Atos 17
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ARA
1 Pɔl ne Silas ákoóge melɔ Amfipolis ne melɔ Apolonia áchwɔ́ né melɔ Tɛssalonika mbaá ayi ɛcha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus ɛwé fɔ́ ɛlu.
1 Tendo passado por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Ne Pɔl ajyɛ kpɛ né ɛcha ɛwémbɔ nkane ji abɔ apyɛ́ mɛ́, ne agare bɔɔ́ depɔ ɛtire delú mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ né mawyaá bɔɔ́ Jus málɛɛ́.
2 Paulo, segundo o seu costume, foi procurá-los e, por três sábados, arrazoou com eles acerca das Escrituras,
3 Apyɛ ɛbwɔ́ ákaá cháŋéné nnó Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa, ayi ɛbwɔ́ ábɔ́ ágili, abɔ́ mangɛ́ ɛfwyale ne akwilé né negbo. Ne aké Jisɔs ayi ji agarege mbɔ ɛbwɔ́, ji ne alu Muú yi Ɛsɔwɔ akweré ji ɛlá gefwa.
3 expondo e demonstrando ter sido necessário que o Cristo padecesse e ressurgisse dentre os mortos; e este, dizia ele, é o Cristo, Jesus, que eu vos anuncio.
4 Bɔɔ́ bifɔ abi áwuú depɔti, ásɛ detí amu apeá ne ácho ne Pɔl ne Silas. Gejamégé bɔɔ́ Grek abi ánóge Ɛsɔwɔ chóncho ne afwa andée ácho ntó ne ɛbwɔ́.
4 Alguns deles foram persuadidos e unidos a Paulo e Silas, bem como numerosa multidão de gregos piedosos e muitas distintas mulheres.
5 Ne bɔɔ́ Jus abi ábɔ́ ashya mekomejɔɔ́ yi, agɛge mbɔ matɔɔ́ ásɔ́ ɛbwɔ́ ne Pɔl ne Silas. Ájyɛ nywéré bɔɔ́ bi álá pɔ́ ne genó mampyɛ né metɔɔ́ melɔ, áchwɔ́ ne ɛfwyale. Ɛbwɔ álɔ mamwyalé mejɔɔ́ ne ájyɛ́ do gepúgé mende fɔ ayi áku ji Jasɔn ágyá nnó ája Pɔl ne Silas átó dafyɛ.
5 Os judeus, porém, movidos de inveja, trazendo consigo alguns homens maus dentre a malandragem, ajuntando a turba, alvoroçaram a cidade e, assaltando a casa de Jasom, procuravam trazê-los para o meio do povo.
6 Ndɛre álá gɛ́ ɛbwɔ́ wɔ́, ája Jasɔn ne bɔɔ́ Jisɔs abifɔ áfɛ mbɛ ushu ákpakpa melɔ, ákálege áké: “Bɔɔ́ bina ákɛ́ne achyɛge ɛfwyale malɔmalɔ ne náná áchwɔ́ ntó fa melɔ ɛsé,
6 Porém, não os encontrando, arrastaram Jasom e alguns irmãos perante as autoridades, clamando: Estes que têm transtornado o mundo chegaram também aqui,
7 ne Jasɔn asɛ ɛbwɔ́, abelé mmu. Ɛbwɔ́ átyá mabɛ́ Mfwa Rom, ájɔ́ge áké mfwa ayicha alu ayi ákuú ji Jisɔs.”
7 os quais Jasom hospedou. Todos estes procedem contra os decretos de César, afirmando ser Jesus outro rei.
8 Ákpakpa melɔ ne bɔɔ́ bi áchomé ɛfɛɛ́ áwúgé mbɔ, mewɛ ɛtya ɛbwɔ unɛ.
8 Tanto a multidão como as autoridades ficaram agitadas ao ouvirem estas palavras;
9 Ágbaré Jasɔn ne bɔɔ́ Jisɔs nnó áchwɔ́ kwɔ ne amage pyɛ sé gefɔ genó yimbɔ ndɔ yichá ne álya ɛbwɔ́ nnó ájyɛ́.
