2 Coríntios 7
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs VC
1 Ehulo mma, kɛmɔ yɛ́ ti yɛ̂ Nyanmɩan a bɔ anɔhʋba sɔ'n-mɔ'n, yɛ yáci like biala mɔ yɛ yɔ a, ɔ gua anwʋnnaan'n nʋn wawɛ nɩn anwʋn efian'n yɛ gúa. Nán yɛ súlo Nyanmɩan yɛ bɔ́ mɔndɩnlɩn kpa yɛ tánlan wɔ anwʋntɩɛ nun.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Ɛmɔ fá yɛ́ bɛ wúla bɛ́ kunnun! Ɔ sanlɩn kɛ y'a nni sʋanlan fɩ́ɩ́ anwʋn ɛjɔlɛ ɛtɛ, y'a mman man sʋanlan fɩ́ɩ́ a ndɔ man ɛtɛ nun, ɛsɛ y'a nzisi sʋanlan fɩ́ɩ́.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nán kɛ mɩɩn kan sɔ mɩn bu ɛmɔ fʋɔ ɔ. Nan n nili mʋa n zelɩ kɛ ɛmɔ anwʋn cian yɛ́ sʋnman. Yɩ́ ti, sɛ ɛmɔ 'cɩn o, sɛ ɛmɔ 'wu o, yɛ nʋn ɛmɔ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Mɩn sɩ ɛmɔ ati anun kpa, ɛsɛ mɩn di ɛmɔ anwʋn fɛ kpa. Yɛ́ yalɛ biala anun, mɩ́n lʋa cɩcɩ mɩ́n nwʋn kpa mɩn di fɛ maan ɔ bʋ sʋ.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Afɩ mɔ yɛ hɔlɩ juli Masedʋanɩn mân nun ɛlɔ'n, y'a nnyan man alaje sin kaan sʋa. Yɛ 'kaci ɛwa, ɛfɛ, yɛ 'sɩn ɛwa, ɛfɛ. Mmie-mɔ nʋn yɛ la mannzʋan sʋ, yɛ́ kunnun tɩtɩ yɛ́.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Nan Nyanmɩan m'ɔ cɩcɩ alʋabɔfʋɛ lʋa'n, ɔ manlɩn Titɩ ɛwalɛ'n cɩcɩlɩ yɛ́ lʋa.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ɛsɛ nán kɛ Titɩ ɛwalɛ nɩn ala y'ɔ cɩcɩlɩ yɛ́ lʋa ɔ, nan ɔ'a han ɔ'a hele yɛ́ kɛ ɛmɔ alʋa dɔ mɩ́n sʋnman, ɛmɔ di mɩ́n nwʋn yalɛ, ɛsɛ ɛmɔ kulo kɛ bɛ bʋka mɩ́n. Ɛjɔlɛ sɔ nɩn a man fɛ elie a hun mɩ́n kpili kpa.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Sɛ bɔbɔ kalata'n mɔ n gɛlɛlɩ ɛmɔ nɩn a bɔ ɛmɔ alʋa a, mɩn nni man yɩ́ nwʋn yalɛ. Sɛ bɔbɔ n nili yɩ́ nwʋn yalɛ mɛlɛ mɔ n nwunlin kɛ mɩ́n kalata nɩn a bɔ ɛmɔ alʋa'n,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 dɔɛ ɛhɩka asʋ, mɩn di yɩ́ nwʋn fɛ, nán ɛmɔ alʋa mɔ ɔ'a bɔ nɩn ati ɔ, nan ɛmɔ abalabɔ'n mɔ ɛmɔ kaci yɩ́ nɩn ati ɔ. Ɛmɔ alʋabɔ sɔ nɩn anun, ɛmɔ a kaci bɛ́ nzin b'a si ɛtɛ'n b'a yɔ mɔ Nyanmɩan kulo. Ɔ man mɔ yɛ yɔlɩ nɩn a nyɔ man ɛmɔ ɛtɛ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Ɔ sanlɩn kɛ alʋabɔ'n m'ɔ fi Nyanmɩan ɛlɔ'n, ɔ man sʋanlan nwun yɩ́ ɛtɛ'n ɔ yaci gua ɔ fa yɩ́ nwʋn man Nyanmɩan ɔ nyan ngʋan. Alʋabɔ sɔ'n dɩɛ, ɔ man bɛ nni man yalɛ mgban. Nan mân nɩn anun alʋabɔ dɩɛ'n, ɔ man bɛ wu.