Lucas 16
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs ARIB
1 Mati seineiⁿ Jesús nda̱a̱ nnꞌaⁿ na cwilaꞌjomndye ñꞌeⁿñê, tsoom:
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Quia joꞌ tqueeⁿꞌñê juu, tsoom nnom: “¿Chiuu waayuu ñꞌoom na mandii cantyja ꞌnaⁿꞌ? Quiaaꞌ cwenta tsꞌiaaⁿ na macheꞌ ee maꞌndiinaꞌ ꞌu na mꞌaaⁿꞌ mosotquiee.”
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Quia joꞌ seitiuu mosotquiee naquiiꞌ tsꞌoom: “¿Chiuu nntsꞌaayo̱ na cwii nncwantjo̱ⁿ? Ee patrom ꞌnaⁿya macwjeeⁿꞌeⁿ ja na mꞌaaⁿya mosotquiee. Ee tijndo̱ na nntsꞌaa tsꞌiaaⁿ jnda̱a̱ ndoꞌ jnaaⁿꞌa na cweꞌ nda̱a̱ nnꞌaⁿ nlcaaⁿꞌa ljoꞌ na macaⁿnaꞌ ja.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Mantyjii chiuu nntsꞌaa cha nntoꞌñoom nnꞌaⁿ ja lꞌaana xeⁿ jnda̱ ꞌndiinaꞌ ja na mosotquiee.”
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Quia joꞌ tqueeⁿꞌñê cwii ndoꞌ cwii nnꞌaⁿ na choꞌjnaⁿ nnom patrom ꞌnaaⁿꞌaⁿ. Taxꞌeeⁿ nnom tsꞌaⁿ najndyee: “¿Cwanti tꞌmaaⁿꞌ chujnaⁿꞌ nnom patrom ꞌnaⁿya?”
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Tꞌo̱ tsaⁿꞌñeeⁿ nnoom, tso: “Ja cho̱jnaⁿ cwii siaⁿnto ncjo seitye.” Ndoꞌ tsoom nnom: “Luaa coꞌñomꞌ tsom na teiljeii cwanti chujnaⁿꞌ. Queⁿndyuꞌ, cajmaⁿꞌ, catseiljeiꞌxcoꞌ na ñeꞌwenꞌaaⁿ nchooꞌ qui ncjo chujnaⁿꞌ.”
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Jnda̱ joꞌ taxꞌeeⁿ nnom cwiicheⁿ, tsoom: “Ndoꞌ ꞌu jeꞌ, ¿cwanti chujnaⁿꞌ?” Tꞌo̱ tsaⁿꞌñeeⁿ nnoom: “Ja cho̱jnaⁿ cwii siaⁿnto xuu lqueeⁿ trigo.” Quia joꞌ tsoom nnom: “Luaa coꞌñomꞌ tsom na chuunaꞌ cwanti chujnaⁿꞌ. Catseiljeiꞌxcoꞌ na ñeꞌñequieenꞌaaⁿ xuu lqueeⁿ trigo chujnaⁿꞌ.”
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Ndoꞌ tjaweeꞌ tsꞌom tsaⁿtya na luaaꞌ sꞌaa moso tiaaꞌñeeⁿ, ee na jndo̱ꞌ tsꞌoom tsꞌiaaⁿ na sꞌaaⁿ. Ee nnꞌaⁿ na mꞌaⁿ cantyja ꞌnaaⁿꞌ tsjoomnancuewaa, jndo̱ꞌti nꞌomna quiiꞌntaaⁿ ncꞌiaana, nchiiti nnꞌaⁿ na laꞌxmaⁿ cantyja ꞌnaaⁿꞌ naxuee.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 ’Candyeꞌyoꞌ ntsjo̱o̱, cwilꞌueeꞌndyoꞌ ꞌnaⁿꞌyoꞌ na niom tsjoomnancue na quio nlaꞌjndyeendyoꞌ nnꞌaⁿ na nljoya ñꞌoom ñꞌendyoꞌ. Quia joꞌ quia na nntycwii ꞌnaⁿꞌyoꞌ joꞌ, mꞌaⁿ ꞌñeeⁿ nntoꞌñoom ꞌo jo nandye cañoomꞌluee.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 ’Tsꞌaⁿ na ya matseicanda̱ ñꞌoom na titꞌmaⁿ, mati ntseicana̱a̱ⁿ ñꞌoom na tꞌmaⁿ. Ndoꞌ tsꞌaⁿ na titseicanda̱ meiiⁿ ñꞌoom na tiꞌtꞌmaⁿ tseixmaⁿnaꞌ, majndeiiticheⁿ tiꞌxotseicana̱a̱ⁿ ñꞌoom na tꞌmaⁿ.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Sa̱a̱ xeⁿ ꞌo ticalacanda̱ꞌyoꞌ ñequio ꞌnaⁿꞌyoꞌ na waa tsjoomnancuejnaⁿwaa, tjaa ꞌñeeⁿ juu nñequiaa na nntoꞌñoomꞌyo ꞌnaⁿ na mayuuꞌcheⁿ na jnda matseixmaⁿ.
