2 Coríntios 7
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVI
1 Ehulo mma, kɛmɔ yɛ́ ti yɛ̂ Nyanmɩan a bɔ anɔhʋba sɔ'n-mɔ'n, yɛ yáci like biala mɔ yɛ yɔ a, ɔ gua anwʋnnaan'n nʋn wawɛ nɩn anwʋn efian'n yɛ gúa. Nán yɛ súlo Nyanmɩan yɛ bɔ́ mɔndɩnlɩn kpa yɛ tánlan wɔ anwʋntɩɛ nun.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Ɛmɔ fá yɛ́ bɛ wúla bɛ́ kunnun! Ɔ sanlɩn kɛ y'a nni sʋanlan fɩ́ɩ́ anwʋn ɛjɔlɛ ɛtɛ, y'a mman man sʋanlan fɩ́ɩ́ a ndɔ man ɛtɛ nun, ɛsɛ y'a nzisi sʋanlan fɩ́ɩ́.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Nán kɛ mɩɩn kan sɔ mɩn bu ɛmɔ fʋɔ ɔ. Nan n nili mʋa n zelɩ kɛ ɛmɔ anwʋn cian yɛ́ sʋnman. Yɩ́ ti, sɛ ɛmɔ 'cɩn o, sɛ ɛmɔ 'wu o, yɛ nʋn ɛmɔ.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Mɩn sɩ ɛmɔ ati anun kpa, ɛsɛ mɩn di ɛmɔ anwʋn fɛ kpa. Yɛ́ yalɛ biala anun, mɩ́n lʋa cɩcɩ mɩ́n nwʋn kpa mɩn di fɛ maan ɔ bʋ sʋ.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Afɩ mɔ yɛ hɔlɩ juli Masedʋanɩn mân nun ɛlɔ'n, y'a nnyan man alaje sin kaan sʋa. Yɛ 'kaci ɛwa, ɛfɛ, yɛ 'sɩn ɛwa, ɛfɛ. Mmie-mɔ nʋn yɛ la mannzʋan sʋ, yɛ́ kunnun tɩtɩ yɛ́.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Nan Nyanmɩan m'ɔ cɩcɩ alʋabɔfʋɛ lʋa'n, ɔ manlɩn Titɩ ɛwalɛ'n cɩcɩlɩ yɛ́ lʋa.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Ɛsɛ nán kɛ Titɩ ɛwalɛ nɩn ala y'ɔ cɩcɩlɩ yɛ́ lʋa ɔ, nan ɔ'a han ɔ'a hele yɛ́ kɛ ɛmɔ alʋa dɔ mɩ́n sʋnman, ɛmɔ di mɩ́n nwʋn yalɛ, ɛsɛ ɛmɔ kulo kɛ bɛ bʋka mɩ́n. Ɛjɔlɛ sɔ nɩn a man fɛ elie a hun mɩ́n kpili kpa.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Sɛ bɔbɔ kalata'n mɔ n gɛlɛlɩ ɛmɔ nɩn a bɔ ɛmɔ alʋa a, mɩn nni man yɩ́ nwʋn yalɛ. Sɛ bɔbɔ n nili yɩ́ nwʋn yalɛ mɛlɛ mɔ n nwunlin kɛ mɩ́n kalata nɩn a bɔ ɛmɔ alʋa'n,
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 dɔɛ ɛhɩka asʋ, mɩn di yɩ́ nwʋn fɛ, nán ɛmɔ alʋa mɔ ɔ'a bɔ nɩn ati ɔ, nan ɛmɔ abalabɔ'n mɔ ɛmɔ kaci yɩ́ nɩn ati ɔ. Ɛmɔ alʋabɔ sɔ nɩn anun, ɛmɔ a kaci bɛ́ nzin b'a si ɛtɛ'n b'a yɔ mɔ Nyanmɩan kulo. Ɔ man mɔ yɛ yɔlɩ nɩn a nyɔ man ɛmɔ ɛtɛ.