Atos 10

Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mende fɔ abɔ alu né melɔ Kaisaria. Ákuú ji Kɔnɛlyos. Abɔ́ alu muú kpáá bɔɔ́ bee né melɔ Rom. Ji ne anyáne uchome bɔɔ́ bee ɛbi ákuú nnó abi átané Itali.
1 Havia em Cesaréia um homem, por nome Cornélio, centurião da coorte que se chamava Itálica.
2 Ji ne bɔɔ́ dachi wú ako, ánóge Ɛsɔwɔ. Anɛnemmyɛ yɛndégébé ne apyɛ galɔ́gálɔ́ dɔɔ́ mampoó bɔɔ́ Jus abi álú mbya.
2 Era religioso; ele e todos os de sua casa eram tementes a Deus. Dava muitas esmolas ao povo e orava constantemente.
3 Bií fɔ́ genógé káláŋká ɛlɛɛ́ ne nwɔmésé, agɛ́ amɛ gejya nkane ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛchwɔ kuú ji nnó, “Kɔnɛlyos.”
3 Este homem viu claramente numa visão, pela hora nona do dia, aproximar-se dele um anjo de Deus e o chamar: Cornélio!
4 Ɛfɔ ɛkwɔ́ ji metɔɔ́ ne ató ɛwu amɛ mmyɛ agií aké, “Átá ndé”?
4 Cornélio fixou nele os olhos e, possuído de temor, perguntou: Que há, Senhor? O anjo replicou: As tuas orações e as tuas esmolas subiram à presença de Deus como uma oferta de lembrança.
5 Nána tɔ́ bɔɔ́ ájyɛ né melɔ́ Jopa, ákuú mende fɔ ayi akamege Simun Pita.
5 Agora envia homens a Jope e faze vir aqui um certo Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Ji ajwɔlege ne Simun, mende yi apame mekɔmenya. Gepú jií gelú né mbale ɛbɛɛ́ mega.”
6 Ele se acha hospedado em casa de Simão, um curtidor, cuja casa fica junto ao mar.
7 Ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛjɔ́gé mbɔ ɛkwili ɛfɛ́, ne Kɔnɛlyos akuú bɔɔ́ utɔɔ́ bií abifɔ apeá ne akuú ntó muú bee ama né geluage abi ábamé ji ayi anoge ntó Ɛsɔwɔ.
7 Quando se retirou o anjo que lhe falara, chamou dois dos seus criados e um soldado temente ao Senhor, daqueles que estavam às suas ordens.
8 Ɛbwɔ́ achwɔ́gé agaré ɛbwɔ́ yɛndé genó ɛyi gebɔ́ gepyɛ́ ji ne átɔ́ ɛbwɔ́ né Jopa.
8 Contou-lhes tudo e enviou-os a Jope.
9 Bií ujyágé, bɔɔ́ bimbɔ átané áfɛ́, ne káláŋká ɛfyanepea ɛké ɛkwɔnege, ɛbwɔ́ alɛ kwɔ́kwɔ́lé ne Jopa. Gébé ɛyigémbɔ ntó Pita abɔ akwɔ́ mfaá ɛyɔŋ manɛmmyɛ.
9 No dia seguinte, enquanto estavam em viagem e se aproximavam da cidade - pelo meio-dia -, Pedro subiu ao terraço da casa para fazer oração.
10 Ne mesa alɔ mamyɛ ji, akɛlege menyɛɛ́ manyɛɛ́, yɛ́mbɔ menyɛɛ́ alú gambɛ́. Gébé ɛyigémbɔ ne abɔ agɛné amɛ gejyá.
10 Então, como sentisse fome, quis comer. Mas, enquanto lho preparavam, caiu em êxtase.
11 Agɛ́ nkane menombi mfaánebuú ɛnené, geno gefɔ ɛké gekpɛkpɛge gebagé ndé getané mfaá, geshúlege ɛké ágbaré geji né maŋkú ani.
11 Viu o céu aberto e descer uma coisa parecida com uma grande toalha que baixava do céu à terra, segura pelas quatro pontas.
12 Né gebagé ndé yimbɔ ufɔɔ́ menya ufɔɔ́ ufɔɔ́, mmyɔ ne denywɔné delú wyɛ.
12 Nela havia de todos os quadrúpedes, dos répteis da terra e das aves do céu.
13 Ne awuú meko muú fɔ aké, “Pita, kwilé ka, wá nyɛɛ́.”
13 Uma voz lhe falou: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Pita ake, “Ŋgba Átá, tɛ ntané aló nlú ganyɛ genó ɛyigé ɛbɛɛ́ ɛsé ɛ́shyaá.”
