Lucas 6
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ARIB
1 Né bií uwyaá bɔɔ́ Jus fɔ, Jisɔs ne baá utɔɔ́ bií ákoóge né mekɔɔ́ gefɔgé nchi fɔ ɛyi ákuú nnó wid. Baá utɔɔ́ bií álɔ mánkɔ́gé ulɔnchi fɔ́ álálege ányɛɛ́.
1 E sucedeu que, num dia de sábado, passava Jesus pelas searas; e seus discípulos iam colhendo espigas e, debulhando-as com as mãos, as comiam.
2 Bɔɔ́ Farasi ágɛ́gé mbɔ ágií áké, “Ulannó ɛnyú dépyɛɛ́ genó ɛyígé ɛbɛ́ ɛla ɛ́kamé nnó muú apyɛ bií uwyaá wɔ́?”
2 Alguns dos fariseus, porém, perguntaram; Por que estais fazendo o que não é lícito fazer nos sábados?
3 Jisɔs agií ɛbwɔ́ awuú nkwɛ́ aké, “Ɛnyú délú danjɔɔ́ né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ ndɛre mfwa Dɛvid ápyɛ́ nyá gébégé mesa ámmyɛ ji ne bɔɔ́ bií wɔ́?
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Nem ao menos tendes lido o que fez Davi quando teve fome, ele e seus companheiros?
4 Akpɛ mmu ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ ábɔ́ menyɛɛ́ yi ábɔ́ áchyɛ́ mbaá Ɛsɔwɔ, ányɛ́ ne áchyɛ́ ntó bɔɔ́ bií wɔ́? Ɛbɛ́ ɛjɔɔ́ nyá nnó muú ányɛgé fɔ menyɛɛ́ yimbɔ, ɛ́kosé mémpyɛ́ upɛ Ɛsɔwɔ.”
4 Como entrou na casa de Deus, tomou os pães da proposição, dos quais não era lícito comer senão só aos sacerdotes, e deles comeu e deu também aos companheiros?
5 Jisɔs ama jɔɔ́ ne bwɔ́ aké, “Ɛle *Maá Ntɛ Mekwaá ne akáge gáre genó yí muú ábɔɔ́ mampyɛ né bií uwyaá.”
5 Também lhes disse: O Filho do homem é Senhor do sábado.
6 Bií uwyaá ɛbifɔ́ úkwɔ́négé, Jisɔs ajyɛ kpɛ́ mmu Ɛcha mmyɛmenɛne, alɔ mánlɛ́régé bɔɔ́. Mende fɔ abɔ́ alú ɛfɛɛ́, ayi ɛbwɔnyɛ wuú ɛgboó.
6 Ainda em outro sábado entrou na sinagoga, e pôs-se a ensinar. Estava ali um homem que tinha a mão direita atrofiada.
7 *Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ ne bɔɔ́ Farasi ábɔ́ ábáme Jisɔs nnó ámá ji mechɔ́ mmyɛ. Ápɛ́le ji dome mangɛ nnó apyɛ nyɛ mende yimbɔ atoó né bií uwyaá bwɔ́ ne ájɔɔ́ nnó ákwé ɛbɛ́.
7 E os escribas e os fariseus observavam-no, para ver se curaria em dia de sábado, para acharem de que o acusar.
8 Yɛ́mbɔ Jisɔs akaá genó ɛyígé ɛbwɔ́ áfɛ́rege aké ne mende yimbɔ, “Kwilé chwɔ́ tɛ́né mbɛ ushu bwɔ́.” Ne akwilé achwɔ tɛ́ne ɛfɛɛ́.
8 Mas ele, conhecendo-lhes os pensamentos, disse ao homem que tinha a mão atrofiada: Levanta-te, e fica em pé aqui no maio. E ele, levantando-se, ficou em pé.
9 Mende yimbɔ átɛ́négé ɛfɛɛ́, Jisɔs agií ɛbwɔ́ aké, “Ɛbɛ́ ɛsé ɛké depyɛ ndé né bií uwyaá? Ɛke dépyɛ galɔ́gálɔ́ wá gabogabo? Mampyɛ mekwaá apó wá mánlyaá ji agbó?”
