Marcos 12
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs NAA
1 Ɛfɛɛ́ Jisɔs alɔ manto ɛbwɔ́ nekanemejɔɔ́ aké, “Mende fɔ abɔ atɔ́ mekɔɔ́ wuú, apɛ unɔɔ́ ɛbi ákuú vine, ábɔgé umpome bií ápyɛɛ́ mmɔɔ́, anɔ gebame agyaá ɛwú mme, achó ɛmbu, akwyɛɛ́ mbaá ayi áŋámege umpome mampyɛ mmɔɔ́. Atɛne ɛnyɔŋ mbaá ayi muú ájwɔ́lege ábamé mekɔɔ́. Asɛ bɔɔ́ uségé afyɛ́ né mekɔɔ́ ɛwémbɔ. Atane afɛ́ nekɛ né melɔ fɔ.
1 Depois Jesus começou a falar-lhes por parábola:
2 Gébé gekwɔ́négé ɛyigé ásɔrege umpome ɛbimbɔ, mbɔɔ́ mekɔɔ́ atɔ́ maá defwɛ́ wuú ama nnó áchyɛɛ́ ɛbií unó mbwɛ́ ɛbi utane né mekɔɔ́ ɛwémbɔ.
2 No tempo da colheita, mandou um servo para que recebesse dos lavradores a sua parte dos frutos da vinha.
3 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ uségé bimbɔ áchyɛɛ́ wɔ́, ágbaré maá defwɛ́ yimbɔ átulé, ábú ji akéré amuamu.
3 Mas os lavradores o agarraram, espancaram e o despacharam de mãos vazias.
4 Mbɔɔ́ mekɔɔ́ ama tɔ́ maá defwɛ́ ayifɔ, bɔɔ́ bimbɔ ápyɛ ji ntó átulé, ákɛre ji upa mekpo, áchyɛɛ́ ji mekpo genɔɔ́.
4 De novo, enviou-lhes outro servo, e eles bateram na cabeça dele e o insultaram.
5 Ama kere atɔ́ ayi agbeé makpo alɛɛ́, ji yimbɔ ágbare áwá. Atɔ gejamege abifɔ, átulé abifɔ, áwá abifɔ.
5 Mandou ainda outro servo, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 Ɛlá le maá wuú ayi mende ama ayi abɔɔ́ gejeé ne ji dɔɔ́, kwyakwya achwɔ́ fére maá yimbɔ atɔ́, afɛrege nnó áchyɛge nyɛ ji ɛ́nógé.
6 — Restava-lhe ainda um: o seu filho amado. Por fim, mandou o filho, pensando: “O meu filho eles respeitarão.”
7 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ uségé bimbɔ ágɛ́gé ji álɔ mánjɔɔ́gé áké ne atɛ, ‘Gɛ́ge menyɛɛ́ geteé mbɔɔ́ mekɔɔ́ na, chwɔ́ge déwá ji, geteé jií gelaá ɛyigé ɛsé.’
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: “Este é o herdeiro; venham, vamos matá-lo, e a herança será nossa.”
8 Ápyɛgé maá mbɔɔ́ mekɔɔ́ yimbɔ, áwá, ábwɛɛ́ geŋkwɔ́ áfomé meso gébámé.”
8 E, agarrando o filho, mataram-no e o lançaram fora da vinha.
9 Jisɔs ánerege agií ɛbwɔ́ aké, “Ɛnyú defɛré nnó mbɔɔ́ mekɔɔ́ yimbɔ apyɛ nyɛ nnó ne bɔɔ́ uségé bimbɔ? Abɔ́ manchwɔ́ awá bɔɔ́ bimbɔ achyɛɛ́ mekɔɔ́ ɛwémbɔ mbaá bɔɔ́ abicha.
9 — Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros.
10 Ɛnyú dejɔɔ́ mɛ né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó,
10 Vocês ainda não leram este trecho da Escritura:
11 Ata ne apyɛ nnó ɛwú ɛbɛ mbɔ, ne ɛlu gekpɛkpɛ genó né amɛ se.’”
11 Isto procede do Senhor
12 Jisɔs ánerege mántó nekanemejɔɔ́ ɛni, ákpakpa bɔɔ́ Jus ákaá nnó ajɔge mbɔ lé ne ɛbwɔ́. Ákɛlé meti mampyɛ ji, yɛ́mbɔ áfɔ́ɔ nyá gejamégé bɔɔ́ abi álú ɛfɛɛ́ ályaá ji áfɛ́.
