Lucas 20
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs NAA
1 Bií fɔ́ Jisɔs abɔ́ alɛrege bɔɔ́ né ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ, ágarege ɛbwɔ́ abya melɔ́mélɔ́ ayi atané mbaá Ɛsɔwɔ. Ndɛre ájɔ́gembɔ, anɔɔ́ baá abi ápyɛɛ́ upɛ Ɛsɔwɔ chóncho ne Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ, ne ákpakpa melɔ, áchwɔ chóo ne bɔɔ́ bimbɔ,
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 ágií Jisɔs aké, “Ndé uto ɛbi ɔwyaá mampyɛ unó bina? Waá achyɛɛ́ wɔ uto ubi?”
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Jisɔs ashuú ɛbwɔ́ meko aké “Me ntó nwyaá awa nkwɛ́ mangií ɛnyú ayi debɔ́ɔ manshuú me”.
3 Jesus respondeu:
4 Ne agií ɛbwɔ́ aké, “Waá achyɛ Jɔn uto manwyaá bɔɔ́ manaá Ɛsɔwɔ, Ɛsɔwɔ waá akwaá?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Álɔ manjɔɔ́ ne atɛ áké, “Ɛ́bɛge dejɔɔ́gé nnó ɛlé Ɛsɔwɔ ne achyɛɛ́ Jɔn uto bi, agige nyɛ ɛsé aké, ‘Ulannó ne delá kamé mekomejɔɔ́ wuú wɔ́.’
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Ne mbɔgé dejɔgé nnó, ‘Útané mbaá akwaá,’ bɔɔ́ ako áwáne nyɛ́ ɛsé ne mataá gétúgé ɛbwɔ́ ákaá wáwálé nnó Jɔn abɔ́ alu *Muú Ɛkpávé Ɛsɔwɔ.”
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Ne áké ne ji, “Ɛse dekaá fɔ mbaá yi uto bií utane wɔ́.”
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Ne Jisɔs ashuú ntó ɛbwɔ́ meko aké, “Yɛ́ me ntó ngárégé fɔ́ ɛnyú muú yi achyɛ́ me uto ne mpyɛ́ unó bina.”
8 E Jesus lhes disse:
9 Jisɔs alɔ mangaré bɔɔ́ bina nekanémejɔɔ́ ake, “Mende fɔ abɔ atɔ́ mekɔɔ́, apɛ unɔɔ́ ɛbi ákuú vine, ábɔgé umpome bií ápyɛ mmɔɔ́. Asɛ bɔɔ́ uségé afyɛ́ wyɛ. Atane afɛ́ nekɛ né melɔ fɔ, ɛwú ne ábɛ́lé dɔɔ́.
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 Gébé gekwɔ́négé ɛyigé ákyɛ́ umpómé bimbɔ, mbɔɔ́ mekɔɔ́ atɔ́ maá defwɛ́ wuú ama mbaá bɔɔ́ uségé bimbɔ nnó áchyɛ ɛbií unó mbwɛ́ ɛbi utane né mekɔɔ́ ɛwémbɔ. Yɛ́mbɔ ɛbwɔ́ átulé maá defwɛ́ yimbɔ, ábú ji akéré amu amu.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Ama tɔ́ ayifɔ, ɛbwɔ́ ágɛ́gé ji, ásɛ ji ne matúlé, áchyɛ́ ji mekpo unɔɔ́, ábú ntó ji akéré amuamu.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Mende yimbɔ ama tɔ́ maá defwɛ́ ayifɔ, bɔɔ́ bimbɔ átulé ji, afyɛ́ ji upa mmyɛ, ne ája ji mmemme átó ji dafyɛ.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 Ne mbɔɔ́ mekɔɔ́ yimbɔ aké, ‘Mpyɛ nyɛ́ nnó? Ɛlú galɔ́gálɔ́ nnó ntɔ́ nana maá wa ayi ngboó ne ji dɔɔ́, ndɔfɔ ágɛgé nyɛ ji, áchyɛge ji ɛ́nógé.’
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 Maá yimbɔ afɛ́, ne ndɛre álɛ́ kwɔ́kwɔ́lé, bɔɔ́ bimbɔ ágɛ́ ji ne áké ne atɛ, ‘Gɛ́ge menyɛɛ́ geteé mbɔɔ́ mekɔɔ́ na, chwɔ́ge déwá ji, geteé jií geláa ɛyigé ɛsé.’
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Ákpɛ́gé mmu mekɔɔ́, ája ji átó dafyɛ, áwá ji.”
