Atos 12
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs VC
1 Ɛhɩ, mɛlɛ mɔ Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ bɛ juli Zoluzalɛmʋn ɛbɛlɛ'n, belemgbin *Elɔdɩ kɔ bɔ yɩ́ bʋ ɔ kɔ hele asɔnɩn mma'n mmie-mɔ ahʋlʋwa.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Ɔ kɔ man bɛ kɔ fa dadɩɛ bɛ kɔ hun Zʋan anianman bian Zʋakɩ.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Kɛmɔ Elɔdɩ nɩan an, yɩ́ nyɔlɩɛ sɔ'n yɔ Zufʋ'n-mɔ ɛnyɩnmɩn'n, ɔ kɔ man bɛ kɔ hyɩ Pɩɛlɩ. Zufʋ'n-mɔ fɛtɩ'n mɔ bɛ 'di a, bɛ nni man kpaʋn'n mɔ fali ayile wɔ nun'n tɛmʋn sɔ'n yɛ̂ bɛ hyɩlɩ yɩ́ ɔ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Mɔ bɛ hyɩlɩ Pɩɛlɩ yuelɩ'n, Elɔdɩ kɔ man bɛ kɔ tʋ yɩ́ fiadɩ. Ɔ kɔ fa yɩ́ kɔ wula nzalafʋ fatule nnan asa nun. Fatule kʋn biala, nzalafʋ nnan yɛ̂ bɛ wɔ nun ɔ. Anɩn Elɔdɩ lɛ nwʋnndɛ kɛ bɛ di Pakɩ fɛtɩ'n yue a, yɛ̂ ɔ 'fa Pɩɛlɩ fite bagua nɩn anyunnun ɔ bua yɩ́ ndɛɛ ɔ.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Anɩn Pɩɛlɩ la fiadɩ sua nɩn anun, nan asɔnɩn mma'n-mɔ kɔ sɛlɛ Pɩɛlɩ ati nzɛlɛ m'ɔ sʋ ɛbʋɛ.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, alɩ́ɛ cɩn an, anɩn Elɔdɩ lɛ bua Pɩɛlɩ ndɛɛ. Bɛ kɔ fa ngɔnzɔngɔnzɔ nnyuan bɛ kɔ cɩcɩ Pɩɛlɩ, ɔ la nzalafʋ nnyuan afian ɔ lɛ dafɩ. Nzalafʋɛ'n-mɔ mɔ bɛ sisa fiadɩ sua'n jijin anʋan nɩn anyunnun ɛbɛlɛ.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Ɛbɛlɛ ala, yɛ̂ Mɩn bɔfʋɛ'n kʋn kɔ fite. Lɩka mɔ Pɩɛlɩ la'n kɔ ta yuein kɛ kanlannɩɛ. Nyanmɩansʋ bɔfʋɛ'n kɔ kpusu kpusu Pɩɛlɩ ɔ kɔ tinnge yɩ́. Yɩ́ nwan: “Pɩɛlɩ, kan wɔ́ nwʋn jasʋ!” Yɩ́ sa ngɔnzɔngɔnzɔ'n-mɔ kɔ foti kɔ gua.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Bɔfʋɛ'n nwan: “Fa wɔ́ bɛlɛtɩ'n cɩ wɔ́ nwʋn sʋ nán wowula wɔ́ mgbabʋa'n.” Pɩɛlɩ kɔ jasʋ ɔ kɔ fa yɩ́ bɛlɛtɩ'n kɔ hyɩ yɩ́ nwʋn sʋ ɔ kɔ wowula yɩ́ mgbabʋa'n. Bɔfʋɛ'n nwan: “Wula wɔ́ taladɩɛ kpili'n nán si mɩ́n sʋ.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pɩɛlɩ si bɔfʋɛ'n sʋ ɔ fi fiadɩ sua nɩn anun ɔ kɔ fite. Yɩ́ ajʋnlɩn nun an, anɩn ɛlalɩɛ yɛ̂ ɔ lɛ cɩn ɔ. Afɩ ɔ nwunlin man nun kɛ bɔfʋɛ'n yɛ̂ ɔ lɛ di junman sɔ'n sakpa ɔ.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Ɔ nʋn bɔfʋɛ'n, bɛ kɔ san alimʋa nzalafʋ fatule nɩn anwʋn, bɛ kɔ san m'ɔ tian yɩ́ nnyuan'n kʋsʋ anwʋn. Bɛ kɔ tʋ bulalɛ anʋan'n mɔ bɛ tʋ yɩ́ a, anɩn bɛ lɛ wʋlʋ kulo nɩn anun'n. Anʋan sɔ nɩn angʋnmɩn kɔ tike bɛ́ nyunnun ɛbɛlɛ. Bɛ kɔ fite. Bɛ kɔ sɩn gota kʋn asʋ, bɔfʋɛ'n kɔ yaci Pɩɛlɩ ɛbɛlɛ ɔ kɔ nwannyan.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Afɩ m'ɔ yɔlɩ sɔ'n, bɛlɛ mɔ Pɩɛlɩ a nwun nun ɔ. Yɩ́ nwan: “Sɩan dɩɛ, m'an nwun yɩ́ yuein. Yɛ́ Mɩn a sʋan yɩ́ bɔfʋɛ'n kɛ ɔ bála a le mɩ́n fi Elɔdɩ asa nun ɔ nʋn ɛtɛ'n kʋalaa mɔ Zufʋ'n-mɔ susu mɩ́n'n.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 M'ɔ jʋnlɩnlɩn dede m'ɔ tɩlɩ ɛjɔlɛ nɩn abʋ'n, ɔ kɔ bɔ yɩ́ ti Zʋan mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Maakɩ nɩn anin Mali awulo ɛlɔ. Ɔ 'kɔ a ju a, menian dɔʋn kpa a yia ɛbɛlɛ bɛ lɛ yɔ asɔnɩn.