Atos 17

Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Pɔl ne Silas ákoóge melɔ Amfipolis ne melɔ Apolonia áchwɔ́ né melɔ Tɛssalonika mbaá ayi ɛcha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus ɛwé fɔ́ ɛlu.
1 Passaram por Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Ne Pɔl ajyɛ kpɛ né ɛcha ɛwémbɔ nkane ji abɔ apyɛ́ mɛ́, ne agare bɔɔ́ depɔ ɛtire delú mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ né mawyaá bɔɔ́ Jus málɛɛ́.
2 Paulo dirigiu-se a eles, segundo o seu costume, e por três sábados disputou com eles.
3 Apyɛ ɛbwɔ́ ákaá cháŋéné nnó Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa, ayi ɛbwɔ́ ábɔ́ ágili, abɔ́ mangɛ́ ɛfwyale ne akwilé né negbo. Ne aké Jisɔs ayi ji agarege mbɔ ɛbwɔ́, ji ne alu Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa.
3 Explicava e demonstrava, à base das Escrituras, que era necessário que Cristo padecesse e ressurgisse dos mortos. E este Cristo é Jesus que eu vos anuncio.
4 Bɔɔ́ bifɔ abi áwuú depɔti, ásɛ detí amu apeá ne ácho ne Pɔl ne Silas. Gejamégé bɔɔ́ Grek abi ánóge Ɛsɔwɔ chóncho ne afwa andée ácho ntó ne ɛbwɔ́.
4 Alguns deles creram e associaram-se a Paulo e Silas, como também uma grande multidão de prosélitos gentios, e não poucas mulheres de destaque.
5 Ne bɔɔ́ Jus abi ábɔ́ ashya mekomejɔɔ́ yi, agɛge mbɔ matɔɔ́ ásɔ́ ɛbwɔ́ ne Pɔl ne Silas. Ájyɛ nywéré bɔɔ́ bi álá pɔ́ ne genó mampyɛ né metɔɔ́ melɔ, áchwɔ́ ne ɛfwyale. Ɛbwɔ álɔ mamwyalé mejɔɔ́ ne ájyɛ́ do gepúgé mende fɔ ayi áku ji Jasɔn ágyá nnó ája Pɔl ne Silas átó dafyɛ.
5 Os judeus, tomados de inveja, ajuntaram alguns homens da plebe e com esta gente amotinaram a cidade. Assaltaram a casa de Jasão, procurando-os para os entregar ao povo.
6 Ndɛre álá gɛ́ ɛbwɔ́ wɔ́, ája Jasɔn ne bɔɔ́ Jisɔs abifɔ áfɛ mbɛ ushu ákpakpa melɔ, ákálege áké: “Bɔɔ́ bina ákɛ́ne achyɛge ɛfwyale malɔmalɔ ne náná áchwɔ́ ntó fa melɔ ɛsé,
6 Mas como não os achassem, arrastaram Jasão e alguns irmãos à presença dos magistrados, clamando: Estes homens amotinam todo o mundo. Estão agora aqui! E Jasão os acolheu!
7 ne Jasɔn asɛ ɛbwɔ́, abelé mmu. Ɛbwɔ́ átyá mabɛ́ Mfwa Rom, ájɔ́ge áké mfwa ayicha alu ayi ákuú ji Jisɔs.”
7 Todos eles contrariam os decretos de César, proclamando outro rei: Jesus.
8 Ákpakpa melɔ ne bɔɔ́ bi áchomé ɛfɛɛ́ áwúgé mbɔ, mewɛ ɛtya ɛbwɔ unɛ.
8 Assim excitavam o povo e os magistrados.
9 Ágbaré Jasɔn ne bɔɔ́ Jisɔs nnó áchwɔ́ kwɔ ne amage pyɛ sé gefɔ genó yimbɔ ndɔ yichá ne álya ɛbwɔ́ nnó ájyɛ́.