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Ɛlú wáwálé nnó, abɔ́ manchwɔ́ awá bɔɔ́ bimbɔ achyɛɛ́ mekɔɔ́ ɛwémbɔ mbaá bɔɔ́ abi cha.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Jisɔs apɛ ɛbwɔ́ dómeé ne agií aké, “Ne nana genó ɛyigé ásáme mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ geke nnó? Ásá nnó:
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 Muú akwegé mfaá ntaá ɛnine mbɔ, atyáge nyɛ ubauba ne mbɔgé nekwége muú mmyɛ, muú yimbɔ alá nyɛ yiliyili.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Jisɔs agárégé nekanémejɔɔ́ ɛni, *Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ ne anɔɔ́ baá bi apyɛ upɛ Ɛsɔwɔ áwúgé, ákaá nnó ajɔge mbɔ lé ne ɛbwɔ́, ábɔ́ álú mampyɛ Jisɔs wyɛ́ né gébé ɛyigémbɔ, yɛ́mbɔ ágɔ́ gétúgé áfɔ́ɔ amɛ́ bɔɔ́.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Bɔɔ́ bina ámalɔ́ mankɛ́lé meti ɛwéchá, ne átɔ́ bɔɔ́ nnó ájyɛ́ pyɛ́ ɛké ábɔɔ́ mechɔ́ ne Jisɔs wɔ́, nnó mbɔgé Jisɔs akwegé nekwené meno, ɛbwɔ́ ágbáré ji ájyɛ́ mbaá ámpané mpa abi átɔ́mé nyɛ ji mbaá gɔ́mena ayi Rom.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Bɔɔ́ bimbɔ ájyɛ́gé ákú Jisɔs áké, “Ménlɛré, ɛsé dékaá nnó depɔ ɛtiré ɔgárege ne ɔlɛ́rege délú wáwálé. Ɔpɔ́ fɔ́ meso ama. Ɔlɛrege bɔɔ́ unó ndɛre Ɛsɔwɔ akɛ́lege wáwálé.”
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Ɛsé dekaá wɔ́, “Nnó ɛbɛ́ sé ɛké nnó déchyɛ́gé ŋkámakpo mbaá mfwa Rom waá déchyɛ́gé?”
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Jisɔs akágé nnó ápɛné mbɔ ji lé metáa, aké ne ɛbwɔ́,
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 “Chwɔ́ge me ne sére ama. Áchwɔ́gé ne ji, agií ɛbwɔ́ aké, Mekpo wá na ne mabɔ waá na ásamé né ŋka ɛyi?” Áké ne Jisɔs, “Ɛ́lé mekpo mfwa Rom ne mabɔ mií.”
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Ne Jisɔs aké ne ɛbwɔ́, “Chyɛge Mfwa Rom genó ɛyí gélú ɛjií ne chyɛge ntó Ɛsɔwɔ genó ɛyi gélú ɛyi Ɛsɔwɔ.”
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Gefɔɔ́ ɛyigé Jisɔs akwyɛ́ meko ashuú ɛbwɔ́ gepyɛ byɔ úkɔré ɛbwɔ́ mmu, álá nyámé néndé ágɛ́ fɔ́ genó ɛyigé ji apyɛɛ́ wɔ́.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 *Bɔɔ́ Jus fɔ́ abi ákú bwɔ́ *Sadusi. Ɛbwɔ́ alú bɔɔ́ bi áké muú agbógé akwilége sé né negbo. Áchwɔ́ gií Jisɔs áké,
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 “Ménlɛré, Mosis abɔ asá ɛbɛ́ ɛwéna mmú ŋwɛ mabɛ́ sé nnó ‘Mbɔgé muú abagé mendée wuú ne agbógé alyagé mendée yimbɔ ayi ɛbwɔ́ álá byɛ́ maá wɔ́, meŋmó wuú abɔ́ mansɛ mendée yimbɔ né ukwi, nnó ábyɛ́gé baá ábɛ́lé né mabɔ ami mewené meŋmo yimbɔ.’
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Ágare ji neka ɛni áké, áŋmó fɔ ákénéama abi ande álú abi átané ntɛ ama. Meŋmó yi muú kpaa abɔ́ abá mendée wuú ne agbó ayi ɛbwɔ́ álá byɛ maá wɔ́.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Ayi akwɔ́lege ji asɛ mendée yimbɔ né ukwi. Ayi mbɔ agbó ntó ayi ɛbwɔ́ álá byɛ́ maá wɔ́.
