2 Coríntios 7
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ACF
1 Aŋmɛ ba, tɛ mbaá Ɛsɔwɔ anyɛ́meno nnó apyɛ unó bina ɛta sé, shwɔnege amu né yɛ́ndégenó ɛyi gepyɛɛ́ nnó menyammyɛ ne matɔɔ́ sé ábɛgé fɔ́ pópó. Dénógé Ɛsɔwɔ, dépyɛ geŋwágé sé gebɛ pópó gekwane ndɛre Ji akɛlege.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Nenegé matɔɔ́ nyú ɛta sé, ɛsé dépyɛɛ́ fɔ́ muú fɔ́ gabo wɔ́. Ɛsé déchɔɔ́ fɔ́ muú fɔ́ mekpo wɔ́. Ne ɛsé dényɛɛ́ fɔ́ muú fɔ́ upwɔɔ́ wɔ́.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Me njɔ́gé mbɔ, ɛpɔ́fɔ́ nnó me nké ɛnyú delu gyɛɛ, néndé me mbɔ mɛ mbɛ ngaré ɛnyú nnó ɛnyú delu ɛsé metɔɔ́ chi chi chi. Yɛ́ dégboó yɛ delú mebɛ, ɛsé ne ɛnyú delu wyɛ ulua.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Me nfyɛ metɔɔ́ ne ɛnyú gbɛne, ne nwyaá gempɔge gétúgé nyú. Ɛnyú défyɛ me metɔɔ́, yɛ́ ɛlé ɛsé dégɛné ɛfwyale me nwyaá nechɔchɔ́ dɔɔ́.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Yɛ́ gébégé ɛsé dékwɔne melɔ Masedonia, yɛ́ mmyɛ dégbeé cháchá wɔ́. Bɔɔ́ áchwɔ́ ɛsé ne ɛfwyale matimati. Wena bɔɔ́ áwamege ne ɛsé, né mmu matɔɔ́ se déwyaá ɛfɔ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Yɛ́mbɔ Ɛsɔwɔ muú afyɛɛ́ bɔɔ́ abi awyaá gepwa metɔɔ́ ɛshyɛ, afyɛɛ́ ɛsé ɛshyɛ ndɛre Titɔs achwɔɔ́.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Ɛsé débɔɔ́ fɔ́ ɛshyɛ wyɛ ɛlé gébégé ji achwɔɔ́ wɔ́, debɔ ntó gébégé ji agaré ɛsé ndɛre ɛnyú ntó défyɛɛ́ ji ɛshyɛ. Agaré ɛsé ndɛre ɛnyú déshyagé mangɛ me, ne ndɛre ɛnyú désomege dɔɔ́ né gyɛɛ́ ayi dépyɛɛ́. Agaré ntó ɛsé ndɛre ɛnyú dékpome mmyɛ maŋga me. Nwúgé mbɔ metɔɔ́ ɛgɔ me ne ɛnyú dɔɔ́.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Yɛ́ ɛbɛ ɛlé nnó ŋwɛ ayi me mbɔ nsame ɛnyú, apyɛɛ́ ɛnyú débɔ mesome, me nsome fɔ́ ndɛre nsame ji wɔ́. Me mbɔ nlú ne mesome gébégé ngɛne nnó ŋwɛ yɛ́mbɔ apyɛ ɛnyú debɔ mesome né mboó gébé.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Nana metɔɔ́ ɛgɔɔ́ me, ɛpɔ́fɔ́ gétúgé me mpyɛɛ́ ɛnyú debɔ mesome ɛlú lé gétúgé mesome ɛwémbɔ ɛpyɛɛ́ ɛnyú dékwɔré. Gɛ́ gefɔ́gé mesome ɛwé Ɛsɔwɔ akɛlege mbɔ. Ndɛre ɛlúmbɔ, ɛsé dépyɛ fɔ́ ɛnyú debɔ únómé wɔ́.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Mesome ɛwé Ɛsɔwɔ akɛlege ɛpyɛ lé nnó Ɛsɔwɔ áwene gemɛ́ge muú. Gefɔgé mesome ɛwéna ɛchwɔɔ́ fɔ́ ne achyɛ me. Yɛ́mbɔ mesome ɛwé bɔɔ́ mme ɛchwɔɔ́ ne negbo.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Gɛgé yɛ́ gefɔgé utɔɔ́ ɛbi mesome ɛwé ɛgɔɔ́ Ɛsɔwɔ metɔɔ́ ɛpyɛɛ́ ɛta nyú. Ɛpyɛ ɛnyú desɛ mechɔ ɛwéna ne ɛshyɛ, ɛpyɛ ɛnyú déwyaá metɔɔ́ manlɛré nnó ɛnyú depɔ́ ne ɛbwɔ́ né mechɔ ɛwémbɔ. Ɛpyɛ metɔɔ́ ɛsɔ ɛnyú ne majya abwɔlé ɛnyú mme, ɛpyɛ ɛnyú déshage nnó debɛ meko ama ne me, ɛpyɛ ɛnyú dékpane gechyɛɛ́ mampyɛ genó ɛyi gelú cho. Ɛpyɛ ɛnyú dékpome mmyɛ manchyɛɛ́ ɛfwyale mbaá muú ayi apyɛ gyɛɛ́. Ɛpyɛ ɛnyú délɛré né yɛ́ndé meti nnó ɛnyú depɔ́ ne ɛbwɔ́ né mechɔ ɛwéna.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ndɛre ɛlúmbɔ, yɛ́ ɛlé me nsame ŋwɛ yina, nsa fɔ́ gétúgé muú ayi apyɛɛ́ gabo yina wɔ́. Yɛ́ ɛbɛ lé gétúgé muú ayi agɛne ɛfwyale gétúgé gabo yimbɔ. Nsa lé nnó mpyɛ ɛnyú dékaá né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ gefɔɔ́ ɛyigé dékpane gechyɛɛ́ mampoó ɛsé.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Getú ɛyigémbɔ, ɛnyú défyɛɛ́ ɛsé ɛshyɛ.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Me mbɔ ngaré Titɔs gefɔɔ́ ɛyigé me nwyaá gempɔgé gétúgé nyú. Ɛnyú déchyɛ me mekpo unɔɔ́ wɔ́. Ne wyɛ ndɛre geno ɛyigé me ngaregé ɛnyú yɛ́ndégébé gelú wáwálé, mbɔntó ne unó bi ɛsé dédoó ɛbwɔ ɛwɔme gétúgé nyú né mbɛ ushu Titɔs úlú wáwálé.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Titɔs ama abɔ gejeé ne ɛnyú ako dɔɔ́ ndɛre ji ateé gefɔɔ́ ɛyigé ɛnyú debɔ déwuú ne ji, ne ndɛre ɛnyú désɛlé ji déweré ne ɛfɔ metɔɔ́.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ne nana metɔɔ́ ɛgɔɔ́ me ne ɛnyú gétúgé me nnɛre metɔɔ́ wa meko ne ɛnyú né mbaá yɛ́ndégenó ɛyigé dépyɛɛ́.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.