2 Coríntios 7

Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Aŋmɛ ba, tɛ mbaá Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛ unó bina ɛta sé, shwɔnege amu né yɛ́ndégenó ɛyi gepyɛɛ́ nnó menyammyɛ ne matɔɔ́ sé ábɛgé fɔ́ pópó. Dénógé Ɛsɔwɔ, dépyɛ geŋwágé sé gebɛ pópó gekwane ndɛre Ji akɛlege.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Nenegé matɔɔ́ nyú ɛta sé, ɛsé dépyɛɛ́ fɔ́ muú fɔ́ gabo wɔ́. Ɛsé déchɔɔ́ fɔ́ muú fɔ́ mekpo wɔ́. Ne ɛsé dényɛɛ́ fɔ́ muú fɔ́ upwɔɔ́ wɔ́.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Me njɔ́gé mbɔ, ɛpɔ́fɔ́ nnó me nké ɛnyú delu gyɛɛ, néndé me mbɔ mɛ mbɛ ngaré ɛnyú nnó ɛnyú delu ɛsé metɔɔ́ chi chi chi. Yɛ́ dégboó yɛ delú mebɛ, ɛsé ne ɛnyú delu wyɛ ulua.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Me nfyɛ metɔɔ́ ne ɛnyú gbɛne, ne nwyaá gempɔge gétúgé nyú. Ɛnyú défyɛ me metɔɔ́, yɛ́ ɛlé ɛsé dégɛné ɛfwyale me nwyaá nechɔchɔ́ dɔɔ́.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Yɛ́ gébégé ɛsé dékwɔne melɔ Masedonia, yɛ́ mmyɛ dégbeé cháchá wɔ́. Bɔɔ́ áchwɔ́ ɛsé ne ɛfwyale matimati. Wena bɔɔ́ áwamege ne ɛsé, né mmu matɔɔ́ se déwyaá ɛfɔ.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Yɛ́mbɔ Ɛsɔwɔ muú afyɛɛ́ bɔɔ́ abi awyaá gepwa metɔɔ́ ɛshyɛ, afyɛɛ́ ɛsé ɛshyɛ ndɛre Titɔs achwɔɔ́.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Ɛsé débɔɔ́ fɔ́ ɛshyɛ wyɛ ɛlé gébégé ji achwɔɔ́ wɔ́, debɔ ntó gébégé ji agaré ɛsé ndɛre ɛnyú ntó défyɛɛ́ ji ɛshyɛ. Agaré ɛsé ndɛre ɛnyú déshyagé mangɛ me, ne ndɛre ɛnyú désomege dɔɔ́ né gyɛɛ́ ayi dépyɛɛ́. Agaré ntó ɛsé ndɛre ɛnyú dékpome mmyɛ maŋga me. Nwúgé mbɔ metɔɔ́ ɛgɔ me ne ɛnyú dɔɔ́.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Yɛ́ ɛbɛ ɛlé nnó ŋwɛ ayi me mbɔ nsame ɛnyú, apyɛɛ́ ɛnyú débɔ mesome, me nsome fɔ́ ndɛre nsame ji wɔ́. Me mbɔ nlú ne mesome gébégé ngɛne nnó ŋwɛ yɛ́mbɔ apyɛ ɛnyú debɔ mesome né mboó gébé.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Nana metɔɔ́ ɛgɔɔ́ me, ɛpɔ́fɔ́ gétúgé me mpyɛɛ́ ɛnyú debɔ mesome ɛlú lé gétúgé mesome ɛwémbɔ ɛpyɛɛ́ ɛnyú dékwɔré. Gɛ́ gefɔ́gé mesome ɛwé Ɛsɔwɔ akɛlege mbɔ. Ndɛre ɛlúmbɔ, ɛsé dépyɛ fɔ́ ɛnyú debɔ únómé wɔ́.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Mesome ɛwé Ɛsɔwɔ akɛlege ɛpyɛ lé nnó Ɛsɔwɔ áwene gemɛ́ge muú. Gefɔgé mesome ɛwéna ɛchwɔɔ́ fɔ́ ne achyɛ me. Yɛ́mbɔ mesome ɛwé bɔɔ́ mme ɛchwɔɔ́ ne negbo.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Gɛgé yɛ́ gefɔgé utɔɔ́ ɛbi mesome ɛwé ɛgɔɔ́ Ɛsɔwɔ metɔɔ́ ɛpyɛɛ́ ɛta nyú. Ɛpyɛ ɛnyú desɛ mechɔ ɛwéna ne ɛshyɛ, ɛpyɛ ɛnyú déwyaá metɔɔ́ manlɛré nnó ɛnyú depɔ́ ne ɛbwɔ́ né mechɔ ɛwémbɔ. Ɛpyɛ metɔɔ́ ɛsɔ ɛnyú ne majya abwɔlé ɛnyú mme, ɛpyɛ ɛnyú déshage nnó debɛ meko ama ne me, ɛpyɛ ɛnyú dékpane gechyɛɛ́ mampyɛ genó ɛyi gelú cho. Ɛpyɛ ɛnyú dékpome mmyɛ manchyɛɛ́ ɛfwyale mbaá muú ayi apyɛ gyɛɛ́. Ɛpyɛ ɛnyú délɛré né yɛ́ndé meti nnó ɛnyú depɔ́ ne ɛbwɔ́ né mechɔ ɛwéna.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Ndɛre ɛlúmbɔ, yɛ́ ɛlé me nsame ŋwɛ yina, nsa fɔ́ gétúgé muú ayi apyɛɛ́ gabo yina wɔ́. Yɛ́ ɛbɛ lé gétúgé muú ayi agɛne ɛfwyale gétúgé gabo yimbɔ. Nsa lé nnó mpyɛ ɛnyú dékaá né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ gefɔɔ́ ɛyigé dékpane gechyɛɛ́ mampoó ɛsé.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Getú ɛyigémbɔ, ɛnyú défyɛɛ́ ɛsé ɛshyɛ.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Me mbɔ ngaré Titɔs gefɔɔ́ ɛyigé me nwyaá gempɔgé gétúgé nyú. Ɛnyú déchyɛ me mekpo unɔɔ́ wɔ́. Ne wyɛ ndɛre geno ɛyigé me ngaregé ɛnyú yɛ́ndégébé gelú wáwálé, mbɔntó ne unó bi ɛsé dédoó ɛbwɔ ɛwɔme gétúgé nyú né mbɛ ushu Titɔs úlú wáwálé.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Titɔs ama abɔ gejeé ne ɛnyú ako dɔɔ́ ndɛre ji ateé gefɔɔ́ ɛyigé ɛnyú debɔ déwuú ne ji, ne ndɛre ɛnyú désɛlé ji déweré ne ɛfɔ metɔɔ́.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ne nana metɔɔ́ ɛgɔɔ́ me ne ɛnyú gétúgé me nnɛre metɔɔ́ wa meko ne ɛnyú né mbaá yɛ́ndégenó ɛyigé dépyɛɛ́.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.