14 Disse Pedro: De modo algum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma profana e impura.
15 Meko yimbɔ ama jɔɔ́ ne ji aké, “Pita, ɔshyagé fɔ́ geno ɛyige Ɛsɔwɔ ake gelɔme nnó gelɔ́mé fɔ́.”
15 Esta voz lhe falou pela segunda vez: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
16 Meko yimbɔ ajɔɔ́ ne ji né maŋáne alɛɛ́, ne geno yimbɔ gekwɔ́ gekéré mfaánebuú.
16 Isto se repetiu três vezes e logo a toalha foi recolhida ao céu.
17 Ndɛre Pita alu fɛ́rege ula amɛ géjya ayi ji agɛné, bɔɔ́ bi Kɔnɛlyos ábɔ́ átɔmé, ákage gepúgé Simun, áchwɔ́ tɛ́né né menó gébámé.
17 Desconcertado, Pedro refletia consigo mesmo sobre o que significava a visão que tivera, quando os homens, enviados por Cornélio, se apresentaram à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Ɛbwɔ́ ágií áké, “Meŋkɛ́ fɔ alú fa ayi akuú ji Sinun Pita”?
18 Eles chamaram e indagaram se ali estava hospedado Simão, com o sobrenome Pedro.
19 Ndɛre Pita alu fɛ́rege ula amɛ gejya ayi ji agɛné, Mendoó Ukpea ɛké ne ji, “Gɛ, ande fɔ alɛɛ́ alu dafyɛ, ápɛ́le wɔ.
19 Enquanto Pedro refletia na visão, disse o Espírito: Eis aí três homens que te procuram.
20 Kpóme mmyɛ, ɔshúlé ɔjyɛ ne ɛbwɔ́, ɔchɔge gébé nénde me ne ntómé ɛbwɔ́ ɛta wyɛ́.”
20 Levanta-te! Desce e vai com eles sem hesitar, porque sou eu quem os enviou.
21 Ne Pita ashúlé, ajyɛ báne ande bimbɔ aké, “Me ne nlú muú ayi ɛnyú dekɛlege. Nde mechɔ ɛnyu dechwɔ́?”
21 Pedro desceu ao encontro dos homens e disse-lhes: Aqui me tendes, sou eu a quem buscais. Qual é o motivo por que viestes aqui?
22 Ɛbwɔ́ áshuú ji meko áké, “Ɛlé Kɔnɛlyos, muú kpaá bɔɔ́ bee ne atomé ɛsé nnó dechwɔ́ kuú wɔ. Ji alu muú metɔɔ́ melɔ́mélɔ́ ne anóge Ɛsɔwɔ ne bɔɔ́ Jus ako afɛɛ́ge ji. Ɛkiɛ́nné ukpea ɛchwɔ gare ji nnó akuú wɔ ɔchwɔ né gepú ji nnó ji awuú mekomejɔɔ́ wyɛ́.”
22 Responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus, o qual goza de excelente reputação entre todos os judeus, recebeu dum santo anjo o aviso de te mandar chamar à sua casa e de ouvir as tuas palavras.
23 Ne Pita asɛ ɛbwɔ́, ájyɛ bɛ́le ne ji.
23 Então Pedro os mandou entrar e hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles, e alguns dos irmãos de Jope o acompanharam.
24 Ákɛ́ne wyɛ ájyɛ, ujyágé ákɛ ákwɔné melɔ Kaisaria. Ne Kɔnɛlyos abɔ akuú bɔɔ́ ula gepú bii ne ajeé bií ne ɛbwɔ́ ako ábɔ́ ájwɔlé ágili Pita.
24 No outro dia chegaram a Cesaréia. Cornélio os estava esperando, tendo convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Ndɛre Pita achwɔ́ kpɛ́ mmú, Kɔnɛlyos ajyɛ bane ji, ató manó mbɛ ushu wuú, alɔ manogé ji.