12 E procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo. Então eles o deixaram e foram embora.
13 Ɛwyage átɔ bɔɔ́ Farasi fɔ ne ɛkwɔ́ Hɛrɔd nnó ájyɛ ágií Jisɔs gejamégé bɔ nkwɛ́ nnó akwegé nekwené meno, ágbaré ji.
13 E enviaram a Jesus alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Ájyɛ́gé mbaá Jisɔs ájɔɔ́ ne ji áké, “Ménlɛré ɛsé dékaá nnó ɔlu muú wáwálé. Ɔsɛle yɛ́ndémuú janja, ɔfɔɔ́ fɔ́ amɛ bɔɔ́. Ɔlɛrege bɔɔ́ unó ndɛre Ɛsɔwɔ akɛ́lege wáwálé. Garé ɛsé, nnó ɛbɛ́ se ɛkame nnó déchyɛ́gé ŋkámakpo mbaá mfwa Rom waá déchyɛ́gé?
14 Chegando, disseram-lhe: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e não se importa com a opinião dos outros, porque não olha a aparência das pessoas, mas, segundo a verdade, ensina o caminho de Deus; é lícito pagar imposto a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Nnó déchyɛ waá déchyɛgé?”
15 Mas Jesus, percebendo a hipocrisia deles, respondeu:
16 Áchwɔ́gé ne ji, agií ɛbwɔ́ aké, “Mekpo wá na ne mabɔ waá na ásamé né ŋka ɛyi?” Áshuú ji meko áké, “Ɛ́lé mekpo mfwa Rom ne mabɔ mií.”
16 Eles trouxeram. E Jesus lhes perguntou: Eles responderam: — De César.
17 Jisɔs agaré ɛbwɔ́ aké, “Chyɛɛ́ge mfwa Rom genó ɛyi gélú ɛjií ne chyɛɛ́ge ntó Ɛsɔwɔ genó ɛyi gélú ɛyi Ɛsɔwɔ.”
17 Então Jesus disse: E muito se admiraram dele.
18 Ɛ́wyágé bɔɔ́ Sadusi fɔ áchwɔɔ́ mbaá Jisɔs. Ɛbwɔ́ ákame nnó muú agbogé, akwilége sé né negbo. Ájɔɔ́ ne Jisɔs áké,
18 Então alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
19 “Ménlɛré, Mosis abɔ asá né mmu ŋwɛ ɛbɛ́ se nnó, ‘Muú agbogé alyage mendée wuú ayi álá byɛ baá ne ji wɔ́, meŋmó wuú abɔ mansɛ mekwi mendée yimbɔ nnó ábyɛ́gé baá ábɛ́ lé né mabɔ ami mewené meŋmo yimbɔ.’
19 — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem morrer e deixar mulher sem filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
20 Né gébégé fɔ́ áŋmó fɔ ákénéama abi ande álú, ayi mbɛ abá mendée agboó yɛ́ maá apɔ́.
20 Havia sete irmãos. O primeiro casou e morreu sem deixar filhos;
21 Ayi akwɔ́lege ji asɛ mendée yimbɔ né ukwi ji ntó agboó yɛ́ maá apɔ́. Wyɛmbɔ ne ɛpyɛ ne ayi agbeé makpo álɛɛ́.
21 o segundo casou com a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Mbɔ ne ɛpyɛ ne aŋmó bimbɔ akénéama. Ɛbwɔ́ ako ágbó ayi yɛ muú alá byɛ maá ne mendée yimbɔ wɔ́. Ɛ́bɛ́légé mendée yimbɔ ntó agbó.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Ne ndɛre ɛbwɔ́ ako ábáné mbɔ mendée yina, gébégé ákwilégé né negbo, mendée yina abɛɛ́ nyɛ ayi waá?”
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles ela será a esposa? Porque os sete casaram com ela.