9 Disse-lhes, então, Jesus: Eu vos pergunto: É lícito no sábado fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida, ou tirá-la?
10 Apɛ ɛbwɔ́ bɔɔ ne álé jɔ́ɔ ne mende yimbɔ aké, “Nyaá ɛbwɔ wyɛ.” Tɛ́netɛ́ne mende yimbɔ anyágé, ɛbwɔ wuú ɛtoó.
10 E olhando para todos em redor, disse ao homem: Estende a tua mão. Ele assim o fez, e a mão lhe foi restabelecida.
11 Ɛwéna ɛpwɔ ɛbwɔ́ amu, matɔɔ́ ásɔ́ ɛbwɔ́ ájyɛ chó mánsɔ́ mala nnó áwá Jisɔs.
11 Mas eles se encheram de furor; e uns com os outros conferenciam sobre o que fariam a Jesus.
12 Né gébé ɛyígémbɔ, Jisɔs alyá melɔ akwɔ́ mékwɛ́ fɔ́ mánɛmmyɛ mbaá Ɛsɔwɔ ne ala ɛwú anɛnemmyɛ utuú uko.
12 Naqueles dias retirou-se para o monte a fim de orar; e passou a noite toda em oração a Deus.
13 Gébégé bií úkaá, akú baá utɔɔ́ bií; áchwɔ́gé ajya áfyanéápeá abi akúu ɛbwɔ́ nnó áŋgbá.
13 Depois do amanhecer, chamou seus discípulos, e escolheu doze dentre eles, aos quais deu também o nome de apóstolos:
14 Abi ájya ɛ́lé Simun ayi ákuú ntó nnó Pita ne Andru meŋmó Simun. Abifɔ álú Jɛmsi ne Jɔn, Filip ne Batolomyo.
14 Simão, ao qual também chamou Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 Matyo ne Tɔmasi, Jɛmsi maá Alfɔs, Simun ayi ákúu ji muú ukógé.
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 Judas ayi maá Jɛmsi, ne Judas Iscarot ayi né meso gébé áchyɛ́ Jisɔs maŋkwaá.
16 Judas, filho de Tiago; e Judas Iscariotes, que veio a ser o traidor.
17 Ánérégé manjya ɛbwɔ́ alɔ mánshulé mekwɛ. Ashúlé akwya né mbaá ayi alú dɛdɛ, ne gejamégé bɔɔ́ gébɔ́ géchomé ɛ́fɛɛ́. Ábɔ́ átané malɔ mako ayi Judiya ne Jɛrosalɛ ne malɔ Tiya ne Sidɔn ayi álú mbále ɛbɛɛ́ mega.
17 E Jesus, descendo com eles, parou num lugar plano, onde havia não só grande número de seus discípulos, mas também grande multidão do povo, de toda a Judéia e Jerusalém, e do litoral de Tiro e de Sidom, que tinham vindo para ouvi-lo e serem curados das suas doenças;
18 Ábɔ́ áchwɔ́ mánwú nkane Jisɔs álɛ́rege ne nnó ápyɛ mamée bwɔ́ ábyɛ́. Bɔɔ́ bí áló nchyɛ áchyɛ́ge ɛbwɔ́ ɛfwyale áchwɔ́ ntó, ne Jisɔs apyɛ ɛbwɔ́ átoó.
18 e os que eram atormentados por espíritos imundos ficavam curados.
19 Wyɛ́mbɔ ne gejamégé bɔɔ́ geŋmɛ́regé atɛ manjyɛ tá Jisɔs gétúgé uto bí útánege ji menyamyɛ úpyɛ́ bɔɔ́ mamée ako átóoge.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe; porque saía dele poder que curava a todos.
20 Né gébé gefɔ́ Jisɔs apɛ baá utɔɔ́ bií dómeé aké:
20 Então, levantando ele os olhos para os seus discípulos, dizia: Bem-aventurados vós, os pobres, porque vosso é o reino de Deus.
21 Méjé ɛ́lú ne ɛnyú bí mesa ámyɛ́ nyú nana,
21 Bem-aventurados vós, que agora tendes fome, porque sereis fartos. Bem-aventurados vós, que agora chorais, porque haveis de rir.