9 E só depois de receberem uma caução de Jasão e dos outros é que os deixaram ir.
10 Wyɛ né utuú ɛbimbɔ, bɔɔ́ Jisɔs ágaré Pɔl ne Silas nnó ájyɛ né melɔ Bɛrya. Ɛbwɔ́ ákwɔ́négé ɛwu, ájyɛ kpɛ né ɛcha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus.
10 Logo que se fez noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Quando ali chegaram, entraram na sinagoga dos judeus.
11 Bɔɔ́ Jus abi alu ɛfɛɛ́ awya defɔɔ́ apwɔ́ abi melɔ Tɛssalonika. Ɛbwɔ́ áfyɛ́ matɔɔ́ dɔɔ́ manwu genó ɛyi Pɔl ajɔge. Ne yɛndé bií ɛbwɔ́ ágii mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ mangɛ mbɔge uno ɛbi Pɔl ajɔge úlú wáwálé.
11 Estes eram mais nobres do que os de Tessalônica e receberam a palavra com ansioso desejo, indagando todos os dias, nas Escrituras, se essas coisas eram de fato assim.
12 Ɛ́wyágé gejamégé bɔɔ́ áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne Jisɔs. Abi fɔ́ alu afwa andé bɔɔ́ Grek ne gejamégé bɔɔ́ Grek abi ande áfyɛɛ́ ntó matɔɔ́ ne Jisɔs.
12 Muitos deles creram, como também muitas mulheres gregas da aristocracia, e não poucos homens.
13 Ɛbɛlege bɔɔ́ Jus abi alu né melɔ Tɛssalonika áwugé nnó Pɔl agarege mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ né melɔ Bɛrya, áchwɔ nyi bɔɔ́ matɔɔ́ nnó achwɔ́ ne ɛfwyale.
13 Mas os judeus de Tessalônica, sabendo que também em Beréia tinha sido pregada por Paulo a palavra de Deus, foram para lá agitar e sublevar o povo.
14 Ne tɛ́nétɛ́né yimbɔ, bɔɔ́ Jisɔs átɔ́ Pɔl né mbale ɛbɛɛ́ mega. Bɔɔ́ fɔ ntó ákwɔlé ji. Ne Silas ɛbwɔ́ ne Timɔti ála né Bɛrya.
14 Então os irmãos fizeram que Paulo se retirasse e fosse até o mar, ao passo que Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Bɔɔ́ bi ájyɛ́ tí Pɔl, áfɛ́ kpaá ákwɔ́né melɔ Atɛns. Gébégé ɛbwɔ́ ákérégé Pɔl alɔ ɛbwɔ́ meko nnó ágaré Silas ne Timɔti ábané ji wáwá.
15 Os que conduziam Paulo levaram-no até Atenas. De lá voltaram e transmitiram para Silas e Timóteo a ordem de que fossem ter com ele o mais cedo possível.
16 Ndɛre Pɔl alu gili Silas ne Timɔti né melɔ Atɛns, metɔɔ́ ɛgɔ ji wɔ́ gébégé agɛné nnó aló uka ájá né melɔ ɛwémbɔ.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, à vista da cidade entregue à idolatria, o seu coração enchia-se de amargura.
17 Ne afɛ́ né ɛcha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus alɔ mando abya né mechɔ́ ɛwé ne ɛbwɔ́ ne abifɔ abi anóge nto Ɛsɔwɔ, nno ápyɛ ɛbwɔ́ ákame ne ji. Ne yɛndé bií ajyɛ ntó né ntóné gese, ajɔge ne bɔɔ bi ákoóge né melu ɛwé ji alu.
