Lucas 20
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ACF
1 Bií fɔ́ Jisɔs abɔ́ alɛrege bɔɔ́ né ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ, ágarege ɛbwɔ́ abya melɔ́mélɔ́ ayi atané mbaá Ɛsɔwɔ. Ndɛre ájɔ́gembɔ, anɔɔ́ baá abi ápyɛɛ́ upɛ Ɛsɔwɔ chóncho ne Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ, ne ákpakpa melɔ, áchwɔ chóo ne bɔɔ́ bimbɔ,
1 E aconteceu num daqueles dias que, estando ele ensinando o povo no templo, e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 ágií Jisɔs aké, “Ndé uto ɛbi ɔwyaá mampyɛ unó bina? Waá achyɛɛ́ wɔ uto ubi?”
2 E falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes estas coisas? Ou, quem é que te deu esta autoridade?
3 Jisɔs ashuú ɛbwɔ́ meko aké “Me ntó nwyaá awa nkwɛ́ mangií ɛnyú ayi debɔ́ɔ manshuú me”.
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: Dizei-me pois:
4 Ne agií ɛbwɔ́ aké, “Waá achyɛ Jɔn uto manwyaá bɔɔ́ manaá Ɛsɔwɔ, Ɛsɔwɔ waá akwaá?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Álɔ manjɔɔ́ ne atɛ áké, “Ɛ́bɛge dejɔɔ́gé nnó ɛlé Ɛsɔwɔ ne achyɛɛ́ Jɔn uto bi, agige nyɛ ɛsé aké, ‘Ulannó ne delá kamé mekomejɔɔ́ wuú wɔ́.’
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele nos dirá: Então por que o não crestes?
6 Ne mbɔgé dejɔgé nnó, ‘Útané mbaá akwaá,’ bɔɔ́ ako áwáne nyɛ́ ɛsé ne mataá gétúgé ɛbwɔ́ ákaá wáwálé nnó Jɔn abɔ́ alu *Muú Ɛkpávé Ɛsɔwɔ.”
6 E se dissermos: Dos homens; todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Ne áké ne ji, “Ɛse dekaá fɔ mbaá yi uto bií utane wɔ́.”
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 Ne Jisɔs ashuú ntó ɛbwɔ́ meko aké, “Yɛ́ me ntó ngárégé fɔ́ ɛnyú muú yi achyɛ́ me uto ne mpyɛ́ unó bina.”
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Jisɔs alɔ mangaré bɔɔ́ bina nekanémejɔɔ́ ake, “Mende fɔ abɔ atɔ́ mekɔɔ́, apɛ unɔɔ́ ɛbi ákuú vine, ábɔgé umpome bií ápyɛ mmɔɔ́. Asɛ bɔɔ́ uségé afyɛ́ wyɛ. Atane afɛ́ nekɛ né melɔ fɔ, ɛwú ne ábɛ́lé dɔɔ́.
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra por muito tempo;
10 Gébé gekwɔ́négé ɛyigé ákyɛ́ umpómé bimbɔ, mbɔɔ́ mekɔɔ́ atɔ́ maá defwɛ́ wuú ama mbaá bɔɔ́ uségé bimbɔ nnó áchyɛ ɛbií unó mbwɛ́ ɛbi utane né mekɔɔ́ ɛwémbɔ. Yɛ́mbɔ ɛbwɔ́ átulé maá defwɛ́ yimbɔ, ábú ji akéré amu amu.
10 E no tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 Ama tɔ́ ayifɔ, ɛbwɔ́ ágɛ́gé ji, ásɛ ji ne matúlé, áchyɛ́ ji mekpo unɔɔ́, ábú ntó ji akéré amuamu.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este, e afrontando-o, mandaram-no vazio.
12 Mende yimbɔ ama tɔ́ maá defwɛ́ ayifɔ, bɔɔ́ bimbɔ átulé ji, afyɛ́ ji upa mmyɛ, ne ája ji mmemme átó ji dafyɛ.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este, o expulsaram.
13 Ne mbɔɔ́ mekɔɔ́ yimbɔ aké, ‘Mpyɛ nyɛ́ nnó? Ɛlú galɔ́gálɔ́ nnó ntɔ́ nana maá wa ayi ngboó ne ji dɔɔ́, ndɔfɔ ágɛgé nyɛ ji, áchyɛge ji ɛ́nógé.’
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez que, vendo, o respeitem.
14 Maá yimbɔ afɛ́, ne ndɛre álɛ́ kwɔ́kwɔ́lé, bɔɔ́ bimbɔ ágɛ́ ji ne áké ne atɛ, ‘Gɛ́ge menyɛɛ́ geteé mbɔɔ́ mekɔɔ́ na, chwɔ́ge déwá ji, geteé jií geláa ɛyigé ɛsé.’
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Ákpɛ́gé mmu mekɔɔ́, ája ji átó dafyɛ, áwá ji.”