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Ɔ sanlɩn kɛ alʋabɔ'n m'ɔ fi Nyanmɩan ɛlɔ'n, ɔ man sʋanlan nwun yɩ́ ɛtɛ'n ɔ yaci gua ɔ fa yɩ́ nwʋn man Nyanmɩan ɔ nyan ngʋan. Alʋabɔ sɔ'n dɩɛ, ɔ man bɛ nni man yalɛ mgban. Nan mân nɩn anun alʋabɔ dɩɛ'n, ɔ man bɛ wu.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Alʋabɔ'n mɔ Nyanmɩan man ɔ hanlɩn ɛmɔ'n, ɛmɔ nɩ́an junman mɔ ɔ'a li wɔ ɛmɔ asɩtanlan nɩn anun'n! Junman kpili kpa ɔ! Ɔ sanlɩn kɛ ɛmɔ a nwun bɛ́ anyunnunguasɩɛ'n, ɛmɔ a sulo yɩ́ nzin, ɛmɔ a tʋ bɛ́ nʋan asɩ. Ɛmɔ alʋa a lɔ mɩ́n sʋnman bɛ kulo kɛ bɛ nwun mɩ́n nwʋn. Ɛmɔ anwʋn lɛ jue bɛ́ bɛ kulo kɛ bɛ pinnin sʋanlan'n m'ɔ yɔlɩ nyɔlɩɛ ɛtɛ'n sɛlɛ kpa. Ɛmɔ a hele maan b'a nwun yɩ́ wɔ ɛmɔ abalabɔ'n kʋalaa anun kɛ nyɔlɩɛ ɛtɛ sɔ'n, ɛmɔ anwʋn nnʋn man nun.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Ɛhɩka, sɛ m'an hɛlɛ ɛmɔ a, nán sʋanlan'n m'ɔ yɔlɩ ɛtɛ sɔ'n, anaan sʋanlan'n mɔ bɛ yɔlɩ yɩ́ ɛtɛ nɩn ati ɔ. Nan mɩn kulo kɛ ɛmɔ afian ɛlɔ, yɛ́ nwʋn'n m'ɔ cian ɛmɔ ɔ nʋn ehulo mɔ ɛmɔ kulo yɛ́'n, ɛmɔ kele yɩ́ yuein wɔ Nyanmɩan anyunnun. Yɩ́ ti yɛ̂ n gɛlɛlɩ ɛmɔ ɔ.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Nan mɔ ɛmɔ a yɔ'n, ɔ'a man yɛ́ lʋa a cɩcɩ yɛ́ nwʋn. Yɛ́ lʋa cɩcɩlɩ yɛ́ nwʋn, nan mɔ anianman Titɩ fi ɛmɔ ɛlɔ ɔ walɩ'n, kɛ ɛmɔ kʋalaa kpɩnlɩn sɔlɩ yɩ́ nun'n, ɔ'a man fɛ elie kpili kpa biekun a hun yɛ́.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Afɩ, n valɩ ɛmɔ n duli mɩ́n nʋan nun n gelelɩ Titɩ, yɛ̂ ɛmɔ kʋsʋ a man anyunnunguasɩɛ a ngan man mɩ́n. Nan kɛmɔ cɩan daa ananhɔlɛ yɛ̂ yɛ kan yɛ kele ɛmɔ'n, mɩ́n nʋan nun etue mɔ n duli n gelelɩ Titɩ wɔ ɛmɔ dunman nun'n, yɩ́ kʋsʋ ɔ'a nwun yɩ́ ananhɔlɛ.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Yɩ́ muonun, sɛ yɩ́ ti kpɩn anyɩnnzɔ kpili'n mɔ ɛmɔ manlɩn yɩ́ nɩn asʋ, ɔ nʋn kɛ ɛmɔ kpɩnlɩn bɛ le anwʋnwʋsʋɛ nʋn esulo bɛ sɔlɩ yɩ́ nun'n, ɛmɔ anwʋn fɛ dɩɛ mɔ ɔ di'n, ɔ tala sʋ.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 M'an li fɛ kɛ like kʋalaa anun, mɩn kʋala kɛ mɩn susu mɩ́n ti mɩn gua ɛmɔ asʋ.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.