22 “Méjé ɛlu ne ɛnyú mbɔgé dekwɔlege Maá Ntɛ Mekwaá, ne bɔɔ́ aké ápáa ɛnyú, áfwéne ɛnyú, áshyɛ nyú ne ákúu nyú mabɔ mabomabo.
22 Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem, e quando vos expulsarem da sua companhia, e vos injuriarem, e rejeitarem o vosso nome como indigno, por causa do Filho do homem.
23 Bɛ́ge ne nechɔ́chɔ́ gébégé gefɔɔ́ genó ɛyígé ná gépyɛgé, gétúgé Ɛsɔwɔ akwyɛ́ mɛ́ gekpɛ́kpɛ́gé nsá nyú alu né mfaánebuú. Kaáge nnó wyɛ́mbɔ ne ukwéne antɛ bɔɔ́ bína áfwyalé nyá ukwéne bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ.
23 Regozijai-vos nesse dia e exultai, porque eis que é grande o vosso galardão no céu; pois assim faziam os seus pais aos profetas.
24 “Yɛ́mbɔ utóŋkwa úlú ne ɛnyú bi delú mbɔ né gefwa nana,
24 Mas ai de vós que sois ricos! porque já recebestes a vossa consolação.
25 Utóŋkwa úlú ne ɛnyú bí dényɛɛ́ dégbéege náná,
25 Ai de vós, os que agora estais fartos! porque tereis fome. Ai de vós, os que agora rides! porque vos lamentareis e chorareis.
26 “Utóŋkwa úlú ne ɛnyú gébégé bɔɔ́ ako áké áfɛɛ́ge ɛnyú, wyɛ́mbɔ ntó ne antɛ bwɔ́ abi mbɛ ábɔ́ ápyɛ ne bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ abi gebyɔ́.
26 Ai de vós, quando todos os homens vos louvarem! porque assim faziam os seus pais aos falsos profetas.
27 “Yɛ́mbɔ ɛnyú bí déwúu mekomejɔɔ́ wa ngarege ɛnyú nnó, bɔ́gé gejeé ne bɔɔ́ mawámé nyú, pyɛ́ge galɔ́gálɔ́ ne bɔɔ́ bí ápáa ɛnyú.
27 Mas a vós que ouvis, digo: Amai a vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam,
28 Yɛndégébé bɔɔ́ álwɛrégé ɛnyú, nɛ́gemmyɛ nnó Ɛsɔwɔ agɛ́ ɛbwɔ́ meshwɛ ájé bwɔ́, máge dénɛ́nemmyɛ mbaá Ɛsɔwɔ gétúgé bɔɔ́ bí áshyɛ́ ɛnyú.
28 bendizei aos que vos maldizem, e orai pelos que vos caluniam.
29 Mbɔgé muú adogé wɔ neka né ɛtá ɛ́ma, bwɔ́lé ɛwé fɔ ntó ádo. Mbɔgé ɔfyɛgé bɔ nkú apeá né mmyɛ ne muú afɔɔ́gé ayi mfaá, kpɛ chyɛ́ ji ayi nteé.
29 Ao que te ferir numa face, oferece-lhe também a outra; e ao que te houver tirado a capa, não lhe negues também a túnica.
30 Muú akɔgé wɔ genó, chyɛɛ́ ji. Afɔɔ́gé genó jyɛ, ɔsɛgé sé géjí.
30 Dá a todo o que te pedir; e ao que tomar o que é teu, não lho reclames.
31 Pyɛ́gé ɛtá bɔɔ́ wyɛ́ genó ɛyígé dekɛ́lege nnó ápyɛ ɛta nyú.
31 Assim como quereis que os homens vos façam, do mesmo modo lhes fazei vós também.
32 “Mbɔgé ɛnyú degboó lé ne bɔɔ́ abi ágboó ne ɛnyú ndé nsá ayi ɛnyú debɔɔ́? Yɛ bɔɔ́ abi ápyɛɛ́ gabo, ágboó ne bɔɔ́ bi ágboó ne ɛbwɔ́.