24 Jisɔs ashuú ɛbwɔ́ meko aké, “Ɛnyú dékaá nnó delu gyɛɛ́ wɔ́? Delu gyɛɛ́ nénde dékágé fɔ́ mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ ne utó bií.
24 Jesus respondeu:
25 Ama jɔɔ́ ne ɛbwɔ́ aké, gébégé bɔɔ́ ákwilégé né negbo, neba nébɛɛ́ se. Álaá le nkane makiɛ́nné Ɛsɔwɔ né mfaánebuú.
25 Pois, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos nos céus.
26 Ne gétúgé mechɔ bɔɔ́ ágbógé ákwilégé né negbo, ɛnyú delu danjɔɔ́ genó ɛyigé ásámé mmu ŋwɛ Mosis? Né abya genɔɔ́ ɛyigé mewɛ ɛbɔ ɛluli wyɛ gélá sɔɔ́ge, Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ ne Mosis aké, ‘Me nlu Ɛsɔwɔ ayi Abraham, ne ayi Asek ne ayi Jakɔb’.
26 Quanto aos mortos, que eles de fato ressuscitam, vocês nunca leram no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou: “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”?
27 Ɛsɔwɔ apɔ́ fɔ́ ayi awuú bɔɔ́, alú Ɛsɔwɔ ayi bɔɔ́ abi álú abɛ. Ɛnyú bɔɔ́ Sadusi ako delu gyɛ́ɛ né mechɔ́ ɛwéna.”
27 Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Vocês estão completamente enganados.
28 Ménlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ fɔ ayi alú ɛfɛɛ́ gébégé Jisɔs ajɔɔ́ge ne bɔɔ́ Sadusi, ágɛ́gé nnó Jisɔs ashuú ɛbwɔ́ meko ne deŋga ágií ji áké, “Ɛbɛ́ Ɛsɔwɔ ɛwéndé ɛŋea ɛpwɔ́ɔ mabɛ́ mako?”
28 Chegando um dos escribas, que ouviu a discussão entre eles e viu que Jesus tinha dado uma boa resposta, perguntou-lhe: — Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Jisɔs ashuú ji meko aké, “Ɛbɛ́ ɛwé ɛpwɔ́ɔ mabɛ mako ɛle ɛwé ɛjɔɔ́ nnó, bɔɔ́ Isrɛli wuúge Ɛsɔwɔ ntɛ se ayi abɔ ɛsé ako alu ama,
29 Jesus respondeu:
30 gbógé ne Ata Ɛsɔwɔ wyɛɛ́ ne metɔɔ́ wyɛɛ́ meko, ne mendoó wyɛɛ́ meko ne ufɛ́ré byɛɛ́ uko. Tégé wyɛɛ́ lé ji yɛ́ndégébé, pyɛ́gé utɔɔ́ bií ne ɛshyɛ wyɛɛ́ meko,
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de todo o seu entendimento e com toda a sua força.”
31 ne ɛwé ɛgbeé apeá ɛke, gbógé ne ntɛ méŋmɛ́ wyɛɛ́ ndɛre ɔgboó ne gemɛ jyɛɛ́. Yɛ́ ɛbɛ́ ɛwé ɛŋeá ɛpwɔ́ɔ ayina apeá ɛ́pɔ́.”
31 O segundo é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.” Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Ménlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ yimbɔ ajɔɔ́ ne Jisɔs aké, “Ménlɛré, ɔjɔɔ́ cháŋéné, ɛlu wáwálé nkane ɔjɔɔ́ nnó Ɛsɔwɔ alu ama ayichá apɔ́.
32 Então o escriba disse: — Muito bem, Mestre! E com verdade o senhor disse que ele é o único, e não há outro além dele,
33 Ne ɛ́lú ntó wáwálé nnó ɔbɔ́ mambɔ́gé gejee ne Ɛsɔwɔ ne metɔɔ́ wyɛɛ́ meko, ɔbɔ mántégé wyɛ lé ji yɛ́ndégébé, ɔbɔ mámpyɛ́gé utɔɔ́ bií ne ɛshyɛ wyɛɛ́ meko. Ne ɔbɔ mambɔ gejeé ne atɛ bɔɔ́ nkane ɔbɔ gejeé ne gemɛ jyɛɛ́. Ɔbelege mabɛ́ ayina apeá ɛlɔ ɛpwɔ yɛ́ndé gefɔgé upɛ ne ɛchyɛ ɛwé ɔsɔɔ́ né mewɛ ɔchyɛge mbaá Ɛsɔwɔ nkane ɛchyɛ.”