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ndoꞌ xeⁿ ꞌo tisꞌa cwenta cwilꞌaꞌyoꞌ ñequio ꞌnaⁿ na nchii ꞌnaⁿꞌyoꞌ joonaꞌ, meiⁿ tjaa ꞌñeeⁿ juu na nñequiaa naya lueeꞌyoꞌ na nlaꞌxmaⁿnaꞌ cwentaꞌyoꞌ.
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 ’Tjaaꞌnaⁿ moso na nda̱a̱ nndiꞌntjom nnom we patrom. Ee nncꞌoom na ticueeꞌ tsꞌoom cwii, ndoꞌ cwiicheⁿ nncjaaweeꞌ tsꞌoom. Oo na nncjaañꞌoomñê ñꞌeⁿ cwii, sa̱a̱ cwiicheⁿ nntseijnaaⁿꞌaⁿ. ꞌO xocanda̱a̱ nndyeꞌntjomꞌyoꞌ nnom Tyꞌo̱o̱tsꞌom ndoꞌ mati nda̱a̱ sꞌom.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Nnꞌaⁿ fariseos na mꞌaⁿ joꞌ joꞌ, tyondyena chaꞌtso ñꞌoommeiⁿꞌ na seineiⁿ Jesús. Ndoꞌ tyolaꞌjnaaⁿꞌna jom, ee jeeⁿ cwilaꞌcandyaꞌ nꞌomna sꞌom.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Sa̱a̱ tsoom nda̱a̱na:
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 ’Tyolaꞌneiⁿ nnꞌaⁿ ñꞌoomꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na tqueⁿ Moisés, ñequio ñꞌoom ndyuee profetas hasta quia na tyjeeꞌ Juan. Quia ljoꞌcheⁿ jnaⁿnaꞌ na cwiwineiⁿ ñꞌoom cantyja ꞌnaaⁿꞌ na matsa̱ꞌntjom Tyꞌo̱o̱tsꞌom nnꞌaⁿ. Ndoꞌ jeꞌ jeꞌ jnda̱ tueꞌntyjo̱ xjeⁿ na ticwii cwii tsꞌaⁿ matseijndeii cha nnda̱a̱ nncjaaquieeꞌñe cantyja ꞌnaaⁿꞌaⁿ.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 ’Tijndeiꞌtinaꞌ na nntsuu tsjo̱ꞌluee ñequio tsjoomnancue, nchiiti na titseicanda̱a̱ꞌñenaꞌ meiiⁿ ñeꞌcwii ljeii cachjoo na quio teiljeii ñꞌoomꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na matsa̱ꞌntjomnaꞌ.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 ’Meiⁿꞌñeeⁿcheⁿ tsꞌaⁿ na nntseityuiiꞌ ljeii ꞌnaaⁿꞌ ñꞌeⁿ scuuꞌ ndoꞌ nncoco ñꞌeⁿ cwiicheⁿ yuscu, tsaⁿꞌñeeⁿ machꞌeenaꞌ na cweꞌ mꞌaaⁿyaaⁿ ñꞌeⁿ yuscuꞌñeeⁿ. Ndoꞌ mati meiⁿꞌñeeⁿcheⁿ tsꞌaⁿ na nncoco ñꞌeⁿ yuscu na jnda̱ tyuiiꞌ ljeii ꞌnaaⁿꞌ ñꞌeⁿ saaꞌ, mati tsaⁿꞌñeeⁿ machꞌeenaꞌ na cweꞌ mꞌaaⁿyaaⁿ ñꞌeⁿ yuscuꞌñeeⁿ.
