ le man ayuelɩɛ'n nzɛ nvata man ɛmɔ'n, yɩ́ ti, kɩkaala dɩɛ, yɛ lɛ kaci yɛ́ nyɩn bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n-mɔ ɛlɔ.
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 Ɔ sanlɩn kɛ, ɛ 'nwun junman'n mɔ yɛ́ Mɩn a fa a wula yɛ́ sa nun'n, yɩ́ nwan:
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Mɔ bɛ́ mɔ bɛ tɩ man Zufʋ'n tɩlɩ ɛjɔlɛ sɔ'n, bɛ kɔ li yɩ́ nwʋn fɛ, bɛ kɔ yɩ yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ nɩn ayɛ. Bɛ́ kʋalaa mɔ Nyanmɩan a hɛlɛ bɛ́ dunman yɩ́ kalata nɩn anun kɛ bɛ nyán ngʋan m'ɔ le man ayuelɩɛ'n, menian sɔ'n-mɔ kɔ fa bɛ́ nwʋn bɛ kɔ man yɛ́ Mɩn.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Yɛ́ Mɩn Anʋan Ɛjɔlɛ'n kɔ tɛlɛ ɛbɛlɛ etin nɩn asʋ.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Ɛhɩ a, Zufʋ'n-mɔ kɔ wowula mmalasua mgbili mgbili'n-mɔ mɔ bɛ sʋ Nyanmɩan'n nʋn kulo nɩn asʋ menian mgbili mgbili'n-mɔ abʋ. Bɛ kɔ hele Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ ahʋlʋwa bɛ kɔ fʋan bɛ́ fi bɛ́ mân nɩn anun.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ bɛ kɔ wʋsʋ bɛ́ ja nɩn anun anyʋan'n bɛ kɔ gua bɛ́ kulo nɩn asʋ ɛbɛlɛ bɛ kɔ hɔ Ikoninwɔmʋn kulo nɩn asʋ. (Yɩ́ bʋ kele kɛ Zufʋ'n-mɔ mɔ bɛ ngulo man kɛ bɛ fa bɛ́ nwʋn bɛ man yɛ́ Mɩn'n, sɛ bɛ minlin an, nán Pɔlʋ nʋn Baanabasɩ ɛjɔlɛ ɔ.)
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Bɛ́ mɔ b'a fa bɛ́ nwʋn b'a man yɛ́ Mɩn Antiɔsʋ ɛlɔ'n, bɛ́ dɩɛ, Wawɛ Nwannzan-nwannzan'n wɔ bɛ́ nun, ɛsɛ bɛ le fɛ elie.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.