30 o segundo
31 Ɛpyɛ wyɛ́mbɔ kpaá ɛbwɔ́ ákénéama ágbó ako. Yɛ́ muú yi ábyɛné maá ne mendée yimbɔ apɔ́.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Ɛ́bɛ́légé mendée yimbɔ ntó agbó.”
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Ájɔgémbɔ, ágií Jisɔs áké, “Ndɛre aŋmó bina ákénéama ábɔ́ ábané mendée yina, gébégé ɛbwɔ́ ako ákwilégé né negbo, mendée yina abɛɛ́ nyɛ ayi waá?”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Ne Jisɔs ashuú ɛbwɔ́ meko ake, “Né mme yina ande ábáné andée ne andée átɔ́ anɔ́.
34 Jesus respondeu:
35 Yɛ́mbɔ gébégé bɔɔ́ abi Ɛsɔwɔ asɛ́lé nnó ákwáné, bɔɔ́ ákwilégé né negbo, ákpɛgé né mme yi achwɔ́ nyɛ, gébé ɛyigembɔ, yɛ neba nébɛɛ́ se.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Ndɛre Ɛsɔwɔ apyɛ ɛbwɔ́ ákwilégé né negbo, ámágé gbó sé, néndé álú nkane makiɛ́nné Ɛsɔwɔ, ne álú baá Ɛsɔwɔ tɛ kwyakwyá.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Mosis ntó alɛré wáwálé nkane muú ágbógé ákwilégé né negbo. Asá abya genɔɔ́ ɛyigé mewɛ ɛbɔ ɛluli wyɛ gélá sɔɔ́ge ne akuú Ata Ɛsɔwɔ né melu ɛwémbɔ mmu ŋwɛ wuú nnó, Ɛsɔwɔ ayi Abraham ne ayi Asek ne ayi Jakɔb.
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Mosis akúgé ji mbɔ, ɛ́lɛré nnó Ɛsɔwɔ alu ayi bɔɔ́ abi álú abɛ. Ɛsɔwɔ apɔ́ fɔ́ Ɛsɔwɔ ayi awuú bɔɔ́, alu ayi bɔɔ́ abi álú abɛ, néndé bɔɔ́ ako álú abɛ né mbɛ ushu wuú.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Jisɔs ajɔ́gé mbɔ, Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ abifɔ áké ne ji, “Ménlɛré ɔlu cho.”
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Ɛbwɔ́ áwúgé mbɔ, mano bwɔ́ ákpɛ né mekɔ́, yɛ́ muú ayi ama mua mangií ji nkwɛ́ apɔ́.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Ɛwyage Jisɔs ntó agií ɛbwɔ́ awuú nkwɛ́ aké, “Bɔɔ́ ájɔge nnó Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa alu mpyáne mfwa Dɛvid, ɛwena ɛ́bɛ́ɛ mbɔ nnó?
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Ɛnyú dekaá nnó mfwa Dɛvid asá né ŋwɛ makwa wuú nnó:
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 kpaá tɛ gébé gékwɔ́nege nyɛ́ ɛyigé mpyɛ bɔɔ́ mawámé byɛɛ́,
43 até que eu ponha
44 Ɛwéna ɛ́lɛré nnó Mfwa Dɛvid akuú Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa nnó Ata wuú. Ɛpyɛmbɔ nnó ne *Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa ama alú mpyáne Dɛvid?”
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Nana Jisɔs ajɔge lé ne baá utɔɔ́ bií ne bɔɔ́ ako áwúu ntó, aké,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 “Sɛ́ge gébé ne gepɔgé ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ. Ɛbwɔ́ ágbóo mamfyɛ́gé bɔ nkúu átyɛ́ átyɛ́, ákɛ́né, ágyaáge ntoné gese nnó bɔɔ́ átámégé ɛbwɔ́ ne ɛ́nógé. Ágboó ntó mánjwɔ́lé né malu ɛ́nógé né mmu macha mmyɛmenɛne. Ájyɛ́gé ɛpaá, ájyaá lé malu afwa ne ájwɔ́lege.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Yɛ́mbɔ, mmyɛ́ ɛgbóo ɛbwɔ́, áfwyálege akwi andée, áfɔ́ɔge upú bwɔ́, ne ama ákɛ́ne malumalu, ánɛ́nemmyɛ áwyáge dɔɔ́ nnó ágilégé bɔɔ́ amɛ. Ndɛre ápyɛ́ mbɔ, áfyɛ́ lé getoó né mmyɛ bwɔ́. Ákpɛ́ne nyɛ́ né ɛfwyale ɛwé mebo.”
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.