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Pɩɛlɩ kɔ bɔ anʋan'n. Afanɩan balasua kʋn, bɛ fɛlɛ yɩ́ Lodɩ, ɔ kɔ hɔ anʋan nɩn etike.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Mɔ Lodɩ tɩlɩ Pɩɛlɩ anɩn'n, ɔ kɔ li yɩ́ nwʋn fɛ nan kʋsʋ ɔ ngɔ tike man anʋan'n. Ɔ kɔ nwanndi kɔ hɔ kɔ bɔ amannɩɛ awulo kunnun ɛlɔ kɛ Pɩɛlɩ y'ɔ lɛ bɔ anʋan nɩn ɔ.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 M'ɔ bɔlɩ amannɩɛ sɔ'n, bɛ́ nwan: “Se kɛ ɛ lɛ sɛ!”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Mɔ bɛ 'kɩkan ɛhɩ'n, anɩn Pɩɛlɩ tɛ jin anʋan nɩn anzin ɔ tɛ bɔ. Bɛ 'tike anʋan nɩn an, Pɩɛlɩ jin. Ɛjɔlɛ'n kɔ sin bɛ́ nwʋn.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Pɩɛlɩ kɔ bʋbʋ bɛ́ kɛ bɛ múan bɛ́ nʋan. Kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ yɛ̂ Mɩn yɩlɩ yɩ́ fi fiadɩ sua nɩn anun'n, ɔ kɔ sʋsɔ sʋ ɔ kɔ han kɔ hele bɛ́. Ɛsɛ yɩ́ nwan: “Ɛmɔ hán ɛjɔlɛ sɔ'n bɛ hele Zʋakɩ nʋn anianman'n-mɔ.” M'ɔ hanlɩn sɔ'n, ɔ fitelɩ ɔ bɔlɩ yɩ́ ti lɩka fʋfɔlɛ.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Ɔ wɔ ɛbɛlɛ dede alɩ́ɛ kɔ hɩn. Nzalafʋ'n-mɔ kpʋnndɛ Pɩɛlɩ a, bɛ nwun Pɩɛlɩ nin. Bɛ́ nyɩn kɔ bʋlʋ.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Elɔdɩ kɔ man bɛ kɔ hɔ yɩ́ ɛkpʋnndɛ. Bɛ kɔ kpʋnndɛ yɩ́ dede ɔ tɩ man mɔ bɛ lɛ nwun yɩ́ ɔ. Ɛhɩ a, Elɔdɩ kɔ man bɛ kɔ bisa bisa nzalafʋ sɔ'n-mɔ kosuan. Yɩ́ bɛ-yue-asɩɛ, Elɔdɩ manlɩn atɩn kɛ bɛ hún bɛ́.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n, anɩn Elɔdɩ a fɛ Tii nʋn Sidʋn amma'n-mɔ anwʋn ɛya kpa. Ɛhɩka ati, bɛ kɔ nwun Elɔdɩ menian'n-mɔ mɔ bɛ di yɩ́ sua nɩn anun junman nɩn asʋ kpain nɩn anwʋn bɛ nʋn yɩ́ kɔ tila amanngʋan. Bian sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Balasɩtusi. Bɛ́ nʋan kɔ sɛ bɛ́ nwʋn, bɛ kɔ a kɔ tʋ Elɔdɩ. Bɛ kɔ sɩn Balasɩtusi asʋ bɛ kɔ fa bɛ kɔ tʋ Elɔdɩ anyunnun kɛ bɛ kulo kɛ bɛ sesie bɛ́ afian. Ɔ sanlɩn kɛ, Elɔdɩ mân'n y'ɔ man bɛ didi ɔ.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Bɛ kɔ hele bɛ́ nwʋn cɩan. Mɔ cɩan sɔ'n juli'n, Elɔdɩ kɔ wula yɩ́ belemgbin taladɩɛ'n ɔ kɔ tanlan yɩ́ bia nɩn asʋ. Ɔ kɔ han ɛjɔlɛ dede yɩ́ nʋan kɔ tɔ.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Menian'n-mɔ kɔ bɔ bɛ́ sa nun. Bɛ́ nwan: “Nyanmɩan yɛ̂ ɔ'a jʋjɔ ɔ, nán nan kulo sʋanlan ɔ!”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Tɛmʋn sɔ'n, yɛ́ Mɩn bɔfʋɛ'n kʋn kɔ yɩ ewue kɔ tʋ Elɔdɩ anwʋn. Ɔ sanlɩn kɛ, Elɔdɩ a man b'a sʋ yɩ́ kɛ bɛ sʋ Nyanmɩan'n. Ngakʋba kɔ li Elɔdɩ bɛ kɔ hun yɩ́.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ɛhɩ nʋn ɛhɩ a, anɩn Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n lɛ tɛlɛ, menian dɔʋn lɛ fa bɛ́ nwʋn bɛ man yɛ́ Mɩn.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Baanabasɩ nʋn Sɔlʋ dɩɛ, mɔ bɛ nʋn anwan'n walɩ Zoluzalɛmʋn yuelɩ'n, bɛ kɔ sa bɛ kɔ hɔ Antiɔsʋ. Mɔ bɛ 'kɔ'n, bɛ nʋn Zʋan mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Maakɩ'n yɛ̂ ɔ hɔlɩ ɔ.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.