9 contudo, soltaram Jasom e os mais, após terem recebido deles a fiança estipulada.
10 Wyɛ né utuú ɛbimbɔ, bɔɔ́ Jisɔs ágaré Pɔl ne Silas nnó ájyɛ né melɔ Bɛrya. Ɛbwɔ́ ákwɔ́négé ɛwu, ájyɛ kpɛ né ɛcha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus.
10 E logo, durante a noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Bereia; ali chegados, dirigiram-se à sinagoga dos judeus.
11 Bɔɔ́ Jus abi alu ɛfɛɛ́ awya defɔɔ́ apwɔ́ abi melɔ Tɛssalonika. Ɛbwɔ́ áfyɛ́ matɔɔ́ dɔɔ́ manwu genó ɛyi Pɔl ajɔge. Ne yɛndé bií ɛbwɔ́ ágii mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ mangɛ mbɔge uno ɛbi Pɔl ajɔge úlú wáwálé.
11 Ora, estes de Bereia eram mais nobres que os de Tessalônica; pois receberam a palavra com toda a avidez, examinando as Escrituras todos os dias para ver se as coisas eram, de fato, assim.
12 Ɛ́wyágé gejamégé bɔɔ́ áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne Jisɔs. Abi fɔ́ alu afwa andé bɔɔ́ Grek ne gejamégé bɔɔ́ Grek abi ande áfyɛɛ́ ntó matɔɔ́ ne Jisɔs.
12 Com isso, muitos deles creram, mulheres gregas de alta posição e não poucos homens.
13 Ɛbɛlege bɔɔ́ Jus abi alu né melɔ Tɛssalonika áwugé nnó Pɔl agarege mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ né melɔ Bɛrya, áchwɔ nyi bɔɔ́ matɔɔ́ nnó achwɔ́ ne ɛfwyale.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que a palavra de Deus era anunciada por Paulo também em Bereia, foram lá excitar e perturbar o povo.
14 Ne tɛ́nétɛ́né yimbɔ, bɔɔ́ Jisɔs átɔ́ Pɔl né mbale ɛbɛɛ́ mega. Bɔɔ́ fɔ ntó ákwɔlé ji. Ne Silas ɛbwɔ́ ne Timɔti ála né Bɛrya.
14 Então, os irmãos promoveram, sem detença, a partida de Paulo para os lados do mar. Porém Silas e Timóteo continuaram ali.
15 Bɔɔ́ bi ájyɛ́ tí Pɔl, áfɛ́ kpaá ákwɔ́né melɔ Atɛns. Gébégé ɛbwɔ́ ákérégé Pɔl alɔ ɛbwɔ́ meko nnó ágaré Silas ne Timɔti ábané ji wáwá.
15 Os responsáveis por Paulo levaram-no até Atenas e regressaram trazendo ordem a Silas e Timóteo para que, o mais depressa possível, fossem ter com ele.
16 Ndɛre Pɔl alu gili Silas ne Timɔti né melɔ Atɛns, metɔɔ́ ɛgɔ ji wɔ́ gébégé agɛné nnó aló uka ájá né melɔ ɛwémbɔ.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, o seu espírito se revoltava em face da idolatria dominante na cidade.
17 Ne afɛ́ né ɛcha mmyɛmenɛne bɔɔ́ Jus alɔ mando abya né mechɔ́ ɛwé ne ɛbwɔ́ ne abifɔ abi anóge nto Ɛsɔwɔ, nno ápyɛ ɛbwɔ́ ákame ne ji. Ne yɛndé bií ajyɛ ntó né ntóné gese, ajɔge ne bɔɔ bi ákoóge né melu ɛwé ji alu.
17 Por isso, dissertava na sinagoga entre os judeus e os gentios piedosos; também na praça, todos os dias, entre os que se encontravam ali.