32 Se amardes aos que vos amam, que mérito há nisso? Pois também os pecadores amam aos que os amam.
33 Ne mbɔgé ɛnyú depyɛ ɛ́lé galɔ́gálɔ́ ne bɔɔ́ bí apyɛ́ galɔ́gálɔ́ ne ɛnyú nsá nyú alu ɛ́fɔ́? Yɛ́ bɔɔ́ abi ápyɛɛ́ gabo, mbɔntó ne apyɛ́ɛ.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, que mérito há nisso? Também os pecadores fazem o mesmo.
34 Mbɔgé depwɔle unó mbaá bɔɔ́ bí dékaá nnó áshúuge nyɛ́ ɛta ɛnyú galɔ́gálɔ́ yi ɛnyú dépyɛ alɛ́? Abi deké álú bɔɔ́ ubeé ápyɛ ntó gefɔɔ́ gémá. Yɛ́ndémuú apwɔle genó ɛtá mejií wuú, akaáge nnó ashuge nyɛ́ geko.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais receber, que mérito há nisso? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para receberem outro tanto.
35 Genó ɛyigé débɔɔ́ mampyɛ gélú nnó gbógé ne bɔɔ́ mawámé ɛnyú ne pyɛ́ge galɔ́gálɔ́ ne ɛbwɔ́, depwɔ́ge ɛbwɔ́ ɛpwɔ, dégigé nnó áshuú. Debɔɔ́ nyɛ́ gekpɛ́kpɛ́gé nsá ne debɛɛ́ nyɛ baá Anyátá Ɛsɔwɔ. Néndé alɔme ne bɔɔ́ ubée ne abi álá támégé ji.
35 Amai, porém a vossos inimigos, fazei bem e emprestai, nunca desanimado; e grande será a vossa recompensa, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é benigno até para com os integrantes e maus.
36 Gɛ́ge bɔɔ́ meshwɛ wyɛ́ ndɛre Ntɛ nyú Ɛsɔwɔ agɛ́ne nyú meshwɛ.
36 Sede misericordiosos, como também vosso Pai é misericordioso.
37 “Dépagé mpa muú ne ufyá ɛ́kagé Ɛsɔwɔ ápá ntó awu nyú mbɔ. Déchɔge muú mabɔ nnó apyɛ ubée ɛ́kagé Ɛsɔwɔ áchɔ́ ntó ami nyú. Jiíge nte gabo ayi bɔɔ́ ápyɛ́ ɛta nyú nnó Ɛsɔwɔ ajií ntó nte gabo awu nyú.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; perdoai, e sereis perdoados.
38 Chyɛ́ge bɔɔ́ genó ɛyigé ɛbwɔ́ akɛ́lege, Ɛsɔwɔ achyɛ́ge nyɛ ntó ɛnyú. Yɛ́ndégébé aké achyɛgé, amɛge chánchá, akwyɛge aŋmɛrege nnó gégbeé gégbɛ́légé mme. Gefɔɔ́ ɛyígé démɛge genó déchyɛ́ge muú, mbɔntó ne ámɛge nyɛ áchyɛɛ́ ɛnyú.”
38 Dai, e ser-vos-á dado; boa medida, recalcada, sacudida e transbordando vos deitarão no regaço; porque com a mesma medida com que medis, vos medirão a vós.
39 Jisɔs ama tó ɛbwɔ́ neka nnó, “Ɛpɔfɔ kɔkɔge nnó muú amɛ nónómé ájáa ntɛ ayifɔ meti. Mbɔgé apyɛ́gé mbɔ, ɛbwɔ́ ako ákwéne mmu gepyɛɛ́.
39 E propôs-lhes também uma parábola: Pode porventura um cego guiar outro cego? não cairão ambos no barranco?
40 Kaáge nnó maá ŋwɛ akaágé fɔ́ ŋwɛ ápwɔ́ menlɛré wuú. Yɛ́mbɔ, gébégé aneregé mángií ŋwɛ, abɛɛ́ nyɛ́ ntó ndɛre ménlɛré wuú.
40 Não é o discípulo mais do que o seu mestre; mas todo o que for bem instruído será como o seu mestre.
41 Ulannó ɔ́chɛ́rege ɛkɛ́kɛ́ gabo ayi alu ɛke maá gejwaá né dambɔɔ́nnyi ntɛ meŋmɛ́ wyɛ́ ɔla ɔfyɛɛ́ mekpo né gabo ayi alu ɛke mekwɔkwɔ né dambɔɔ́nnyi awyɛ wɔ mbɔɔ́?