25 Quando Pedro estava para entrar, Cornélio saiu a recebê-lo e prostrou-se aos seus pés para adorá-lo.
26 Yɛ́mbɔ Pita agaré ji aké, “Kwilé tɛ́né, me nlu wyɛ mekwaá nkane wɔ.”
26 Pedro, porém, o ergueu, dizendo: Levanta-te! Também eu sou um homem!
27 Kɔnɛlyos akwili ka, Pita alɔ manjɔɔ́ ne ji ajyɛ mmu. Ndɛre akpɛné mmu, Pita agɛ́ gejamégé bɔɔ́ áchomé.
27 E, falando com ele, entrou e achou ali muitas pessoas que se tinham reunido e disse:
28 Ne ajɔɔ́ ne ɛbwɔ́ aké, “Ɛnyú dekaá cháŋéné ɛbɛ́ ɛsé bɔɔ́ Jus ɛké muú Jus achónégé fɔ menyammyɛ wuú ne muú ayi álá pɔ́ muú Jus yɛ manjyɛ né gepú jí. Yɛ́mbɔ Ɛsɔwɔ alɛré me nnó mbyágé fɔ́ muú yɛ manshyɛ ji nnó alɔ́me.
28 Vós sabeis que é proibido a um judeu aproximar-se dum estrangeiro ou ir à sua casa. Todavia, Deus me mostrou que nenhum homem deve ser considerado profano ou impuro.
29 Ne nchwɔ́ nkane ɔkuú me yɛ gébé nchɔ́ wɔ́. Nnó ɔkage garé me ula bi ɔkuú me?”
29 Por isso vim sem hesitar, logo que fui chamado. Pergunto, pois, por que motivo me chamastes.
30 Ne Kɔnɛlyos ashuú ji meko aké, “Ndɔ ɛlɛ ɛní né gefɔ gébé yina káláŋká ɛlɛɛ́ ne nwɔmésé, mbɔ nlú mmu nnɛnemmyɛ. Ɛké ɛwyage ngɛ́ mende fɔ ayi afyɛ mandeé yi áshwánege, achwɔ tɛne me mbɛ ushu.
30 Disse Cornélio: Faz hoje quatro dias que estava eu a orar em minha casa, à hora nona, quando se pôs diante de mim um homem com vestes resplandecentes, que disse:
31 Akuú me aké, ‘Kɔnɛlyos, Ɛsɔwɔ awuú mmyɛmenɛne jyɛ ne atée nkane ɔpoóge ubyá bɔɔ́ yɛndégébé.
31 Cornélio, a tua oração foi atendida e Deus se lembrou de tuas esmolas.
32 Tɔ́ muú fɔ né melɔ́ Jopa ajyɛ kú mende fɔ ayi akamege Simun ákuú ji ntó Pita. Alu né gepúgé Simun ayi apame mekɔ́menya, gepú jií gelu né mbale ɛbɛɛ́ mega’.
32 Envia alguém a Jope e manda vir Simão, que tem por sobrenome Pedro. Está hospedado perto do mar em casa do curtidor Simão.
33 Ne nwuúgé mbɔ ntɔ́ bɔɔ́ tɛ́netɛ́ne nnó áchwɔ́ ákuú wɔ́, ɛlɔ́ ndɛre ɔchwɔ́. Nana gɛ́, ɛse delu né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ degili nnó dewuú unó uko ɛbi Átá agaré wɔ nnó ɔgaré ɛsé.”
33 Por isso mandei chamar-te logo e felicito-te por teres vindo. Agora, pois, eis-nos todos reunidos na presença de Deus para ouvir tudo o que Deus te ordenou de nos dizer.
34 Ne Pita ajɔɔ́ aké, “Nána nkaá wáwálé nnó Ɛsɔwɔ apɔ́ fɔ́ ne aŋgyá ne bɔɔ́ bifɔ́.
34 Então Pedro tomou a palavra e disse: Em verdade, reconheço que Deus não faz distinção de pessoas,
35 Mbɔgé muú anóge Ɛsɔwɔ ne ake apyɛ unó bi úlú cho yɛ atané le ndé geba, Ɛsɔwɔ asɛle ji nnó alu muú wuú.
35 mas em toda nação lhe é agradável aquele que o temer e fizer o que é justo.
36 Ɛnyú debɔ́ dewuú ntó mekɔmejɔɔ́ ayi Ɛsɔwɔ atómé mbaá bɔɔ́ Isrɛli nnó Jisɔs Kras ne alu muú yi abɔ achwɔ́ pyɛ bɔɔ́ ábɛ́ nesɔ ne Ɛsɔwɔ. Kras yina ne alu Atá yi abɔɔ́ bɔɔ́ ako.