18 Anlɛré fɔ ágɛ́ ji, ɛbwɔ́ álú bɔɔ́ bi álɛ́rege depɔré Ɛpikuryan ne ɛtiré ákuú Stɔk. Ɛbwɔ́ áwuúgé nkane Pɔl alɛrege bɔɔ́ depɔré Jisɔs, ama garege nkane bɔɔ́ akwilege nyɛ né negbo, álɔ manshyɛ ji ake: “Ndé menya yina adorege ne ubɔ́meno?” Abi fɔ áké: “Ɛlu ɛké akɛlege mangaré abya aló abi ákɛ.”
18 E alguns dos filósofos epicureus e estoicos contendiam com ele, havendo quem perguntasse: Que quer dizer esse tagarela? E outros: Parece pregador de estranhos deuses; pois pregava a Jesus e a ressurreição.
19 Ne ásɛ Pɔl áfɛ́ ne ji né ɛchomele melɔ ɛwé ákuú nnó Aropagus ne bɔɔ́ áké ne ji: Nana ɛsé dekɛlege manwú cháŋéné unó ukɛ ɛbi ɔlɛ́rege.
19 Então, tomando-o consigo, o levaram ao Areópago, dizendo: Poderemos saber que nova doutrina é essa que ensinas?
20 Unó bifɔ ɛbi ɔlɛrege úlú chá ne ɛsé dekɛlege mankaá nkane ubi úlú.
20 Posto que nos trazes aos ouvidos coisas estranhas, queremos saber o que vem a ser isso.
21 Ɛbwɔ́ ábɔ́ ajɔge mbɔ néndé ɛbwɔ́ bɔɔ́ Atɛns ne aŋkɛɛ́ abi alu ɛfɛɛ́, ágbó lé manjwɔ́légé áwugé ne ágarégé unó ukɛ ɛbi ɛbwɔ́ áwuú né abya.
21 Pois todos os de Atenas e os estrangeiros residentes de outra coisa não cuidavam senão dizer ou ouvir as últimas novidades.
22 Ne Pɔl atɛné mbɛ shuú ɛchomele Aropagus ake: “Ɛnyu bɔɔ́ Atɛns, ngɛ nnó depyɛ upɛ mbaá aló dɔɔ́, ne demuame manogé Ɛsɔwɔ.”
22 Então, Paulo, levantando-se no meio do Areópago, disse: Senhores atenienses! Em tudo vos vejo acentuadamente religiosos;
23 Ndɛre nkɛ́ne ngyáge melɔ nyú, mpɛle matoó ayi ɛnyú depyɛ upɛ, ngɛ́ ntoó nema ɛni ásámé nnó: “Mbaá Ɛsɔwɔ, ayi ɛsé dela dekage ji.” Ɛsɔwɔ ayi ɛnyú depyɛ upɛ ne delá kágé, ji ne nkɛlege mangaré ɛnyú nana.
23 porque, passando e observando os objetos de vosso culto, encontrei também um altar no qual está inscrito: Ao Deus Desconhecido . Pois esse que adorais sem conhecer é precisamente aquele que eu vos anuncio.
24 “Ɛsɔwɔ ne alu Ata ayi abɔ mfaá ne mme nende ji ne akwyɛ́ mme meko ne unó uko ɛbi úlú wyɛ́. Yɛ́mbɔ ji ajwɔ́légé fɔ́ né matoó ayi akwaá ákwyɛ́ ne amu.
24 O Deus que fez o mundo e tudo o que nele existe, sendo ele Senhor do céu e da terra, não habita em santuários feitos por mãos humanas.
25 Yɛ mankɛle nnó mekwaá achyɛ ji geno ɛke gefɔ́ geli ji. Ji mbɔ́ɔ ne achyɛge akwaá geŋwá ne gejuli ne unó uko.
25 Nem é servido por mãos humanas, como se de alguma coisa precisasse; pois ele mesmo é quem a todos dá vida, respiração e tudo mais;
26 Apyɛ ufɔɔ́ bɔɔ́ cháchá átané mbaá muú ama ayi ji akwyɛ né ula ulɔ. Akwyɛ gébé gakɛné ɛyigé yɛndé ufɔɔ́ bɔɔ́ ábɛ́lege fa mme yina ne malu ayi ɛbwɔ́ ábɛɛ́.