17 Disputava na sinagoga com os judeus e prosélitos, e todos os dias, na praça, com os que ali se encontravam.
18 Anlɛré fɔ ágɛ́ ji, ɛbwɔ́ álú bɔɔ́ bi álɛ́rege depɔré Ɛpikuryan ne ɛtiré ákuú Stɔk. Ɛbwɔ́ áwuúgé nkane Pɔl alɛrege bɔɔ́ depɔré Jisɔs, ama garege nkane bɔɔ́ akwilege nyɛ né negbo, álɔ manshyɛ ji ake: “Ndé menya yina adorege ne ubɔ́meno?” Abi fɔ áké: “Ɛlu ɛké akɛlege mangaré abya aló abi ákɛ.”
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos conversaram com ele. Diziam uns: Que quer dizer esse tagarela? Outros: Parece que é pregador de novos deuses. Pois lhes anunciava Jesus e a Ressurreição.
19 Ne ásɛ Pɔl áfɛ́ ne ji né ɛchomele melɔ ɛwé ákuú nnó Aropagus ne bɔɔ́ áké ne ji: Nana ɛsé dekɛlege manwú cháŋéné unó ukɛ ɛbi ɔlɛ́rege.
19 Tomaram-no consigo e levaram-no ao Areópago, e lhe perguntaram: Podemos saber que nova doutrina é essa que pregas?
20 Unó bifɔ ɛbi ɔlɛrege úlú chá ne ɛsé dekɛlege mankaá nkane ubi úlú.
20 Pois o que nos trazes aos ouvidos nos parece muito estranho. Queremos saber o que vem a ser isso.
21 Ɛbwɔ́ ábɔ́ ajɔge mbɔ néndé ɛbwɔ́ bɔɔ́ Atɛns ne aŋkɛɛ́ abi alu ɛfɛɛ́, ágbó lé manjwɔ́légé áwugé ne ágarégé unó ukɛ ɛbi ɛbwɔ́ áwuú né abya.
21 Ora {como se sabe}, todos os atenienses e os forasteiros que ali se fixaram não se ocupavam de outra coisa senão a de dizer ou de ouvir as últimas novidades.
22 Ne Pɔl atɛné mbɛ shuú ɛchomele Aropagus ake: “Ɛnyu bɔɔ́ Atɛns, ngɛ nnó depyɛ upɛ mbaá aló dɔɔ́, ne demuame manogé Ɛsɔwɔ.”
22 Paulo, em pé no meio do Areópago, disse: Homens de Atenas, em tudo vos vejo muitíssimo religiosos.
23 Ndɛre nkɛ́ne ngyáge melɔ nyú, mpɛle matoó ayi ɛnyú depyɛ upɛ, ngɛ́ ntoó nema ɛni ásámé nnó: “Mbaá Ɛsɔwɔ, ayi ɛsé dela dekage ji.” Ɛsɔwɔ ayi ɛnyú depyɛ upɛ ne delá kágé, ji ne nkɛlege mangaré ɛnyú nana.
23 Percorrendo a cidade e considerando os monumentos do vosso culto, encontrei também um altar com esta inscrição: A um Deus desconhecido. O que adorais sem o conhecer, eu vo-lo anuncio!
24 “Ɛsɔwɔ ne alu Ata ayi abɔ mfaá ne mme nende ji ne akwyɛ́ mme meko ne unó uko ɛbi úlú wyɛ́. Yɛ́mbɔ ji ajwɔ́légé fɔ́ né matoó ayi akwaá ákwyɛ́ ne amu.
24 O Deus, que fez o mundo e tudo o que nele há, é o Senhor do céu e da terra, e não habita em templos feitos por mãos humanas.
25 Yɛ mankɛle nnó mekwaá achyɛ ji geno ɛke gefɔ́ geli ji. Ji mbɔ́ɔ ne achyɛge akwaá geŋwá ne gejuli ne unó uko.
25 Nem é servido por mãos de homens, como se necessitasse de alguma coisa, porque é ele quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
26 Apyɛ ufɔɔ́ bɔɔ́ cháchá átané mbaá muú ama ayi ji akwyɛ né ula ulɔ. Akwyɛ gébé gakɛné ɛyigé yɛndé ufɔɔ́ bɔɔ́ ábɛ́lege fa mme yina ne malu ayi ɛbwɔ́ ábɛɛ́.