41 Por que vês o argueiro no olho de teu irmão, e não reparas na trave que está no teu próprio olho?
42 Ɛ́pyɛmbɔ nnó ne ɔjɔɔ́ ne meŋmɛ́ wyɛ́ nnó, ‘Té mmyɛ we mfére wɔ gejwaá né dambɔɔ́nnyi ayi ɔla kaágé nnó mekwɔkwɔ ɛlú né dambɔɔ́nnyi wyɛ́.’ Wɔ muú dembwɔ́lé bɔ́ mbɛ féré ntó mekwɔkwɔ ɛwé ɛlú wɔ né dambɔɔ́nnyi, ne ɔkaá nkane ɔférége ɛkɛ́kɛ́ gejwaá ɛyigé lú meŋmɛ́ wyɛ né dambɔɔ́nnyi.”
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o argueiro que está no teu olho, não vendo tu mesmo a trave que está no teu? Hipócrita! tira primeiro a trave do teu olho; e então verás bem para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 Jisɔs ama jɔɔ aké, “Genɔɔ́ yí gelɔ́gelɔ́ géwɔ́mé fɔ́ umpomé uboubo ne ɛyí gebogebo ntó géwɔ́mé fɔ́ umpomé ulɔ́úlɔ́.
43 Porque não há árvore boa que dê mau fruto nem tampouco árvore má que dê bom fruto.
44 Yɛ́ndémuú akaágé genɔɔ́ né umpóme bí géjí géwɔ́me, muú ajyɛ fɔ́ ákyɛ́ genchɔ́gélé ɛyigé mbɔ́ mfaá genchɔ́gélé denywɔné. Muú ajyɛ fɔ́ né nepe ákyɛ́ ɛ́kɛ́.
44 Porque cada árvore se conhece pelo seu próprio fruto; pois dos espinheiros não se colhem figos, nem dos abrolhos se vindimam uvas.
45 Muú melɔ́mélɔ́ ájɔgé depɔ delɔ́délɔ́ ɛti délú ji né metɔɔ́, muú mebomebo ájɔgé depɔ debodebo ɛti délú ji metɔɔ́. Ná ne ɛlú gétúgé genó ɛyi gélú muú né metɔɔ́ géjí ne gétánege ji meno.”
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o bem; e o homem mau, do seu mau tesouro tira o mal; pois do que há em abundância no coração, disso fala a boca.
46 Jisɔs ama gií aké, “Ulannó ɛnyú dekuú me Ata Ata! ne dela dépyɛ́ genó ɛyígé me njɔɔ́ge.
46 E por que me chamais: Senhor, Senhor, e não fazeis o que eu vos digo?
47 Muú yi achwɔ́ awúu mekomejɔɔ́ wa ne ajyɛgé ápyɛɛ́ ndɛre ájɔɔ́,
47 Todo aquele que vem a mim, e ouve as minhas palavras, e as pratica, eu vos mostrarei a quem é semelhante:
48 muú yimbɔ alu ɛké mende yi álɔɔ́ mantɛné gepú jií, ne abɔ mbɛ achó mme, afyɛ́ mataá chánchá ne ale tɛ́né géjí. Meso gébé geneágé nnyi géchwɔgé mammu géjí yɛ́mbɔ genyígé fɔ́ gétúgé átɛ́né géjí chánchá.
48 É semelhante ao homem que, edificando uma casa, cavou, abriu profunda vala, e pôs os alicerces sobre a rocha; e vindo a enchente, bateu com ímpeto a torrente naquela casa, e não a pôde abalar, porque tinha sido bem edificada.
49 Yɛ́mbɔ muú yi awuú mekomejɔɔ́ wa ne álá pyɛɛ́ ndɛre ákɛ́lege alu ɛké muú ayi atɛné gepú jií né nébɔ́me ɛniné álá cho áfyɛ́ mataá wɔ́. Meso gébé nnyi negbeégé né mmu gepú ɛyigémbɔ gékwé mme gbang.”
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante a um homem que edificou uma casa sobre terra, sem alicerces, na qual bateu com ímpeto a torrente, e logo caiu; e foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.