26 de um só fez toda a raça humana para habitar sobre toda a face da terra, havendo fixado os tempos previamente estabelecidos e os limites da sua habitação;
27 Ne ji apyɛmbɔ nnó bɔɔ́ akɛlege ji, ne ndɛre ámuame mankɛlé ji ábɛɛ́ ne umɛɛ́ nnó ndɔ fɔ ákage gɛ́ ji. Yɛ́mbɔ Ɛsɔwɔ apɔ́ fɔ́ tɛtɛ ne ɛsé.
27 para buscarem a Deus se, porventura, tateando, o possam achar, bem que não está longe de cada um de nós;
28 Ɛlu wyɛ ndɛre muú fɔ aké: ‘Né uto Ɛsɔwɔ ne ɛsé dégbege gejulé, delú abɛ, dekɛne.’ Mbɔntó ne muú deŋga nyú asámé aké: ‘Ɛsé ako ntó delu baá bií.’
28 pois nele vivemos, e nos movemos, e existimos, como alguns dos vossos poetas têm dito: Porque dele também somos geração.
29 “Tɛ ɛsé delu baá Ɛsɔwɔ ɛkágé defɛré nnó Ɛsɔwɔ alu aló abi akwaá akwyɛge, yɛ akwyɛ ne gese, yɛ ne ntaá, yɛ ne genɔɔ́, ji apɔ́fɔ́ mbɔ.
29 Sendo, pois, geração de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra, trabalhados pela arte e imaginação do homem.
30 Nyá mbɛmbɛ Ɛsɔwɔ afyɛ́ fɔ́ mekpo né unó bi bɔɔ́ abɔ apyɛ ayi álá kagé ji. Ne nana agarege yɛ́ndémuú nnó alya unó ɛbimbɔ ɛbi úlá pɔ́ ne nsá.
30 Ora, não levou Deus em conta os tempos da ignorância; agora, porém, notifica aos homens que todos, em toda parte, se arrependam;
31 Ji ajɔge mbɔ gétúgé ji ábelé mɛ bií ɛbi bɔɔ́ akpɛ́ne unɔɔ mpa ne ásɔɔ́ nyɛ mpa bɔɔ́ ayi defya delá debɛ́ mmu. Ji abɔ ajya mɛ muu yi ásɔɔ́ nyɛ mpa yimbɔ ne apyɛ ji akwilé né negbo, mampyɛ bɔɔ́ akaá nnó mechɔ́ ɛwéna ɛpyɛ nyɛ wáwálé.”
31 porquanto estabeleceu um dia em que há de julgar o mundo com justiça, por meio de um varão que destinou e acreditou diante de todos, ressuscitando-o dentre os mortos.
32 Ɛbwɔ́ áwúgé nkane Pɔl ajɔɔ́ nnó muú fɔ akwilé né negbó, ájwyá ji. Ne abi fɔ́ áké, “Ɛsé dekɛlege manwú ɔdo ɛsé abya yina ndɔ yicha.”
32 Quando ouviram falar de ressurreição de mortos, uns escarneceram, e outros disseram: A respeito disso te ouviremos noutra ocasião.
33 Ne Pɔl alya ɛbwɔ́, atané.
33 A essa altura, Paulo se retirou do meio deles.
34 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ bi ákamé mekomejɔɔ́ wuú ácho ne ji. Muú bwɔ́ ama akamege Dyonasɔs ayi alu ntó né ɛchomele ɛwémbɔ ɛwe ákuú Aropagat. Ne ayifɔ alu mendée ayi ákuú ji Damaris ne bɔɔ́ bifɔ ntó.
34 Houve, porém, alguns homens que se agregaram a ele e creram; entre eles estava Dionísio, o areopagita, uma mulher chamada Dâmaris e, com eles, outros mais.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.