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e com todas as forças e amar o próximo como a si mesmo é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Jisɔs agɛgé nnó menlɛré mabɛ Ɛsɔwɔ ayina ashuú meko melɔ́mélɔ́, ajɔɔ́ ne ji aké, “Ɛla wɔ gachyɛ́ ne ɔkpɛ́ né gefwage Ɛsɔwɔ. Ɛlɔ né gébé ɛyigémbɔ yɛ́ muú ayi ama mua mangií ji nkwɛ́ apɔ́.”
34 Vendo Jesus que o escriba havia respondido sabiamente, declarou-lhe: E ninguém mais ousava fazer perguntas a Jesus.
35 Ndɛre Jisɔs alɛ́rege bɔɔ́ né ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ, ajɔɔ́ aké, “Ɛpyɛ nnó ne ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ áké Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa alu mpyáne mfwa Dɛvid?
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou:
36 Mendoó Ukpea ne ɛpyɛ mfwa Dɛvid jimbɔ abɔ ajɔɔ́ nnó,
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 Ne mbɔgé mfwa Dɛvid akú Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa nnó ‘Ata wuú’, ɛpyɛɛ́mbɔ nnó ne muú yimbɔ ámágé bɛ́ mpyáne wuú?”
37 — O próprio Davi chama o Cristo de Senhor; então como ele pode ser filho de Davi? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Ndɛre Jisɔs alu lɛ́rege aké, “Sɛ́ge gébé ne gepɔgé ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ. Ɛbwɔ́ ágboó mámfyɛ́gé bɔ nkúu átyɛ́ átyɛ́, ákɛ́né ágyaáge ntoné gese nnó bɔɔ́ átámégé ɛbwɔ́ ne ɛ́nógé.
38 E, ao ensinar, Jesus dizia:
39 Ɛbwɔ́ ágboó ntó mánjwɔ́lé né malu ɛ́nógé né mmu macha mmyɛmenɛne, ne ájyɛ́gé ɛpaá, ájyaá lé malu afwa ne ájwɔ́lege.
39 buscam as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
40 Ɛbwɔ́ ányɛ́ ákwi ándée upwɔɔ́, ánɛ́ne mmyɛ áwyáge mámbwɔlé bɔɔ́ nnó álú bɔɔ́ alɔ́álɔ́. Ndɛre ápyɛmbɔ ɛfwyale ɛbwɔ́ ɛjame nyɛ ɛpwɔ.”
40 devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Jisɔs anérégé manlɛre, ajyɛ jwɔlé toitoi ne mekwa ɛwé áfyɛɛ́ ŋka apɛle ndɛre bɔɔ́ áchwɔɔ́ áfyɛ maŋka bwɔ́ mmu genó ɛyigé áfyɛ ŋka Ɛsɔwɔ. Agɛ́ ndɛre gejámégé bɔɔ́ maŋka áchwɔ́ áfyɛ́ɛ gejamégé ŋka.
41 Sentado diante da caixa de ofertas, Jesus observava como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Ɛwyage mbya mekwi mendée fɔ achwɔ́ fyɛ́ ntó baá ubaá ŋgba ápeá abi álá fuú yɛ genó wɔ́.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, lançou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Mekwi mendée yimbɔ achyɛge mbɔ, Jisɔs akú baá utɔɔ́ bií aké, “Ngarege ɛnyú wáwálé nnó ɛchyɛ ɛwé mbya mekwi mendée yina achyɛɛ́ ɛpwɔ ɛwé yɛ́ndémuú áchyɛɛ́.
43 E, chamando os seus discípulos, Jesus disse:
44 Yɛ́ndémuú áferé ɛkɛkɛ ŋka né gejamé ɛyi ji awyaá achyɛ́, yɛ́mbɔ, yɛ lé mekwi mendée yina alu mbya, akwe ula géba jií achyɛɛ́.”
44 Porque todos eles deram daquilo que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo o que possuía, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.