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Ɛlú wáwálé nnó, abɔ́ manchwɔ́ awá bɔɔ́ bimbɔ achyɛɛ́ mekɔɔ́ ɛwémbɔ mbaá bɔɔ́ abi cha.”
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isto, disseram: Não seja assim!
17 Jisɔs apɛ ɛbwɔ́ dómeé ne agií aké, “Ne nana genó ɛyigé ásáme mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ geke nnó? Ásá nnó:
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra, que os edificadores reprovaram, Essa foi feita cabeça da esquina.
18 Muú akwegé mfaá ntaá ɛnine mbɔ, atyáge nyɛ ubauba ne mbɔgé nekwége muú mmyɛ, muú yimbɔ alá nyɛ yiliyili.”
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Jisɔs agárégé nekanémejɔɔ́ ɛni, *Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ ne anɔɔ́ baá bi apyɛ upɛ Ɛsɔwɔ áwúgé, ákaá nnó ajɔge mbɔ lé ne ɛbwɔ́, ábɔ́ álú mampyɛ Jisɔs wyɛ́ né gébé ɛyigémbɔ, yɛ́mbɔ ágɔ́ gétúgé áfɔ́ɔ amɛ́ bɔɔ́.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo; porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Bɔɔ́ bina ámalɔ́ mankɛ́lé meti ɛwéchá, ne átɔ́ bɔɔ́ nnó ájyɛ́ pyɛ́ ɛké ábɔɔ́ mechɔ́ ne Jisɔs wɔ́, nnó mbɔgé Jisɔs akwegé nekwené meno, ɛbwɔ́ ágbáré ji ájyɛ́ mbaá ámpané mpa abi átɔ́mé nyɛ ji mbaá gɔ́mena ayi Rom.
20 E, observando-o, mandaram espias, que se fingissem justos, para o apanharem nalguma palavra, e o entregarem à jurisdição e poder do presidente.
21 Bɔɔ́ bimbɔ ájyɛ́gé ákú Jisɔs áké, “Ménlɛré, ɛsé dékaá nnó depɔ ɛtiré ɔgárege ne ɔlɛ́rege délú wáwálé. Ɔpɔ́ fɔ́ meso ama. Ɔlɛrege bɔɔ́ unó ndɛre Ɛsɔwɔ akɛ́lege wáwálé.”
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Ɛsé dekaá wɔ́, “Nnó ɛbɛ́ sé ɛké nnó déchyɛ́gé ŋkámakpo mbaá mfwa Rom waá déchyɛ́gé?”
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Jisɔs akágé nnó ápɛné mbɔ ji lé metáa, aké ne ɛbwɔ́,
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 “Chwɔ́ge me ne sére ama. Áchwɔ́gé ne ji, agií ɛbwɔ́ aké, Mekpo wá na ne mabɔ waá na ásamé né ŋka ɛyi?” Áké ne Jisɔs, “Ɛ́lé mekpo mfwa Rom ne mabɔ mií.”
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 Ne Jisɔs aké ne ɛbwɔ́, “Chyɛge Mfwa Rom genó ɛyí gélú ɛjií ne chyɛge ntó Ɛsɔwɔ genó ɛyi gélú ɛyi Ɛsɔwɔ.”
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Gefɔɔ́ ɛyigé Jisɔs akwyɛ́ meko ashuú ɛbwɔ́ gepyɛ byɔ úkɔré ɛbwɔ́ mmu, álá nyámé néndé ágɛ́ fɔ́ genó ɛyigé ji apyɛɛ́ wɔ́.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 *Bɔɔ́ Jus fɔ́ abi ákú bwɔ́ *Sadusi. Ɛbwɔ́ alú bɔɔ́ bi áké muú agbógé akwilége sé né negbo. Áchwɔ́ gií Jisɔs áké,
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 “Ménlɛré, Mosis abɔ asá ɛbɛ́ ɛwéna mmú ŋwɛ mabɛ́ sé nnó ‘Mbɔgé muú abagé mendée wuú ne agbógé alyagé mendée yimbɔ ayi ɛbwɔ́ álá byɛ́ maá wɔ́, meŋmó wuú abɔ́ mansɛ mendée yimbɔ né ukwi, nnó ábyɛ́gé baá ábɛ́lé né mabɔ ami mewené meŋmo yimbɔ.’
28 Dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de algum falecer, tendo mulher, e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher, e suscite posteridade a seu irmão.
29 Ágare ji neka ɛni áké, áŋmó fɔ ákénéama abi ande álú abi átané ntɛ ama. Meŋmó yi muú kpaa abɔ́ abá mendée wuú ne agbó ayi ɛbwɔ́ álá byɛ maá wɔ́.