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 ’Tyomꞌaaⁿ cwii tsaⁿtya na ñequiiꞌcheⁿ tyocweⁿ liaa na jeeⁿ ya ndoꞌ jndanaꞌ na tuiinaꞌ ñꞌeⁿ tsaⁿ lino. Ndoꞌ ꞌio ndii ꞌio tyocwaaⁿꞌaⁿ nantquie na yaticheⁿ.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Jo ꞌndyootsꞌa tiom waaꞌ tsaⁿtyaꞌñeeⁿ tyowacatyeeⁿ cwii tsaⁿjñeeⁿꞌ na jndyu Lázaro. Chaꞌwaañê chom ntyjeꞌ.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Tyocantyjaaꞌ tsꞌoom na nlcwaaⁿꞌaⁿ meiiⁿ cweꞌ na cajnda̱a̱ na cwiquiaa nacjeeꞌ meiⁿsa ꞌnaaⁿꞌ tsaⁿtya. Ndoꞌ calueꞌ tyonquiocatyueendyeyoꞌ ntyjeꞌ na chom.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Tueꞌntyjo̱ xuee na tueꞌ tsaⁿjñeeⁿꞌ, ndoꞌ tyꞌeñꞌom ángeles añmaaⁿꞌaⁿ paraíso na mꞌaaⁿ Abraham. Mati tueꞌ tsaⁿtya ndoꞌ tjacantyꞌiuuꞌñê.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Tyomꞌaaⁿñê yuu na ñjomndye lꞌoo. Jlunda̱a̱ñê, ntyꞌiaaꞌtquiaaⁿ na mꞌaaⁿ Lázaro nacañoomꞌ Abraham.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Quia joꞌ seixuaⁿ, tsoom: “Tsotya̱ya, Abraham, cꞌoomꞌ na wiꞌ tsꞌomꞌ ja. Cajñomꞌ Lázaro na canchjeeñê nomtsꞌo̱o̱ⁿ naquiiꞌ ndaatioo cha nntseicanaⁿꞌaⁿ tsaya. Ee jeeⁿ tꞌmaⁿ wiꞌ matjo̱ⁿya naquiiꞌ chomwaa.”
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Sa̱a̱ tso Abraham nnoom: “Jndaaya, cjaañjoomꞌ tsꞌomꞌ chaꞌtso na ya na ñetoꞌñomꞌ xjeⁿ na ñetandoꞌ, ndoꞌ Lázaro wiꞌ ñetjoom. Sa̱a̱ jeꞌ jeꞌ jom ljoo mawajñeeⁿ ndoꞌ ꞌu jeꞌ, wiꞌ matjomꞌ.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Ndoꞌ nchii macanda̱ cweꞌ joꞌ. Quiiꞌntaaⁿ jâ ñꞌeⁿndyoꞌ ꞌo waa cwii tsueꞌtsjoom na tjaa yuu cwintycwii na njoom, cha ꞌñeeⁿ jâ na ñeꞌcꞌoo na mꞌaⁿꞌ ꞌo, xocanda̱a̱ nncwinom. Ndoꞌ meiⁿ nnꞌaⁿ namꞌaⁿ yuu joꞌ xocanda̱a̱ nncwinom ntyjawaa.”
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Quia joꞌ matso tsaⁿtya: “Ta, matsꞌaa tyꞌoo njomꞌ, cwa cajñomꞌ jom waaꞌ tsotya̱,
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 ee joꞌ joꞌ mꞌaⁿ ꞌom tiꞌntyjo̱. Cjaanquiaaⁿ ñꞌoom nda̱a̱na cha ticandyochuunaꞌ joona ljooñe yuu na jeeⁿ wiꞌ.”
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Sa̱a̱ tso Abraham nnoom: “Joona macwileiꞌñꞌomna ñꞌoom na tyoñequiaa Moisés ñequio profetas. Ñꞌoommeiⁿꞌ candyena.”
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Sa̱a̱ jom tsoom nnom Abraham: “Tiyuuꞌ ta, xeⁿ cwii joo nnꞌaⁿ na jnda̱ tja̱ wjaa na mꞌaⁿna, maxjeⁿ nlcweꞌ nꞌomna.”
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Ndoꞌ tꞌo̱ Abraham nnoom: “Xeⁿ tiñeꞌcandyena ñꞌoom na tyoñequiaa Moisés ñequio profetas, mati xocandyena ñꞌoom ꞌndyoo cwii tsꞌaⁿ meiiⁿ na nncwandoꞌnndaꞌ na jnda̱ tueꞌ.”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.