36 Deus enviou a sua palavra aos filhos de Israel, anunciando-lhes a boa nova da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Mekomejɔɔ ayi abɔ́ akwɔlé ayi Jɔn abɔ agaré ne awyaáge bɔɔ́ manaá Ɛsɔwɔ. Mekomejɔɔ́ yina álɔ né Galilií akɛ akwɔné malɔ bɔɔ́ Jus ako.
37 Vós sabeis como tudo isso aconteceu na Judéia, depois de ter começado na Galiléia, após o batismo que João pregou.
38 Ɛnyú dekaá nkane Ɛsɔwɔ abɔ́ ajyá Jisɔs ayi Nasarɛt, apyɛ Mendoó Ukpea ɛchwɔ́ ji mmyɛ ne ama chyɛ ji uto. Akɛ mbaá meko apyɛ galɔ́gálɔ́, aféré bɔɔ́ bi alu né amu danchɔmeló apyɛ ɛbwɔ́ atóo. Ne Ɛsɔwɔ abɔ alu ne ji.
38 Vós sabeis como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com o poder, como ele andou fazendo o bem e curando todos os oprimidos do demônio, porque Deus estava com ele.
39 Ɛsé delú bɔɔ́ bi dekpané amɛ degɛné unó uko ɛbi ji apyɛ né Jɛrosalɛ ne malɔ bɔɔ́ Jus ako. Ne bɔɔ́ Jus áwɔ́ ji mfaá gekwa, ne áwá ji.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Eles o mataram, suspendendo-o num madeiro.
40 Yɛ́mbɔ ndɔ ɛlɛɛ́ ɛkwɔ́négé, Ɛsɔwɔ apyɛ ji akwile né negbo ne apyɛ Jisɔs alɛré mmyɛ mbaá bɔɔ́.
40 Mas Deus o ressuscitou ao terceiro dia e permitiu que aparecesse,
41 Ne bɔɔ́ ako fɔ́ ágɛné ji wɔ́, ɛlé ɛsé bi Ɛsɔwɔ abɔ́ ajyá nnó meso gébé degarége mekomejɔɔ́ wuú ne degɛné ji. Ɛsé debɔ́ denyɛ́ ne denyú ne ji gébégé Ɛsɔwɔ apyɛ ji akwile né negbo.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus havia predestinado, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressuscitou.
42 Agaré ɛsé nnó degarege mekomejɔɔ́ mbaá bɔɔ́, nnó Ɛsɔwɔ ajya ji nkane muú yi apane nyɛ mpa ayi bɔɔ́ bi alu abɛ ne abi agbó.
42 Ele nos mandou pregar ao povo e testemunhar que é ele quem foi constituído por Deus juiz dos vivos e dos mortos.
43 Wyɛ Jisɔs yina ne bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ ako abɔ ágaré nkane ji alu, nnó muú afyɛgé metɔɔ́ ne ji, Ɛsɔwɔ ajige nyɛ nte gabo yi muú yimbɔ apyɛ getúgé Jisɔs.”
43 Dele todos os profetas dão testemunho, anunciando que todos os que nele crêem recebem o perdão dos pecados por meio de seu nome.
44 Ndɛre Pita alu ájɔge ne bɔɔ́ ako bi alu ɛfɛɛ́ áwuú, Mendoó Ukpea ɛkpɛ ɛbwɔ́ mmyɛ.
44 Estando Pedro ainda a falar, o Espírito Santo desceu sobre todos os que ouviam a {santa} palavra.
45 — ausente —
45 Os fiéis da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, profundamente se admiraram, vendo que o dom do Espírito Santo era derramado também sobre os pagãos;
46 — ausente —
46 pois eles os ouviam falar em outras línguas e glorificar a Deus.
47 “Tɛ́ ndɛre Mendoó Ukpea ɛchwɔ́ bɔɔ́ bina mmyɛ wyɛ nkane ɛbɔ́ ɛchwɔ ɛta ɛsé, nnó muú fɔ akage gbɛ́ nnó áwyáge ɛbwɔ́ manaá Ɛsɔwɔ?”
47 Então Pedro tomou a palavra: Porventura pode-se negar a água do batismo a estes que receberam o Espírito Santo como nós?
48 Ne Pita ake ájyɛ áwyaá ɛbwɔ́ manaá Ɛsɔwɔ né mabɔ Jisɔs Kras. Ɛwyagé bɔɔ́ bina ákwɔ Pita mata nnó abɛlé ne ɛbwɔ́ né mboó ndɔ.
48 E mandou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Rogaram-lhe então que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.