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher, e morreu sem filhos;
30 Ayi akwɔ́lege ji asɛ mendée yimbɔ né ukwi. Ayi mbɔ agbó ntó ayi ɛbwɔ́ álá byɛ́ maá wɔ́.
30 E tomou-a o segundo por mulher, e ele morreu sem filhos.
31 Ɛpyɛ wyɛ́mbɔ kpaá ɛbwɔ́ ákénéama ágbó ako. Yɛ́ muú yi ábyɛné maá ne mendée yimbɔ apɔ́.
31 E tomou-a o terceiro, e igualmente também os sete; e morreram, e nào deixaram filhos.
32 Ɛ́bɛ́légé mendée yimbɔ ntó agbó.”
32 E por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 Ájɔgémbɔ, ágií Jisɔs áké, “Ndɛre aŋmó bina ákénéama ábɔ́ ábané mendée yina, gébégé ɛbwɔ́ ako ákwilégé né negbo, mendée yina abɛɛ́ nyɛ ayi waá?”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 Ne Jisɔs ashuú ɛbwɔ́ meko ake, “Né mme yina ande ábáné andée ne andée átɔ́ anɔ́.
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Yɛ́mbɔ gébégé bɔɔ́ abi Ɛsɔwɔ asɛ́lé nnó ákwáné, bɔɔ́ ákwilégé né negbo, ákpɛgé né mme yi achwɔ́ nyɛ, gébé ɛyigembɔ, yɛ neba nébɛɛ́ se.
35 Mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 Ndɛre Ɛsɔwɔ apyɛ ɛbwɔ́ ákwilégé né negbo, ámágé gbó sé, néndé álú nkane makiɛ́nné Ɛsɔwɔ, ne álú baá Ɛsɔwɔ tɛ kwyakwyá.
36 Porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Mosis ntó alɛré wáwálé nkane muú ágbógé ákwilégé né negbo. Asá abya genɔɔ́ ɛyigé mewɛ ɛbɔ ɛluli wyɛ gélá sɔɔ́ge ne akuú Ata Ɛsɔwɔ né melu ɛwémbɔ mmu ŋwɛ wuú nnó, Ɛsɔwɔ ayi Abraham ne ayi Asek ne ayi Jakɔb.
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Mosis akúgé ji mbɔ, ɛ́lɛré nnó Ɛsɔwɔ alu ayi bɔɔ́ abi álú abɛ. Ɛsɔwɔ apɔ́ fɔ́ Ɛsɔwɔ ayi awuú bɔɔ́, alu ayi bɔɔ́ abi álú abɛ, néndé bɔɔ́ ako álú abɛ né mbɛ ushu wuú.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele vivem todos.
39 Jisɔs ajɔ́gé mbɔ, Ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ abifɔ áké ne ji, “Ménlɛré ɔlu cho.”
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 Ɛbwɔ́ áwúgé mbɔ, mano bwɔ́ ákpɛ né mekɔ́, yɛ́ muú ayi ama mua mangií ji nkwɛ́ apɔ́.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Ɛwyage Jisɔs ntó agií ɛbwɔ́ awuú nkwɛ́ aké, “Bɔɔ́ ájɔge nnó Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa alu mpyáne mfwa Dɛvid, ɛwena ɛ́bɛ́ɛ mbɔ nnó?
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Ɛnyú dekaá nnó mfwa Dɛvid asá né ŋwɛ makwa wuú nnó:
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o SENHOR ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 kpaá tɛ gébé gékwɔ́nege nyɛ́ ɛyigé mpyɛ bɔɔ́ mawámé byɛɛ́,
43 Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 Ɛwéna ɛ́lɛré nnó Mfwa Dɛvid akuú Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa nnó Ata wuú. Ɛpyɛmbɔ nnó ne *Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa ama alú mpyáne Dɛvid?”
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Nana Jisɔs ajɔge lé ne baá utɔɔ́ bií ne bɔɔ́ ako áwúu ntó, aké,
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 “Sɛ́ge gébé ne gepɔgé ánlɛré mabɛ́ Ɛsɔwɔ. Ɛbwɔ́ ágbóo mamfyɛ́gé bɔ nkúu átyɛ́ átyɛ́, ákɛ́né, ágyaáge ntoné gese nnó bɔɔ́ átámégé ɛbwɔ́ ne ɛ́nógé. Ágboó ntó mánjwɔ́lé né malu ɛ́nógé né mmu macha mmyɛmenɛne. Ájyɛ́gé ɛpaá, ájyaá lé malu afwa ne ájwɔ́lege.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas; e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Yɛ́mbɔ, mmyɛ́ ɛgbóo ɛbwɔ́, áfwyálege akwi andée, áfɔ́ɔge upú bwɔ́, ne ama ákɛ́ne malumalu, ánɛ́nemmyɛ áwyáge dɔɔ́ nnó ágilégé bɔɔ́ amɛ. Ndɛre ápyɛ́ mbɔ, áfyɛ́ lé getoó né mmyɛ bwɔ́. Ákpɛ́ne nyɛ́ né ɛfwyale ɛwé mebo.”
47 Que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.