26 Ele fez nascer de um só homem todo o gênero humano, para que habitasse sobre toda a face da terra. Fixou aos povos os tempos e os limites da sua habitação.
27 Ne ji apyɛmbɔ nnó bɔɔ́ akɛlege ji, ne ndɛre ámuame mankɛlé ji ábɛɛ́ ne umɛɛ́ nnó ndɔ fɔ ákage gɛ́ ji. Yɛ́mbɔ Ɛsɔwɔ apɔ́ fɔ́ tɛtɛ ne ɛsé.
27 Tudo isso para que procurem a Deus e se esforcem por encontrá-lo como que às apalpadelas, pois na verdade ele não está longe de cada um de nós.
28 Ɛlu wyɛ ndɛre muú fɔ aké: ‘Né uto Ɛsɔwɔ ne ɛsé dégbege gejulé, delú abɛ, dekɛne.’ Mbɔntó ne muú deŋga nyú asámé aké: ‘Ɛsé ako ntó delu baá bií.’
28 Porque é nele que temos a vida, o movimento e o ser, como até alguns dos vossos poetas disseram: Nós somos também de sua raça...
29 “Tɛ ɛsé delu baá Ɛsɔwɔ ɛkágé defɛré nnó Ɛsɔwɔ alu aló abi akwaá akwyɛge, yɛ akwyɛ ne gese, yɛ ne ntaá, yɛ ne genɔɔ́, ji apɔ́fɔ́ mbɔ.
29 Se, pois, somos da raça de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra lavrada por arte e gênio dos homens.
30 Nyá mbɛmbɛ Ɛsɔwɔ afyɛ́ fɔ́ mekpo né unó bi bɔɔ́ abɔ apyɛ ayi álá kagé ji. Ne nana agarege yɛ́ndémuú nnó alya unó ɛbimbɔ ɛbi úlá pɔ́ ne nsá.
30 Deus, porém, não levando em conta os tempos da ignorância, convida agora a todos os homens de todos os lugares a se arrependerem.
31 Ji ajɔge mbɔ gétúgé ji ábelé mɛ bií ɛbi bɔɔ́ akpɛ́ne unɔɔ mpa ne ásɔɔ́ nyɛ mpa bɔɔ́ ayi defya delá debɛ́ mmu. Ji abɔ ajya mɛ muu yi ásɔɔ́ nyɛ mpa yimbɔ ne apyɛ ji akwilé né negbo, mampyɛ bɔɔ́ akaá nnó mechɔ́ ɛwéna ɛpyɛ nyɛ wáwálé.”
31 Porquanto fixou o dia em que há de julgar o mundo com justiça, pelo ministério de um homem que para isso destinou. Para todos deu como garantia disso o fato de tê-lo ressuscitado dentre os mortos.
32 Ɛbwɔ́ áwúgé nkane Pɔl ajɔɔ́ nnó muú fɔ akwilé né negbó, ájwyá ji. Ne abi fɔ́ áké, “Ɛsé dekɛlege manwú ɔdo ɛsé abya yina ndɔ yicha.”
32 Quando o ouviram falar de ressurreição dos mortos, uns zombavam e outros diziam: A respeito disso te ouviremos outra vez.
33 Ne Pɔl alya ɛbwɔ́, atané.
33 Assim saiu Paulo do meio deles.
34 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ bi ákamé mekomejɔɔ́ wuú ácho ne ji. Muú bwɔ́ ama akamege Dyonasɔs ayi alu ntó né ɛchomele ɛwémbɔ ɛwe ákuú Aropagat. Ne ayifɔ alu mendée ayi ákuú ji Damaris ne bɔɔ́ bifɔ ntó.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele e creram: entre eles, Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris; e com eles ainda outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.