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Alʋabɔ'n mɔ Nyanmɩan man ɔ hanlɩn ɛmɔ'n, ɛmɔ nɩ́an junman mɔ ɔ'a li wɔ ɛmɔ asɩtanlan nɩn anun'n! Junman kpili kpa ɔ! Ɔ sanlɩn kɛ ɛmɔ a nwun bɛ́ anyunnunguasɩɛ'n, ɛmɔ a sulo yɩ́ nzin, ɛmɔ a tʋ bɛ́ nʋan asɩ. Ɛmɔ alʋa a lɔ mɩ́n sʋnman bɛ kulo kɛ bɛ nwun mɩ́n nwʋn. Ɛmɔ anwʋn lɛ jue bɛ́ bɛ kulo kɛ bɛ pinnin sʋanlan'n m'ɔ yɔlɩ nyɔlɩɛ ɛtɛ'n sɛlɛ kpa. Ɛmɔ a hele maan b'a nwun yɩ́ wɔ ɛmɔ abalabɔ'n kʋalaa anun kɛ nyɔlɩɛ ɛtɛ sɔ'n, ɛmɔ anwʋn nnʋn man nun.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ɛhɩka, sɛ m'an hɛlɛ ɛmɔ a, nán sʋanlan'n m'ɔ yɔlɩ ɛtɛ sɔ'n, anaan sʋanlan'n mɔ bɛ yɔlɩ yɩ́ ɛtɛ nɩn ati ɔ. Nan mɩn kulo kɛ ɛmɔ afian ɛlɔ, yɛ́ nwʋn'n m'ɔ cian ɛmɔ ɔ nʋn ehulo mɔ ɛmɔ kulo yɛ́'n, ɛmɔ kele yɩ́ yuein wɔ Nyanmɩan anyunnun. Yɩ́ ti yɛ̂ n gɛlɛlɩ ɛmɔ ɔ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Nan mɔ ɛmɔ a yɔ'n, ɔ'a man yɛ́ lʋa a cɩcɩ yɛ́ nwʋn. Yɛ́ lʋa cɩcɩlɩ yɛ́ nwʋn, nan mɔ anianman Titɩ fi ɛmɔ ɛlɔ ɔ walɩ'n, kɛ ɛmɔ kʋalaa kpɩnlɩn sɔlɩ yɩ́ nun'n, ɔ'a man fɛ elie kpili kpa biekun a hun yɛ́.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Afɩ, n valɩ ɛmɔ n duli mɩ́n nʋan nun n gelelɩ Titɩ, yɛ̂ ɛmɔ kʋsʋ a man anyunnunguasɩɛ a ngan man mɩ́n. Nan kɛmɔ cɩan daa ananhɔlɛ yɛ̂ yɛ kan yɛ kele ɛmɔ'n, mɩ́n nʋan nun etue mɔ n duli n gelelɩ Titɩ wɔ ɛmɔ dunman nun'n, yɩ́ kʋsʋ ɔ'a nwun yɩ́ ananhɔlɛ.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Yɩ́ muonun, sɛ yɩ́ ti kpɩn anyɩnnzɔ kpili'n mɔ ɛmɔ manlɩn yɩ́ nɩn asʋ, ɔ nʋn kɛ ɛmɔ kpɩnlɩn bɛ le anwʋnwʋsʋɛ nʋn esulo bɛ sɔlɩ yɩ́ nun'n, ɛmɔ anwʋn fɛ dɩɛ mɔ ɔ di'n, ɔ tala sʋ.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 M'an li fɛ kɛ like kʋalaa anun, mɩn kʋala kɛ mɩn susu mɩ́n ti mɩn gua ɛmɔ asʋ.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.